• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 21 Μαρ 2007

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΟΘΩΜΑΝΟΣ


(NA ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ)



Ένας καβγατζής κατεργάρης γόης που αντιπαρατέθηκε στα βρετανικά στρατεύματα που κατείχαν την Κωνσταντινούπολη είναι ο νέος ήρωας της Τουρκίας. Πρόκειται για τον Γιαντιμ Αλί, τον πρωταγωνιστή της ταινίας «Ο Τελευταίος Οθωμανός» που σπάει ταμεία στη γειτονική χώρα.

Αναφέρεται στην περίοδο αμέσως μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όταν διαλυόταν η οθωμανική αυτοκρατορία. Ο πρωταγωνιστής εμπνέεται από τον Κεμάλ Ατατούρκ και εξελίσσεται από έναν αξιαγάπητο κατεργάρη στον ήρωα της απελευθέρωσης της χώρας από τις ξένες δυνάμεις.

(Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, 14.3.2007)

«Όσο για το γεγονός ότι το παιχνίδι (Ελλάδα – Τουρκία, για τα προκριματικά του Euro 2008) γίνεται παραμονή της εθνική μας γιορτής, ο άσος της Μπόλτον σχολίασε: Είναι περίεργη σύμπτωση που πέφτει παραμονή της 25ης Μαρτίου, αλλά ο κόσμος το έχει στείλει το μήνυμα κι εμείς το έχουμε πάρει.»


(Στέλιος Γιαννακόπουλος, διεθνής ποδοσφαιριστής, δηλώσεις στις 19.3.2007)


"Το Χόλιγουντ κηρύσσει τον πόλεμο στους Ιρανούς", διακηρύσσει στην πρώτη σελίδα της η εφημερίδα "Αγιαντέχ-Νο" που υποστηρίζει τους μεταρρυθμιστές. Σύμφωνα με την εφημερίδα, "το μήνυμα προς το θεατή είναι πως το Ιράν, το οποίο αποτελεί τώρα μέρος του "άξονα του κακού", είναι εδώ και καιρό μια πηγή κακού και πως οι πρόγονοι την Ιρανών είναι οι άγριοι και ανόητοι φονιάδες που περιγράφονται στο `300`".

Ένας σύμβουλος του προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ σε πολιτιστικά θέματα είδε στην ταινία αυτή "έναν αμερικανικό ψυχολογικό πόλεμο εναντίον του Ιράν". "Οι αμερικανοί αξιωματούχοι του πολιτισμού πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να αντλήσουν πνευματική ικανοποίηση λεηλατώντας το ιστορικό παρελθόν του Ιράν και προσβάλλοντας αυτό τον πολιτισμό"

(Τζαβάντ Σαμαγνταρί, τον οποίο επικαλείται το ιρανικό πρακτορείο Mehr.)


«Σήμερα δεν αμφισβητείται μόνο η παρουσία της Εκκλησίας μέσα στη δημόσια ζωή του τόπου, αλλά και η έννοια του έθνους. Διότι τα έθνη, υποστηρίζουν όσοι τα αμφισβητούν, υπήρξαν δημιουργήματα άλλων εποχών και σήμερα δεν είναι απαραίτητα, έστω και εάν το έθνος αποτελεί τη συνεκτική έννοια του Ελληνισμού. Μήπως ο αρχιεπίσκοπος και η Εκκλησία ωθούν τον κόσμο να διαμαρτύρεται για τα όσα γράφονται στο βιβλίο; Η εσωτερική συνείδηση των Ελλήνων, η οποία αγανακτεί στην ομογενοποίηση των πάντων, προκαλεί τις διαμαρτυρίες.»

»Αμφισβητούν ακόμη και την 25η Μαρτίου, τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, το Λάβαρο της Επανάστασης, τον Κολοκοτρώνη, τον Μακρυγιάννη, την Αγία Λαύρα και όλους τους ήρωες οι οποίοι στους αγώνες τους έλεγαν πρώτα `υπέρ πίστεως` και έπειτα `υπέρ πατρίδος`. Αυτά τους ενοχλούν και θέλουν να καταστρέψουν όσα βιβλία τα γράφουν για να μπορέσουν να υποδουλώσουν τη νεολαία.».

(Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος)


Πόσο κρατάει μια ολόκληρη γενιά; Ένα Γένος; Ένα έθνος; Μπερδεway καταστάσεις. Σχεδόν αδυνατώ να πιστέψω ότι 30 χρόνια μετά από τότε που πρωτοπήγα στο (φανερό) σχολειό, φτάσαμε στην εποχή όπου η Ιστορία ξανα(αι)ματαγράφεται. Ωριμάσαμε; Συμβιβαστήκαμε παντελώς αντεθνικά; Είμαστε έθνος αναδέλφων υπερπατριωτών, ή απλά μια μικρή υποσημείωση στον σύγχρονο πολιτικό χάρτη με έντονη συμπτωματολογία εθνικού κουτσαβακισμού; Γιατί cineσθάνομαι ότι τα άπαντα, από τους 300 του Zack Snyder μέχρι το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού και το ποδοσφαιρικό ντέρμπι Ελλάς – Τουρκία για τα προκριματικά του Euro 2008 ως τον Τελευταίο Οθωμανό κινηματογραφικό ήρωα είναι έννοιες αλληλοσυμπληρούμενες έως βάναυσα…αλληλοαναιρούμενες;

Ενθυμούμαι τι όμορφες ταινίες είχε φκιάσει ο δις oscar nominee Βασίλης Γεωργιάδης μας στα αλυτρωτικά και ξένοιαστα 60s’: Τι Κρυστάλλω (1959), τι Φλογέρα και Αίμα (1961), τι η ανεπανάληπτη Κατάρα της Μάνας (1961), εκεί που η αποδόμηση του western περνά σε υψίπεδα όπου αδυνατούν να πετάξουν οι Eastwood και Tommy Lee Jones του κόσμου τούτου. Για να μην πιάσω την βουκολική ποιητική στο Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο (1965). Και στην μικρή οθόνη μάλιστα, το ίδιο και καλλίτερα. Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, all time classic. Που κείται τώρα πλέον η ελληνική ιστορική ταινία, της οποίας η τύχη αγνοείται έπειτα από τα cult αρτιστίκ δημιουργήματα της εποχής Γκρεγκ Τάλας; ( Ξυπόλητο Τάγμα, 1953) Μα, για μισό, εδώ έχουμε γκοτζάμ…

Σειρήνες στο Αιγαίο! Με εισπρακτικό ρεκόρ. Ποιανού ρεκόρ έσπασε; Α, μα βέβαια, της Πολιτικης (όπου θες τονίζεις) Κουζίνας! Τέλεια. Μα, πήρε κανείς χαμπάρι το κατά πόσο λειτουργούν ως «ιστορικές» αυτές οι περίτρανες, εισπρακτικά τουλάχιστον, κινηματογραφικές επιτυχίες; Ουδείς. Όλοι είδαμε δυο ταινίες με αρχή-μέση-τέλος, αυξημένες δόσεις συγκίνησης- κωμωδίας, ε, και κάπου ανάμεσα στις γραμμές, κάποιοι διακρίναμε πολιτικές νύξεις με μια κάποια ιδεολογία ΕΝΤΕΛΩΣ… new age, για να ανασύρω μια πάλαι ποτέ φθαρμένη έκφραση του κοινωνιοστοχαστικού συρμού. Η Ιστορία ξαναγράφεται καλέ μου φίλε και το κριτικό σου (δε λέω πατριωτικό, μην στο χονδρύνω κιόλας) αισθητήριο ως έλληνος θεατή. Υπερβάλλω;

Το λένε τα καινουργή βιβλία των μειρακίων μας πλέον, δεν υπάρχει Κρυφό Σχολειό. Ούτε ο Γερμανός σήκωσε το λάβαρο στην Αγία Λαύρα. Ούτε ο Γρηγόριος ο Ε’ ήτο και εντελώς Πατριάρχης- Γενάρχης. Ούτε στην τελική οι Οθωμανοί ήσαντε και εντελώς αιμοσταγείς και αιμοδιψείς ως κατακτητές. Σε ενοχλεί αυτό; Έτσι είναι, λέει, όταν μαθαίνεις την Ιστορία από τις Πηγές. Κι έρχονται 5 πανεπιστημιακοί καθηγητές Ιστορίας, οι Αντώνης Λιάκος, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Ηλίας Νικολακόπουλος, Χρήστος Λούκας και Στέφανος Πεσμαζόγλου και συγκλίνουν στη θέση ότι «το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα βιβλίο-εργαστήρι και, μέσα σε μία τάξη-εργαστήρι ο δάσκαλος κινείται δημιουργικά ως εκπαιδευτής, καλείται να γίνει παραγωγός και σκηνοθέτης του μαθήματός του και μέσα από τις αντιρρήσεις του, αν υπάρχουν, και μέσα από τις δικές του ερμηνείες αν το θελήσει.»

Ακόμα κι έτσι όμως, αντιπαρέρχομαι. Γιατί ξέρω ότι το «μέτρον άριστον» κινείται κάπου μεταξύ Καρατζαφέρη-Λιακόπουλου – Πλεύρη από τη μια και κουκουλοφορεμένων αντι-εξουσιαστών από την άλλη. Απλά, δε φαίνεται να το βλέπω στον κόσμο πλέον. Για μην την ξεμακρύνω τη δουλειά, μιλάω για το ίδιο το cine.gr. Για μας. Όταν λέω εμάς, εννοώ τους χρήστες του. Γιατί ΟΛΟΙ είμαστε χρήστες του. Εδώ θέλω την αμέριστη προσοχή σου. Αυτό που θέλω να σου εξηγήσω είναι η πιο απλή, γι’ αυτό και η πιο δύσκολη αρχή του δημοκρατικού διαλόγου. Όταν από ένα τέτοιο διάλογο λείπει ο σεβασμός, χάνεται κάθε παραγωγικό υπόβαθρο. Η ανταλλαγή απόψεων γίνεται χάβρα, εκτόνωση, κάτι μεταξύ ελεεινού βερμπαλισμού και επικοινωνιακού βόθρου. Το αποτέλεσμα; Είτε περιγράφεις με εμπεριστατωμένο τρόπο το ιδεολογικό σου στίγμα ή απλά βγάζεις άναρθρες κραυγές, ένα και το αυτό: Κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά. Ούτε ο αναγνώστης σου, ούτε (δυνητικά) ο δημιουργός που πιθανότατα θέλει κι αυτός μια ανατροφοδότηση ως προς τον αντίκτυπο του έργου του μπορεί να σε πάρει σοβαρά. Γιατί απλά η βάση διαλόγου είναι σαθρή οπότε ο διάλογος απαξιώνεται.

Έχω μια θεωρία γι’ αυτά. Το τι αντιπροσωπεύεις ως προσωπικότητα σ’ αυτή τη ζωή έχει εν πολλοίς να κάνει με δυο πράγματα. Το ένα είναι το κατά πόσο επηρεάζεις, στον βαθμό του ιδιαιτέρως εφικτού, τα πράγματα γύρω σου ώστε να τους δώσεις μια θετική ενέργεια. Το δεύτερο είναι απείρως δυσχερέστερο ως κατάκτηση: Ο σεβασμός σε ότι σε βρίσκει από ασύμφωνο ως πλήρως ενάντιο. Και πολύ φοβάμαι ότι ως νέο-έλληνες πάσχουμε πολύ από την έλλειψη αυτού του τελευταίου. Και μάλιστα στη χειρότερή μορφή του, εκείνη όπου παιανίζουμε κρούοντας τα στήθη από εθνική υπερηφάνεια, προτού επί της ουσίας βάλουμε την ουρά κάτω από τα σκέλια. Σκληρό, μα αληθινό.

Κανείς μα κανείς, πέρα από τις ύβρεις και τα πειράγματα δεν είδα (γιατί διαβάζουμε τα σχόλιά σας, ένα-προς-ένα, για όσους αναρωτιέστε) να γράψει κάτι για δαύτο το καταφανέστατο «γιατί δεν;» Γιατί δεν μας αφορά θεματολογικά η Ελληνική Ιστορία, από τα αρχαία χρόνια μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως εθνική κινηματογραφία; Γιατί θα πρέπει να χρηματοδοτεί το ΕΚΚ την κάθε χατζηπαπάρα με 200.000 τη μία, αντί να δώσει η Ελλάδα τη δική της, οriginal εκδοχή για την ιστορική της διαδρομή; Χωρίς εθνικιστικές παρωπίδες βρε παιδάκι μου. Όχι τίποτε άλλο, αλλά να μην αναγκάσει τον δύσμοιρο τον ιστορικό της ΣΤ’ τάξης του δημοτικού να κάνει αυτός τον… παραγωγό-σκηνοθέτη, στο κασιδιάρικο κεφάλι των δικών μας ελληνοπαίδων.

Είναι άτιμο αυτό το ρημάδι το internet. Πυρηνική βόμβα αν δεν ξέρεις να το μεταχειρίζεσαι. Ιδιαίτερη μ’ αυτήν την απίστευτη αποκάλυψη που λέγεται blogging, πλέον, ο καθένας έχει ένα προσωπικό forum διακίνησης των κοντών-μακριών του. Εδώ όμως, δεν του φταίνε οι άλλοι. Ας ρωτήσουν οι νέοι τους παλιότερους χρήστες πως έχουμε ξεκινήσει το site αυτό. Μην το λερώνεις φίλε, δε μένεις μόνος σ’αυτό το σπίτι. Σεβάσου τη διαφορετικότητα. Ο μόνος λόγος που θα έπρεπε να σε φέρνει εδώ είναι η καθημερινή επικοινωνία με το κοινό μας πάθος, το cineμά. Αν η Επανάσταση του 1821 έχει να σε διδάξει κάτι, αυτό θε να΄ναι ο αγώνας για την ελευθερία. Ελευθερία που έχεις αυτή τη στιγμή, να cineργείς κι εσύ, και οι δικοί σου επίγονοι μετά από εσένα, σ’ αυτό το λίκνο ιδεών και κινηματογραφοφιλίας που λέγεται www.cine.gr. Γιατί όλα τα υπόλοιπα είναι μόνο για την εθελούσια ύπνωση του νου, αυτών που τρώγονται για τους «αουου!» του Snyder και εθνοτσαμπουκάδες του τύπου «ο Τελευταίος Οθωμανός να κλείσει βγαίνοντας την πόρτα».


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.