• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 24 Ιαν 2007

BAMBI




Είναι Κυριακή βράδυ, μια απ` αυτές τις μελαγχολικές Κυριακές, που δεν περνάνε με τίποτε. Και είναι κάτι εντελώς προσωπικό, μόνο που δεν έχει να κάνει παρά με κάποιον που καθόλου δεν γνώριζα προσωπικά. Ακριβώς τούτη είναι η αιτία, ο λόγος που δεν ξεθυμαίνει η ψυχή μου. Ο σιωπηλός, σχεδόν αναιτιολόγητος νομοτελειακά πόνος, για τον καλλιτέχνη που δεν συνάντησα ποτέ. Η περασμένη Πέμπτη 18 Γενάρη, ήταν μια κινηματογραφική πρεμιέρα απρόσμενα διαφοροποιημένη από τις άλλες. Ήταν η πρώτη φορά που το Αθηνόραμα κυκλοφόρησε χωρίς να μπορεί πλέον να καυχάται ότι συμπεριλαμβάνει στο roster του, τον σημαντικότερο λόγο για τον οποίο το προτιμά εδώ και μια 20ετία η πλειονότητα των χιλιάδων αναγνωστών του. Εις μνήμην Μπάμπη Ακτσόγλου, ετών 52, κριτικού κινηματογράφου.

Όταν ο συνομήλικός μου, τότε, Μπάμπης κατέβαινε το 1987 από τη Θεσσαλονίκη για να πρωτογράψει στο Αθηνόραμα, εγώ μόλις άρχιζα να ψιλο-αντιλαμβάνομαι, περισσότερο διαισθητικά, τι εστί κινηματογραφική ταινία. Εκείνος μου είχε κάνει εντύπωση γιατί κατάφερνε να συγκερνά δυο εκ διαμέτρου αντίρροπα ρεύματα, που για δεκατίες (ειδικά αυτές μεταξύ 1970-1980) ταλάνιζαν το χώρο της ελληνικής κινηματογραφικής κριτικής (τον ποιόν;) και περισσότερο, ας μη γελιόμαστε, τα νεύρα των δύσμοιρων ελλήνων θεατών. Η μια «σχολή» να δοξάζει την ακραιφνή παντοκρατορία της hollywoodιανής παραγωγής, με την άλλη να πασχίζει να μεταδώσει έναν αέρα nouvelle vague, φιλτραρισμένο πολλές φορές μέσα από την μαρξιστική- λενινιστική, κοινωνιολογική-πολιτική θεώρηση. Ο Μπαμπίνος δεν πρόδωσε ποτέ τις φιλμικές του αγάπες, το σινεμά των Losey, Peckinpah, Polanski, Bunuel, ενώ δεν έπαψε συνάμα να στηρίζει φανατικά τον ασιατικό κινηματογράφο με προεξάρχουσα την αγία γιαπωνέζικη τριάδα KurosawaMizoguchiOzu.

Όπως επίσης δε λύγισε ποτέ στα κελεύσματα – αρπαχτές των σαχλοκωμωδιών και λοιπών αρρωστημένων ταινιών τρόμου της εκείθε του Ατλαντικού πλευράς. Ειδικά μέσα στη δεκαετία του 1990, επέδειξε ιδαίτερο ζήλο στην υπεράσπιση του ιρανικού σινεμά, της λιτότητας και της αφαίρεσης, του πενιχρού budget μα πλούσιου σε ουμανισμό και πολιτικά μηνύματα. Έκανε μόδα αυτό το σινεμά, είτε μέσα από τις avant premieres του Αθηνοράματος που άφησαν εποχή, είτε από τους μετέπειτα ρόλους που υπηρέτησε, στο δίκτυο διανομής του ΕΚΚ και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Αυτή ακριβώς η cineδητή του επιλογή, πέρα από προσωπικός κώδικας αισθητικής ήταν cineφασμένη με μια ιδιαίτερη γραφή: Συμπυκνωμένη, κωδικοποιημένη, προσαρμοσμένη στις αντοχές και στο ευθέως ανιχνεύσιμο γούστο του «ψαγμένου» σινεφίλου. Σχεδόν ο ορισμός της pop κινηματογραφικής κριτικής. Κι όταν γράφω pop, εννοώ τους Beatles – όχι τη Madonna ή τους New Kids On The Block.

Κι εδώ κάπου αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί το να γράψεις δυο αράδες για τον Μπαμπίνο (sorry Μπάμπη, αλλά έτσι πάντα μ` άρεσε να σε αποκαλώ – χάριν παιδιάστικης οικειότητας), στα πλαίσια μιας σχεδόν υποχρεωτικής νεκρολογίας, είναι, πέρα από επιβεβλημένο επαγγελματικό καθήκον, μια κίνηση αβρότητας προς το γενικότερο συνάφι των ελλήνων cine-κριτικών. Επίτρεψέ μου φίλε αναγνώστη να το πάω στο κάτι παραπέρα απ` αυτό. Θα το συνοψίσω σε τρεις σκέψεις μοναχά:

Ανήκουμε σε διαφορετική γενιά από αυτή του Μπάμπη. Δεν το έκρυψα ποτέ πως όσοι αρεσκόμαστε να αποκαλούμε εαυτούς on line κριτικούς κινηματογράφου, ξεκινήσαμε να γράφουμε περισσότερο έχοντας κατά νου τι περίπου δε θέλαμε να γράφουμε, σε ποιους περίπου δε θέλαμε να μοιάσουμε. Κριτικές στηριγμένες εν πολλοίς σε πολιτικές ιδεοληψίες, αναλύσεις – μύδροι εκ προκαταλήψεως εναντίον της “κρεατομηχανής του Hollywood” ήταν και είναι για εμάς κόκκινο πανί. Η αποθέωση όλων ανεξαιρέτως των κλασσικών δημιουργών για ταινίες που πενήντα χρόνια και πλέον μετά έχουν χάσει την επαφή τους με το σημερινό κοινό δεν μπορεί να μας βρει υπέρ. Α, και το ιρανικό σινεμά έχει παράξει ενίοτε και φλόπες. Μεγάλες, υπερτιμημένες φλόπες. Με λιγότερες κουβέντες, εμείς οι νεότεροι εν πολλοίς αυτοπροσδιοριστήκαμε από την σθεναρή αντίθεσή μας στην κριτική τάση που μεταξύ άλλων υπερασπίστηκε κι ο Μπάμπης Ακτσόγλου.

Μεγαλώνοντας, η δική μας γενιά, cineχίζει το έργο της προηγούμενης.Πολλάκις όμως, με περισσή ανευθυνότητα. Ενώ η γενιά του Μπάμπη δεν έχει αλλάξει στάση απέναντι στο «εμπορικό» σινεμά, εμείς οι νιότεροι υποκλινόμαστε με ευκολία (η δύναμη της αντίδρασης) στο μεταλλαγμένο pop corn που σερβίρει το πονηρά αμπαλαρισμένο σινεμά της «δήθεν ανεξάρτητης» τσιχλόφουσκας. Μας ελκύει το δήθεν και τα αρτίστικα κολπάκια, το κενό περιεχομένου και εντέλει α-πολίτικο, εξυπνακίστικο σινεμά. Που σημαίνει, ότι η σημερινή κινηματογραφική κριτική έχει έρθει πιο κοντά στον μέσο θεατή, χωρίς απαραίτητα να θέλει να τον τραβήξει προς τα πάνω. Φτάνει η αποδοχή του να της εξασφαλίζει την ελάχιστη ποθούμενη λαϊκή νομιμοποίηση.



Η Πολιτεία, ούτως ή άλλως, εξακολουθεί να αδιαφορεί για τους επιφανείς (τουλάχιστον) της κινηματογραφικής κριτικής. Για άλλη μια φορά ο υπουργός (ο Θεός να τον κάνει) Πολιτισμού, η κυβέρνηση και τα κόμματα έλαμψαν δια της αδιαφορίας τους. Ο ελάχιστος φόρος τιμής για έναν άνθρωπο που πρόσφερε τόσα πολλά σε τόσο σύντομο βίο στην κινηματογραφική μας ψωροκώσταινα, δυστυχώς δεν περίσσεψε για τους πολιτικούς της διπλοπενιάς και της χασαποταβέρνας. Να βγουν να μας πουν πότε θα ανοίξει η έρημη σχολή κριτικών κινηματογράφου, στις αίθουσες... ξερωγώ «Βασίλη Ραφαϊλίδη» και «Μπάμπη Ακτσόγλου»... Αμ δε! Το’ γραψα στην αρχή, πονώ για τον καλλιτέχνη που δεν γνώρισα. Μα στ’ αλήθεια, υπάρχει κάτι που περισσότερο με κάνει να αγανακτώ: Είναι η μοίρα όσων από εμάς παίζουμε το διαιτητή μεταξύ δημιουργού και θεατή, αποδίδοντας στην κάθε ταινία το ίσο. Αυτό βλέπουμε – αυτό σφυρίζουμε. Μόνοι, σαν το Bambi το ελαφάκι, μεγαλωμένοι στη ζούγκλα της φιλμικής εμπορευματοποίησης, ορφανοί από αναγνώριση και κρατική υποστήριξη, πασχίζοντας να γλιτώσουμε την υπόλοιπη αγέλη από τους κυνηγούς της τσέπης μας και υπαιτίους της πνευματικής μας φίμωσης.

Μπάμπη, αναπαύσου εν ειρήνη, εμείς θα cineχίσουμε όλοι εδώ.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.