• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
This is...cult!


Σάβ 25 Ιαν 2014

5Χ5 on Cult by Zisis: The Other 1970`s




Κατς 22 (Catch-22, 1970)
Με δυο λόγια η ταινία Catch-22 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με τη γνωστή φράση: εκεί που αρχίζει ο στρατός, τελειώνει η λογική!

Ο πρωταγωνιστής μας (και πρόπερσι βραβευμένος με όσκαρ) Alan Arkin είναι ένας πιλότος βομβαρδιστικού αεροσκάφους που βρίσκεται σε μονάδα κάπου στη Μεσόγειο, την εποχή της αντεπίθεσης των συμμάχων. Μετά από πολλές επιχειρήσεις προσπαθεί να πάρει απολυτήριο, αλλά μαθαίνει ότι υπάρχει μια παγίδα (catch), ένας κανονισμός με την ονομασία Catch-22 που δεν του αφήνει κανένα περιθώριο λογικής αντιμετώπισης του θέματός του! Έτσι παραμένει στο πόστο του και βλέπουμε διάφορες παρανοϊκές ιστορίες (χωρίς χρονολογική σειρά) και στιγμιότυπα βγαλμένα από τη φαντασία και τα όνειρα του Arkin. Ενδιαφέρον έχει η τραγελαφικότητα και ο σουρεαλισμός που κυριαρχούν στην πραγματικότητα σε αντίθεση με τη ωμότητα και τη σκληράδα κάποιων σκηνών της φαντασίας του ήρωα. Πλήθος χαρακτήρων και γνωστών ηθοποιών συμμετέχουν στην ταινία παραγωγής 1970, οι περισσότεροι ανερχόμενοι ηθοποιοί της εποχής: Jon Voight, Martin Sheen, Art Garfunkel, με τη συμμετοχή των... βετεράνων Orson Welles, Anthony Perkins, Martin Balsam. Η αντιπολεμική, σατυρική, μαύρη κωμωδία του Mike Nichols όμως απέτυχε εμπορικά. Ίσως το πιο κωμικό και πετυχημένο MASH που κυκλοφόρησε λίγους μήνες νωρίτερα αποτέλεσε την ταφόπλακα για την επιτυχία του έργου. Παρακολουθείται με ενδιαφέρον, βεβαίως-βεβαίως, και έχει και αρκετές έξυπνες κωμικές σκηνές, αλλά υπάρχει επίσης μια αίσθηση ότι κάτι δεν πήγε συνολικά καλά. Το βιβλίο του Joseph Heller πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία δεν το έχω διαβάσει ακόμα για να μπορώ να κάνω συγκρίσεις.



Ρόκυ Χόρορ Σόου (The Rocky Horror Picture Show, 1975)
A mental mind fuck can be nice!

Ο ορισμός της καλτ ταινίας! Μέσα από την πένα, το πεντάγραμμο και το θεατρικό του Richard O`Brien δημιουργήθηκε το The Rocky Horror Picture Show το οποίο αποτελεί, από τη μία, ένα φόρο τιμής στα μπι-μουβάδικα μεταμεσονύχτια thriller και, από την άλλη, ένα καρακίτς μιούζικαλ που σατιρίζει το κινηματογραφικό είδος του τρόμου μέσα από rock-n-roll μουσικές. Γνωρίζαμε ότι η ταινία όταν πρωτοπροβλήθηκε απέτυχε παταγωδώς εισπρακτικά, αλλά με τον καιρό απέκτησε cult φυσιογνωμία και δειλά-δειλά άρχισε να προβάλλεται σε μεταμεσονύχτιες προβολές σε ολόκληρη την Αμερική και απέκτησε το δικό της κοινό. Ένα κοινό που συντέλεσε στην... μακροημέρευση της ταινίας (παίζει στην Αμερική συνεχόμενα εδώ και 25+ χρόνια) επειδή άρχισε να ντύνεται κι αυτό με ζαρτιέρες και πούπουλα και ό,τι άλλο φανταστεί κανείς και να πηγαίνει στις προβολές για να συμμετάσχει τραγουδώντας και χορεύοντας!

Αυτή η γνωστή ιστορία γύρω από την ταινία μάς παρακίνησε για να τη δούμε, έχοντας επίγνωση του εκκεντρικού και αντισυμβατικού θέματός της. Και δεν απογοητεύτηκα καθόλου, παρόλο που είναι γνωστό ότι δεν μου αρέσουν τα μιούζικαλ. Η ιστορία φυσικά δεν παίζει κανένα ιδιαίτερο ρόλο, οπότε... Let`s do the time warp again! Τον Tim Curry βέβαια δεν θα μπορέσω να τον ξαναδώ σε άλλο ρόλο.

Σφαγείο Υπ` Αριθμόν 5 (Slaughterhouse-Five, 1972)
Εν αρχή ήταν το βιβλίο. Πρόκειται για το «Σφαγείο Νο 5» (μπορείτε να το βρείτε από τις εκδόσεις Κάκτος) του μεγάλου σατυρικού συγγραφέα Kurt Vonnegut. Με το δικό του σουρεαλιστικό τρόπο και με τη χρήση του ταξιδιού στο χρόνο, μας αφηγείται την ιστορία της ζωής του Billy Pilgrim μέσα από επιλεγμένες στιγμές. Όλες όμως έχουν σαν «μέσο σύγκρισης» την περίοδο που ο ήρωας μας βρισκόταν στο βομβαρδισμό της Δρέσδης κατά το Β` Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα γεγονός που στιγμάτισε τον ίδιο τον συγγραφέα, καθότι βρισκόταν ο ίδιος παρών τότε.

Η ομώνυμη ταινία του George Roy Hill από το 1972 είναι μια μεγάλη παραγωγή από τη Universal, η οποία συλλαμβάνει τη δαιδαλώδες αφήγηση και το σκεπτικό του συγγραφέα, δημιουργώντας και όμορφους παραλληλισμούς με τη μετέπειτα ζωή του πρωταγωνιστή και με αυτά που έζησε στον πόλεμο. Αναζητήστε την ταινία Slaughterhouse-Five για να δείτε πώς μια ταινία είναι αντιπολεμική χωρίς να χρειάζεται να δείχνει τόνους από αίμα, εκρήξεις και ατελείωτους πυροβολισμούς. Προσθέστε και τον σχολιασμό για τον αλόγιστο βομβαρδισμό της Δρέσδης από τους Συμμάχους λίγες μέρες πριν το τέλος του πολέμου, σε μια πόλη, σημειώστε, που δεν ήταν στρατιωτικός στόχος. Μια πράξη που στις μέρες μας θα χαρακτηρίζαμε τρομοκρατική, αλλά τότε την διέπραξαν οι νικητές του πολέμου. Κάτι σαν τη Βαγδάτη και τα όπλα μαζικής καταστροφής, ας πούμε, στις μέρες μας.
Η ταινία απέσπασε το Ειδικό βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ των Κανών το 1972 αλλά η εμπορική της αποτυχία οδήγησε το σκηνοθέτη να γυρίσει στο μέλλον πιο εύπεπτες και διασκεδαστικές ταινίες, όπως, παραδείγματος χάρη, το Κεντρί που γύρισε την επόμενη χρονιά και απέσπασε 7 βραβεία Όσκαρ!

Μονομαχία (Duel, 1971)
Από ένα μικρό διήγημα του Richard Matheson που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Playboy, μας προέκυψε η τηλεταινία Duel. Η ταινία πρωτοπροβλήθηκε το 1971 και η επιτυχία της οδήγησε τη Universal στο να την προωθήσει και στις κινηματογραφικές αίθουσες, προσθέτοντας λίγα λεπτά επιπλέον χρόνου (ώστε να φτάσει τα 90) και να μοιάζει πιερισσότερο με κινηματογραφική ταινία! Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκουμε τον 25χρονο Steven Spielberg, ο οποίος με την πρώτη του τηλεταινία (από τις 3 που θα γυρίσει συνολικά για τη Universal) πετυχαίνει διάνα και δίνει την απαραίτητη ώθηση στην καριέρα του μέχρι να έρθουν... τα Σαγόνια του Καρχαρία που θα την εκτοξεύσουν στο... σινε-διάστημα!

Η υπόθεση της ταινίας απλοϊκότατη: τεράστιο φορτηγό κυνηγάει μικρό ΙΧ. Μέχρι το τέλος της ταινίας δεν μαθαίνουμε το λόγο αυτής της φονικής καταδίωξης. Αυτή η αόριστη απειλή όμως βοηθάει στην αύξηση του σασπένς, το οποίο είναι όλη η ουσία της ταινίας (όπως θα έλεγε και ο κύριος Χίτσκοκ). Το όλο θέμα κοπιαρίστηκε έκτοτε πολλάκις. Πρόχειρα στο μυαλό μού έρχονται το Mad Max, το επεισόδιο του... ΚΙΤΤ εναντίον του Γολιάθ(!), η αστεία ταινία Maximum Overdrive του Stephen King και το βίντεο-κλιπ για το τραγούδι Enter Sadman των Metallica.

Το Καταραμένο Σκιάχτρο (The Wicker Man, 1973)
Μια ταινία που με τα χρόνια απέκτησε cult χαρακτήρα και, συν τοις άλλοις, ψηφίστηκε το 2004 ως η 6η καλύτερη βρετανική ταινία όλων των εποχών από το περιοδικό Total Film, ενώ το επίσης κινηματογραφικό περιοδικό Cinefantastique την περίγραψε ως «τον Πολίτη Κέιν των ταινιών τρόμου». Ένας χαρακτηρισμός όμως που δεν πρέπει να σας κάνει να πιστέψετε ότι θα δείτε αιματοκυλίσματα και κουβάδες από... σάλτσες. Οι κάτοικοι του νησιού παίζουν με τον πρωταγωνιστή έτσι όπως η ταινία παίζει με τον ανυποψίαστο θεατή. Κι όλο αυτό οφείλεται φυσικά στο φοβερό σενάριο του Anthony Shaffer, του συγγραφέα που έγινε γνωστός από το φοβερό θεατρικό, που μεταφέρθηκε επιτυχημένα και στο σινεμά, Sleuth! Όλη αυτή η αβεβαιότητα που υπάρχει στο έργο και το μυστήριο που πλανάται, απλά ανεβάζουν υπογείως την ένταση για να κλιμακωθεί στο απίστευτα συγκλονιστικό φινάλε. Το πρόσφατο ριμέικ με τον Nicolas Cage δεν θα το σχολιάσω, ούτε θα αναφερθώ στο κούρεμα του Christopher Lee, το οποίο είναι όλα τα λεφτά!



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.