• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 30 Ιαν 2003

KΑΛΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΕΙΝΑΙ... Ο ΗΣΥΧΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ!




Οι αντιαμερικανιές (sic) είναι πολύ της μοδός σε αυτήν την τελευταία τρύπα του διεθνούς ζουρνά, την στρογγυλοκαθισμένη σε πλήρη αφασία στη λεκάνη της βορειοανατολικής Μεσογείου. Εμείς οι…χώστες λοιπόν, είμαστε οι καλύτεροι φίλοι των βορειοατλαντικών Συμμάχων, υποτακτικοί στα κλέφτικα σφυρίγματα του αρχιτζομπάνη Πλανητάρχεος. Τσιμουδιά λοιπόν για πολέμους στο Ιράκ και «που θα πάνε τα παλικάρια μας καλέ!”. Ο Αμερικανός καλέ, δε σκιάζεται από κάθε κοπριτάκο που αλυχτά, διότι απλά ξέρει πως στην ουσία το γάβγισμα είναι δεν είναι κατ’ ουσίαν κάτι περισσότερο από απόδειξη λιγούρας , επιταγή χωρίς αντίκρισμα. Σύντομο ανέκδοτο: “Ποια αλήθεια η άποψις της προεδρεύουσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον επικείμενο πόλεμο ενάντια στον Σανδάμη (Sadam); Απάντηση: “Ποιά είναι η προεδρεύουσα; Ποιά Ευρωπαϊκή Ένωση;”

Έρχεται τώρα ο Phillip Noyce. Καλούτσικος αυστραλός διεκπεραιωτής για αμερικανιές με τον Harrison Ford. Εξάρτημα κι αυτός στην (προπαγανδιστική, πολεμική) μηχανή τους και τα έργα του το ανταλλακτικό. Και φτιάχνει απανωτά δύο ταινίες, τη μια βιτριόλι για τη γενέτειρά του και την αιμοσταγή British Empire (Rabbit-Proof Fence - Ο μακρυς Δρομος του Γυρισμου) και την άλλη υπόγεια ωρολογιακή βόμβα στο θεμέλιο της αμερικανικής –ο-κόσμος-μου-ανήκει εξωτερικής πολιτικής. Λέγεται ο Ήσυχος Αμερικανός (The Quiet American) και έχει σμιλευθεί με περίσσεια χάρη στην καλύτερη πρώτη ύλη που αποζητά κάθε “πρώτης διαλογής” ταινία.

Ο μεγάλος Graham Green του The End of the Affair(Neil Jordan), του Our Man in Havana (1959) και υπερθετικά του The third Man - Ο τριτος Ανθρωπος (1949) έχει εν γένει ευτυχήσει στις κινηματογραφικές μεταφορές των μυθιστορημάτων του. Σίγουρα πάντως την πρώτη μεταφορά του Ήσυχου Αμερικανού στο πανί (1958, τρία μόλις χρόνια μετά την έκδοσή του) τη μίσησε. Είναι η εκδοχή του Noyce που μεταφέρει άθικτη, χωρίς λούστρο και φλυαρίες, την κύρια ολόκληρου του έργου του Green: Κανείς και τίποτε δεν είναι στ’ αλήθεια όπως φαίνεται, φλερτάροντας ταυτόχρονα με τα παιχνίδια της μοίρας ή της σύμπτωσης, αν προτιμάτε. Σκηνοθεσία 70s, φυσικοί ρυθμοί, χαμηλοί τόνοι μέχρι την έκρηξη που θα κομματιάσει τα προσωπεία και θα αποκαθηλώσει μιαρά θέλγητρα και πολιτικές ίντριγκες. Μέσα από ένα ερωτικό τρίγωνο (Michael Caine, Brendan Fraser, Do Thi Hai Yen) στη Σαϊγκόν στα 1952, όταν Δύση και Ανατολή μπλέκονται σε βρώμικα παιχνίδια τύπου «Γάλλοι στη Κορέα» και αργότερα «Αμερικανοί στο Βιετνάμ».

Μοντάζ και φωτογραφία αψεγάδιαστα υλικά και κάμερα που σμιλεύει το πορτραίτο του κορυφαίου ζώντος Άγγλου ηθοποιού, του Sir Michael Caine. Η ερμηνεία του επισφράγισμα στην πλέον αξιοζήλευτη καριέρα του. Ανεμοστρόβιλος που συμπαρασύρει και τον Brendan Fraser σε ερμηνευτικά υψίπεδα. Δυστυχώς, το πολιτικό μήνυμα του φιλμ είναι απαγορευτικό για την τελική πεντάδα των oscars (Θα τα πούμε στο επόμενο άρθρο μου –Awards πολύ σύντομα). Ενδεικτικά αναφέρω ότι η ταινία ανοίγει επίσημα στην Αμερική το Φεβρουάριο, στο μάτι του αντι-Ιρακινού κυκλώνα, ενώ προβλήθηκε πριν βγει το 2002 σε μικρό κύκλωμα αιθουσών για να αποκτήσει επίσημα το δικαίωμα στη... μικρή ελπίδα (λέγε με οσκαρικό όνειρο).

Στη σκιά του απόλυτου αφιερώματος στον αυτοκράτορα του γερμανικού εξπρεσσιονισμού Fritz Lang, με τα άπαντα των δημιουργιών του σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, γεγονός που θα καλύψει φυσικά το Cine, βγαίνουν άλλες τρεις ταινίες που διεκδικούν την προτίμηση διαφορετικών cineφιλικών τάσεων, κάτι που είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτο.

Cidade de Deus - Η Πολη του Θεου, του Fernando Meirelles. H ταινία που προκάλεσε τη δήλωση του νεοεκλεγέντος προέδρου της Βραζιλίας Luiz Inacio Lula da Silva ότι “αποτελεί πράγματι την κραυγή της χώρας για αλλαγή”. Πόση απόσταση αλήθεια χωρίζει τις Συμμοριες της Νεας Υορκης του Scorsese από το παιδικό τσούρμο εγκληματιών στο γκέτο του Ρίο των 70s; (γνωστό και ως “Πόλη του Θεού’ – εξ’ου και ο τίτλος) Ελάχιστη. Κάμερα –αλήθεια, ξέφρενη σκηνοθετική ακροβασία με αρωγό ένα μοντάζ- κοφτερό μαχαίρι. Εκατοντάδες ερασιτέχνες – παιδιά ενός καταχθόνιου Θεού, χωρίς επιλογή επιβίωσης μεταξύ της κάνης του αντιπάλου και της λαίλαπας του Νόμου. Ταινία της εβδομάδας, φαβορί της Miramax στην κατηγορία Best Foreign Film, ελλείψει Almodovar. Βασισμένο στη νουβέλα του Paulo Lins ο οποίος πέρασε τα νιάτα του στο γκέτο και θυσίασε οκτώ (8) χρόνια για την εκταμίευση των εμπειριών του. Όσο για τον Meirelles, αφού γύρισε ένα σωρό διαφημιστικά clips, γεγονός εμφανές στα καδραρίσματά του, μπορεί να ελπίζει σε μεγαλεπίβολη hollywoodιανή καριέρα (φευ...), αφού η ταινία βρήκε τεράστια ανταπόκριση στα καλλιτεχνικά κυκλώματα της Αμερικής

28 Days later - 28 Μερες μετα: O Danny Boyle που θέλουμε, ανανήψας από το φιάσκο του The Beach - Η Παραλια. Επιστημολογικό Θρίλερ της Αποκάλυψης, προβληματισμός για την επιβίωση μιας θνησιγενούς, έρμαιο των υιών, κατασκευής της ανθρώπινης διαστροφής. Cinema - Verite και εδώ, με σκηνές που κόβουν την ανάσα. Λίαν ευπρόσδεκτος, στο πνεύμα του ψευδο-ντοκυμαντέρ με πολιτικό –κοινωνιολογικό μήνυμα που φοριέται κατά κόρον –και επιτυχέστατα- φέτος.

Νικολαϊδης από τα παλιά (Τα Κουρελια τραγουδανε ακομα – 1979, Γλυκια Συμμορια - 1983 ), underground decadant, όσο και ονειροπόλα αναρχικός. O Χαμενος τα παιρνει ολα, με τον Αγγελακα (frontman του γκρουπ ορόσημο του σύγχρονου ελληνικού rock “Τρύπες”) να το καταδιασκεδάζει και να γράφει ωραία κομμάτια (Συμφωνείτε κ. Δηράκη του CineSound;). Οι βραβεύσεις στο πρόσφατο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης δεν είναι νέο για σκηνοθέτη της αξίας του, με τη γνωστή εμμονή στην τεχνική αρτιότητα των έργων του. Αν έλειπαν και αυτές βαρύγδουπες ατάκες που... σκοτώνουν, όλα θα ήταν μέλι-γάλα.

Αν πιστέψατε πως η ιδέα – όραμα avantes premieres έχει σβήσει, ...ξεχάστε το! Έχουμε συλλέξει τις προτιμήσεις σας, έχουμε χτυπήσει πόρτες και …παράθυρα των εταιριών διανομής, όμως επί του παρόντος αναμένουμε απάντηση. Δεν έχουμε τηλεόραση, ούτε ραδιόφωνο, ούτε περιοδικό. Δεν πληρωνόμαστε γι’αυτό που με θυσίες δημιουργούμε, ούτε αποσκοπούμε σε οικονομικό κέρδος. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ. Το ότι είμαστε πρώτοι και καλύτεροι στο χώρο που υπηρετούμε δεν είναι αρκετό. Το ζητούμενο παραμένει στο επίκεντρο των προσπαθειών μιας και είναι ένα και το αυτό:

TO CINE (KAI οι avantes premieres) ΣΤΟΥΣ CINEΛΛΗΝΕΣ !


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.