• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 14 Φεβ 2007

LA VIE EN ROSE


Quand il me prend dans ses bras
Il me parle tout bas
Je vois la vie en rose



(Άφησε την Edith να cineπάρει τις αισθήσεις σου ΕΔΩ)

Αν δεν υπήρχε Άγιος Βαλεντίνος ή, αν προτιμάς, Υάκινθος (ή έστω…Ζουμπουλία) θα έπρεπε να τον είχαμε εφεύρει ήδη - και σα να αργήσαμε πολύ μου φαίνεται. Αυτό που δείχνει να ξεχνούν οι αυτοαποκαλούμενοι «δημιουργοί» του κινηματογράφου, εκείνη η άκρως επικίνδυνη κατηγορία που τυραννά το celluloid μόνο και μόνο για να μας βγάλει όλους εμάς τους θεατές από ημιμαθείς έως…βλάκες, είναι ίσως το μόνο έγκυρο συστατικό μιας ουσιαστικά καθαρής τέχνης: Η λαϊκότητα. Κανένα φαγητό δεν μπορεί να έχει την παραμικρή χρειώδη αξία όταν δεν εξυπηρετεί την κύρια αποστολή του: Να τρώγεται. Με παρόμοιο τρόπο η ταινία, πέρα από τη διαδρομή που ακολουθεί – από τα μάτια στην ενόραση κι από τον αποσυμβολισμό στην καλλιτεχνική της τεκμηρίωση, οφείλει κυρίαρχα να…βλέπεται.

Δεν είναι μόνο οι ζαχαροπλάστες και οι ανθοπώλες, οι εστιάτορες και οι κοσμηματοπώλες. Είμαστε τρόπον τινα όλοι, εμείς που πουλάμε Βαλεντίνο – άγια μέρα που’ ναι σήμερα. Γιατί ο Βαλεντίνος μυρίζει όμορφα, τρώγεται, φοριέται (και στο δεξί – σαν κόσμημα) αλλά προπάντων, βλέπεται. Μια ολόκληρη βιομηχανία εικόνων, τα date flicks ή κατά άλλους, chick flicks είναι στημένη και περιμένει. Κι εδώ είναι που το cineμά γίνεται απλά η αφορμή, το σημείο επαφής, η πρόσκληση σε ένα ερωτικό παίγνιο, μια γαρνιτούρα σε ένα κυνήγι εντυπώσεων, σε έναν ατέρμονο war of the sexes. Κι αν το κινηματογραφικό έργο είναι καθαυτό ένας δεδηλωμένος έρωτας για την Τέχνη των εικόνων, δεν παύει να παραμένει ένας κομπάρσος, μια δευτεράντζα, συγκρινόμενο με τον «πραγματικό» έρωτα, τον εκτός μεγάλης οθόνης, εντός της ultimate big picture, που δεν είναι άλλη από την ίδια τη ζωή.

Κι όμως, οι κινηματογραφικοί έρωτες ασκούν επάνω μου την απόλυτη σαγήνη, εξορίζοντας και την πιο ερωτική εκτός – πανιού - πραγματικότητα στις εσχατιές της πιο αδιάφορης banalité. Κι αν η Ιστορία υποκλίθηκε στον Ρωμαίο και την Ιουλιέττα, στον Τριστάνο και την Ιζόλδη, στον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα, εγώ παραμένω στην προεφηβική μου παραζάλη με τα ζευγάρια των αισθηματικών κομεντί, όπως δέσποζαν στην κρατική μας τηλεόραση των 70s – 80s: Humphrey Bogart και Lauren Bacall (To Have and Have Not, The Big Sleep), Spencer Tracy και Katharine Hepburn (Woman of The Year, Adam’s Rib), Rock Hudson και Doris Day (Pillow Talk, Send Me No Flowers). Όλα μπορούν να συμβούν στο cineμά, και περισσότερο απ’ όλα αυτό το τόσο δυσεύρετο στις αδύνατες ερωτικές σχέσεις Hollywood Ending.



Όχι πως οι προβληματικοί έρωτες δεν έχουν γνωρίσει διαχρονικά τρελές πιένες on camera: Από το Romeo and Juliet updated του West Side Story και το μαζοχιστικά ακανθώδες Breakfast at Tiffany`s ως το ménage à trois του Jules et Jim, το γνήσιο εφηβικό μελόδραμα του Splendor in the Grass μέχρι τη γαργαλιστική Lolita. To σπαραξικάρδιο Love Story και το τα-αντίθετα-έλκονται The Way we were, ως το υπέροχα νευρωτικό «I lurve you, you know, I loave you, I luff you» του Annie Hall και την καταδικασμένη Ερωμένη του Γάλλου Υπολοχαγού. Από την punk παρακμιακή εξάρτηση του Sid and Nancy και την ελευθεριάζουσα διανοουμενιζέ άποψη της Αβάσταχτης Ελαφρότητας του Είναι, ως την μικροαστική 80s υστερία του Fatal Attraction και την voyeur ψυχοτροπία του Sex, Lies and Videotape. Μια Ατίθαση Καρδιά που οδηγεί αγριεμένα στους διαφυλετικούς δεσμούς του Jungle Fever. Τα Απομεινάρια Μιας Μέρας των ανομολόγητων ερώτων, το flipside του διαλογικού έρωτα Before Sunrise και Before Sunset. Οι larger-than-life έρωτες των The English Patient και Titanic αντάμα με τους θαυματουργές αγάπες που σε κάνουν καλλίτερο άνθρωπο σαν τα It`s a wonderful Life και As Good As It Gets. Ε, κι επειδή η κατάληξη κάθε έρωτα που σέβεται τον εαυτό του και τις…ρίζες του είναι ένα πολύ δεδομένο πράγμα, όλα καταλήγουν στην κουλούρα ενός παραδοσιακότατου My Big Fat Greek Wedding (σας μιλώ εκ πείρας…)

Δεν έχω σκοπό να σε βομβαρδίζω με ρομαντικές ταινίες από Εδώ Μέχρι την Αιωνιότητα. Αυτό που νομίζω ότι οφείλω είναι να σου φανώ λιγουλάκι χρήσιμος. Κι αν περί έρωτος…γούστα είναι αυτά, πήρα την πρωτοβουλία και ετοίμασα μια μικρή λίστα. Για οικιακές, privé καταστάσεις μαζί με μπόλικο σιρόπι και σαντιγί α λα 9 ½ Weeks (πέρασε μια 20ετία από τότε… my goodness!). Θυμήσου, είναι μόνο για μια μέρα. Εξετάσεις για ζάχαρο νηστείας The Morning After είναι λίαν απαραίτητες:

10. Four Weddings and A Funeral: Γεμάτη σεμνύνουσα αβροφροσύνη αναγεννημένη βρετανική κομεντί. Εγγυημένο κόλπο για 30άρηδες στο στάδιο της πρώιμης σταφίδας.
9. The Princess Bride: Αν την αντέξει τότε είναι αυτός ο πρίγκιπας του Παραμυθιού. Αν πάλι όχι, δώστου μια ευκαιρία ακόμη. Ήταν αναμενόμενο σου λέω!
8. When Harry Met Sally: Είναι η Καλλίτερή σου φίλη. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να της περάσεις το μήνυμα ότι το βλέπεις λίγο πιο… διαφορετικά. Αν δεν πιάσει, απλά cineχίζετε να ξεκαρδίζεστε με τις ατάκες (ναι, ναι, ΙΔΙΩΣ με τη σκηνή του προσποιητού οργασμού της Meg Ryan)
7. Bridget Jones` Diary: Το ξέρω είσαι μόνη-είσαι μόνη-είσαι μόνηηη (Sakis) αλλά δεν είσαι η… μόνη, εννοώ, που…
6. Dirty Dancing: Έελαα τώρα ΠΑ-ΡΑ-ΔΕ-ΞΟΥ ΤΟ! I’ve had the Time of My life (και να δεις που δεν ήμουν μόνο εγώ)
5. Sleepless In Seattle: Ιδανική ταινία για να ξανα-φτιάξεις τη ζωή σου. Λειτουργεί ως ξόρκι στη μοναξιά αυτή η ταινία.
4. Bringing Up Baby: Με Grant και Hepburn - η επιτομή του σαμπανιζέ upper class. Δυσεύρετη μα αξίζει κάθε γουλιά (…ματιά ήθελα να πω)
3. Gone With The Windς: Από τη μάνα μου μέχρι τα δισέγγονά της είναι αυτή η ίδια ιστορία με τα ρομαντικά είδωλα που μόνο το αθάνατο ζεύγος LeighGable έχει τη μαγική ικανότητα να προσφέρει.
2. Pretty Woman: Aσυγχώρητα κλισεδιάρικη, αθεράπευτα σταχτομπουτέ-νια (sic), όπως και να’ χει, είναι επιστημονικά θεμελιωμένο και εμπειρικά τεκμηριωμένο ότι αποτελεί το ultimate date movie. It Must Have Been Love, τι να πω!
1. Casablanca: Η τελική σκηνή με τον Rick να απευθύνεται στην Ilsa: "If that plane leaves the ground and you`re not with him, you`ll regret it...Maybe not today, and maybe not tomorrow, but soon, and for the rest of your life" είναι ο ορισμός του έρωτα δίχως τέλος, χωρίς επιστροφή. Αξεπέραστο.



Ποια ταινία θα προτιμήσω φέτος; Το March of The Penguins. Σαν τα πιγκουινάκια, ξαπλωμένος μπρος στο αναμμένο τζάκι, κλείνοντας στην αγκαλιά μου ταυτόχρονα το παρόν και το κυοφορούμενο μέλλον της οικογενειακής μου ευτυχίας. Κι έχω να σου στείλω για happy valentine’s day την αγαπημένη μου ευχή από το Jerry Maguire:

Hey... I don`t have all the answers. In life, to be honest, I have failed as much as I have succeeded. But I love my life. I love my wife. And I wish you my kind of success.




 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.