• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Seul Contre Tous (1998)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μόνος Εναντίον Ολων
- Γνωστό και ως:
I Stand Alone

Δραματικό Θρίλερ | 93'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 24 Μαρ 2000
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 5.55/105.55/105.55/105.55/105.55/105.55/10   (5.55/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Στα έγκατα της Γαλλίας.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πολλοί από σας θα έχετε πιθανότητα δει το Μη αναστρεψιμος και μάλλον αυτή θα ήταν και η πρώτη γνωριμία σας με τον σκηνοθέτη Gaspar Noe. Κι εμένα τα ίδια. Ανήκω δε στην κατηγορία εκείνων που τους άρεσε το Μη αναστρεψιμος κι αυτό για δύο κυρίως λόγους: πρώτον γιατί η σκληρότητα και η βία είχαν κατεύθυνση ή αλλιώς λόγο ύπαρξης και δεύτερον για την τεχνική του Noe (χωρίς να μπαίνω σε λεπτομέρειες πρωτίστως ο τρόπος που χρησιμοποίησε την κάμερα). Κανένα από τα δύο ανωτέρω στοιχεία δεν βρήκα στο Μονος εναντιον ολων όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά, αλλά πάντως δεν είναι η συγκριτική έλλειψη των στοιχείων αυτών που με έκαναν να αντιπαθήσω την ταινία, καθώς η εν λόγω ταινία είναι ελλειπτική αφ εαυτής.

Το ξεκίνημα μας βρίσκει να παρακολουθούμε την αυτοαναφορική εξομολόγηση ενός χασάπη (!) που ορά την ζωή του ως κόλαση. Λόγος γι αυτό δεν δίνεται (ή τουλάχιστον λόγος ανάλογος με το αποτέλεσμα), οπότε απλώς πρέπει να αρκεστούμε στον ψυχάκια χασάπη. Αφότου γρονθοκοπήσει την γυναίκα του και σκοτώσει το έμβρυο (κι αυτό με μπουνιές), παίρνει το «σιδερικό» όπως αποκαλεί το όπλο και αποπειράται να αλλάξει την ζωή του. Εφεξής τα πράγματα κυλούν στις ίδιες πάνω κάτω γραμμές μέχρι το τέλος στο οποίο βρίσκει την ευτυχία στην κόρη του.

Υποτίθεται ότι η ταινία εξερευνεί με ωμό ρεαλισμό τα άκρα του ανθρώπινου μυαλού. Με πολλά λάθη όμως. Έχουμε και λέμε λοιπόν: η ταινία είναι γεμάτη βία και βρισιές, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων (των βρισιών και της βίας) δεν χρειάζεται. Κανείς δεν εξηγεί ποτέ το γιατί αυτό και όχι το άλλο, και επίσης (για να σας προλάβω) κανείς δεν εξηγεί γιατί κανείς δεν πρέπει να εξηγήσει…Συν αυτώ (και ίσως εξαιτίας του) ο Noe αποτυγχάνει να μεταδώσει έστω και λίγο την οργή, το μίσος και την τρέλα που καταλαμβάνουν τον χασάπη. Έτσι ο θεατής μένει παθητικός και αηδιασμένος από την βία, που από πουθενά δεν ξεκινά και πουθενά δεν φτάνει. Το χειρότερο δε απ’ όλα είναι ότι η ταινία είναι επικίνδυνη για τον εξής απλό λόγο: εύκολα μπορεί κάποιος (συμπεριλαμβανομένου και το σκηνοθέτη) να θεωρήσει ότι η τέτοιου τρόπου απεικόνιση της βίας όχι μόνο δικαιολογείται, γιατί είναι τέχνη, αλλά χείριστα ότι είναι και καλή τέχνη. Και χρειάζεται πάντα προσοχή όταν ο σκηνοθέτης καταπιάνεται με την σκληρή βία και το σκληρό πορνό. Έχουν και τα δύο τους ίδιους κινδύνους με πρώτο ότι ο ρεαλισμός δεν σημαίνει βγάζω τα πάντα στο πανί.

Oh Yeah! : Είναι βαθιά μου πίστη ότι τα άκρα πάντοτε βοηθούν να βελτιωθεί το μέσο. Βλέπω ως μόνη χρησιμότητα της ταινίας ακριβώς ότι μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή του πού δεν πρέπει να φτάνει κανείς (και ευτυχώς στο Μη αναστρεψιμος διορθώθηκε).

Oh No! : Η απόδοση της όλης σύλληψης. Εξαιρετικά κακής αισθητικής χωρίς λόγο.

Βαθμολογία: 6-/10 Stars6-/10 Stars6-/10 Stars6-/10 Stars6-/10 Stars6-/10 Stars (6-/10)

Κωσταντίνος Στυλιανού




Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009

Αυτή την ταινία, την πρώτη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη που βραβεύτηκε στις Κάννες, πάσχιζε μια τετραετία ο Gaspar Noe για να την ολοκληρώσει. Ο λόγος τα οικονομικά προβλήματα που οφείλονταν στους δισταγμούς της παραγωγής, η οποία έχοντας δει το προηγούμενο εύφλεκτο 40λεπτό "Carne" του Noe, ήταν ιδιαίτερη ανήσυχη για το περιεχόμενο της παρούσας ταινίας. Και όντως, το Seul contre tous είναι μια ταινία σοκ! Παραπάνω από σοκ!

Σε περισσότερο από πρώτο πλάνο θα δούμε την αποκρουστική ιστορία ενός χασάπη (Philippe Nahon). Ενός ανθρώπου φτυσμένου από την κωλοτρυπίδα του κόσμου στην καρδιά των κοπράνων. Τον πατέρα του τον σκότωσαν οι Ναζί. Η μητέρα του πέθανε νωρίς. Αυτός αναγκάζεται να εργάζεται από πρώιμη ηλικία. Κάνει μια κόρη μουγκή. Η σύζυγος τους εγκαταλείπει. Κάνει φυλακή. Αυτός είναι ο off χρόνος της ταινίας. Από εδώ εκκινεί η αφήγηση. Το επικίνδυνο βύθισμα στη ζωή και κυρίως στις σκέψεις του χασάπη.

Και όλος αυτός ο όχλος των γεγονότων που γράψαμε στον off χρόνο μπορεί να φαντάζει υπερβολικός και προβληματικός. Όχι! Ο Gaspar Noe μας λέει πως πρβληματικός είναι ο κόσμος στη συλλογική του μορφή, που παράγει αφειδώς τέτοια προβλήματα. Και ο χασάπης, με υπόβαθρο όλα αυτά τα γεγονότα, είναι ένας σάρκινος ήρωας. Όσο αηδιαστική-σοκαριστική-εξωπραγματική και αν μοιάζει η ιστορία του, είναι μια αληθινή και χειροπιαστή ιστορία. Η οργή αυτού του ανθρώπου και η αποκλίνουσα προσωπικότητα του, σχηματικοποιούνται από τη φύση των γεγονότων που έχει υποστεί. Και όλος αυτός ο αρνητισμός οπτικοποιείται με έναν εκκωφαντικό μονόλογο, που μοιάζει και με θεατρικό. Με ένα εκκωφαντικό voice over, που δεν κρύβει λόγια. Και όπως υποδηλώνει ο τίτλος, εναντιώνεται καθολικά στο ξέρασμα που συνθέτει το "Δυτικό" κοινωνικό περιτύλιγμα της ζήσης μας.

Αλλά ας κάνουμε μια παρένθεση. Στο σινεμά έχουμε συνηθίσει να εξετάζουμε την κινηματογραφική φόρμα ως προς την αισθητική συρραφή των εικόνων. Όμως, μετά το βουβό κινηματογράφο, το σινεμά, εκτός από την Τέχνη της εικόνας, είναι και το σταυροδρόμι της συνάντησης των Τεχνών. Συνεπώς, και ειδικά σε αυτή την ταινία που ίσως ο λόγος ξεπερνάει την εικόνα, είναι αναγκαίο να εξετάζουμε και τις λοιπές φόρμες, και επί της προκειμένης τη "λογοτεχνική" φόρμα. Ο σεναριογράφος Gaspar Noé χρησιμοποιεί ανυπόφορα χυδαία γλώσσα. Μια γλώσσα εμπράγματης διαστροφής, που συνάδει πλήρως με τη δραματουργία της ταινίας του. Μια γλώσσα που περιγράφει έναν άνθρωπο σχισμένο απ`όλες τις τρύπες. Η εικόνα ακολουθεί. Φωτεινά χρώματα που ξεθωριάζουν στο βάθος του οπτικού πεδίου. Αστραπιαίο μοντάζ. Ανορθόδοξες γωνίες λήψης. Το αποτέλεσμα τολμηρό. Τόσο αισθητικά, όσο και δραματουργικά.

Ο Noe δεν ωραιοποιεί τον ήρωα του. Το κάθε άλλο. Δεν πιέζει καταστάσεις. Κάθε άλλο. Παρουσιάζει έναν ήρωα γεννημένο στον αντιχώρο των ηθικών, των νόμων, των καλουπιών και των ταμπέλων της κοινωνίας. Ο αντιχώρος ενός περιβάλλοντος αποτελεί εξίσου στοιχείο του περιβάλλοντος, αφού ορίζεται με σημείο αναφοράς αυτό. Η οργή του χασάπη δεν είναι μια αναίτια οργή. Είναι μια διαδικασία αναμόχλευσης, πασχίζοντας για την εύρεση οξυγόνου, μες στη σωρεία των επινοημένων κοπράνων που συνθέτουν τη σπονδυλική στήλη της κοινωνίας. Και είναι σκληρή η κοινωνική δήλωση του Seul contre tous, που παρουσιάζει το σύστημα (πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό) ως έναν ενδοφλέβιο ορό που χορηγείται στις αρτηρίες της ατομικής ύπαρξης. Και ανάλογα με τη συμβατότητα των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών αντισωμάτων μας, διαμορφώνεται ο έσω κόσμος μας.

Ο Gaspar Noe δε διστάζει να δηλώσει την υπάρχουσα ζωή, και κάθε υπάρχουσα ζωή, ως την τεχνητή κατασκευή της κυριαρχούσας τάξης. Μιλώντας στο σήμερα, καθρεφτίζει την αστική τάξη. Ο Gaspar Noe δε διστάζει να απομυθοποιήσει και να καταρρίψει με τον πιο σκληρό τρόπο τις ηθικές, τους κανόνες, τις ταμπέλες και τις νόρμες. Στοιχεία που ορίζονται ως οι πυλώνες του αυθαίρετου οικοδομήματος που προαναφέραμε. Στοιχεία που ελέγχουν και περιορίζουν την ανθρώπινη νόηση στο υφιστάμενο. Παράλληλα μας παραθέτει και ένα πλούσιο σεμινάριο ψυχολογίας, βάζοντας στο μικροσκόπιο τον αντιήρωά του, και παρατηρώντας αιτιοκρατικά κάθε γεννημένη αντι-δράση, σκέψη, ανακουφιστικό κίνητρο, βίωμα και συναίσθημα.

Το Seul contre tous είναι μια τολμηρή ταινία, μια ταινία αφόρητης βίας. Πυροκροτεί και εκρηγνύεται σε κάθε καρέ. Ταυτόχρονα είναι αδιαμφισβήτητη. Ο Gaspar Noe με ένα σαρδόνιο γέλιο θα βγάλει μια καρτέλα, ζητώντας στο κοινό να εγκαταλείψει την αίθουσα εντός 30 δευτερολέπτων λόγω του σκληρού περιεχομένου που θα επακολουθήσει. Η φυγή σου επικυρώνει το αυταπόδεικτο: Το σμίξιμο των βλεφάρων μας και το αιώνιο γύρισμα της πλάτης σε ένα υπαρκτό επίπεδο πραγματικότητας.

b>Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου


 
Legacy - jpapa - Unverified - Τρί 22 Απρ 2003 - 22:42
Η χειροτερη ταινια που εχω δει ποτε μου και με μεγαλη διαφορα. Ο μονος λογος που την ειδα μεχρι τελους ηταν για να δω στους τιτλους ποιος ηλιθιος ειχε το θρασος να σκηνοθετησει αυτο το εκτρωμα. Μονον ο εκνευρισμος μου με κρατουσε ξυπνια. Και ο λογος που δισταζω ακομα να δω το "Irreversible" δεν ειναι ολα τα φρικωδη που ακουω αλλα το γεγονος οτι το εχει σκηνοθετησει ο ιδιος ανθρωπος ...
jpapa
 
Legacy - Marios Karidis - Unverified - Δευ 05 Μαϊ 2003 - 00:27
ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΤΑΙΝΙΑ, ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ REMAKE TOY TAXI DRIVER ME ΠΟΛΛΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΗ ΤΑΙΝΙΑ, Η ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΧΩ ΔΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΠΙΟ DISTURBING ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ! ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ Η ΒΙΑΙΟΤΗΤΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΟ! ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ ΕΙΝΑΙ 3 ΦΟΡΕΣ ΠΙΟ ΒΙΑΙΗ! ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΗ ΔΥΝΑΤΗ!! ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΥ! ΜΗ ΤΗΝ ΔΕΙΣ ΑΜΑ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΥΝΗΘΗΣΜΕΝΟΣ-Η ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ... ΠΑΛΙ ΘΑ ΤΑ ΠΑΙΞΕΙΣ! ΑΞΙΨΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ Κ ΙΣΩΣ ΤΟΝ ΕΜΕΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΝΑ ΧΥΝΕΙ ΠΑΝΩ ΣΟΥ Η ΔΙΠΛΑΝΗ ΣΟΥ ΟΤΑΝ ΔΕΙ ΚΑΠΙΟΙΕΣ ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ!
ΑΝ ΕΙΣΙΑ ΠΡΑΓΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΣΙΝΕΦΙl, ΔΕΣ ΤΗΝ! ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΣ ΤΟ PRETTY WOMAN
Marios Karidis
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.