 | - Αυθεντικός Τίτλος:
The End of the Affair
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Τελος μιας Σχεσης
|
· Είδος: Δραματική
· Παραγωγής: 1999
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 25 Φεβρουαρίου 2000
· Διάρκεια: 109'
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: Dolby Digital
· Γλώσσα: Αγγλικα
· Αξιολόγηση:  (7.80/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.10 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
 Πραγματικα μου ειναι πολυ δυσκολο να βρω λογια να εκφρασω αυτα που νιωθω. Δεν ξερω καν αν αυτα που θα πω θα ειναι αντικειμενικα. Απλα ειναι τοσα τα συναισθηματα που με πλυμμηριζουν οταν σκεφτομαι το μεγαλειο αυτης της ταινιας.
Το The End Of The Affair βασιζεται σε βιβλιο του πολυδιασκευασμενου Graham Greene και πραγματευεται τον παρανομο δεσμο μιας γυναικας με εναν φιλο του αντρα της κατα τη διαρκεια του Β Παγκοσμιου Πολεμου. Εναν ερωτα περα απο φραγμους και ορια, εναν ερωτα που της εδωσε οσα της ελειπαν εξαιτιας του ψυχρου διπλωματη αντρα της, αλλα και εναν ερωτα κατδικασμενο απο την πρωτη στιγμη.Ομολουγουμενως το σεναριο ακουγεται συνηθισμενο αλλα στα χερια ενος μεγαλου σκηνοθετη ειχε πολλες ελπιδες.
Καθομαι και σκεφτομαι, θα μπορουσε να βρεθει αραγε καλυτερος σκηνοθετης απο τον μεγιστο Neil Jordan; Ενας σκηνοθετης που βουτα στα συναισθηματα των ηρωων του με χαρακτηριστικη ευκολια και παντα τους δινει μια επικη και συγχρονως τραγικη διασταση. Προσωπικα, μου θυμιζει λιγο τον Coppola, χωρις ομως τη μεγαλομανια του αμερικανου σκηνοθετη. Ο Jordan ειναι μαλλον ο Αισχυλος των καθημερινων ανθρωπων. Δεν μπορςω να θυμιθω εστω και μια απλως μετρια δουλεια του.
Ε λοιπον αν σας λεει κατι αυτο, η συγκεκριμενη ταινια ειναι η καλυτερη του. Εχοντας μαζι του ενα Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο cast με τον Ralph Fiennes στο ρολο του πληγωμενου εραστη Maurice,τον Stephen Rea (ηθοποιος-φετιχ του σκηνοθετη) ως τον ψυχρο συζυγο και αναμεσα τους την Julianne Moore σε μια σπαρακτικη ερμηνεια, απο τις καλυτερες των τελευταιων ετων στον κινηματογραφο. Φυσικα δεν πρεπει να παραλειφθει και ο πολυ καλος Ian Hart στο ρολο του ντετεκτιβ, τον οποιο προσλαμβανει ο Maurice για να παρακολουθησει τη Sarah. Βεβαια βοηθανε αρκετα η τρομερη φωτογραφια και η αξεπεραστη μουσικη του βετερανου Michel Nyman. Με λιγα λογια ενα κομψοτεχνημα, το οποιο κλεινει με ενα σπαρακτικο φιναλε ανθολογιας.
Κλεινοντας θα ηθελα να τονισω οτι προκειται για την δυνατοτερη και ταυτοχρονα τραγικοτερη ιστορια αγαπης που εχω δει μαζι με το The English Patient, με το οποιο μαλιστα μοιραζονται αρκετα κοινα στοιχεια.
Βαθμολογία: (10/10) (φυσικα...)
Γιωργος Χελιωτης
 …και η αρχή ενός θαύματος.
-THE ROAD TO HELL: Τρία χρόνια μετά τον υπερεπιτυχημένο –μα και υπερεκτιμημένο- Αγγλο Ασθενη, ήταν σειρά του Neil Jordan να δοκιμαστεί σε μια ταινία αναλόγου χαρακτήρα και υφής. Με τον οσκαρικό στόχο να διακρίνεται πίσω από κάθε λεπτομερέστατα εκτελεσμένο σχεδιασμό, ο σκηνοθέτης προσπαθεί ταυτόχρονα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις του -προ ενός έτους- απαράδεκτα καρτουνίστικου μελοδράματός του, “In Dreams”. Και δεν αφήνει τίποτα στην τύχη: Επιστρατεύει τον Ralph Fiennes στον κεντρικό πρωταγωνιστικό ρόλο – ως άμεση παραπομπή στον Αγγλο Ασθενη μα και ως την πιστότερη πρόσφατα δοκιμασμένη επιλογή σε ρόλο τέτοιας δυναμικής -, την Julianne Moore ως το μοιραίο αντικείμενο του πόθου – βασιζόμενος τόσο στην άρτια καλλιτεχνική της αξία όσο και στην γήινη παρουσία της, απαραίτητο συστατικό για την ταύτιση του γυναικείου κοινού-, παίρνει ως πρώτη ύλη ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα του Graham Greene –χωρίς να αγνοεί το δοκιμασμένο της ύλης του, μιας και η πρώτη του μεταφορά στο πανί από τον Edward Dmytryk το 1955 είχε γνωρίσει μεγάλη εμπορική επιτυχία-, και αφήνει την αναμφισβήτητη εικονοπλαστική του ικανότητά να ξεχυθεί στην οθόνη. Λένε, πως δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις. Η ταινία του Jordan αποδεικνύει περίτρανα ότι κάλλιστα μπορεί να ισχύσει και το αντίθετο: Επάνω σε μια στοίβα με αντικαλλιτεχνικές προθέσεις –εντυπωσιασμού, ευκολίας και μιμητισμού- στήνεται ένα από τα πιο επιδραστικά, έξυπνα και γεμάτα στοχασμό αριστουργήματα αγάπης των τελευταίων χρόνων. Ξύνοντας την επιφάνεια που φαντάζει ως απλή ιστορία ενός ανολοκλήρωτου έρωτα, ως ένα παραλιακό μυθιστόρημα προδομένης αγάπης και ραγισμένων καρδιών, φανερώνεται η μεγαλοπρέπεια ενός πολυεπίπεδου συγγραφικού έργου και η βασανιστικά περιπαικτική ματιά ενός ευφυούς σκηνοθέτη.
-DAS REICH DER ZWEI: Φέρνοντας έντονα στο νου την Αυτοκρατορία Των Δύο (“Das Reich der zwei”) ανάμεσα στον Nick Nolte και την Sheryl Lee της Μητέρας Νύχτας, ο Ralph Fiennes και η Julianne Moore ιδρύουν το δικό τους βασίλειο του έρωτα στο βομβαρδιζόμενο Λονδίνο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εντελώς ξεκομμένοι από την πραγματικότητα, χτίζουν έναν κόσμο από σάρκα που χωράει μόνο τους δυο τους. Έναν παράνομο κόσμο: Η Sarah είναι παγιδευμένη σε έναν γάμο στον οποίο η ίδια αισθάνεται «σαν τη σκιά που δημιουργεί ο άντρας της». Η κάμερα απομακρύνεται από τα μάτια του Bendrix, το flash back τελειώνει. Και εκείνος ξαναβυθίζεται στον αυτοκαταστροφικό, αυτοτιμωρούμενο εαυτό του μπροστά σε μια γραφομηχανή. Ο Jordan μας εισάγει στην ιστορία γυρίζοντας πίσω το χρόνο, χτίζοντας κομμάτι κομμάτι τον ιστό της αφήγησής μέσα από τις σκέψεις μίσους του πρωταγωνιστή του. Ο πόλεμος έχει τελειώσει και εκείνη εξαφανίστηκε χωρίς να δώσει έστω μια εξήγηση… Και εκεί, στα μισά του φιλμ, το νήμα αλλάζει χέρια και αρχίζει να ξετυλίγεται ξανά από την αρχή, αλλά αυτή τη φορά με τα λόγια και τις αναμνήσεις της Sarah. Και είναι αυτή η στιγμή που η ταινία μετατρέπεται σε ύμνο: Για τη δύναμη της αγάπης και της θυσίας που μπορεί να ανέλθει σε ένα ανώτερο επίπεδο, θεϊκό, ικανή να κάνει τα θαύματα πιστευτά. Για την πίστη, που μετουσιώνεται σε ζωογόνο δύναμη, ικανή να ανατρέψει το χρόνο, το θάνατο. Σε έναν ύμνο μελαγχολικό, πένθιμο, μα και έντονα αισιόδοξο, ελπιδοφόρο. Η αγάπη μπορεί να κάνει θαύματα αν πιστέψεις βαθιά σε αυτήν, όμως απαιτεί θυσίες. Και η μεγαλύτερη θυσία, προμηνύεται σε ανύποπτο χρόνο από τα χείλη της Sarah: «Η αγάπη δεν τελειώνει όταν παύουμε να βλεπόμαστε…» Επάνω σε αυτόν τον σχεδόν μυσταγωγικό καμβά, ο Neil Jordan φιλοξενεί την αιθέρια μουσική του Michael Nyman, ο οποίος προκαλεί τον ίδιο του τον εαυτό κοντράροντας τις προ επταετίας επιδόσεις του στα Μαθηματα Πιανο. Γύρω της, μελωδικά εναρμονισμένες, οι ερμηνείες μοιάζουν να στοιχειώνουν τους εκτελεστές τους, δίνοντας την εντύπωση ότι ο Graham Greene κρατούσε τους ρόλους της ιστορίας του φυλαγμένους αποκλειστικά γι αυτούς. Σίγουρα ακόμη και ο ίδιος ο Βρετανός συγγραφέας θα αισθάνθηκε δέος μπροστά στη δική του αφηγηματική ικανότητα, παρακολουθώντας την ευλαβική απόδοση που επιφύλαξε στο πιο προσωπικό του έργο ο Neil Jordan, σε μια από τις καλύτερες (μαζί με τον Tριτο Ανθρωπο του Carol Reed και το Ένας Ήσυχος Άνθρωπος του John Ford) μεταφορές κειμένου του στη μεγάλη οθόνη. Από την άλλη, οι κακές προθέσεις του Jordan δεν βρήκαν το στόχο τους. Δύο μόλις βραβεία Όσκαρ (α’ γυναικείου στην Julianne Moore και φωτογραφίας στον Roger Pratt) και μια μέτρια εισπρακτική κίνηση στις ΗΠΑ δεν ήταν ό,τι θα ανέμενε ο σκηνοθέτης από το υπερφιλόδοξο σχέδιό του. Για τους θεατές όμως, η επιστροφή του στα οδυνηρά και ενδοσκοπικά μονοπάτια της Mona Lisa, του Παιχνιδιού των Λυγμών, ακόμη και της Συνέντευξης με έναν Βρικόλακα, ήταν ένα ανεκτίμητο δώρο εσωτερικής πλήρωσης. Και αυτή η καταξίωση, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα και από το πιο βαρύτιμο βραβείο του κόσμου…
 -ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Sarah (Julianne Moore): «Προκάλεσα τη μοίρα, και η μοίρα το δέχτηκε»
--2½ ΓΑΜΟΙ:
1) Βιώνεται.
2) Julianne Moore… Όλα να τα περιμένεις από μία τέτοια γυναίκα…
+½) Μέχρι τώρα μαθαίναμε ότι ο Θεός είναι αγάπη. Ας αφήσουμε τον Jordan να επιμένει για το αντίστροφο…
-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:
1) Με τη σφουγγαρίστρα σε ετοιμότητα, μη μουλιάσει το παρκέ από τα δάκρυα…
+½) Α, εδώ χάθηκε η σκηνή του Fiennes από το Flatliners… Ξέρω τι λέω…
-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: (9/10)
Βρεττος Λιαπης
 Παρασκευή 25 Μαΐου 2007
Ο Neil Jordan παίρνει ένα από τα πιο ολοκληρωμένα και εσωστρεφή μυθιστορήματα του Graham Greene, εμπιστεύεται το ένστικτο του και το μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη με τρόπο αξιέπαινο. Αυτή βασανιστική ιστορία αγάπης γίνεται το αντικείμενο της διαλεκτικής σχέσης του ευφυούς συγγραφέα με τον οξυδερκή σκηνοθέτη και εκφέρεται με τους όρους δύο μεγάλων πρωταγωνιστών στην καλύτερή τους ώρα. Η Moore και ο Fiennes αποδεικνύουν προς ο δρόμος της απαγορευμένης αγάπης και του συγκλονιστικού έρωτα είναι δρόμος που οδηγεί τόσο στον παράδεισο όσο και στην κόλαση και εμείς ακόμη νιώθουμε ένα περίεργο ρίγος.
Βαθμολογία:  (8.5/10)
Άλκηστις Χαρσούλη (Cine Tv)
· Σχόλια Χρηστών:
- Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007 - 1:47 πμ
Τι μας αρεσε:
Ένα συγκλονιστικο δραμα χαρακτηρων, σκηνοθετημενα αριστοτεχνικα απο τον Νιλ Τζορνταν που μας μεταφερει εξαιρετικα στην εποχη αυτη και επειτα στον Παγκοσμιο πολεμο.
Η ταινια εξυμνει την αγαπη και σε κανει να θυμωνεις, να γελας, να κλαις, να αμφιταλαντευεσαι αναμεσα στον Θεο και στα πιστευω σου και να θες να διαμαρτυρηθεις ακομα και αν δεν πιστευεις. Θες να κλεισεις τα αυτια σου και τα ματια σου να μην δεις τη συνεχεια, αλλα δεν τα καταφερνεις. Συνεχιζεις γιατι ελπιζεις… Ακριβως οπως γινετε στον ερωτα…
Οι πολυταλαντοι πρωταγωνιστες για ακομα μια φορα στη ζωη τους ενσαρκωνουν ασυλληπτα τους χαρακτηρες και σε γεμιζουν απειρα συναισθηματα.
Η ταινια θα μεινει στην καρδια σας μια για παντα, και θα θελετε να την δειξετε σε οσους περισσοτερους μπορειτε για να βιωσουν και αυτοι ακριβως τα ιδια με σας.
Τι δε μας αρεσε:
Ότι τελειωσε καποια στιγμη…
Κωστοπουλος Ανδρεας - smand
Eπεξεργασία
|
