• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 17 Ιαν 2007

RPG 7


(a.k.a. ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ)



«Την περασμένη Παρασκευή, στις 12 Ιανουαρίου 6 π.μ., έγινε επίθεση κατά της αμερικανικής πρεσβείας. Αν ήσασταν στην περιοχή και είδατε κάτι εκείνο το πρωί που σάς φάνηκε ύποπτο, παρακαλούμε ενημερώστε μας. Οι άνθρωποι αυτοί πιθανόν να βρίσκονταν στην περιοχή τις προηγούμενες μέρες ή εβδομάδες πριν την επίθεση. Αν θυμάστε να είδατε κάτι ασυνήθιστο, παρακαλούμε τηλεφωνήστε μας. Η πληροφόρηση που θα δώσετε, μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε τα άτομα που ήταν υπαίτια για την επίθεση. Τηλεφωνήστε στο 170 ή στο 1014 από σταθερό ή κινητό τηλέφωνο. Η ταυτότητά σας θα προστατευθεί.»

(Φυλλάδιο που διανεμήθηκε από την ΕΛ.ΑΣ. στους περιοίκους της Αμερικανικής Πρεσβείας μετά το χτύπημα της Παρασκευής 12/01/07)

«Είναι γνωστό ότι οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες είναι μπάτε σκύλοι αλέστε»

(Αλέκα Παπαρήγα -Γ.Γ. Κ.Κ.Ε., για τη συνεργασία των ελληνικών με τις ξένες μυστικές υπηρεσίες)


Ξεκινώ την οδύσσειά μου με ένα απλοϊκό ερώτημα: Τι εστί απλούστερο, το να εκδοθεί ληξιαρχική πράξη για γάμο που ετελέσθη στην αλλοδαπή, ή να μπομπαρδίσεις την αμερικάνικη πρεσβεία; Μη βιαστείς να απαντήσεις. Διότι στην πρώτη περίπτωση περνάς κατά σειρά εμφάνισης από Ληξιαρχείο Αθηνών – Ιερά Σύνοδο της Ελλάδος – Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών (Ευελπίδων) – Ληξιαρχείο Αθηνών και η ζωή σου κύκλους κάνει. Ενώ στη δεύτερη, κατεβαίνεις από διερχόμενο επιβατηγό όχημα, στήνεσαι απέναντι από τον θυρεό της US of A, παίρνεις το RPG 7 στον ώμο, και την αμολάς. It’s So Simple. Φροντίζεις μάλιστα να γίνει αυτό την ίδια μέρα που αρχινίζει η ελληνική τουριστική καμπάνια στο CNN. Μετά παίρνεις την παρέα σου, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι κι αρχίζετε περιχαρείς το τρεχαλητό, χωρίς να παραλείψετε να χαμογελάσετε στην κάμερα.

Και φυσικά πίσω απ’ όλα πρέπει να είναι οι Αλβανοί. Διότι τι εστί RPG 7; Αντιαρματικό – μαϊμού, κινεζικής προέλευσης (μέχρι εκεί φτάσανε τα κινέζικα) κόπια ρωσικού ρουκετοβόλου, ηλικίας κοντά στη δικιά μου, που μάλλον εκλάπη προ 10ετίας, την εποχή που αντί για super deal παίζανε πυραμίδα και φτου – ξελευτερία στα αλβανικά στρατόπεδα. Και το βεβαιώνω γιατί ήμουνα φαντάρος τότε, σε αντίθεση με κανα δυο υπουργούς Εθνικής Αμύνης, που λέει και ο Καρατζαφέρης. Να, κάτι τέτοια γίνονται ανάδελφε και ξεχνάς με τη μια λούφα κι απαλλαγή μαζί και το άρθρο 16. Αποπροσανατολίζεσαι σε δηλαδή σε σημείο που δεν ξεκινάς να γράψεις προγνωστικά για τις Χρυσές Σφαίρες. Από την άλλη, μικρό το κακό, γιατί το μεγάλο παντιρντί με τα Oscars ξεκινάει next week με τις υποψηφιότητες. Έχουμε χρόνο.

Και στο κάτω-κάτω της γραφής, γιατί να είμαι σκλάβος; (τραγουδιστά). Είμαι αντι-αμερικανός ως λαός, τι να κάνω; Τα εγγόνια του E.Λ.Α., τα παιδιά της 17ης Νοέμβρη, ο Επαναστατικός Αγώνας, κάνει ανενόχλητα party στο υποτιθέμενα καλλίτερα φυλασσόμενο σημείο της χώρας. Κάνει πλάκα, χωρίς τα υπερθετικά τεχνολογικά μέσα και τις λοιπές φιοριτούρες. Την επόμενη φορά περιμένω να χρησιμοποιήσουν αρκεβούζια, χωρίς πλάκα. Οπότε, ήθελον ειπείν, πόσο μπορεί να σε κόπτουν τα Oscars; Όταν ο Ανάν άλλαξε όνομα κι έγινε…Μουν (καλά ρε φιλαράκι, πλάκα με κάνεις τώρα;) Όταν οι Αμερικάνοι παρακαλιούνται θερμώς να κλείσουν το Guantanamo και εις απάντησιν ενισχύουν τον στρατό κατοχής στο Ιράκ, γιατί λέει, οι ίδιοι οι ιρακινοί δεν μπορούν να εγγυηθούν την εδραίωση της δημοκρατίας και της σταθερότητας στην περιοχή (sic).



Καλά ρε Γκαρή, cool down λιγάκι, πιες μια πορτοκαλάδα (χωρίς ανθρακικό) να στανιάρεις και μετά βλέπουμε, θα μου πεις. Έχω την εντύπωση ότι η εσχατιά του αντι-αμερικανισμού μας δηλώνεται στο Cine με την ανάδειξη του αμιγώς ξεμπροστιασματικού Syriana σε ταινία της χρονιάς. Κι αστειεύομαι συγχρόνως, γιατί εντέλει αποτελεί κινηματογραφικό επίτευγμα για τους αμερικανούς να βραβεύουν οι ίδιοι όσα θα έπρεπε να τους κάνουν να αισθάνονται τουλάχιστον αμήχανα. Έχω όμως μια θεωρία γι αυτό. Είναι ένας τρόπος να ξορκίζουν το κακό των πράξεών τους, τις Ερινύες των ανυπεράσπιστων θυμάτων τους. Όπως ακριβώς οι αρχαίοι ημών σε μερικές δικές τους τραγωδίες (βλ. Ηρακλείδαι, Ικέτιδες, Τρωάδες και Φοίνισσαι).

Αφού όμως θέλεις Oscars, Oscars θα λάβεις. Πριν από τις τελικές υποψηφιότητες θα τις μάθεις πρώτος απεδώ. Με μηδαμινές πιθανότητες λάθους. Σε κάθε κατηγορία, με σειρά από την επικρατέστερη για το αγαλματάκι προς τα κάτω. Σαββατοκύριακο σε κόβω, σε ένα ακόμα special Άκου Να Δεις. Αν πάντως κρίνω από το περασμένο Σ/Κ, οπότε cineβη το αδιαχώρητο με την ειδική έκδοση που περιελάμβανε καυτά Previews, αυτό ακριβώς είναι που ζητάτε από το internet. Να μάθετε, άμεσα και υπεύθυνα, από πρώτο χέρι, αυτό που πρόκειται να συμβεί, να ‘ρθει, να παίξει. Το μήνυμα ελήφθη το λοιπόν. Υπόσχομαι να ξέρεις τις oscarικές πεντάδες- τριάδες και τα συναφή, με αβάντα τουλάχιστον 2-3 ημερών. Χώρια που θα πας να κομπαρσαγωνιστήσεις στο Alter Ego του Ρουβά, courtesy of Cine αυτό το weekend, έτσι;

Έτσι, έτσι. Μετά το αφιέρωμα στον Wong Kar Wai, έρχεται το απόλυτο Scorseseκό super special στον Marty. ΔΕΝ το χάνεις με την καμία αυτό, στο υπογράφω. Ενώ παράλληλα πέφτουν…χειροκροτήματα στο FNAC με τις βραδιές Tati που cineχίζονται απτόητες ολόκληρο τον Γενάρη. Περιττό να γράψω ότι η δεδομένη cineργασία θα προχωρήσει εντελώς παραπέρα, με πολλαπλά οφέλη για τους Cine fans. Και θα μπει κατόπιν αισίως κι ο Φλεβάρης, με τα ταινιακά…δεκεμβριανά της έτερης όχθης του ατλαντικού, αν και δεν πρέπει να υπάρχει παράπονο τουλάχιστον από την τελευταία διανομή που ξεκινάει από αύριο Πέμπτη. Tα Apocalypto και Little Children είναι από τα πλέον αξιομνημόνευτα δείγματα μιας κινηματογραφικής χρονιάς που φέρνει στον αφρό, στην crème de la crème της, τον ακριβή ιδεολογικό αντίποδα της περυσινής. Να εξηγηθώ όμως.



Από τη μια το αποστειρωμένα ουδέτερο σε ιδεολογικό επίπεδο United 93, με τους τρομοκρατημένους…τρομοκράτες και τα ηρωικά θύματα που καταγράφονται ωσάν να επιλέγουν ένα ηρωικό θάνατο εν πτήσει. Αίτια και αιτιατά της τρομοκρατικής επίθεσης πουθενά. Από την άλλη ο συναισθηματικός πατριωτισμός του αμερικανού, η εποποιία του καθημερινού πολίτη στο World Trade Center. Σφήνα η μαεστρικά ενορχηστρωμένη απόπειρα lifting της Βασίλισσας (όχι ακριβώς η επιτομή των δημοκρατικών ιδανικών) στο The Queen. Κερασάκι η παγκοσμιοποιημένη οδύσσεια πόνου της Babel, έχοντας στο ιστορικό επίκεντρο ένα ζευγάρι αμερικανών πολιτών που υφίστανται μια (ανύπαρκτη) τρομοκρατική επίθεση στο Αφγανιστάν. Για το Hollywood, ανεξάρτητα από αυτόν που προκαλεί τον πόνο, αυτός που υποφέρει από τον πόνο πρέπει να είναι αμερικανός. Και δεν ξέρω πόσο δίκιο είχε ο Μητσοτάκ (περαστικά επίτιμε!), αλλά κι αν δεν είμαστε, αυτοί προσπαθούν να μας κάνουν όλους αμερικανούς. Κι όσοι περισσέψουμε, είμαστε σαν αυτούς που πετάνε αλβανικές οβίδες κινέζικης κατασκευής στον γάμο του καραγκιόζη: Τρομοκράτες της πλάκας δηλαδή.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.