• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 20 Ιουν 2007

ΟΜΟΝΟΙΑ – GUANTANAMO (ΕΝΑ… ΒΙΝΤEAKI ΔΡΟΜΟΣ)




Έχω την σοβαρή υποψία ότι πιο γρήγορα θα αλλάξει η κυβέρνηση παρά θα φύγει ο λόρδος Βύρων από Υπουργός Δημόσιας Τάξης. Για να μη διακινδυνεύσω την πρόβλεψη ότι είναι πιθανότερο να κλείσει πρώτα το ίδιο το αμαρτωλό υπουργείο, δίνοντας τέλος στο βασανισμό αθώων και…ενόχων πολιτών, παρά ο πρωθυπουργός να κάνει αποδεκτή την παραίτηση του Πολύδωρος. Μα, δεν είναι φοβερή αυτή η ταλαιπώρια βρε παιδί μου, όπως την διακηρύττει ο ίδιος ο ποιητής: «Ποινήν εκτίω, αγγαρεία κάνω!» Κάποιος να τον λυπηθεί επιτέλους. Γιατί μετά τη σύλληψη των ιρακινών μεταναστών, τη ζαρντινιέρα και το «εσύ είσαι το νο 1 – εσύ το 2» του mms που μας ξευτέλισε σε ολάκερη την διαδικτιακή οικουμένη, τρέμω να διανοηθώ ποια θα είναι η επόμενη αγγαρεία (διαβάζεται και ως: πολιτική ευθύνη) του ηρωικού πολιτικού. Να κηρύξει επισήμως το… αντάρτικο πόλεων ίσως;

Στο The Road to Guantanamo του χαμαιλέοντα Winterbottom, τρεις βρετανοί πολίτες ιρακινής καταγωγής απάγονται κάτω από σκοτεινές συνθήκες το 2001 στο Αφγανιστάν και γνωρίζουν τη «φιλοξενία» των φυλακών υψίστης ασφαλείας στα όρια της νομιμότητας, χαμένοι σε μια αιώνια νοικιασμένη από τους αμερικανούς limbo, όπου τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχουν ούτε φωνή μήτε ακρόαση. Βλέπεις και θαυμάζεις τις εσχατιές της ανθρώπινης απανθρωπιάς στη νομιμοφανή της ψευδεπίγραφη έκδοση. Εσύ, ο Έλλην δημοκράτης, ο ευαίσθητος, ο αηδιασμένος από τη βαρβαρότητα μιας παρεκτρεπόμενης υπερδύναμης. Τα παρατηρείς με την αφελή ασφάλεια που σου δίνει το απόμακρον μια τέτοιας παλιοκατάστασης, τόσο ιδεολογικά, όσο και γεωγραφικά. Κι έρχεται αυτό το mms, αυτό το σιχαμερό βιντεάκι και κάνει την απόσταση Ομόνοια – Guantanamo λιγότερη από ένα τσιγάρο δρόμο.

Το φαιδρό μέσα στην όλη ασχήμια της υπόθεσης είναι ότι μας πήραν στο ψιλό μέχρι και οι φίλοι μας οι Τούρκοι, αυτοί οι προαιώνιοι υπερασπιστές των δικαιωμάτων των κρατουμένων και δη των πολιτικών – δεν το συζητάμε. Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά. Αυτοί συνεχίζουν να χτυπούν τις κλειστές πόρτες των Βρυξελών, ενώ εμείς τοποθετούμαστε στο εντελώς άνετο για το Ευρωσύνταγμα των ατομικών ελευθεριών, ήδη κοντά τριάντα χρόνια μετά την ένταξή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Επί χούντας ήταν που μας ανάγκασαν σε αποχώρηση από το Συμβούλιο της Ευρώπης, τώρα δε χρειάζεται καν να μας το κάνουν αυτό. Περισσεύει το διεθνές ρεζίλεμα, ένα mms είναι υπεραρκετό να κάνει το γύρο του κόσμου. Για να μη σταθώ (αν και επιβάλλεται) στα ζήτημα της αλβανικής εθνικότητας των βασανισθέντων κρατουμένων στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας.

Γιατί αν πάμε προς τα εκεί, αρχίζω και τραβάω περίεργες κινηματογραφικές αναλογίες. Απ` το Χιονι, Όμηρος, Eduart. Η καθεμιά προσέγγιση διαφορετική, από νατουραλιστική και περιπετειώδης μέχρι απλά ουμανιστική. Σκέψου τώρα, αφότου βέβαια κυκλοφορήσουν και τα λοιπά ανδραγαθήματα των παλικαριών που σπάγανε πλάκα για να «αναμορφώσουν» τους συλληφθέντες εν μέσω κλωτσομπουνίδικων εξευτελισμών, να βγει κάποτε και η docudrama εκδοχή στο πανί για το ποιόν του αστυνομικού παρακράτους στην Ελλάδα. Τότε λοιπόν όχι οι πραίτορες του Πολύδωρα, ούτε τα ΕΚΑΜ δε γλιτώνουν τους κακώς διοικούντες από την οργή του λαού, η οποία θα ξεσπάσει επί δικαίων και αδίκων ως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Περίμενε τις επόμενες (καλό φθινόπωρο) εκλογές και θα δεις ποσοστά κομμάτων διαμαρτυρίας (και ανεξερεύνητης πολιτικής ταυτότητας) που θα τρίβεις τα μάτια σου.

Κατά τα λοιπά, σήμερα περιμένω το μπασκετικό colpo grosso στο ΟΑΚΑ απέναντι σε έναν χορτασμένο ΠΑΟ, έτσι για το underdog του πράγματος, αν και αυτή η «σύμπραξη» οπαδών των δύο… απαιώνιων δύσκολα θα βγει σε καλό. Μακάρι να διαψευστώ, όσο ευχάριστα με διέψευσε η απίστευτη ενέργεια, η υψηλή ποιότητα που έβγαλαν και οι δύο ομάδες στο παρκέ μέχρι τώρα. Και για να μην αρχίζω να λύνω και το Μεσανατολικό, γιατί αυτή η θερινή νηστεία που θερίζει το φιλοθεάμον κοινό με έχει τσακίσει ψυχολογικά, ψάχνω να προσανατολιστώ στα καλλίτερα που έρχονται. Να παρακαλάς να τελειώσει αυτή η τραγική τηλεοπτική χρονιά και να μην υπάρχει κινηματογραφική πρόταση για αντίβαρο. Ούτε καν οι παραδοσιακές επανεκδόσεις ή πρώτες προβολές «αγνώστων έργων - μεγάλων δημιουργών». Μετά σου λέει, χτύπησε 68% το τελευταίο επεισόδιο του Παρά Πέντε. Άλαλα τα χείλη των ασεβών! (θου βρε, και πάλι θου το στόματί μου…)

Εμείς cineχίζουμε στο FNAC με τη σημερινή θέαση του εγκεφαλικού Lynchαρίσματος που λέγεται Lost Highway. Κάθε εβδομάδα, ακόμη και τώρα φτασμένο κατακαλόκαιρο, η παρουσία σας είναι συγκινητική. Έχω ακούσει κάτι επικά σχόλια μετά το τέλος των προβολών, άλλο πράμα. Το σημαντικότερο είναι το ότι ο φιλόξενος χώρος του FNAC μας δίνει σε εβδομαδιαία βάση ευκαιρία άμεσης επαφής μαζί σας, έτι σπουδαιότερης κι από τις avant premieres, τις οποίες θα εξασφαλίσουμε για εσάς, όταν δούμε πραγματικά κάτι καλό. Και, μια που το’φερε ο λόγος, από αύριο Κοίτα Να Δεις!, αλλάζει το σκηνικό στο ραντεβού μας για τις ταινίες της εβδομάδας. Βλέπεις το trailer, διαβάζεις δυο κουβέντες και σχόλασες. Σε έχω ετοιμάσει για τον πόλεμο της σκοτεινής αίθουσας. Εμ, το ξέρεις ότι είναι μια ζούγκλα εκεί έξω.

Με τόσα τέρατα που ξεχύνονται μπροστά στα αθώα μας ματάκια, χρειάζεσαι αντοχές. Η’ απλά, αποδράσεις. Η Άλκηστη δίνει μια θαυμάσια εναλλακτική στο ανανεωμένο CineTV, το οποίο είναι μια χαρά εργαλείο για όσους (και ξέρω πολλούς) θέλουν τηλεοπτικές προτάσεις χωρίς κουτσομπολιό και την ασχετοσύνη των γνωστών σκανδαλοθηρικών περιοδικών. Αν τώρα το έχεις πάρει απόφαση για διακοπές, σήμερα (και μέχρι τις 24 Ιουνίου) ανοίγει πανιά στη Ρόδο το καθιερωμένο 7ο Ecofilms festival, με τη συμμετοχή 38 χωρών από ολόκληρο τον πλανήτη. Ξεχωρίζω από τα αφιερώματα το Πουθενά στην Αφρική, της Caroline Link, στο διαγωνιστικό το Δέλτα, Οι Βρώμικες Δουλειές του Πετρελαίου, του Νίκου Αυγερόπουλου, καθώς και τον Γιο της Αρκτικής, του Andrew Walton. Ένα οικολογικό φεστιβάλ που βρίσκεται όσο ποτέ άλλοτε στην επικαιρότητα, σε πείσμα της κοινωνίας του σκουπιδιού, του μπαζώματος των παραλίων και της ντεμέκ ανακύκλωσης. Και για να μην το ξαναξεχάσω: Ήρθε ο Big Al (Gore) και έδωσε όπως αναμενόταν τα ρέστα του στο Μέγαρο, υπενθυμίζοντας στωικά την Εξαιρετικά Άβολη Αλήθεια του. Κι έρχεται ο Καραμανλής και του λέει ότι οι έλληνες στηρίζουμε την ανακύκλωση. Άτσα ο Κωστάκης! Δαγκώνεται ο Al και το γυρνάει στις αναφορές για τα Μολών Λαβέ και τον «πράσινο» (βλ. οικολόγο) Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Ε, εκεί έπρεπε να τον ταπώσει ο δικός μας και να του πει: Look, Αl, this is my Panathinaikos member’s card. I’m «green» too!»



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.