• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 20 Φεβ 2003

Έρχεται ο …Καρνάβαλος!


(Τρελά γούστα στους φρενήρεις ρυθμούς του Chicago)



Και η εκθεσούλα ιδεών τύπου ‘70s (άτιμα νιάτα!) αρχίζει κάπως έτσι: “Άρχισε και φέτος το γιορτινό καρναβάλι, με τας εορταστικάς εκδηλώσεις του Τριωδίου...”. Πετώ το κατατσαλακωμένο χαρτί στον κουβά. Εδώ πέρα έχουμε γίνει (“CHICAGO!” πάω να βροντοφωνάξω, αλλά κρατώ την υπομονή μου για λίγο ακόμη) κάτι σαν “Μασκοφόροι όλου του κόσμου ενωθείτε!”, στα χιλιοφορεμένα του τύπου «Φέτος τις απόκριες να πετάξουμε επιτέλους τις μάσκες!” θα κολλήσουμε τώρα;

Γι’ αυτό λοιπόν θα μείνω αληθινός. Αφού συγχαρώ τις συν-εταίρες μας ευρωπαίες για τη μεγαλειώδη διαβεβαίωση ότι θα παρεμποδιστεί το επερχόμενο Bush- bomb campaign στο Ιράκ, και θρηνήσω για τα ακραία καιρικά φαινόμενα που μας θυμίζουν αμείλικτα πόσο καραγκιόζηδες είμαστε (μην τρομάζετε, με την συμβολική έννοια του όρου το γράφω καλέ μου!), θα κάνω το Cine.gr εταιρία λαϊκής βάσης και θα ατενίσω το μέλλον με αισιοδοξία…(κρατήστε το τελευταίο μπορεί να μας χρειαστεί cineλληνες!)

Υπάρχει ο οίνος ο πλούσιος, ο στιβαρός γευστικά, με τα αρώματα και τα σεκλέτια του, που δεν σου κάνει κέφι να τον πιεις, γιατί δεν έχει άλλον μετά, χώρια που πρέπει να περιμένεις δυο – τρεις δεκαετίες για να τον φέρεις στα οσφραντικά και γευστικά του ύψη. Υπάρχει και ο αφρώδης οίνος, ο μπουρμπουλιθράτος (sic), γλυκίζων και ευκολόπιοτος. Καταναλώνεται ασύστολα, σε φέρνει σε τσακιράτα κέφια και τρελές καταστάσεις. Λέγεται και σαμπανιζέ.

Σαμπάνια και μάλιστα ανώτερη από Dom Perignon του ’58 (καλή χρονιά) είναι το Chicago του Rob Marshall. To σχέδιο…Marshallλοιπόν, που στέκεται αντάξιο του ομώνυμου huge BroadWay Hit (1975) των Kander & Ebb, σκηνοθετημένο από τον μέγα Bob Fosse (Cabaret - Καμπαρε, 1972). Βάση της μεταφοράς το Roxie Hart (1942) του William Wellman με την ανεπανάληπτη Ginger Rogers. Το σενάριο – tribute στο είδος που αποτελεί τη μεγαλύτερη προσφορά του αμερικανικού σινεμά στον παγκόσμιο κινηματογράφο είναι απλά μόνο η αρχή. Ο μουσικοχορευτικός καρνάβαλος έφθασε, αφήστε τη σαμπάνια να ρέει άφθονη!

Καλωσορίστε τις θείες (ή Θεές αν θέλετε!) από το Chicago: H Renee είναι η wanna be vamp με τη γλυκύτερη φάτσα και τη δολοφονική αθωότητα. Η Catherine Zeta το It –girl, been there – done that του stardom της ματαιοδοξίας του μεσοπολέμου. Ο Richard στο πετσί του, μεγαλοδικηγόρος καρδιοκατακτητής, χωρίς να ξέρουμε ποιο από τα δύο επίθετα είναι το προσβλητικότερο, πάντα όμως με χάρη και μπρίο που βρίσκεται σε περίσσεια. Η Latifah μια Queen και ο John C. μια λίαν ευπρόσδεκτη έκπληξη.

Ο Bill Condon γράφει ατάκες – λάδι στη φωτιά, με την ειρωνεία να αποθεώνεται διθυραμβικά κάτω από το γυαλί της επίπλαστης ελαφρότητας. Ο Marshall χορεύει με την κάμερα βγάζοντας από το φακό υγρή αδρεναλίνη με ένα ρυθμό που ξεσηκώνει τις αισθήσεις. Μοντάζ –έργο τέχνης, λειαίνει τη φυσική αδυναμία των μη-χορευτών (πλην Jones) πρωταγωνιστών. Κοστούμια…ας μη cineχίσω όμως,οι 13 υποψηφιότητες είναι αρκούντως εύγλωττες, σε πείσμα των κακών (και εγχώριων κριτικών) γλωσσών, που ξινίζουν στο απόλυτο (όχι- revival- αλλά-) back- from -the –future – musical. Υπέροχο το miserable dogma-τικό Dancer in the Dark - Χορευοντας στο Σκοταδι, του υποκλίνομαι, δε λέω. Λυρικό το όξω καρδιά και άνισο σινεφιλικό Moolin Rouge, σίγουρα. Όμως το Chicago είναι το musical του χορού και του τραγουδιού με διαλείμματα...ολίγης από story, σε κινηματογραφικότατους ρυθμούς.

Ναι, there’s no business like show business. Ή....war business, αν προτιμάτε. Εδώ ο κόσμος χάνεται, φάτε μάτια musical, προστάζει ο αμερικανικός παράγων. Το Hollywood θα γιορτάσει, (ίσως) εν μέσω βομβών στη Βαγδάτη. Κανείς δεν το ξεχνά αυτό. Εδώ όμως είναι σινεμά, και μάλιστα entertainment κύριες και κύριοι, κι όταν αυτή η γιορτή ξεκινάει με ένα τόσο αβάσταχτα αισθησιακό παιχνίδι που λέγεται ALL THAT JAZZ, τότε ας σιγήσουν οι κάνες, ένθεν κακείθεν: To καρναβάλι αυτό ανήκει στο Chicago!

Θα μπορούσε να είχε τελειώσει εδώ το πανηγύρι αυτής της κινηματογραφικής εβδομάδας, αν δεν υπήρχαν άλλες έξι ταινίες: To συνετό, μεστό και εν τέλει επιτυχημένο debute του σημαντικού John Malkovich, με θεματολογία επίκαιρη ως προς τα καθ’ημάς (τρομοκρατία) σε πλέγμα καθεστωτικής βίας (βλ. Λατινική Αμερική.) Το National Security - Εθνικη Ασφαλεια με τον Martin Lawrence ταινία στα γνωστά του πρότυπα (δηλαδή προς... αποφυγήν) να αλληθωρίζει προς 48 Hours και Showtime μεριά. Το Ballistic: Ecks vs. Sever - Αντιμετωποι με το Θανατο με Banderas (που προσπαθεί απεγνωσμένα να μας πείσει πως δεν πρέπει να τον υποληπτόμεθα ολωσδιόλου τελικά σαν καλλιτέχνη με τέτοιες αρπαχτές) και την Charlie’s Angel Lucy Lu. To Welcome to Collinwood - Τα Σαϊνια του Collinwood που δείχνει γιατί πρέπει επειγόντως να κόψουν την πολύ παρέα ο Clooney με τον Soderbergh(λέγεται και «ταινιοδιάρροια»). Οι ελληνικές, χωρίς λόγω υπάρξης στο πανί, αλλά καλή καριέρα στην TV, Ονειρα γλυκα του Π.Παγουλατου (με έναν Φερτη πάντοτε δόκιμο στις ερμηνευτικές του παραλλαγές) και Παμε για ενα Ουζο, (της Κλεωνης Φλεσσα)υποσημείωση από τα αζήτητα της νεότερης ισπανικής σχολής του σινεμά των γυναικών (Αυτό που έχτισε και τόσο υπέροχα ξεπέρασε ο Almodovar).

Πολλοί με ρωτάτε αν πήρα τα mails σας για τους Cine Fans. Τα πήρα. Σύντομα θα έχετε στα χέρια σας τις κάρτες – εισιτήρια για τον προσωπικά...κοινό μας κινηματογραφικό παράδεισο. ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ. ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΣΑΣ. ΤΟ…ΑΙΣΘΗΜΑ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ, ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ!

Καλώς ορίσατε νέοι cineργάτες, καλή αντοχή στα βάσανα του cineλληνικού κινήματος. Όσοι μας διαβάζετε από επαρχία, από την άγονη γραμμή του ελληνικού κινηματογραφικού τοπίου, αντισταθείτε. Είμαστε μαζί σας, δηλώστε μόνο παρουσία και θα είμαστε εκεί. Ας οργανώσουμε μαζί φεστιβάλ, γιορτές σινεμά, events cineστίασης και cineθέασης.

- ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ
- ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΟΡΘΩΣΟΥΜΕ...
- ΜΑΖΙ!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.