• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Being John Malkovich (1999)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς

Κωμωδία Φαντασίας | 112' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 24 Μαρ 2000
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 17/7/2002
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 21/9/2011
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.25 %
Αξιολόγηση: 7.89/107.89/107.89/107.89/107.89/107.89/107.89/107.89/10   (7.89/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ήθελες ποτέ να είσαι κάποιος άλλος;

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Προκειται για μια αρκετα πρωτοτυπη ταινια η οποια φανερωνει τον ποθο καθε ανθρωπου να μπορεσει ως πνευμα και ως ψυχη να βρεθει στο σωμα ενος αλλου ατομου, το οποιο συμφωνα με την κοινη γνωμη διαθετει καποια χαρισματα και μια υψηλη κοινωνικη υποληψη.

Παρολο που η ταινια θετει εναν προβληματισμο, αφου κανεις δεν αντεχει ιδιαιτερα τον εαυτο του και ολοι χρειαζονται να νιωσουν την υπαρξη τους μεσα απο την πολυταλαντη προσωπικοτητα του Τζον Μαλκοβιτς, ωστοσο η ιδια η ταινια πεφτει σε λογικα κενα. Ο θεατης κατα τη διαρκεια της ταινιας αναρωτιεται και δικαιολογημενα πως ειναι δυνατον να μπαινοβγαινει ενας ανθρωπος στο μυαλο καποιου αλλου απο μια απλη πορτα.

Προκειται τελικα για μια περιεργη καλοπαιγμενη ταινια με ενδιαφερουσες ερμηνειες και παραδοξο τελος, τετοιο που να θυμιζει μαλλον κουκλοθεατρο και μαριονετες.

Καλλιοπη Δαλακλειδη




Με διαφορά η πιο αλλόκοτη ταινία των `90s. Και μια από τις πιο έξυπνες, αναζωογονητικές, ευφάνταστα αστείες. Στον ημιώροφο μεταξύ εβδόμου και ογδόου του κτιρίου μιας εταιρίας, πίσω από ένα ερμάριο αρχείων, υπάρχει ένας κρυφός διάδρομος. Οδηγεί μέσα στο κεφάλι του ηθοποιού John Malkovich, στο βλέμμα του, τη σκέψη του. Κάθε φορά, για χρονικό διάστημα μόλις 15 λεπτών, με σημείο εξόδου κάπου δίπλα στην εθνική οδό όπου ο επισκέπτης προσγειώνεται μετά από πτώση από τον ουρανό. Τρελό; Παρανοϊκό; Σίγουρα. Και δεν είναι το μόνο ασύμβατο με την κοινή λογική ή τους κανόνες της Φυσικής στοιχείο που καλείται να χωνέψει κανείς σε αυτή τη μεταφορά του σεναρίου του Charlie Kaufman. Είναι όμως αυτό που κάνει την παρθενική κινηματογραφική απόπειρα του Spike Jonze πέρα από άκρως ενδιαφέρουσα και αντισυμβατική, ταυτόχρονα και προκλητική τόσο για τον ίδιο όσο και για το θεατή. Ο μέχρι πρότινος σκηνοθέτης μουσικών βίντεο και τηλεοπτικών spot, χωρίς να απαρνιέται εξ` ολοκλήρου τις καλλιτεχνικές του καταβολές, εξισορροπεί τη σεναριακή τρέλα με μια μεστή απεικόνιση, αποφεύγοντας να δώσει στο φιλμ ρυθμούς βιντεοκλίπ που θα το έθεταν σε κίνδυνο υποβιβασμού στην κατηγορία της ποπ κουλτούρας. Μαζί με τις πολύ ισορροπημένες για τα τεκταινόμενα ερμηνείες των κεντρικών χαρακτήρων (John Cusack, Cameron Diaz, Catherine Keener) το παράδοξο εξομαλύνεται σε μια σχεδόν λογική διάσταση, βαθαίνοντας την ταινία με έναν ακόμη τόνο σουρεαλισμού. Η ανακάλυψη σύντομα θα γίνει προϊόν οικονομικής εκμετάλλευσης, προσφέροντας σε ολοένα και περισσότερο κόσμο την ανανεωτική εμπειρία της «εγκεφαλικής επαφής» μα ταυτόχρονα και μια ισχυρή δόση ψυχικής απελευθέρωσης: Έτσι πίσω από τη βιτρίνα της ψυχεδελικής κωμωδίας, το Being John Malkovich επιχειρεί ένα μακροβούτι στο λαβύρινθο του νου λειτουργώντας με κανόνες ψυχαναλυτικούς. Επιτρέπει στους κοινωνούς της σκέψης του Malkovich να ξεφύγουν από τα όρια της ίδιας τους της προσωπικότητας, απελευθερώνοντας καταπιεσμένα ένστικτα αυταρχισμού και ελεγκτικότητας, αποδεσμεύοντας ανασφάλειες και πάθη. Ειρωνεύεται τη μανία για το κυνήγι των 15 λεπτών διασημότητας που διακήρυττε ως προνόμιο ο Andy Warhol, πραγματεύεται την ανάγκη του ατόμου για συνεχή μεταμόρφωση, την ίδια την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης καθώς και την αέναη αναζήτηση εσωτερικής ταυτότητας, για να καταλήξει σε ένα μακιαβελικό σύμπαν απόλυτης καταστρατήγησης της βούλησης. Μέσα από μια πληθώρα συμβολισμών, ο Jonzeσ τήνει μια σουρεαλιστική φάρσα ανατρεπτική, αιφνιδιαστική και άκρως απολαυστική, είτε παρακολουθηθεί ως ένας κοινωνικός ή ψυχογραφικός στοχασμός, είτε ως μια περίεργη κωμωδία καταστάσεων.

- ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ… Maxine (Catherine Keener): “Meet you in Malkovich in one hour…”

- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο το άκρως συμβολικό σύμπαν που αποτυπώνει το σύγχρονο εξουσιαστικό κατεστημένο, ο John Malkovich που με μια απρόσμενη και θαρραλέα ερμηνεία αναπαριστά μια αλλοιωμένη έκδοση του εαυτού του, η στιγμή που ο ίδιος διαβαίνει το διάδρομο προς το ίδιο του το μυαλό, ο χιμπατζής που καταφεύγει στην ψυχανάλυση για να καταπολεμήσει τις ανασφάλειές του, τα cameo των Charlie Sheen (παίζοντας τον εαυτό του), Brad Pitt, David Fincher και Sean Penn καθώς και το ότι η απόλυτη παράνοια παρουσιάζεται σαν να είναι το πιο συνηθισμένο φαινόμενο του κόσμου…


- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… εξαιτίας της ατολμίας των μεγάλων στούντιο να επενδύουν συχνότερα σε τέτοιου είδους αντισυμβατικές κινηματογραφικές προτάσεις.

- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… paranoid city >> 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Βρεττός Λιάπης


 
Legacy - finakva - Unverified - Πεμ 19 Απρ 2001 - 13:41
Θα πρεπει να παραδειγματισει αρκετους ελληνες σκηνοθετες για το πως με λιγα
λεφτα μπορει να δημιουργηθει μια ευρηματικη και απολαυστικη ταινια.
finakva
 
Legacy - Γιώργος Δημητρακάκης - Unverified - Δευ 30 Ιουν 2003 - 10:37
Το συναρπαστικα γοητευτικο θα ηταν να εισχωρουσαμε στο μνημειωδως ευρηματικο και πανουργο μυαλο του σεναριογραφου Τσαρλι Καουφμαν. Που μπορει λοιπον να μας οδηγησει η δυσαρεσκεια για τον εαυτο μας που τιποτα «ζωηρο» δεν εχει προσθεσει στην ανουσια ζωη μας. Αυτη η πολυπτυχη απορια, μονο με φαντασια, και δη μαυρη και ανατρεψιμη, θα μπορουσε να αντιμετωπιστει απολυτα επιτυχως. Τι θα λεγατε με την αποψη πως η εισχωρηση στο σωμα ενος φαινομενικα επιτυχημενου ατομου θα μας λυτρωνε απο μια μιζερη κατασταση; Αρχιζει λοιπον ο σουρεαλιστικος μας «μυθος» με μια πρωτοτυπη σεκανς: κουκλοθεατρο. Το μυστικο για μια επιτυχημενη παρασταση κουκλοθεατρου ειναι η νοητικη εισχωρηση στη μαριονετα που χρησιμοποιουμε. Εδω η προαναφερθεισα απορια συναντα την αλληγορια της.
Ο μαριονετιστας, δηλαδη ο ανθρωπος που εξουσιαζει τις δημιουργιες του, ειναι εκεινος που ανακαλυπτει το πως θα γινουμε καποιος αλλος, με απλα λογια. Όντας αποτυχημενος οικονομικα μια και ουδεις χρειαζεται μαριονετιστα σημερα, βρισκει δουλεια σε ενα πρωτοτυπο και εξυπνο σεναριακα γραφειο εκκεντρικου ιδιοκτητη και προσωπικου. Γραφειο που θα του αλλαξει αρδην τη ζωη. Αφου βρει την εισοδο για το κεφαλι(ουαου!) ενος σπουδαιου ηθοποιου, θα μας ξετυλιξει τον απολυτα σουρεαλιστικο και εξυπνο λογο του συγγραφεα. Αλλα η δυναμη της φαντασιας, η συνεπεια της αλληγοριας και η απαρχη της μπλεγμενης και καταλυτικης καταστασης δεν ξεκιναει αμεσα απο την ανακαλυψη της εισοδου. Ξεκιναει και «γεμιζει» απο τη στιγμη της εξοδου απ’ το κεφαλι της γυναικας του πρωταγωνιστη. Ήτις εξομολογειται πως μονο μεσα στο μυαλο του επιτυχημενου ενιωθε πως ειναι ολα ενταξει και πως ηξερε πραγματικα ποιος ηταν. Λεει πολλα αυτο. Ξεροντας απ’ την αρχη που εμπαινε, τι εκανε, ποιος θα γινοταν ενιωθε ασφαλεια. Τραγικο βεβαια το οτι μετα απο αυτο το συμβαν καταλαβε τις προτιμησεις της. Μετα μας παρουσιαζεται με ιδιαιτερο τροπο η παντοτινη θεληση για εκμεταλλευση ενος προϊοντος που μπορει αυτοματα να οδηγησει στην καταστροφη ενος ατομου. Κι αυτο γιατι το ατομο αυτο εξουσιαζεται απο αγνωστους που βρισκονται μεσα στο κεφαλι του και που αυτοματα μπορουν να μαθουν την προσωπικη του ζωη. Ώσπου το «εκμεταλλευομενο» ατομο να δει εντρομο την αληθεια. Παιρνοντας για δευτερα την κατασταση στα χερια του, εισχωρει στον ιδιο του τον εαυτο και ασφυκτια σε εναν κοσμο που ολοι εχουν τη φυσιογνωμια του και το μονο που μπορουν να ξεστομισουν ειναι το ονομα του. Λοιπον, εδω ο ατσαλινα κοφτερος λογος του Καουφμαν με βυθισε σε διλημμα. Σε δυο εκδοχες εχω καταληξει: 1. Απο τα λογια του Τζον Μαλκοβιτς: «Μπηκα σ’ ενα κοσμο που κανενας δεν μπορει να δει», συμπεραινουμε πως εισχωρωντας στον εαυτο του, καταλαβε πως μονο αυτος εχει δικαιωμα προσβασης στο ενδομυχο περιεχομενο του, αλλα ειναι ακομα και γι’ αυτον δυσκολο να το κατανοησει. 2. Όλοι αυτοι οι «ιδιοι εαυτοι» μαζεμενοι συμβολιζουν το γεγονος πως τοσοι και περισσοτεροι ανθρωποι εγιναν ενα με τον ηθοποιο για 15 λεπτα. Βεβαια θα ειπωθει: δεν ειναι δυνατο να χρησιμοποιηθηκε η συγκεντρωση των ιδιων εαυτων μονο και μονο για χαβαλε; Κατηγορηματικα οχι. Διοτι εχουμε να κανουμε με ενα βαθια σκεπτομενο δημιουργο που αφοσιωνεται στους χαρακτηρες τους και τους κανει οπως πρεπει να τους κανει. Χρησιμοποιωντας παντα μαυρο χιουμορ και φαντασια.
Μετα απο την ανακαλυψη της εκμεταλλευσης του εισοδου, περναμε σε μια αλλη περιοδο της ταινιας που, βεβαια εχει μικροτερη διαρκεια απο την αρχικη. Εδω το φιλμ παυει να βριθει κωμικων τονων και μετουσιωνεται σε μια γνησια καρμανιολα σουρεαλιστικων ανατροπων, ευρηματων και απαντησεων σε αποριες που ενδεχομενως μας ειχαν γεννηθει κατα τη διαρκεια του εργου. Ο πρωταγωνιστης πλεον, εχει κυριεψει το σωμα του ηθοποιου(για χαρη μιας γυναικας),στερωντας του αυτοματα το δικαιωμα της ελευθεριας. Η σεκανς του χορου ειναι το αποκορυφωμα της αλληγοριας. Ο μαριονετιστας εξουσιαζει εσωτερικα το σωμα-σαν μια μαριονετα. Μετα απο οχτω μηνες, και αφου εχει αλλαξει εντελως επαγγελμα και καριερα, αφηνει το σωμα για λιγα δευτερολεπτα, αλλα μετα αυτο γεμιζει και παλι απο καινουργιους ενοικους. Το τελος ειναι αρκετα απαισιοδοξο για τον πρωταγωνιστη αλλα ακρως καταλληλο για την ταινια. Εν τελει, εχουμε να κανουμε με μια επιτυχημενη αποθεωση της φαντασιας που ομως λιγο απεχει απο πολλων τη νοητικη πραγματικοτητα. Ειναι μια γνησια σουρεαλιστικη πραγματικοτητα.
Ειναι αμεταβλητα αξιοθρηνητοι οι ηρωες που ξεπεταγονται απο το κεφαλι του Καουφμαν. Η συγκινητικη μουσικη τονιζει τη μιζερια του πρωταγωνιστη(εξαλλου το επιθετο του πρωταγωνιστη σημαινει μαυρος στα γερμανικα). Η σκηνοθεσια του Σπαικ Τζονζ τονιζει εξαισια τον εγγενη σουρεαλισμο του καταπληκτικου κειμενου. Μια σκηνοθεσια ομορφη που αξιζει και που αποτελει την καταλληλοτερη για το εργο. Οι ηθοποιοι βρισκονται σε μεγαλα κεφια, δινοντας ευχαριστες ερμηνειες με τον καταπληκτικο Τζον Μαλκοβιτς να κλεβει την παρασταση με ανεση σε ενα πολυ δυσκολο ρολο. Δυσκολος γιατι στην επιφανεια της ουσιας δεν κανει εναν, αλλα τρεις ρολους, ενω στον πυθμενα της ουσιας κανει ακομα περισσοτερους ρολους. Εδω ο Μαλκοβιτς ειναι ενα απλο σωμα. Στην αρχη εχει τον κανονικο του εαυτο. Ευκολο. Αλλα μετα, το σωμα του κυριευεται απο τελειως διαφορετικους χαρακτηρες τους οποιους φερνει σε περας με ωραιο τροπο. Ξεκαρδιστικος τα δευτερολεπτα που βρισκεται μεσα στον εαυτο του κανοντας ολους τους χαρακτηρες του, ανεξαρτητως φυλου. Πολυ καλοι οι Τζον Κιουζακ, Καμερον Ντιαζ, Καθριν Κινερ.
Στα περαιτερω…Ειχα εντοπισει αλλους τρεις συμβολισμους αλλα μου φαινεται πως θα ηταν τεραστια υπερβολη να τους αναφερω αφου ετσι κι αλλιως ειναι απιθανο να αποτελουν σημεια που ο Καουφμαν ηθελε να προσεξουμε. Αποκλειεται λοιπον να ειναι εγκυροι. Κι εξαλλου, ολα τα παραπανω τα αντιμετωπισα εγω ετσι. Διολου παραξενο αν πολλοι εχουν διαφορετικη γνωμη η ακομα και να ειναι τελειως διαφορετικα απο αυτο που ηθελε να καταλαβουμε ο Καουφμαν. Παντως, επειδη σουρεαλισμος ειναι αυτος και οτι θελουμε κανουμε, θα τα αναφερω τα τρια σημεια. Το πρωτο ειναι το οτι ο πρωταγωνιστης «μεταμορφωνεται» παιζοντας κουκλοθεατρο. Και φαινεται και απο λογια του. Αυτα τα λογια ενδεχομενως να τα χρησιμοποιει ο Καουφμαν για να μας προετοιμασει για το μακελειο που ακολουθει. Το δευτερο, που εχει τις περισσοτερες πιθανοτητες εγκυροτητας, ειναι το επαγγελμα του ηθοποιου. Αυτος, λοιπον, οντας ηθοποιος και καλος μαλιστα, ειναι παντα στο πετσι αλλου ατομου και καταλαβαινει εν μερει πως ειναι να βλεπεις κατι με την κριση ενος αλλου. Το τριτο σημειο ειναι το οτι στο τελος το σωμα καταληφθηκε απο πολλα ατομα, γεγονος που ισως συμβολιζει την πολυπτυχη προσωπικοτητα του ατομου που εχουμε δει και προηγουμενως μεσα απο το υποσυνειδητο του.
Στα συν…Έξυπνοι διαλογοι, κοφτερες ατακες, διασκεδαστικες ερμηνειες, αριστο σεναριο, εκπληκτικη σκηνοθεσια, απαραμιλλο μονταζ, συγκινητικη μουσικη (η φωτογραφια ψιλοπασχει). Έχουμε εισοδους που οδηγουν σε κεφαλια και που βρισκονται σε χαμηλοταβανους οροφους. Απαντω με τη λεξη «φαντασια». Επισης εχουμε γυναικες που μετατρεπονται σε ομοφυλοφιλες, που κανουν μωρο, μαριονετιστες που παυουν να αγαπανε τη γυναικα τους στα καλα καθουμενα, σεξοδιαστροφικα αφεντικα ηλικιας 105 ετων και χιμπατζηδες που ενθυμουνται και λυνουν σχοινια. Απαντω με τη λεξη «σουρεαλισμος» Τι αλλο θελουμε;
Στα πλην…Το ψυχοπλακωτικο κλιμα(η φωτογραφια). Ειμαι λατρης της σκοτεινης, επιτηδειας, σκοπιμης ψυχοπλακωσης. Αλλα εδω το παρακανουν. Και σ’ αυτο φταιει αρκετα η λιγοστη υπαρξη φωτος. Η σκοτεινη ατμοσφαιρα παντα αποτελει ατου μιας ταινιας. Αλλα το εν λογω κλιμα δεν ταιριαζει καθολου με το σεναριο της ταινιας. Δινουν ενα κλιμα με λιγοστο φως που ειναι σα να κανει καμεο εμφανισεις. Μερικοι διαλογοι, που περιεχουν και αρκετα βρομολογα σε κουραζουν πολλες φορες μια και δεν ειναι οι καταλληλοτεροι για τετοιου ειδους ταινιας. Αυτο ομως παραβλεψτε το. Πολυ λιγοι διαλογοι το φτανουν στα ακρα. Οι περισσοτεροι ειναι εξυπνοι. Επισης, δυσπροσιτη ειναι η ολη ιστορια με τις ομοφυλοφιλες. Αν και συμβαλλει περιτεχνα στη σουρεαλιστικη πλευρα. Τελος, ενω ο ηθοποιος-δοχειο ζει μια ωραια και ηρεμη ζωη, εισβαλλουν αγνωστοι και του την καταστρεφουν. Αυτο μου φανηκε ξινο. Τιποτα χειροτερο απο το να μην εχεις ελευθερια. Εν τελει εχουμε δυο ουσιαστικα μειονεκτηματα(φωτογραφια, στερηση ελευθεριας) που θα μπορουσαν να παραληφθουν αλλα με καποια δυσκολια.
Επιλογος: Σας τη συστηνω. Αν ειστε λατρης της φαντασιας δεν πρεπει να την χασετε. Αν ειστε λατρης του σουρεαλισμου δεν πρεπει να την χασετε. Αν ειστε λατρης του ευρηματικου δεν πρεπει να την χασετε. Αλλα αν υποστηριζετε ενθερμα την ελευθερια του ατομου, πρεπει να την χασετε. Παντως ειναι μια ευχαριστη ταινια με κωμικες στιγμες και με πρωτοτυπη εξελιξη.
Ειπαν: Κρεγκ Τσβαρτς(Τζον Κιουζακ):(στο χιμπατζη της γυναικας του)«Εισαι τυχερος που εισαι μαϊμου. Γιατι η συνειδηση ειναι τρομερη καταρα. Σκεφτομαι. Αισθανομαι. Υποφερω.»
Τζον Μαλκοβιτς(Τζον Μαλκοβιτς):«Ειναι το κεφαλι μου, Τσβαρτς! Το κεφαλι μου! Θα σε δω στο δικαστηριο.» Κρεγκ Τσβαρτς(Τζον Κιουζακ):«Ποιος σας λεει πως δε θα βλεπω ο,τι βλεπετε στο δικαστηριο;»
Αξιολογηση: Δεν ξερω. Έχω μπερδευτει. Θα εβαζα 9/10 για την αντιμετωπιση της αποριας του να ειμαστε η να μην ειμαστε. Θα εβαζα 9/10 για το σεναριο, τη σκηνοθεσια και τις ερμηνειες. Αλλα ετσι οπως τη βλεπω και το μπερδεμα των καταστασεων με ωθουν μοιραια να του βαλω καπως χαμηλοτερο βαθμο για παραδειγμα 7,5/10.
Αξιολογηση: 7,5/10 (αυθυπαρκτα)
Γιώργος Δημητρακάκης
 
Legacy - Βαγγελης Κριτικομουρης - Unverified - Κυρ 10 Αυγ 2003 - 16:00
Endiaferousa tainia mono oson afora to fantastiko tou 8ematos.
Kata t` alla den exei na dwsei kai polla.
Se xalarous ry8mous tainia mallon epeidh perigrafei koufa pramata.
Apla proteinw na thn deite gia thn prwtotypia ths kai efoson dia8etete ypomonh.
7/10
Βαγγελης Κριτικομουρης
 
Legacy - misato - Unverified - Κυρ 26 Φεβ 2006 - 01:12
zito o Malkovich
kai to mualo toy!!!!`
katapliktiki apla
misato
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.