• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cineργάτες - Τop/Bottom 10 - Διάφορα


- Όνομα Χρήστη:

tgaris



- Πραγματικό Όνομα:

Τακης Γκαρης


- Φύλο: Aνδρας
- Hμερομηνία Γέννησης: 12 Δεκεμβρίου 1972
- Τόπος Γέννησης: Πειραιας




- Διάφορες Πληροφορίες:


Μy 2004 TOP10 LIST


10. The Texas Chainsaw Massacre

Τι πανέμορφο (sic) remake! Πιστό στο πρωτότυπο, αγωνιώδες, καλοπαιγμένο, γκαζωμένο, ευπρόσδεκτα ενοχλητικό,τονωτική ένεση για το μυριοταλαιπωρημένο είδος.


9. The Incredibles

Ο ύστατος ανθρωπομορφισμός του animated κόσμου. Σύγχρονο αλλά και retro, γκλαμουράτο σχέδιο και ακούραστη δράση. Το μέλλον του crowd – pleasing cinema;


8. Bad Education

O αυτοβιογραφικότερος – έστω και κεκαλυμμένα – Pedro. Ένας Almodovar σε cineχιζόμενη φόρμα, όχι όμως στα επίπεδα του Μίλα της ή του Όλα Για Τη Μητέρα μου. Noir gay extravaganza, σε πικάντικες στρώσεις σεναριακής ίντριγκας.


7. Twilight Samurai

Και οι Samurai κάποτε μελαγχολούν. Ευαισθησία, τιμιότητα και απαράμιλλη αίσθηση καθήκοντος. Και πάνω απ ‘ όλα η οικογένεια. Tarantino eat my dust. And Zuick, you too!


6. The Corporation

Τόσο σημαντική θεματολογικά, που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία. Τόσο καίρια στην επιχειρηματολογία της, που σε κάνει να αμφισβητείς τις γύρω δομές στις οποίες έχεις ενταχθεί. Ρωτήστε και τον Δηράκη να σας το βεβαιώσει.


5. Old Boy

Και απανωτά εγκεφαλικά στους cineργάτες. Σοφόκλειος τραγωδία (ανθρωποκεντρικός φαταλισμός) σε ακραιφνή έκρηξη βίας. Η εκδίκηση είναι όλη δική μου. Ή δική του. Ο κύκλος του αίματος σε κουτί ασιατικής σκηνοθετικής βιρτουοζιτέ.


4. Capturing The Friedmans

Η Τέχνη καταγράφει (γιατί αν την καταγράψει, αδυνατεί να την ξεπεράσει) τη Ζωή. Ανατριχιαστικές ομολογίες οικογενειακών εγκλημάτων. Η κάμερα αποκαλύπτει χωρίς να δακτυλοδείχνει, συμπονά χωρίς να μεροληπτεί, δικαιολογώντας τον ενθουσιασμό μου για την άνθιση της ταινίας τεκμηρίωσης (documentary) το 2004.


3. Spring, Summer, Fall, Winter…and Spring

Ταινία – διαλογιστική εμπειρία. Η κατάκτηση του ζεν, αβίαστα, με σύμμαχο τον καιρό. Μια συμφωνία χρωμάτων, μια εκστατική αναφορά στην επιστροφή στη Φύση, αποβακτηριωμένο από την φλυαρία ασιατικό σινεμά που προσφέρει ουσία, εν αντιθέσει με το αυτιστικά φορμαλιστικό cineμά – μανιέρα του Kar Wai Wong.


2. Eternal Sunshine Of The Spotless Mind

Ο θρίαμβος του πρωτότυπου σεναρίου στην κινηματογραφική δημιουργία. Carrey – Winslet στα καλυτερότερά τους. Το απόλυτο love story στα 00’s. Ακόμη ψάχνω την κλινική ”Lacuna Inc”. Είναι κάτι προσωπικό. Ο μόνος λόγος που η ταινία θα λάμψει δια της απουσίας της στα Oscars είναι το ότι βγήκε πολύ νωρίς το 2004 στην Αμερική.


1. The Passion of the Christ

Εδώ κάπου υποθέτω ότι κάποιοι αρχίζετε να τρώτε το καπέλο σας. Ξέρετε, έχω ένα πρόβλημα. Όταν μια ταινία ανατινάξει το κριτικό μου αισθητήριο, κατακυριεύσει τη δεξαμενή του συγκινησιακού μου οίστρου, αποσβολώσει τις όποιες (ελάχιστες) ενστάσεις μου με ένα tour-de-force ταύτισης του δημιουργού με τη ρηξικέλευθη – θεματολογικά-ιδεολογικά-καλλιτεχνικά- πρότασή του, τότε θα σας το γράψω σε άπταιστα…αραμαϊκά και σε πείσμα των «προοδευτικών», μα τόσο συμβιβασμένων πενών της φιλμικής κριτικής: Τα Πάθη του Χριστού έχουν ήδη κερδίσει μια θέση στην κινηματογραφική Ιστορία για τους εξής λόγους:

Για το ότι απλά ολοκληρώθηκε η παραγωγή της.

Για το ότι βγήκε στις αίθουσες.

Για το ότι βγήκε χωρίς ουσιαστικές αλλοιώσεις στο σενάριο.

Για το ότι σάρωσε τα ταμεία. Την θεωρώ ως την πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών στην Αμερική, δεδομένου περί φιλμ ακατάλληλου για ανηλίκους.

Για το ότι πρώτη άρθρωσε αυτό που όλοι ξέρουμε χωρίς να φοβηθεί το εβραιοκρατούμενο Hollywood.

Για το ότι είναι μεστή καλλιτεχνικά, περιέχοντας σκηνές ανθολογίας, σκηνές απίστευτης συναισθηματικής φόρτισης, σκηνές με πανανθρώπινο μήνυμα.

Για τους υπόλοιπους, υπάρχει πάντα ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ και το Μικρό σπίτι Στο Λιβάδι.