• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
This is...cult!


Σάβ 30 Νοε 2013

5Χ5 on Cult by Zisis: Post-Apocalyptic SciFi




Ο Άνθρωπος που Αντίκρισε την Κόλαση (The Omega Man, 1971)

Πρόκειται για την δεύτερη ταινία που γυρίστηκε με βάση το βιβλίο του Richard Matheson “I Am Legend” το 1971, ξέρετε, σαν αυτό που παίζει και ο Will Smith στις μέρες μας. Η πρώτη μεταφορά έγινε το 1964 με το The Last Man on Earth και τον Vincent Price στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εδώ έχουμε τον απαράδεκτο Charlton Heston, οποίος βρήκε τη χαρά του σ` αυτό το έργο: με ένα όπλο ανά χείρας, πυροβολεί ό,τι κινείται. Η ταινία βρωμάει φθήνια από χιλιόμετρα και αναρωτιέμαι πώς έμπλεξε σε τέτοιο έργο ο Χέστον... ο Ίστον ήθελα να πω, τρία μόνο χρόνια μετά την επιτυχία του Πλανήτη των Πιθήκων. Εδώ πάντως οι μολυσμένοι κακοί θυμίζουν αίρεση σατανιστών, τα εφέ είναι, το λιγότερο, αστεία και η... κόκκινη σάλτσα ρέει άφθονη! Μην κάνετε τον κόπο πάντως να τη δείτε. Μόνο αν είστε ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη και δεν έχετε τίποτα άλλο να κάνετε!

Η Μέλλουσα Ζωή (Things to Come, 1936)
Το βιβλίο του H.G. Wells "The Shape of Things to Come" θέλησαν να μεταφέρουν οι Βρετανοί στη μεγάλη οθόνη. Για το λόγο αυτό προσέλαβαν τον William Cameron Menzies, έναν διάσημο σκηνογράφο, σκηνοθέτη, παραγωγό, τα πάντα όλα, με εξαιρετική δουλειά (στον τομέα των σκηνικών) από την εποχή του βωβού. Το σκηνικά του «Κλέφτη της Βαγδάτης», για παράδειγμα, αρκούν για διαπιστευτήρια. Έτσι ο κύριος ήταν ό,τι πρέπει για τη μελλοντολογική ταινία "Things to Come", με τον συγγραφέα να επιμελείται ο ίδιος το σενάριο. Μια κατά βάθος ουμανιστική, αντιπολεμική ταινία που ξεκινάει από την εποχή της το 1936, προφητεύει με μικρή απόκλιση την έναρξη του Β` Παγκοσμίου Πολέμου το 1940 (μόλις κάτι μήνες αργότερα απ` το κανονικό) και διανύει εκατό χρόνια για να φτάσει στο... μελλοντικό 2036 όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να πάνε... στο φεγγάρι. Εδώ άργησε λίγο ο συγγραφέας. Και σ`αυτό φταίει ο πόλεμος που διήρκησε 40 σχεδόν χρόνια, κατασπατάλησε όλους τους ενεργειακούς πόρους και οδήγησε τον πλανήτη σε ένα νέο μεσαίωνα. Ευτυχώς όμως υπήρχε μια μυστική οργάνωση επιστημόνων που προσπάθησαν να σταματήσουν τον πόλεμο και να οδηγήσουν την ανθρωπότητα εκεί που της αξίζει, όπως και το έκαναν άλλωστε, παρά τις αντιδράσεις και τα στενά μυαλά.


Ταινία που βλέπεται πλέον για ιστορικούς, σινε-εγκυκλοπαιδικούς και «νοστραδαμιακούς» λόγους, καθώς δύσκολα αγγίζει το σημερινό κοινό. Θα ήθελε να είναι κάτι σαν το Metropolis του Lang αλλά δεν το αγγίζει ούτε κατά διάνοια. Γραφικές, υπερβολικές ερμηνείες και σε πολλά σημεία η ταινία θυμίζει το «βουβό παρελθόν» του σκηνοθέτη. Αν ήταν όλη η ταινία βωβή, πάει κι έρχεται. Έλα όμως που ήθελε ο Wells να προσθέσει και τα κείμενά του... Για να εξηγούμαστε, πάντως, η ταινία δεν είναι κακή. Λίγο αρχαϊκή.

Ο Πόλεμος Δύο Κόσμων (This Island Earth, 1955)
Διασκεδαστικό b-movie, sci-fi θεματολογίας. Αν και στη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας ένα μυστήριο πλανάται και αναρωτιέσαι μαζί με τους πρωταγωνιστές προς τι όλη αυτή η μυστικότητα. Στο τελευταίο μισάωρο της ταινίας όμως παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια μας διαστημικά σκάφη, μακρινοί γαλαξίες, ένας πλανήτης σε πόλεμο, ένας φανταστικός κόσμος έτη φωτός πιο μπροστά σε εξέλιξη έτοιμος προς εξαφάνιση. Η ταινία This Island Earth του 1955 έχει ένα... φευγάτο σενάριο αλλά δεν παύει να είναι μια ευχάριστη οπτική πανδαισία εικόνων. Αποτελεί εξάλλου μια από τις πρώτες έγχρωμες δημιουργίες στον τομέα της επιστημονικής φαντασίας και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τις μετέπειτα δημιουργίες.

Σταθμός Αποχαιρετισμού (La Jetee, 1962)
Δηλαδή: η αποβάθρα. Πρόκειται για τη μικρού μήκους ταινία του Γάλλου Chris Marker, η οποία αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία του Terry Gilliam, τους 12 Πίθηκους. Το στόρι είναι περίπου το ίδιο. Βρισκόμαστε σε μια μελλοντική εποχή όπου το Παρίσι (και ο υπόλοιπος κόσμος) έχει καταστραφεί και οι άνθρωποι ζούνε κάτω απ` τη γη. Ξεκινάνε κάποια στιγμή πειράματα με το ταξίδι στο χρόνο για να δούνε πώς θα είναι το μέλλον της Γης! Για πειραματόζωο, διαλέγουν έναν κύριο που έχει μια έντονη εικόνα από το παρελθόν του σε μια αποβάθρα αεροδρομίου...

Το αξιοσημείωτο σ`αυτήν την ταινία του 1962 είναι το γεγονός ότι αποτελεί μια συρραφή φωτογραφιών, οι οποίες με τη βοήθεια του αφηγητή και κάποιων background ήχων σού δίνουν την αίσθηση της κινηματογραφικής ταινίας. Δηλαδή δεν υπάρχει καθόλου κινούμενη εικόνα (χμ, εκτός από 2-3 δευτερόλεπτα σε ένα ενδιαφέρον σημείο της ταινίας). Κάτι σαν φωτο-ρομάντζο... Θα μου πείτε, είναι πιο εύκολο να δείξεις εικόνες του κατεστραμμένου Παρισιού δείχνοντας απλά εικόνες του Β` Παγκοσμίου Πολέμου! Όπως και να `χει, η ιστορία είναι ιδιοφυής και το όλο πείραμα, τελικά, είναι ενδιαφέρον. Δείτε εδώ ολόκληρη την ταινία (με αγγλόφωνο αφηγητή).

Επιδρομή από το Άπειρο (It Came from Outer Space, 1953)
Αυτή είναι μια κλασική ταινία sci-fi της δεκαετίας του `50. Φθηνά εφέ, άγνωστοι ηθοποιοί, κακάσχημοι εξωγήινοι... τι άλλο θέλετε για να χαβαλεδιάσετε; Ως και το διαστημόπλοιο φαντάζει σαν μια τεράστια... ντισκομπάλα. Το It Came from Outer Space γυρίστηκε από τον Jack Arnold το 1953 (ο οποίος μας έδωσε λίγα χρόνια αργότερα το καλύτερο Ο Άνθρωπος που Ζάρωνε) από μια ιστορία που έγραψε ο Ray Bradbury ειδικά για την ταινία. Όπως και το προγενέστερό του, το Όταν η Γη Σταματήσει, έτσι και εδώ οι εξωγήινοι δεν έχουν μοχθηρούς σκοπούς. Ίσως αυτές να είναι και οι μοναδικές ταινίες της εποχής που είδαν το όλο θέμα από αυτή τη σκοπιά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τα κύρια χαρακτηριστικά της ταινίας είναι πάλι ο φόβος για το άγνωστο και η μη αποδοχή του διαφορετικού, κάτι που δεν φαίνεται να έχει αλλάξει στον κόσμο μας σήμερα, 50+ χρόνια μετά.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.