• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 13 Δεκ 2006

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ




Γεννήθηκα στη Νίκαια, -όχι της Γαλλίας- μιλάμε για Β΄ Πειραιώς, όνομα-και –πράμα. Σα… χθες, ένα χρόνο πριν το Πολυτεχνείο. Μιλάμε για Άσπρα Χώματα, άγια χώματα, που βγάλανε από Μπελογιάννη μέχρι Βοσκόπουλο. Θα’ θελα να γράψω ότι έκανα και τα πρώτα μου βήματα εκεί, αλλά δεν cineβη έτσι. Έφυγα αχρόνιστος και απερπάτιστος (sic) δια το Δάσος, - όχι της Βουλώνης – το Δάσος Χαϊδαρίου, όπου κατοικώ πλέον, μετά από έναν μεγάλο κύκλο, που ενώνει Κομοτηνή, Nijmegen, Maastricht, Venezia και Coimbra, για να δέσει ξανά στο Δάσος, ένα στενό πριν από το σπίτι που μεγάλωσα. Αυτό που, κάθε φορά που βγάζω τον Michel βόλτα, με το άμα (και το θάμα) της βραδινής επιστροφής από το γραφείο, κάθομαι απέξω και ενατενίζω, στα τελειώματα είναι πλέον, ένα τεράστιο συγκρότημα πολυκατοικιών που πλακώνει δυο στρέμματα νοικιασμένα παιδικά ονείρατα και τουλάχιστον δυο σακούλες φανταράκια που έθαβα μέσα στα παρτέρια, μετά από εξαντλητική ημερονύχτια ενασχόληση:

- «Τάκηηη, που είναι τα φανταράκια σου παιδί μουου;»
- Ησύχασε μαμά, κοιμούνται τώρα, αύριο πάλι θα τα ξυπνήσουμε, εντάξει;»

Έχω βάλει αμέτι-μουχαμέτι να αγοράσω τουλάχιστον (sic) ένα διαμερισματάκι στην Αθ. Διάκου 56, έτσι, τιμής ένεκεν. Αν και δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα αντέχω την ελληνική αβίωτη καθημερινότητα. Τι μου φταίει και η ελληνο-καναδέζα Μαριάνθη, που ροβόλησε από τα Τορόντα για να βρει τελικά εδώ το άλλο της μισό (ή…διπλό, αν το βλέπεις σε kgs). Κανείς δεν ξέρει στ’ αλήθεια μ’ εμένα. Είμαι κάποιος που έχει σπουδάσει νομικά για να δουλέψει μετέπειτα ως σύμβουλος μηχανογράφησης και στέλεχος ανθρωπίνων πόρων για να φτάσει να ομολογεί ανερυθρίαστα ότι θα άφηνε τ’ άπαντα σύξυλα για να υπηρετήσει ανενόχλητος την κινηματογραφική κριτική και δη τη διαδικτιακή. Κι αν έχουν υπάρξει καμπόσες φορές που ο tgaris έχει σκυλοπλακωθεί με τον partner - Cine boss pchatzi, η μόνιμη επωδός μου είναι η καθιερωμένη απειλή:

- «Όταν θα έρθει η εβδομάδα εκείνη που δε θα δεις editorial, να ξέρεις ότι έφτασε το τέλος» (του αιώνος; του μαρτυρίου του; της απεχθούς υστερίας που προκαλώ στα αφιονισμένα στίφη των cine fans; Ζε σε πα κουά)
- «Έχει ΥΠΑΡΞΕΙ εβδομάδα που δεν έχεις γράψει editorial.»
- Πως είναι δυνατόν; Είσαι τρελός;»
- Ναιαι σου λέω! (απάντηση και στα δύο ερωτήματα)

Κάτι άλλο όμως ήθελα να πω. Και δεν είναι μόνο για τη χαρμόσυνη είδηση του θανάτου του Πινοσέτ, ανήμερα του εορτασμού της Ημέρας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Είναι περισσότερο για την Ημέρα του Παιδιού, τη χθεσινή. Με τους faux συγκινητικούς τηλεμαραθώνιους και τις λουλουλού - πουλμουριζέ (λέγε τις «εταιρική κοινωνική ευθύνη» προσφορές των αγαθοεργών επιχειρηματιούληδων. Είναι για την αποφράδα συγκυρία, αυτής της σύλληψης του παιδεραστή της Νίκαιας που αλώνιζε στο άλσος που έπαιζαν καμιά σαρανταρά αγοράκια- θύματά του. Ως υποψήφιος πατέρας soon, πιάνω μέσα μου μια χορδή σπασμένη και μια ευαισθησία εντελώς φρικαρισμένη. Γιατί, με το δικό μου μυαλό, οι serial killers, rapists, pedophiles κι όλη η συμπούρμπουλη που αρεσκόμεθα να αποκαλούμε «απάνθρωπα κτήνη» ή «διεστραμμένοι κακούργοι» δεν είναι παρά παιδιά που έχασαν το δρόμο τους, μια οικογένεια ή τα φόντα για μια ζωή όπως κάθε παιδί δικαιούται να ονειρεύεται. Παιδιά που θάβουν τα φανταράκια στο χώμα, όμως αρνούνται να τα ξεθάψουν.

Είναι κι αυτή η Θεία Γέννηση που κάθε χρόνο μου αλλάζει τα φώτα. Κάτι πέρα από τα στολίδια πάνω από τσιμεντόφραχτους δρόμους ή το ντελίριο του γείτονα που έχει βαλθεί να προσδώσει μια λάμψη στο μπαλκόνι του που τοποθετείται σημειολογικά ανάμεσα σε ουρά αστεροειδούς και φωσφορίζοντος καραγκιόζ- μπερντέ. Όταν ακούω τα χριστουγεννιάτικα του Bing Crosby (oscar α’ ανδρικού ρόλου στα 1944 για το Going My Way), όταν βλέπω ελληνικά musicals του ’60, όταν βγαίνουν αθώες feel good capresque ταινίες σαν το Pursuit of Happiness ή τα «παιδικά» τύπου Happy Feet, είναι που μου κόβεται η ανάσα. Ένα στρίψιμο στην καρδιά, ένα μούδιασμα στις άκρες των δακτύλων. Σα μια νιότη που χάνεται ανεπιστρεπτί, σα μια κιαροσκούρα φωτογραφία μες την παντοκρατορία του dv. Χώρια οι λίστες με τα αγαπημένα της χρονιάς που έχουν μια αστεία ιδιορρυθμία αναφορικά με τα ταινιάκια: Αφού εκ των προτέρων ξέρουμε ότι τα δυνατότερα films παίζουν Δεκέμβρη στην Αμερική, εμείς τα χώνουμε στις επόμενες χρονολογικά ετήσιες λίστες, κάτι που φαντάζει (και είναι) εντελώς unfair για αυτές, αλλά κυριότερα, και για τα…επόμενα Δεκεμβριανά (sic) φιλμς.

Για να το ξεμπερδέψω, φέτο εγώ θα τα γράψω όπως τα είδα, και σκοπεύω να τα δω όλα, ΕΝΤΟΣ του 2006. Μα εδώ θες, μα στον Καναδά, θα το πράξω. Τώρα αν περισσέψει καμιά σε limited release, άνθρωπες είμαστε. Από το επόμενο edito μπαίνουμε στο trance με τα ξεσκαρτάρισμα του 2006 (διότι περί αυτού πρόκειται) u no, αυτό με τις μεγάλες απογοητεύσεις αλλά και τις υπόσχεσες για το μέλλον. Μην ξεχνάς επίσης ότι με το έμπα του ΄07 ξεκινάνε και τα oscaroλόγια. Θα κάνω κι ένα update στις λίστες μου μόλις επιστρέψω από τα ξένα, αν δεν στο σερβίρω κατευθείαν αποκεί, on flight to the Bahamas κι έτσι. Δεν είναι εύκολα πράματα δαύτα πάντως, να το ξεύρεις, εν τω μέσω πυρετωδών ετοιμασιών για το my own personal Big Fat Greek Wedding, ok?

Μην το ξεχάσω, κάηκα. Ο Almodovar (Ata Me, Kika, Carne Tremula, Women on the Verge of a Nervous Breakdown) τις Τετάρτες στο FNAC πήγε τρελά, οπότε cineχίζουμε ακάθεκτα με αντίστοιχο αφιέρωμα στον Jacques Tati. Ό,τι καλλίτερο τώρα που ο Γαύρος περιορίζει τις ευρωπαϊκές εκτός έδρας εξόδους του στο… Χαϊδάρι. Αν και, κρίνοντας από τις τελευταίες δυο φιλμικές μας συναντήσεις, η ομάδα του Cine.gr γνωρίζει champions league πιένες στο Τhe Mall κάθε δεύτερη Τετάρτη. Και για να ξαναματαεπανέλθω, μέρα που’ναι, μη χάσετε με τίποτις την καθιερωμένη χριστουγεννιάτικη premiere που cineδιοργανώνουμε με το Χαμόγελο του Παιδιού. Η Σάρλοτ η Αραχνούλα σας περιμένει στο Αθήναιον, μέρα Σαββάτο- και -16 και ώρα 12η μεσημβρινή. Only accompanied kids allowed. Εγώ (μέχρι νεοτέρας) θα πάρω τον Τακούλη, 34άρων Δεκεμβρίων και θα έρθω για clown –μπαλόνια-ζαχαρωτά. Και θα πάρω και τα φανταράκια μου μαζί.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.