• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 01 Νοε 2006

ΟΧΙ




Όοοχι, του έλληνα η πατρίδα
Από του κόσμου την αρχή
Δεν λύγισε στην καταιγίδα
Και στου βαρβάρου την ορμή-ορμή-ορμή (τρις)


Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, πολύ πριν κάνει το όλο θέμα remix ο Βουρλιώτης με τον αειθαλή (sic) Πασχάλη, ήταν μεγάλη τιμή και περηφάνια να σου βάλει ο δάσκαλος να πεις ποίημα, ειδικά όταν ερχόταν μια εθνική εορτή. Παίρνανε φωτιά τα κοστουμάκια τα μπλαίηζερ και ναίηβυ στάιλ, με χρυσό κουμπί πού’ δενε σταυρωτά, προσδίδοντας μια πολύ ρήγκαλ κοψιά στο πατριωτικά μεγαλειώδες σκηνικό. Χέρια δεμένα πίσω από τη μέση, «χρώμα» και ρίγη συγκίνησης σε μια στεντόρεια παιδική φωνή, που έμοιαζε να μην πολυκαταλαβαίνει το βαθύτερο νόημα ή συμβολισμό των όσων απαγγέλλει, όμως το πίστευε ακράδαντα. Κάτι σαν τον “μέσο” κριτικό Τέχνης δηλαδή.

Καλό μήνα. Σε ενοχλεί που σου γράφω τα οκτωβριανά μου ετεροχρονισμένα; Δεν πάω με το παλαιό, ούτε σκοπεύω να ξαμολήσω άλλο ένα πύρινο λογύδριο για το νόημα της αντίστασης που χάθηκε. Το (αμ’ έπος, αμ’ έργον) του ’40, το ξεφτιλίκι που ρίξαμε στα Ιταλά υπό τους τόνους και τα ημιτόνια του Βάζει ο Ντούτσε τη Στολή του, είναι άκομψο και εντελώς last century, όταν τρώμε μανιωδώς (είμαστε μακαρονάδες, τι να κάνουμε;) 5αρο-7άρες στο ποδόσφαιρο, στην τέχνη, στην οικονομία και υπεράνω όλων, στη μόδα. Δεν ξέρω αν ο διάβολος φοράει τα μιλανέζικα τα Prada, αλλά η συμβία μου τα λατρεύει ανεπιφύλακτα. Και κοστίζουν δέκα περιουσίες (κι άλλη μια) τ’ άτιμα.

Όλη αυτήν την ώρα προσπαθώ να πω ότι, αν είναι ο υιός του Ζερβόπουλα να το πει το τιμημένο το ποίημα, να το πει (και μαζί κι ένα τραγούδι), να το μολοήσει, γιατί το έχουμε πολύ ανάγκη. Και να πάνε πίσω όλα τα previews που έχει να γράψει. Φτάνει ο Γιώργος να έχει έτοιμη την cineντευξη Παναγιωτόπουλου επ’ αφορμή της πρεμιέρας του Πεθαίνοντας στην Αθήνα πριν βγει η ταινία μεθαύριο. Είπαμε (δεν είπαμε;), προέχει πάντα η εθνική υπόθεση. Το ελληνικό το σινεμά, του όλη-η-δόξα-όλη-η-χάρη με Καζάκο, Καρέζη, Πρέκα, Βουγιουκλάκη, Πέτρος Φυσσούν και Αρτέμη Μάτσα, μέχρι αυτό του Όμηρου, του Απ` το Χιονι και της Λιούμπη. Αλλάξανε τα δεδόμενα και πάρτο αυτό χαμπάρι.

Μέχρι πέρσι ματώνανε λαρύγγια για το κατά πόσο δικαιάται ο αλλοδαπήξ να σηκώσει το ελληνικό φλάμπουρο, λες και δεν περισσέψανε τα «ελληνάκια» για να ηγηθούν άλλης μιας εθνο-πατριωτικής παρελάσεως. Έτσι, για την εθνική ανάταση και παλιγγενεσία κι ωχ (χωρίς το Οχάιο) αμάν αδερφάκι μου. Τώρα άλλαξε το σκηνικό. Τι τις θέλουμε ντε και καλά τις παρελάσεις μωρέ; Να θυμίζουμε στους εταίρους μας Ιταλούς και στους προστατευομένους μας στην ευρωπαϊκή τους πορεία Τούρκους ότι πριν κάτι αιώνες τους…νικήσαμε; Να καταργηθούν οι παρελάσεις μινιφορούντων πιπινακίων λοιπόν. Και τα σχολικά ποιήματα. Και το Στ’ αλβανικά βουνά, σαν σήμερα παιδιά. Και τα πρόστυχα στιχάκια των καταδρομέων στη βασική εκπαίδευση. Και τα αντεθνικά συνθήματα στις κερκίδες των γηπέδων. Και ο κατάλογος είναι σχεδόν ατέλειωτος.

Να καταργηθούν οι σχολικοί βιασμοί εν μέσω καταλήψεων – και δη 16χρονων βουλγαρικής καταγωγής. Να καταργηθεί ο εορτασμός των 20χρονων από τη δολοφονία του Χαράλαμπου Μπλιώνα στο Αλκαζάρ (σόρρυ μπαοκάρες μου). Να καταργηθούν οι μαθητικές καταλήψεις όταν πλέον στερεύουν οι τσέπες των απεργών καθηγητών. Να καταργηθούν όλες οι τηλεοπτικές εκπομπές, πλην μόνο όσων δίνουν λεφτά, πολλά λεφτά και δείχνουν αναγνωρίσιμους συμπολίτες μας να τρωγοπίνουν εν χορώ και οργάνοις ή παίζουν με τα κατώτατα όρια της αμάθειας, αξιοπρέπειας, κοινωνικής αιδούς και αυτοσεβασμού. Να καταργηθούν με ατομική διοικητική πράξη τα shows του Τζιμάκου, γιατί θίγουν τα ιερά και τα όσια της φυλής. Να καταργηθούν οι ειδήσεις και να αντικατασταθούν από σχολιασμούς που θα κατασκευάζουν κατά το δοκούν θέματα, που δε θα αφορούν κανέναν, παρά μόνο όσους πληρώνουν ή πληρώνονται την εκμετάλλευση αυτών. Να καταργηθούν (δια ροπάλου) η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία και να μείνουν μόνο τα δικαστήρια για να παίζουν κρυφτούλι με την δημοσιογραφική αλητεία.

Μα πάνω και πέρα απ’ όλα, να απαγορευτεί δια νόμου η κινηματογραφική κριτική. Κανείς να μη δικαιούται να πηγαίνει κόντρα στον θεατή, άρχοντα-κριτή του κινηματογραφικού έργου και κατόχου το μαγικού 8ευρου, που κρατά ζωντανή μια παραπαίουσα βιομηχανία, σε Ελλάδα-Ευρώπη και (λίγο) Αμερική. Τα φεστιβάλια να αρχίζουν και να τελειώνουν αφημένα στην κομματώδη (κι όχι κωματώδη) αφασία τους, αγνοώντας την ύπαρξη ανταγωνιστικών τοιούτων, ή εγχωρίων είτε στην αλλοδαπή. Να πλακώνονται στην πόρτα μας οι Ευρωπαίοι με τους Αμερικάνους υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για την internetική διακυβέρνηση, στο internet governance forum, όπου θα ανοίξει η ατζέντα για το διαδίκτυο του μέλλοντός μας. Και έχει αβάσταχτη πλάκα, τη στιγμή που έχει χαθεί η μπάλα στον αναπτυγμένο κόσμο με την απεριόριστη δύναμη του μέσου και την ευθέως παρεμβατική του δύναμη ως πρωταρχική έκφραση παγκοσμιοποίησης, να γίνεται το 1ο forum εδώ, που λίγοι το γνωρίζουμε, πολύ λιγότεροι το χρησιμοποιούμε και ολίγιστοι αντιλαμβανόμαστε την τεράστια δυναμική του.

Ονειρεύομαι το 1ο διαδικτιακό φεστιβάλ κινηματογράφου. Την ηλεκτρονική μας κοινότητα να παίζει σημαίνοντα ρόλο στα κινηματογραφικά δρώμενα. Μάθε ότι η παγερά αρνητική κριτική αντιμετώπιση των internet bloggers – κριτικών, σχεδόν κοστίζει στο Flags of Our Fathers τόσο σε εισπρακτική, όσο (κυρίως) σε οσκαρικές προοπτικές. Η αντίστροφη υποδοχή επιφυλάχθηκε στο The Departed, το επιστροφή-στις-ρίζες μαφιόζικο κρεσέντο του Scorsese. Ξέρεις γιατί η κριτική που δημοσιεύεται στο internet αποκτά ολοένα και περισσότερη δύναμη; Επειδή είναι άμεση, καίρια, τολμηρή, και το κυριότερο, λειτουργεί σαν το καμπανάκι: Προειδοποιητικά. Για όλους, θεατές, εταιρείες διανομής, και εμάς φυσικά τους ίδιους που πασχίζουμε να μηδενίσουμε τη χρονική απόσταση και όλη την δυσλειτουργία που αυτή προκαλεί στην πορεία του κινηματογραφικού προϊόντος από την παραγωγή στον τελικό αποδέκτη. Για να γίνουμε πιο υπεύθυνοι, στο ρόλο που έχουμε επιφυλάξει συνειδητά στους εαυτούς μας να παίξουμε. Θα αφήσουμε μια χρεοκοπημένη γενιά εξωνημένων ταξικών αγώνων να μας πετάξει συλλήβδην στη γωνιά, αποκαλώντας εμάς, τη γενιά του internet, νεολαία δίχως οράματα και αξίες, απολίτικη μαρίδα, κολλημένη στα μηχανάκια του διαόλου; Σου έχω απαντήσει αδερφέ, από τον τίτλο του editorial, με κεφαλαία κιόλας!



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.