• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 16 Μαϊ 2007

ΚΟΙΤΑ ΤΙ (Ε)CANnES




Πολλές εναλλακτικές αφορμές για (περι)σκέψη αυτήν την εβδομάδα, κάτι που μου προξενεί μεγάλη εντύπωση, καθώς υποτίθεται ότι έχουμε μπει γερά σε μια μακρά θερινή περίοδο που κάποτε σήμαινε κινηματογραφική ραστώνη και ραντεβού-το Σεπτέμβρη καταστάσεις. Αλλάξανε οι καιροί, παγκοσμιοποιή- θηκε το Θέρος (όχι που θα γλίτωνε κι αυτό) – από κοντά και η σχετική ειδησεογραφία. Από την άλλη, μπορεί εντέλει όλα αυτά να λειτουργούν προσχηματικά μέσα στο μυαλό μου, ίσως επειδή δεν μπορώ να αντισταθώ σε άλλη μια all-in- the- mix συμβαντολογική φαντασμαγορία (ποιος ήρθε;) Υπομόνεψε, σου υπόσχομαι πως δε θα κρατήσει πολύ. Μετράς;

  1. Ήταν από τις πιο καρα-γκαγκάν Eurovision(s) η φετινή, δεν ήταν; Ένα υστερικά, κιτσάτα όσο και υπερ-θεατρικά δοσμένο show, με τόνους drag για τους αμετανόητους euro-fans. Geia Sou Marija λοιπόν και η νίκη στην Σερβία (και με 12άρι από Μαυροβούνιο μεριά) για το πιο lesbian fantasy act των τελευταίων ετών. Το lobbying πήρε κι έδωσε ξανά-μανά, με κυρίαρχους του παιχνιδιού τους πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. λαούς, που έριξαν στην Βαλτική σκανδιναβούς και λοιπά τραγουδιστικά τερατάκια. Κορυφαίες στιγμές η δικαίωση των Αρμενίων (12άρι ξηγήθηκαν οι Τούρκοι) και το κόλλημα των λιγούρηδων Φιλανδών με τις χορεύτριες του ελληνικού μπαλέτου (sic). Όσο για τον ίδιο τον Sarbel… comme si, comme ça, αν και το πατατράκ το μεγάλο το βίωσε η Κύπρος (πιάσανε οι κατάρες του Kostetsos). Κρίμα το τσιφτετέλι που’ ριξε το παλικάρι…
  • Τελικά, όχι μόνο ο Spiderman 3 is always hungry για νιοστά sequels, σειρά παίρνουν τόσο ο απέθαντος Terminator, όσο και η ακατάσχετη Πειρατολαγνεία του Jerry Bruckheimer. Κινηματογραφικά serials και για τα ‘γγόνια μας – κι όποιος αντέξει. Ο Εξολοθρευτής μάλιστα θα βγει παγανιά γύρω στο 2009, κατά άπασα πιθανότητα χωρίς τη μαγική τριάδα SchwarzeneggerHamiltonCameron, ενώ κάτι παρόμοιο φαίνεται να ισχύει για την ανεξάντλητη, καταπώς φαίνεται, πειρατική τριλογία.
  • Περί πειρατείας ο λόγος, όπερ έστι μεθερμηνευόμενον ότι εδώ αρχίζει η grande πλακίτσα. Βγήκε η Warner Bros κι έκραξε τους Καναδούς ότι κατέχουν λέει το ρεκόρ των υποκλεμμένων κοπιών μέσω κάμερας (ανεπιτυχής προσπάθεια να μεταφράσω το εξαιρετικά εύγλωττον “camcording”), γι’ αυτό και τους τιμωρεί σκληρά με την προσωρινή παύση των preview προβολών στη χώρα. Μιλάμε για έναν λαό με εντελώς προχωρημένη κινηματογραφική παιδεία που δεν διανοείται να μπει παράνομα σε άλλη αίθουσα μετά τη λήξη της ταινίας που παρακολούθησε, αφού βγαίνει ΟΠΩΣ ήρθε, και δεν φυγαδεύεται από εξόδους κινδύνου κι άλλα συναφή, ενώ επίσης δεν τίθεται θέμα κράτησης αριθμημένης θέσης, αφού όλοι οι καλοί χωράνε…κυριολεκτικά. Όσο για τα μηνύματα κατά της πειρατείας, αυτά δίνουν και παίρνουν πριν από κάθε προβολή.
  • Το εντελώς κορυφαίο το έδωσε όμως η πρόσφατα δημοσιευμένη θέση της αμερικάνικης επιτροπής κινηματογραφικής λογοκρισίας (αυτή που αποφασίζει για τα ratings της κάθε ταινίας, ορίζοντας στο εν πολλοίς αυθαίρετο το τι εστί «ακατάλληλον δια ανηλίκους») η οποία αποφάνθηκε ότι δίπλα στα σετάκι βία-βρισίδι-τσοντούλα-ναρκωτικά οφέλει να προστεθεί και το καπνίζειν, όχι το παράνομο, το… νορμάλ, πως το λένε. Άιντε και σ’ ανώτερα, ξερωγώ…στην απαγόρευση απεικόνισης παραβίασης ερυθρού σηματοδότη next time around. Είμαστε σε καλό δρόμο, νομίζω.
  • Κλείνω την πεντάδα σχεδόν όπως την ξαρχίνισα, αλλά περίπου…ξανάστροφα. Από τη μια, η Eurovision σε μια εξόφθαλμη επίδειξη concept, storyboard θα διακινδύνευα να γράψω, εις βάρος του καθαρού μέλους, της μουσικής, του υποτίθεται κυρίαρχου λόγου ύπαρξής της. Στον αντίποδα το Alter Ego, (να υποθέσω, το υποκριτικό;) του Σάκη Ρουβά, σε μια κοντά 100λεπτη άρνηση κινηματογραφικότητας, εις όφελος της μουσικής βιντεοκλιπαρίας. Με κάτι τέτοια έρχομαι να νοιώσω το déjà vu των cineκριτικών, εκεί στα αλησμόνητα 60s – 70s, όταν είχαν να αντιμετωπίσουν τον άρχοντα Τόλη Βοσκόπουλο σε τίτλους όπως Μείνε Κοντά μου Αγαπημένε, Θα Κάνω Πέτρα την Καρδιά μου και (φυσικά) Σε Ικετεύω Αγάπη μου. Μιλάμε για την απόλυτη κόλαση του κινηματογραφικού γραφιά. Κι ενώ οι Spidey fans προσπαθούν να χωνέψουν τι πήγε στραβά στο κλείσιμο της α’ τριλογίας του αγαπημένου υπερ-ήρωα (μην ανησυχείς φίλε μου, έχεις τουλάχιστον μια β’ τριλογία μπροστά σου για να το αναλύσεις μέσα σου αυτό), έρχονται σήμερον και με τρελή φόρα οι 60ες Cannes (να μας ζήσουνε!) για να αποδείξουνε τι εστί φεστιβαλικό βερίκοκο στην κινηματογραφική πιάτσα. Τουλάχιστον από πλευράς ονομάτων, δεν υπάρχει αλλού καλλίτερα. Είναι αυτό αρκετό όμως; Για τις περισσότερες των περιπτώσεων επίτρεψέ μου αμφιβολία και ψιλο-προκατάληψη. Αρχίζω παραδείγματα:
    • Περίπτωση Tarantino: Μια ντουζίνα χρόνια μετά τον θρίαμβο του Pulp Fiction, ο Quentin ποζάρει πλέον ως Cannes veteran. Η κίνηση να επανακάμψει με το extended version του Death Proof ελέγχεται τουλάχιστον ως έλλειψη αυτογνωσίας. Βρίζε, βρίζε τώρα εσύ, όταν τελικά θα το δεις όμως τότε θα σου δείξω εγώ!
    • Περίπτωση Fincher: H τελευταία ευρωπαϊκή ελπίδα του χαμένου-στις-εμμονές του παλαι ποτέ τρομερού παιδιού του post-thriller να ρεφάρει την μίζερη εισπρακτικά ανταπόκριση στην Αμερική. Κοντεύει μια 10ετία που έχω να απολαύσω ταινία του (Fight Club) κι αυτό με ανησυχεί επικίνδυνα.
    • Ο Emirης και ο κακομοίρης: Κάποτε (Ο Καιρός Των Τσιγγάνων, Underground) έλεγες Kusturica και γέμιζε ο στόμας σου, εδώ και καιρό όμως ο Σερβο – Βόσνιος φαίνεται πέρα από ντεφορμέ και χωρίς ικανή θεματολογία. Κάτι σαν τον δικό μας Theo δηλαδή του Λιβαδιού Που Δακρύζει.
    • Οι Αφοί Cohen: Ακόμη στο περίμενε με έχουν για την επόμενη αληθινά μεγάλη ταινία τους μετά το βραβευθέν εδώ (1991) Barton Fink. Μετά τα σχεδόν ανυπόφορα The Ladykillers και Intolerable Cruelty έχω περίπου πάψει να τους πιστεύω πια.
    Γκρίνιας τέρμα, έχω και υπερ-αναμενόμενα highlights από τις φετινές Cannes λέμε:
    • Το Sicko, νέο χτύπημα στα χαμηλά από το αρρωστημένα liberal μυαλό του αρχι-προβοκάτορα Michael Moore. Ήδη το bushτικο κατεστημένο άρχισε τις πρώτες αντιδράσεις του, με κατηγόριες για παράνομα ταξίδια στην Κούβα και δε συμμαζεύεται (…) Ίσως η πληρωμένη απάντηση στις βολές του Denys Arcand της Επέλασης των Βαρβάρων, όπου χτυπιόταν το καναδέζικο, υποτίθεται ξοφλημένο σύστημα δημόσιας υγείας. Ο οποίος Καναδός αμφιβάλλω αν προλάβει να μοντάρει στην ώρα του το The Age of Darkness για να κλείσει τις προγραμματισμένες προβολές στο gala της 27ης Μαΐου.
    • Το πρώτο αγγλόφωνο film του master Wong Kar Wai, που ανοίγει το φεστιβάλ με My Blueberry Nights, Norah Jones και Jude Law. Θα του βγει (και) αυτή τη φορά;
    • Cinema Masterclass από τον Marty. Music Masterclass από τον Howard Shore με παρόντα τον maitre David Cronenberg. Βαθιά υπόκλισις.
    • Πάνω από 3.000 πωλητές-αγοραστές, προερχόμενοι από περισσότερες από 80 χώρες. Άντε να ψωνίζουμε καμιά καλή ταινία σιγά σιγά (φοβάμαι μετριότητα κι ούτε καν χρυσή φέτο…), γιατί προβλέπεται χειμώνας μάλλον ψιλοβαρύς (μεταφορικά μιλάω, οκ;)
    Και με την ευχή για φιλμικά ευθύβολες, ακριβώς πάνω στον κινηματογραφικό στόχο, μπαρουτοκαπνισμένες Cannes, άρξατε…πυρ!


  •  
     
    Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

    Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.