• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Τα Κόκκινα Φανάρια (1963)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
The Red Lanterns

Δραματική | 132'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Κυρ 28 Ιουν 1964
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 19/6/2007
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ελληνικά - Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.14 %
Αξιολόγηση: 7.98/107.98/107.98/107.98/107.98/107.98/107.98/107.98/10   (7.98/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Πολύ Υψηλή (Συμφωνία ψήφων < 15%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Στην κακοφημη περιοχη, Τρουμπα, του Πειραια βλεπουμε απο κοντα την καθημερινη δραστηριοτητα ενος οικου ανοχης και ειδικοτερα τη ζωη τεσσαρων γυναικων, που δουλευουν μεσα σε αυτον.

Η καταπληκτικη φωτογραφια του Νικου Γαρδελη, μας μεταφερει σε ενα κοσμο που φαινεται να εχει ξεπηδησει απο τα παραμυθια αν και ειναι τοσο πραγματικος και τοσο επικαιρος.

Γυναικες καταδικασμενες στην ουσια "καταπατημενες" απο τις συνθηκες μιας αθλιας μοιρας, με μοναδικο τους στοχο να πουλανε το κορμι τους, κρατιουνται απο υγιεις υποσχεσεις και απο υγιεις ζωες και προσπαθουν να γινουν ξανα ανθρωποι. Τα αποτελεσματα ειναι φυσικα απογοητευτικα, αφου ποτε μια στιγματισμενη απο τα ηθη και τα εθιμα της εποχης γυναικα, δεν κερδισε ποτε την κοινωνικη της αξιοπρεπεια. Τα κοκκινα φαναρια λοιπον του Βασιλη Γεωργιαδη δεν ειναι ουτε αποκυημα καμιας φαντασιας, ουτε ενα παραμυθι, αλλα μια πραγματικοτητα και μαλιστα πολυ ασχημη.

Καλλιοπη Δαλακλειδη




Κυριακή 19 Μαρτίου 2006

Η ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη που βασίστηκε στο θεατρικό κείμενο «το σπίτι με τα κόκκινα φώτα» του Α. Γαλανού θεωρείται σταθμός στην ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου. Η δραματική εξιστόρηση των παράλληλων ζωών μίας ομάδας εκδιδομένων γυναικών της Τρούμπας έφερε στο στούντιο πολλά έσοδα από εισιτήρια και έστρωσε την καριέρα ενός σημαντικού Έλληνα σκηνοθέτη, του Βασίλη Γεωργιάδη . Για τον σκηνοθέτη η ταινία αποτελεί μία πολύ προσωπική υπόθεση καθώς εμπλέκεται μαζί με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και στην διαδικασία της συγγραφής του σεναρίου και παρ’ όλη την σκληρότητα της κάμεράς του ο Γεωργιάδης επιλέγει αυτοβούλως να απαλύνει λίγο το θέμα του προσθέτοντας έναν χαρακτήρα στο φιλμ από τον οποίο ο θεατής θα έχει λόγο να κρατηθεί, για τον οποίο θα δακρύσει με μεγαλύτερη ευκολία: Αυτόν της Αλεξάνδρας Λαδικού. Η ταινία συμμετέχει στο διαγωνιστικό των Καννών το 1963, και λαμβάνει και μία υποψηφιότητα για όσκαρ στην κατηγορία της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1964. Η κριτικοί την υποδέχονται αρκετά καλά.

Η ταινία περιστρέφεται γύρω από την καθημερινή ζωή τεσσάρων γυναικών σε έναν οίκο ανοχής στην Τρούμπα. Τέσσερις γυναίκες που έχουν θάψει τα όνειρά τους και έχουν πάψει να ελπίζουν σε μία αξιοπρεπή ζωή εργάζονται κάτω από την προστασία της Μαντάμ Παρή. Δύο εξ αυτών κρατούν ζωντανό το δικαίωμα να ονειρεύονται και ελπίζουν ότι θα βρουν τρόπο διαφυγής από μία ζωή που τις εξευτελίζει. Εναποθέτουν τις ελπίδες σε άντρες που θα έρθουν να τις βγάλουν από την δυστυχία τους, γιατί έχουν μάθει ότι μόνο από εκεί έρχεται η λύτρωση. Η μοίρα θα παίξει όμως τα δικά της παιχνίδια. Στον αντίποδα δύο συνειδητοποιημένες πόρνες, στραπατσαρισμένες από την ζωή, κυνικές και σκληρές πρώτα απ’ όλα με τον εαυτό τους. Εγκλωβισμένες σε αδιέξοδες μισογύνικες σχέσεις, μπουχτισμένες από έρωτα και διψασμένες για αγάπη, πληρώνουν το τίμημα των επιλογών τους. Ή των επιλογών άλλων.

Η ευτυχία και το δράμα εναλλάσονται σε μια ατμόσφαιρα απέριττη, σκληρά φωτισμένη και ο Γεωργιάδης, κατορθώνει με δεξιοτεχνία να μας οδηγήσει σε ένα τέλος το οποίο ενώ τακτοποιεί κάποια ζητήματα, δεν προσφέρει κάθαρση στον θεατή. Η ταινία δεν θα μπορούσε να είναι αποκομμένη από την ιστορική πραγματικότητα που την γέννησε. Ο Γεωργιάδης με οξύ τρόπο μας επικοινωνεί όλες τις ελπίδες, τα όνειρα, τα αδιέξοδα, τον καθημερινό αγώνα της ελληνικής κοινωνίας να ορθοποδήσει, φιλτραρισμένα μέσα από τον μικρόκοσμο αυτών των γυναικών. Με τραύματα ακόμη νωπά από έναν εμφύλιο πόλεμο, με την φτώχεια και την οπισθοδρόμηση να μαστίζει την κοινωνία στις αρχές της δεκαετίας, η εποχή εκείνη δεν διέφερε και πολύ από τις γυναίκες του Γεωργιάδη. Είναι τουλάχιστον εξίσου αντιφατική. Ενδοτική στους «πρόσκαιρους έρωτες» αλλά και πάντα έτοιμη να παλέψει σκληρά για να εξασφαλίσει την αξιοπρέπειά της.

Οι ερμηνείες είναι όλες πολύ καλές, ελεγχόμενες απόλυτα από τον σκηνοθέτη αλλά εξαιρετικά αποδοτικές και συμπληρωματικές η μία προς την άλλη. Η εύθραυστη ομορφιά της Καρέζη σε συνδυασμό με την πηγαία ερμηνεία της είναι αυτή που «μένει» με τον θεατή. Ωστόσο οι Διαμαντίδου, η Χρονοπούλου και η Λαδικού επίσης είναι πολύ καλές για να φτάσουμε στην σπαρακτική ερμηνεία της Χέλμη η οποία καθηλώνει σε κάθε θέαση. Όλες μαζί συγκροτούν έναν τραγικό «χορό» μέσα από τον οποίο εκτίθεται η ελληνική πραγματικότητα. Η ταινία είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά μελοδράματα που γυρίστηκαν ποτέ. Ισορροπημένο, σκληρό εκεί που πρέπει και ρεαλιστικό ως προς τις ερμηνείες παρά την αποπειρα εξωραϊσμού των χαρακτήρων, στέκει μακριά από τα ατελείωτα δακρύβρεχτα μελοδράματα που αποτελούν τον βασικό κορμό της ελληνικής κινηματογραφίας της εποχής και δικαιώνει ακόμη και σήμερα τον δημιουργό της.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)


Λευκή Κανελλίδου (Σαν Παλιό (Ελληνικό) Cineμά)


 
ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ (1963) - kprncs - Τρί 26 Ιαν 2016 - 10:29
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=1390]
ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ (1963)
Διεισδυτική ματιά του σκηνοθέτη Βασίλη Γεωργιάδη στην μίζερη ζωη των εκδιδομένων γυναικών στη Τρούμπα του 1960.
Πέραν από τους εξευτελισμούς των προαγωγών, των πιέσων της τσατσάς και της ασχήμιας των "πελατών", κάποιες γυναίκες ποθούσαν μιά αλλαγή στην ζωή τους και μία ευκαιρία, μία δεύτερη ευκαιρία, επιστροφής στον έρωτα και στην κανονικότητα...
Ο Γεωργιάδης αφαιρεί αυτή την δεύτερη ευκαιρία από κάποιες, θεωρώντας ότι θα ήταν ψέμα να τους την υποσχεθεί και να την υλοποιήσει. Ετσι τα κορίτσια βλέπουν τα όνειρα τους να καταπατιούνται και την πραγματικότητα της ζωής να τις ποδοπατεί.
Βέβαια, νομίζω, ότι σαν "ασφαλιστική δικλείδα", ο Γεωργιάδης επιτρέπει στην ρουμάνα πόρνη Ελένη (Τζένη Καρέζη) να ενωθεί με τον "αγνό" αγαπημένο της Πέτρο (Δημήτρης Παπαμιχαήλ), ίσως για να αντισταθμίσει την σκληρότητα του έργου και το ράπισμα στην -τότε- ελληνική κοινωνία, που δέχθηκε κατακέφαλα την ωμότητα της ταινίας..
Η ταινία από μόνη της αποτελεί "μνημείο" της ελληνικής κινηματογραφικής κληρονομιάς, πέραν από το θέμα, τις εξαίρετες ερμηνείες και την ανθρωπιά της, για τους μεγάλους ηθοποιούς που συγκέντρωσε, Καρέζη, Χρονοπούλου, Λαδικού, Παπαμιχαήλ, Κατράκης, Γεωργίτσης κ.α..[Κώστας ΚΓΠ 26012016](9/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 2 φορές
 
Legacy - mzarkado - Unverified - Τρί 31 Ιαν 2006 - 21:28
Δικαια ηταν υποψηφια για oscar καλυτερης ξενης ταινιας. Ειναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!!
Βαθμολογια: φυσικα 10/10
mzarkado
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.