• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 25 Οκτ 2006

ΤΕΛΟΣ ΑΠΟΧΗΣ




Κυριακή απομεσήμερο, επαναληπτικές δημοτικές εκλογές. Χέρι – χέρι (δε θέλω αηδίες) με τη μέλλουσα κυρά-κι-αρχόντισσά μου, ροβολάμε για το τάδε εκλογικό τμήμα της δείνα περιφέρειας. Το έχουμε στήσει το ματσάκι, δεν τίθεται κανα ζήτημα. Είμαστε εδώ γιατί διαφορετικά θα υπάρξουν συνέπειαι. Οκ, ταυτοτητούλα πήραμαν (και μια κλίση για ζώνη, στην άδεια Αθήνα, νωρίτερα το πρωί), το αντιμετωπίζουμε το επισυμβαίνον στο σχεδόν επαγγελματικό, μια υποχρέωση που είναι να βγει – ας βγει. Έκανα και μια διαμαρτυριούλα (έτσι, για το καλό) που δεν είχε στυλό να σταυρώσω κανα χριστιανό, αλλά, τώρα που το βλέπω, μάλλον ψιλοξευτιλίστηκα, καθώς, η σταύρωσις των υποψηφίων έλαβε (άπαξ και οριστικά) χώρα την προηγουμένη εβδομάς. Οπότε, απλά πράματα. Το χώνεις μέσα, το σαλιώνεις και..τσουπ! Το ρίχνεις με ένα γλυκό σκαμπιλάκι βαθιά μέσα στην κάλπη. Ατέλειωτη ευχαρίστηση.

Αφού μου πήρε καμπόση ώρα ο εσωτερικός μονόλογος για τη διαφορά μεταξύ άκυρης και λευκής ψήφου, κατέληξα ότι όπως και να’ χει, η δημοκρατία με είχε άλλη μια φορά ανάγκη και εγώ δεν της χαλάω κάτι τέτοια χατηράκια. Μέσα μου δεν έπαυα ούτε στιγμή να νοιώθω την απειλητική αίσθηση μιας θλιβερής καταπίεσης που μου χάλαγε τη διάθεση, ένα τέτοιο ηλιόλουστο Κυριακής απομεσήμερο. Περνώντας από Περιστέρι, στο δρόμο για τον καφεδάκο, εκεί ψηλά στην Πέτρα της Πετρούπολης, ο αφελέστατος Οιωνός (όχι του Shyamalan, τώρα μιλάμε για τη δική μου έχτη αίστηση) έκανε με βιας την παρουσία του. Τα Ατρόμητα στίφη των Περιστεριωτών, γέμισαν τους γύρω δρόμους της Θηβών, αποφασισμένα να απαιτήσουν την ευρωλιγούρικη κεφάλα του Θρύλου επί πινάκι: Εκεί είδα ότι το ματς ήταν από τα αποδυτήρια χαμένο. Κρίμα που δεν παιζόταν στο ελληνικό (στοίχημα).

Εκλογές αυτοδιοικητικές τέλος. Νισάφι φίλε μου το αίσχος. Άλλαξε-ο- κολιές, βγήκαν δημάρχοι όλοι (με σχεδόν κάθε πιθανό συνδυασμό κομματικών συνεργασιών). Καπέλωμα των ανεξάρτητων υποψηφίων, σε στυλ, οι αντάρτες ήταν απλά τα δικά μας παιδιά που κάνανε την επανάστασή τους, οπότε πρέπει να είμαστε προσεκτικότεροι την επόμενη φορά. Ζήτω η ανεξάρτητη τοπική αυτοδιοίκηση, εμείς θα είμαστε νομαρχο-δήμαρχοι όλου του λαού, και τέτοια κεχαριτωμένα. Και εγώ στο κρεβάτι του βραδινού εκλογικού απολογισμού να αλλάζω σώρουχα από τον κρύο τον ίδρωτα: Μα, εντέλει, ανετράπη το πολιτικό σκηνικό; Ανεστράφη το πολιτικό κλίμα; Τώρα που πήραν όλοι το διαβόητο μήνυμα, θα σταματήσουν οι απεργο-καταληψίες να συφιλιάζουν την Μαριέττα Γιαννάκου (σκέτο), υπουργό (παρα) Παιδείας μας; Όχι τίποτε άλλο, αλλά ξεσπάει σε κινήσεις κακού γούστου (και μεγάλες ποσότητες φαγιού που μου δίνουν το κακό παράδειγμα, δυο μήνες και κάτι πριν το W-day και δεν κάνει) που μου χαλούν το κάρμα.

Το 19ο Πανόραμα πέρασε και δεν μ’ ακούμπησε. Να’ ταν που (ξ)έπεσε εν μέσω Εκλογών, που ανέστειλε τις διαπιστεύσεις για να βγάλει κανα 5ευρο παραπάνω από το μέτριο Woody Allenικό Scoop; Που πρόσεξε (βράβευσε) τον συνήθη Winter-bottom του; Που θεώρησε πρεπώς επίσης να τιμήσει με ειδικό βραβείο τον φεστιβαλικώς και in vivo παρόντα Οπτιμιστή, Goran Paskaljevic; Που ανέδειξε το με συμβολικό τίτλο Δίκαιο του Αδυνάτου, του Lucas Belvaux, ως καλλίτερη ταινία του Φεστιβάλ; Δεν διαλέγω κάτι συγκεκριμένο. Σάμπως δηλαδής το RomeCinemaFest της Roma (θα τα πούμε στον επαναληπτικό εμείς) τα πήγε καλλιτερότερα; Καλές οι mostres με De Niro και Clooney, όμως αν χρειάζονται καμιά πενηνταρά νοματαίοι για να βραβεύσουν το ρώσικο Παίζοντας το Θύμα, σε μια και-καλά Άμλετ εκδοχή, τότε το μόνο που μένει να θαμάξεις είναι παπαράτσηδες να αποθανατίζουν την ΘΕΑ Monica με την κάμερα στο (καλό τους το) χέρι.

Ζητώ έντονα κάτι να κερδίσει την προσοχή μου. Στο ψαχουλευτό, μια ιδέα συναρπαστικό σινεμά μεταξύ της καρα-φόλας Lady in the Water και του υπερ-υπέρ- εκτιμημένου Children of Men. Έρχεται από τη γωνία ο παλιό-φιλος ο Pedro με το Volver, άλλη μια άσκηση στο γυναικοκρατούμενο συμπαντάκι του, με τους δικούς μας επαγγελματίαι κριτικοί να του την έχουν στημένη (εδώ είσαι και κάπου εδώ είμαι και εγώ), ακονίζοντας τις κατηγόριες τους για τηλεοπτικόπληκτο, ρεαλιτέ, προπαγανδιστικό showάκι, τυλιγμένο στα δάκρυα της αναβαπτισμένης Ρούλας Κορομηλά. Έχω και τον Ζερβόπουλα, που έχει βαλθεί να φέρει γούρι στονε νέονε ελληνικόνε σινεμά. Λίγο τα είπαν με τον Βασιλάκη (τι χαρούμενο παιδί!) Χαραλαμπόπουλο, ξεπούλησαν τα 5 Λεπτά Ακόμα. Έπεται ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, μετά το θριαμβευτικό (αλλά χωρίς διανομή) ποιοτικά Delivery. Για το τέλος να αφήσω το κορυφαίο ανέκδοτο (με την κυριολεκτική του όρου έννοια) το οποίο επιcineβη τις προάλλες, όταν ο Γιώργος ρώτησε τον Τάσο Μπουλμέτη (ΠΟΛΙΤΙΚΗ Κουζίνα) για το τι μαγειρεύει, ύστερα από την καταλυτική εισπρακτική επιτυχία της Κουζίνας. «Τίποτα», του απάντησε αφοπλιστικά ο Μπουλμέτης. «Τρελός είσαι;»

Όπως σίγουρα το διάβασες, σου σερβίραμε πρώτοι πανευρωπαϊκώς (sic) το (p)review της νέας ευεργεσίας του Marty στην παγκόσμια cineφιλική κοινότητα, το μέσα-από-τις-TOP 10-λίστες-της-χρονιάς The Departed. Κι επειδή στην Αμερική το oscarικό παίγνιο έχει αρχίσει να ανάβει, ετοιμάσου να ξηγηθείς πρώτος για άλλη μια φορά, τα άπαντα films που θα απαιτήσουν δικαιωματικά το εισιτήριό σου, όταν-κάποτε-φτάσουν-εδώ. Του χαμού σου λέω γίνεται, με το αξιωματικά (Clint Eastwood γαρ) διθυραμβικό Flags of Our Fathers να μην πηγαίνει και εντελώς τέλεια εισπρακτικά την πρώτη εβδομάδα, σε αντίθεση με τον Scorsese, που γνωρίζει ανεπανάληπτες πιένες. Σε δυο μέρες, καταφθάνει το βαρύ πυροβολικό των Oscars, το Babel του Alejandro González Iñárritu, με Brad Pitt και Cate Blanchett. Κάθε εβδομάδα και μια σημαντική ταινία, κριτική παρουσίαση της οποίας θα έχεις αποκλειστικά εδώ. Αν ήτανε να κάναμε τους τροχονόμους, τους κουβαλητές δελτίων τύπου και τους κλακαδόρους των αναγνωρισμένων σκηνοθετών –ηθοποιών και λοιπών εκπροσώπων του διεθνούς σταριλικίου θα δουλεύαμε κάπου άλλου (έμφαση στο ρήμα δουλεύω), αντί να προσφέρουμε τον καλλίτερο εαυτό μας (αυτό πάρτο όπως θες) εδώ μέσα. Γι` αυτό σου αρέσουμε τρελοκόριτσο, με απόδειξη την αύξηση της επισκεψιμότητας κατά 25% σε σύγκριση με τον περυσινό Οκτώβρη. Σε ευχαριστούμε ατίθασο αγόρι και σου υποσχόμαστε ακόμη περισσότερη ατόφια cineματική δράση, από Saw 3 μέχρι Shortbus, από Πεθαίνοντας στην Αθήνα μέχρι το Revenge of The Ninja, έλα, cineτονίσου, πάμε για τέλος…αποχής τώρα, έχω φρέσκο πράμα (που σαλεύει) λέμε!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.