• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 04 Οκτ 2006

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ (ΚΑΙ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ) ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ




Να μην ξημερώσει η νύχτα αυτή
Κι αγκαλιά η μέρα να μας βρει

(προτεινόμενο “Opening Nights” anthem υπό του τενόρου Ν. Βέρτη)


Πες το μου-ξανά- ότι μ’ αγαπάς- αγκαλιά στ’ αστέρια να με πας! (Αυτό ήταν, μου κόλλησε). Αυτές λοιπόν ήταν οι 12ες Νύχτες και πάνε. Στο καλό; Στο καλό, όχι όμως στο καλλίτερο (επίπεδο) που τις θέλαμε και τις πιστεύαμε εξαπανέκαθεν. Κάτι που αποδείξαμε έμπρακτα, από την προβληματική πρεμιέρα ως την (εχμμ) αργοπορούτσικη τελετή απονομής. Καθημερινές ανταποκρίσεις, κάργα στην εποικοδομητική κριτική. Έριξα από πάνω κανα-δυο πυροτούβλα για να εποικοδομήσω (sic) κι εγώ λίγο την κατάσταση, έδεσε το γλυκό. Για τη δικαιοσύνη του πράγματος, έπρεπε να περιμένω μέχρι τους τίτλους του τέλους για να κρίνω συνολικά το φεστιβάλ. Δεν ξέρω τώρα πως θα το πάρεις, αλλά νοιώθω ότι μάλλον θα έπρεπε να στηλιτεύσω έτι περισσότερα.

Θα μου πεις, αφού υπάρχει το aftermath του Ζερβό, το workaholic κρεσέντο του Duke, τι έχω να προσθέσω τώρα; Τίποτε, εκτός ίσως από μερικά αυτονόητα που κάνουμε ότι δεν τα προσέχουμε. Πρόσεχε, φίλε διοργανωτή, εσύ που ξινίζεις με τα κακώς μου κείμενα. Μπορεί εντέλει να είναι και δικά σου. Ό,τι αναφέρω εδώ προέρχεται από mails cineφίλων, που σημαίνει πως δεν τα υιοθετώ απαραίτητα. Αυτό που παραμένει χρέος μου είναι να τα παρουσιάζω. Εκτός εάν, το γεγονός ότι έχεις την ευγενή καλοσύνη να μου μοιράζεις δωρεάν προσκλήσεις, να με καλείς σε press conferences και screenings και να μου δίνεις δύο «ελευθέρας» που εξαργυρώνονται σε free παρακολούθηση 24 ταινιών έκαστο cineπάγεται ότι δεν μπορώ να βλέπω πουθενά - ο,τιδήποτε στραβό. Δε νομίζω ότι το χρειάζεσαι αυτό, φίλε διοργανωτή.

Γιατί αν τελικά το ζήτημα είναι ο τρόπος, θα το πω πιο ευγενικά από την προηγούμενη φορά. Και δε θα μπω στη λογική, «αφού δε με έβαλες πρώτο όνομα στους χρήσιμους συνδέσμους σου (τουλάχιστον) αν και είμαι η μοναδική βάση κινηματογραφικών δεδομένων και ο πρώτος σε επισκεψιμότητα (μακράν) ιστοχώρος, θα παραλάβεις την οργίλη μου κριτική λουκουμάκι –στο- χαρτί». Ούτε θα κρατήσω μούτρα όπως εσύ, ωρυόμενος «τι ανακρίβειες είναι αυτές που γράφετε». Κιμπάρικα πράματα. Χωρίς «χάρες», χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς οικονομικό όφελος. Αν σε ζορίζει ο τρόπος, σεβάσου τουλάχιστον αυτό. Γιατί είμαι το κοινό μου, με την έννοια ότι δεν πουλάω κάτι για να θέλω αγοραστές. Δεν τους χαρίζομαι κιόλας, μόνο –και-μόνο προς άγραν επισκεψιμότητας.

Κάνε μικρή παρένθεση τώρα. Παράδειγμα φέρνω. Miami Vice, του Michael Mann. Του αρχιμάστορη, τελευταίου αμερικανού δημιουργού, σούπα μούπες Mann. Ήταν μάπα. Το’ δα πριν δυο, το’ γραψα ένα μήνα πριν την πρεμιέρα του στην Ελλάδα. Έπεσαν οι fans να με φάνε. Πλάκα με κάνεις τώρα. So what? Το στοίχημα του κριτικού κινηματογράφου είναι, όχι το πώς αντιδράς στα γραφόμενά του πριν δεις ως θεατής το έργο, αλλά (κυρίως) το μετά. Από εκεί και πέρα εδραιώνεται η σχέση σου μαζί του. Σου γλίτωσε το 7ευρο; Σου πρότεινε ένα κρυφό διαμαντάκι; Θέλει άντερα αυτό. Όσο και το να πεις μια ταινία του Mann ή (πολύ λιγότερο) του Shyamalan φόλα. Εδώ η top κριτική το’ πε απέξω- απέξω το ποίημα. Άλλος (μεγάλος) «ξέχασε» να το βαθμολογήσει κιόλας! Γειασάν ωρέ λεβέντες, να χαρώ εγώ δημοσιογραφία…

Το αυτό και με τις Νύχτες. Ποιος θα γράψει για την ταμπακιέρα; Τι αποκόμισε φέτος ο θεατής; Ένα, ότι ακρίβυνε το εισιτήριο. Ποιος είναι ο πυρήνας του φεστιβαλικού κοινού; Οι φοιτητές. Δε νομίζω ότι τους άρεσε αυτό. Οκ, παρακάτω. Το εισιτήριο τσίμπησε λίγο, άξιζε τουλάχιστον τον κόπο; Γιατί το ίδιο εισιτήριο για όλες τις ταινίες; Πόσο μπορεί να αντέξει το βαλάντιο του κάθε φοιτητή – ανέργου πιστεύει κανείς; H ακρίβεια απομακρύνει τον θεατή από το ταμείο και τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο…download. Αναφορικά τώρα με το φετινό επίπεδο του προγράμματος, θα το επαναλάβω: Ολίγα πράγματα. Ένα Volver, μισή Dahlia (όχι, δεν θα κάνει τόσα εισιτήρια Γιώργο) και μετά η κρυφή γοητεία των Tzameti, Science of Sleep, Shortbus, Thank you for Smoking και This Film is not yet rated.

Οι βραβεύσεις τώρα. Το μόνο στο οποίο μπορούν να εξυπηρετήσουν είναι η εξασφάλιση διανομής για τη νικήτρια ταινία της Επιτροπής, άντε και για αυτήν που παραλαμβάνει το βραβείο κοινού. Ειλικρινά δεν ξέρω αν οι ίδιοι οι δημιουργοί βλέπουν άλλο αντίκρισμα για τις ταινίες τους πέρα από αυτό. Χώρια που μου κάνει δημοσιοσχετίστικο να νικάνε οι ταινίες που έχουν εκπροσώπους στις παρουσιάσεις τους ενώ υπάρχουν εμφανώς ανώτερες από αυτές. Εδώ πάω πάσο όμως, γιατί ούτως ή άλλως το πρόβλημα είναι αλλού: Στο ότι η βράβευση στις Νύχτες Πρεμιέρας εξακολουθεί να σημαίνει ελάχιστα πράγματα. Με την εξαίρεση προ τριετίας του Lost In Translation το οποίο ο γίγαντας Στάμος ο Δημητρόπουλος (μέλος της επιτροπής) το έσπρωξε (…) με την βράβευσή του μέχρι το oscar Σεναρίου.

Το άλλο είναι το δίπολο Αθήνας – Θεσσαλονίκης στη διοργάνωση κινηματογραφικών φεστιβάλ. Δε γίναμε ακόμη Βενετία – Ρώμη, δε θα με ενοχλούσε πάντως ολωσδιόλου αυτό. Ο ανταγωνισμός θα έκανε μόνο καλό, ειδικά στο ελληνικό πρόγραμμα. Γιατί να το ψιθυρίζουμε και να μη το βάζουμε ξεκάθαρα στο τραπέζι δηλαδή; Ποιο είναι καλλιτερότερο test audience από το φεστιβαλικό, εν απουσία άλλου αντίστοιχου μηχανισμού; Από αυτήν την άποψη, για να μην αφορίζω άδικα, είναι ένα βήμα η προβολή των Brutal και Last Porn Movie προς τα κει. Δε μιλάω για ποιότητα, βράσε όρυζα είναι η σχετική απάντηση. Σαν κίνηση όμως, ως πρόταση, δείχνει μια κατεύθυνση σπασίματος του μονοπωλίου της Θεσσαλονίκης στην ελληνική παραγωγή. Πρόσεχε, φεστιβαλιστή μου μακεδονομάχε, δεν είμαι απλά κατά του μονοπωλίου, είμαι αναφανδόν κατά των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων, καθώς και όλων εκείνων που μας απομακρύνουν από την αίθουσα ως τόπο φιλμικής συνάντησης.

Δε θεωρώ αυτή τη χρονιά ιδιαίτερα δυνατή κινηματογραφικά. Αυτό φάνηκε και στις Νύχτες. Αυτό που τους χρεώνω εν μέρει, πέρα από τις τεχνικές ολιγωρίες και αcineπείς τους καθυστερήσεις, είναι το αυξημένο εισιτήριο που δε συνοδεύτηκε από ανάλογη άνοδο επιπέδου προβολών. Καλό είναι το «ξημερώνει και βραδιάζει- πάντα στον ίδιο τον σκοπό», δηλωτικό της χρόνιας στήριξής μας στον σημαντικότερο κινηματογραφικό θεσμό της πρωτεύουσας. Απλώς πλέον αυτό δε φαντάζει αρκετό. Γιατί κάποια στιγμή αναπόφευκτα συντάσσεσαι με τον εχθρό ενός απλά «καλού» φεστιβάλ: Με το καλλίτερο. Κι ίσως τελικά, αυτό να είναι ό,τι χρειάζεται για να ανανεωθούν ζωτικά οι Νύχτες. Ένας ισχυρός ανταγωνιστής.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.