• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 06 Μαρ 2003

(ΞΑΝΑ)ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΗΝ ΚΙΒΩΤΟ


«Ανοίγω τα μάτια μου και δεν βλέπω τίποτα»



Προτού ανοίξουν οι κουίντες. Αυτή μονάχα η φράση. Παρακολουθώ ταινίες, ρίχνοντας ύστερα στο… κατόπι τις σκέψεις μου πάνω στο χαρτί, (χοντρά-χοντρά) δεκαπέντε χρόνια τώρα. Αυτή όμως η μικρή φρασούλα με κατακλύζει πρωτόγνωρα, μου ρημάζει το καύκαλο του παιδεμένου μου αισθητηρίου. Η Ρωσικη Κιβωτος αρχίζει και ήδη - εντελώς βιαστικά - περισώζω την προοιωνισμένη αγωνία για μια τόσο προσδοκώμενη φιλμική κατάθεση και ρίχνω έναν πήδο στο σκαρί του Ερμιτάζ.

«Ανοίγω τα μάτια μου και δεν βλέπω τίποτα». Το τέλος της εικόνας; Η εξάντληση των οπτικών μέσων, τελεία και παύλα στον επικήδειο της κινηματογραφίας; Κάθε άλλο, ο Aleksandr Sokurov στήνει ένα τεράστιο μονόπλανο για να κηδέψει, με όλες τις πρέπουσες τιμές, ένα υπέροχο, τεράστιας ιστορικής και πολιτισμικής κατάθεσης, παρελθόν του ρωσικού έθνους.

«Ανοίγω τα μάτια μου και δεν βλέπω τίποτα». Ούτε τη διαβόητη, μη μεταδοθείσα, αλλά τόσο χυδαία -και διακαναλικά- εικονοποιημένη δίκη της 17Ν. Σε μια Ελλάδα που αενάως ομφαλοσκοπείται, θριαμβεύτρια δύναμη παραμένει η (α)πολιτικοποίηση μιας μη-πολιτικής δίκης, μη-επαναστατών, δρώντων επί τριακονταετία σε μια κοινωνία μη-πολιτών. Άγουστος καρνάβαλος, στο διασκεδαστικό παραλήρημα της υποκρισίας (ή στο παραλήρημα ενός κόσμου που υποκρίνεται πως διασκεδάζει).

«Ανοίγω τα μάτια μου και δεν βλέπω τίποτα». Ούτε την Ειρήνη, βάναυσα βιασμένη από τους αχαμνούς θάμνους (=Bush) αυτού του πλανήτη, ούτε την Κύπρο, παλλακίδα στα γόνατα νταβραντισμένων Ευρωαμερικανών (sic) παραγόντων, ούτε το Μέλλον, ανθρώπων που ολοκληρώνονται μόνο μέσα από νούμερα προσομοιωμένης επικοινωνίας, όπου η απουσία εικόνας προσδίδει άλλοθι στην κάθε –σεξουαλική, οπαδική, ταξική- μορφή (δημοκρατικότατου μεν, αλλά…) ευτελισμού.

«Ανοίγω τα μάτια μου και δεν βλέπω τίποτα». Διαφεύγει του αμφιβληστροειδούς ο οσκαρούχος-ελέω-Miramax Benigni, με τον ψευταράκο Pinocchio - Πινοκιο, να παίζει το καραγκιοζάκι σε μια ηττοπαθή version (που είσαι Disney!), την ίδια ώρα που ο Δ. Μακρης (Ευτυχώς που Υπάρχει το Αλκοολ) τον παρουσιάζει μέσα από τον αδησώπητο τηλεοπτικό φακό της RAI να εξαργυρώνει σε…κωλοτούμπες, το πολύτιμο φιλμικό μέταλλο του La vita e bella - Η Ζωη ειναι ωραια. Αφήνω τη μαστούρα βρετανικού μικροαστισμού του Χορτου (με την ευπρόσδεκτη βέβαια Brenda Blethyn) για όσους βολεύονται με…δευτεράντζες: Εμένα αγαπητοί, μου φτάνει και μου περισσεύει η αρχοντομαστούρα των καναλιώνε (sic). Που έχει και original Sex & The City και όχι τη Λιζα... και ολους τους αλλους, ενός Περακη που έχει πάψει επισήμως πλέον να γυρίζει κινηματογράφο, (παραν)αλωμένος σε life style κατινιές για μια φούχτα εισιτήρια. Αφήνω το The Jungle Book 2 - Το Βιβλιο της Ζουγκλας 2 και το Mogli στο έλεος του video, τώρα που έχω πάρει και τη μικρή στην Κιβωτό και δεν το κουνάμε ρούπι! Τις έχω πάρει για να παίζει και τις Κούκλες του μέγα νεορομαντικού εικονοκλάστη Takeshi Kitano, καθώς και ένα μπουκέτο ορχιδέες από το μυαλό του Charlie Kaufman (Adaptation- Oscarικό cast με Streep, Cage και –σίγουρο νικητή- Chris Cooper) σε επιδεικτικές ασκήσεις ύφους του ζεύγους JonzeKaufman, ενδιαφέρουσα δόμηση του νοηματικού χάους, σε βάρος όμως της φιλμικής ουσίας.

«Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω την Κιβωτο». Δεν «κομίζω γλαύκαν» σε ένα αριστούργημα το οποίο παρουσιάζουμε καθημερινά την τελευταία εβδομάδα στο Cine, αν επιχειρήσω να εξάρω για πολλοστή φορά το φιλμικό του μεγαλείο. Οι Ρώσοι δάσκαλοι (Eisenstein, Pudovkin και Kuleshov) ήταν εκείνοι που υποστήριξαν το μοντάζ ως κυρίαρχο μέσο κινηματογραφικής δημιουργίας. Ο maitre Hitchcock είχε την ιδιοφυία να επιχειρήσει να μας πλανέψει με το κάτι-σαν-μονόπλανο στο Rope. O Sokurov, ύψιστος μαθητής του Andrei Tarkovsky (o οποίος στη Nostalgia του αφήνεται στην εμμονή της χρονικής χωρίς-περικοπές-cineχειας), επιτελεί έναν άθλο που καταχωρεί δικαιωματικά τη Ρωσικη Κιβωτο ως μια εξαιρετική στιγμή του παγκόσμιου κινηματογράφου στον 21ο Αιώνα. Τα 96 λεπτά χωρίς μοντάζ δεν είναι μια τεχνοκρατική χαριτωμενιά. Είναι η στάση ζωής ότι η Ιστορία είναι μια cineχής ροή εικόνων και πράξεων που απαρτίζουν το πορτραίτο της πολιτιστικής παράδοσης ενός έθνους. Είναι η τόλμη της αφήγησης με μια ανάσα, χωρίς πισωγυρίσματα, στην προκειμένη περίπτωση 3 αιώνων ρωσικής ιστορίας μέσα από ένα διάλογο- σκακιστική παρτίδα ανάμεσα στον αφηγητή -σκηνοθέτη και έναν πανούργο δυτικό διπλωμάτη. Ο αιωνίως συγκρουσιακός διάλογος Ανατολής – Δύσης.

Διαβάστε στο Cine πως οργανώθηκε αυτό το ιστορικής σημασίας project των γυρισμάτων. Τόση ευλαβικότητα, συνέπεια στο καλλιτεχνικό όραμα, εν μέσω μιας εξαιρετικά επίπονης διαδικασίας, πρέπει να μας λέει κάτι: Ότι αυτό το ατόφιο πανηγύρι εικόνων που θα έχετε ΟΛΟΙ την ευκαρία να παρακολουθήσετε ΔΩΡΕΑΝ χάρη στην ευγενή χορηγία της New Star στη cineματική δημοκρατία, ανοίγει…μάτια! Του πνεύματος και της ψυχής. Υπάρχουν ακόμα δημιουργοί σκηνοθέτες. Πέρα από τα σαθρά παλαιοντολιθικά κομμουνιστικά ιδεολογήματα που αντιτείνουν τα περί εξιλέωσης των Τσάρων δια των ιδεολογικών καταβολών της ταινίας, ο Sokurov, εκπληρώνει ένα opus vitae που σαρώνει τις αμφιβολίες μας περί θανάτου του κινηματογράφου.

Ο κινηματογράφος ζει και μεγαλουργεί μόνο ρηξικέλευθα, με την υπέρβαση των τεχνικών του ορίων, όχι για να υποθάλψει τη φενάκη του αδηφάγου δέκτη κούφιων ειδικών εφέ, μα για να απογειώσει το καθαρτήριο συναίσθημα των 6 τεχνών που, ως γνήσιος καλλιτεχνικός μεσάζων, συνολικά υπηρετεί. Να η (μεγάλη) ευκαρία λοιπόν: Σωθείτε από τον κατακλυσμό της τυφλής εικονικής πραγματικότητας που βιώνουμε…

ΜΠΕΙΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ (ΡΩΣΙΚΗ) ΚΙΒΩΤΟ!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.