• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Graduate (1967)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Πρωτάρης

Δραμεντί | 105' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 08/03/2002
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: (Dolby) Stereo
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.38 %
Αξιολόγηση: 8.08/108.08/108.08/108.08/108.08/108.08/108.08/108.08/108.08/10   (8.08/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Γνωρίστε τον Μπέντζαμιν. Ανησυχεί κάπως για το μέλλον του...

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Το σενάριο:Calder Willingham και Buck Henry, οι οποίοι ανέλαβαν την σεναριακη προσαρμογή της ομώνυμης νουβέλας του Charles Webb, προτάθηκαν για Oscar, για να χάσουν τελικά το βραβείο από τον Stirling Silliphant (In the Heat of the Night). Καλογραμμένο, μοντέρνο, έξυπνο και ιδιαίτερα ανατρεπτικό, σε μια εποχή που το Hollywood έδινε έμφαση σε αυτόν τον τομέα. Xαρακτηριστικο της διαχρονικότητας του οι πάμπολλες φορές που το έργο έχει διασκευαστεί για το θεατρικό σανίδι και η επιτυχία που σημειώνει σε αυτό, ακόμη και στις μέρες μας...

Η Σκηνοθεσία: Με μια λέξη δεξιοτεχνική! O Mike Nichols, εμπνευσμένος όσο ποτέ, δικαίως κερδίζει το Oscar εκείνη τη χρόνια (η ταινία ήταν υποψήφια συνολικά για εφτά βραβεία για να κερδίσει μόνο αυτό της σκηνοθεσίας). Ευρηματικά "κάδρα" (υπέροχη η οπτική μέσα από ένα ζευγάρι καλοσχηματισμένες γάμπες), γρήγοροι ρυθμοί εκεί που χρειάζεται (ιδιαίτερα στο πρώτο και πιο "θεατρικό" μέρος), και οι αναγκαίες "παύσεις" στο ξέφρενο δεύτερο μισό. Οι σκηνές στην πισίνα έξοχα κινηματογραφημένες, σου μεταδίδουν αβίαστα την-ultra cool emptiness-διάθεση του ήρωα. Με «κερασάκι» φυσικά την τελική σκηνή, η οποία αντιγράφηκε κατά κόρον από σκηνοθέτες πολλών μετέπειτα ταινιών του είδους μέχρι και τους...διαφημιστές...

Οι ερμηνείες: Ο Dustin Hoffman (ουσιαστικά στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο), αν δεν διέθετε το τεράστιο ταλέντο το οποίο απέδειξε και στις μετέπειτα ταινίες του, θα είχε σίγουρα ταυτιστεί με το ρόλο, ίσως και τυποποιηθεί. Kατι που δυστυχώς δεν απεφεύχθη (η ταύτιση δηλαδή), στην περίπτωση της Anne Bancroft. Ιδανική κυριολεκτικά σαν Mrs. Robinson, σε βαθμό απόλυτου σημείου αναφοράς όταν αναλογίζεσαι τους ρόλους αυτής της σπουδαίας κατά τα αλλά ηθοποιού. Η γλυκιά Katharine Ross, σε συμμετοχή μικρότερης εμβέλειας, ερωτευσιμη ωστόσο, πείθει απόλυτα ως το αντίβαρο στην καρδιά του Benjamin. Ενδεικτική είναι η σεκανς της αποπλάνησης όπου οι δυο βασικοί πρωταγωνιστές είναι απολαυστικοί και εξαλείφουν οριστικά από το μυαλό σου κάθε σκέψη περί ενδεχόμενου miscasting (ο Dustin Hoffman και η Anne Bancroft έχουν έξι μόλις χρόνια διάφορα!)...

Aξιζει να την δω φαντάζομαι: Φυσικά! Γιατί η ταινία δεν έχει χάσει το ελάχιστο από την φρεσκάδα της παρά τα τριανταπέντε της χρόνια. Επίσης, για την θαυμάσια και τόσο ταιριαστή μουσική των Simon & Garfunkel. Άραγε πόσο δίκιο είχαν οι υπεύθυνοι του Αμερικάνικου Κινηματογραφικού Ινστιτούτου, που ανακήρυξαν το φιλμ ως την έβδομη καλύτερη δημιουργία στην ιστορία του αμερικανικού σινεμά; Τέλος, γιατί... "Mrs. Robinson, you`re trying to seduce me...Aren`t you? "...

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Δήμος Κονιάρης




Τετάρτη 17 Αυγούστου 2005

The Graduate – 1967


This is Ben. He`s a little worried about his future.(This is Mrs. Robinson. She`s a little sad about her past.)

Ο Ben και η Mrs Robinson είναι τα κεντρικά πρόσωπα αυτής της σάτιρας ηθών/κωμωδίας με τα έντονα στοιχεία αρχαιοελληνικής τραγωδίας! Η ταινία του Nichols αληθινά θα ήταν τρομερά δραματική αν δεν ήταν τόσο ...κωμική. Αν δεν ήταν τόσο αυτοσαρκαστική, τόσο προβοκατόρικη, τόσο αναρχική ...

Το 1967 δύο ταινίες προκαλούν. Και οι δύο “στάζουν” μαύρο χιούμορ και αμφισβήτηση ολίγον πασπαλισμένα με κυνισμό. Το Bonnie and Clyde και το The Graduate πραγματεύονται σχεδόν το ίδιο θέμα. Δυνατές ερωτικές σχέσεις που αγωνίζονται να επιβιώσουν παρά τις αντίξοες συνθήκες. Το φόντο φυσικά είναι εντελώς διαφορετικό, η ουσία όμως της σχέσης των πρωταγωνιστών είναι παρόμοια και οι προσδοκίες τους ενδεχομένως αντικατοπτρίζουν τα, σε κάθε μέτωπο επανσταστημένα 60ς.

Η φιλμογραφία του Nichols αποτελείται από ταινίες που αποδεικνύουν την ικανότητα του σκηνοθέτη να εξιχνιάζει ( και πολύ συχνά να λοιδορεί) το μυστήριο των ανθρώπινων σχέσεων, να αναλύει όλες τις βασικές αρχές που διέπουν αυτές τις σχέσεις χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς αλλά με την ελαφρότητα και βαρύτητα που απαιτείται. . Virginia Woolf, Graduate ακόμη και το πρόσφατο Closer επιδεικνύουν μία οξυδέρκεια στον τρόπο αντιμετώπισης των ερωτικών σχέσεων, κυρίως αυτών που η δυνατή σεξουαλική ελξη και το πάθος αποτελούν γνώμονα εξέλιξής τους αλλά και δυνάστη τους.

Η Mrs Robinson είναι μία αρχετυπική φιγούρα. Μία χυμώδης γυναίκα, που κάποτε ξεχείλιζε από ενεργητικότητα και φιλοδοξίες για να καταλήξει στερημένη όλων των συστατικών που κάνουν την ζωή μας πλούσια , κυρίαρχα στεγνή από έρωτα. Πρώην ή και νυν αλκοολική, χωρίς στόχους, μαθημένη από την ζωή να επιβιώνει μέσα από μονοδιάστατες σχέσεις, άλλωστε μία τέτοια προσπαθεί να αποκαταστήσει και με τον Ben, θλιβερά αξιοπρεπής, κραυγαλέα δυστυχισμένη... Η σχέση που αναζητά και που επιβάλλει στον Ben είναι αμμιγώς σεξουαλική. Θεωρεί ότι λύνοντας το κομμάτι που αφορά στη σεξουαλική της δραστηριότητα ξορκίζει την υπόλοιπη ζωή της και αυτό θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε ανωριμότητα, αν δεν ξέραμε την Mrs. Robinson λίγο καλύτερα από αυτο. Η Mrs. Robinson έχει παραιτηθεί από τις χαρές της ζωής και στα πλαίσια αυτής της αυτοκαταστροφικής αντίληψης εμπλέκεται σε μία παράνομη σεξουαλική σχέση, η οποία στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από μία αυτοτιμωρία αλλά και μία τιμωρία για όλους. Για τον άντρα της επειδή ήταν απών, για την κόρη της επειδή είναι νέα και όμορφη και έχει το μέλλον μπροστά της, για τους γονείς του Ben επειδή ζούν ευτυχισμένοι μέσα στην άγνοιά τους, αποθεώνοντας έναν μοντέλο ζωής που η ίδια σιχαίνεται, ακόμη και για τον ίδιο τον Ben επειδή στο τέλος θα την εγκαταλείψει. Και αυτή το ξέρει πριν από αυτόν. Όσο όμως και αν θέλει να διατηρήσει την σχέση της μαζί του σε αυτά τα επίπεδα αποξένωσης, η πολύπλοκη προσωπικότητά της επηρρεάζει βαθιά τον νεαρό άντρα που αποπλάνησε.

Η αποστασιοποίηση με την οποια καταφέρνει να αντιμετωπίσει μέχρι ένός σημείου την σχέση τους διαταράσσεται όταν διαπιστώνει ότι η κόρη της, μία γυναίκα με όλα τα εφόδια που λείπουν πλέον από την ίδια, αποτελεί μία υπολογίσιμη αντίζηλο. Κάπου εκεί μπερδεύονται ο γυναικείος ανταγωνισμός και ο μητρικός υπερπροστατευτισμός και η κατάληξη είναι αυτό που θεωρώ το πιο βαρύ ράπισμα που δέχεται η κυρία Robinson. Όταν λέει στην κόρη της στην εκκλησία αμέσως μετά που ο Ben προσπαθεί να σταματήσει τον γάμο, “Elaine, it`s too late” η ισοπεδωτική απάντηση της Elaine είναι “Not for me!” Και αυτή η κουβεντούλα έρχεται να καταρρακώσει την κυρία Robinson καθώς αυτή ορίζει την διαφορά ανάμεσα στις δύο γυναίκες. Για την μία είναι πολύ αργά, για την άλλη όχι.

H Mrs Robinson είναι η πιο ρεαλιστική φιγούρα του φιλμ. Σε αντίθεση με τους γονείς του Ben ή με τον σύζυγό της, που από πρόθεση υποθέτω ο σκηνοθέτης τους παρουσιάζει “πλαστικούς”, είναι τελείως οικεία και σπαρακτικά αληθινή. Την, προβληματική- το παραδέχομαι-, κυρία Robinson θα έπρεπε να έχει ερωτευτεί ο πρωταγωνιστής κατά την γνώμη μου και όχι την κόρη της αυτό το φρέσκο άβγαλτο κοριτσόπουλο που δεν ξέρει που πάει, ποιόν θέλει, γιατί τον θέλει, που δεν αναλύει τίποτε και που στην τελική άγεται από τον Ben. Η Mrs Robinson είναι έξυπνη και σοφιστικέ η νεαρή Elaine είναι αφελής και γλυκύτατη. Είναι προφανές ότι την πρώτη ο Ben δεν μπορεί να την διαχειριστεί, την δεύτερη μπορεί και μάλιστα με την συναίνεσή της.

Ο Ben είναι ένας νέος που βρίσκεται σε διαδικασία αναζήτησης. Η βασική του ανάγκη μοιάζει να είναι η εξασφάλιση ησυχίας προκειμένου να σκεφτεί και να αποφασίσει ποιός θα ειναι ο δρομος που θα τον οδηγήσει μακριά από τον τρόπο ζωής των γονιών, των οποίων η τάση να υπεραπλουστεύουν τα πάντα τον καταπιέζει. Σ` αυτήν την αναζήτηση, η οποία είναι μία βαθιά προσωπική ανάγκη– εγώ δεν πιστεύω ότι ο Benjamin Bradock ενσαρκώνει ένα είδος επαναστάτη- θα συναντήσει την κυρία Robinson, μία γυναίκα που θα τον αποπλανήσει και θα τον προκαλέσει να την ερμηνεύσει.

Ο Ben ορισμένες φορές φαντάζει εκνευριστικός και αληθινά φαίνεται λεπτή η γραμμή που χωρίζει το εκνευριστικό σχολιαρόπαιδο που δεν ξέρει τι θέλει και όταν το μαθαίνει το διεκδικεί με ένα τελείως κακομαθημένο τρόπο, από τον νέο που αντιμετωπίζει τον έρωτα και την ζωή ακριβώς όπως αρμόζει σητν ηλικία του με χιούμορ, θέληση και πρωτοφανή εγωκεντρισμό! Τελικά όλα περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Δεν έχει σημασία αν η Elaine θέλει να τον παντρευτεί, σημασία έχει ότι θέλει αυτός. Δεν έχει σημασία αν πληγώνει την Mrs. Robinson, σημασία έχει ότι ειναι ερωτευμένος! Ωστόσο υπάρχει ένα θέμα που κάθε φορά που βλέπω την ταινία επανέρχεται. Γιατί ο Ben ερωτεύεται την κόρη της κ. Robinson, γιατί οι δημιουργοί έχουν επιλέξει αυτού του είδους την ανατροπή? Τι κάνει ο Ben, εκδικείται την κ. Robinson? Αναπαράγει την σχέση του μαζί της μέσα από ένα πιο καλοδιατηρημένο, πιο αξιόπιστο και πιο εύκολο στον χειρισμό του μοντέλο για το οποίο θα λειτουργήσει ως Πυγμαλίων? Της προσφέρει την ευκαιρία να παρακολουθήσει την ζωή που δεν έζησε μέσα από την κόρη της, παρ` όλο που η ίδια δεν τ καταλαβαίνει? Θέλει να της προσφέρει την ανακούφιση ότι η κόρη της δεν θα ζήσει όπως η ίδια? Ή τίποτε απ` όλα αυτά? Ή όλα?

Ο Mike Nichols χειρίζεται αριστοτεχνικά την μυθιστόρημα του Charles Webb. Ο ρυθμός είναι ιδανικός, δεν επιβραδύνεται πουθενά χάρη περιττών εξηγήσεων προς τον θεατή, τα γκρο πλαν του είναι συγκλονιστικά, η κάμερά του του είναι λάγνα αλλά ταυτόχρονα κυνική, το αποτέλεσμα δικαίως τον καθιέρωσε. Δικαίως επίσης τον οδήγησε στην βράβευση καθώς ο βρετανός, νεαρός τότε, σκηνοθέτης κέρδισε το academy award σκηνοθεσίας για αυτό του το φιλμ.

Η Anne Bancroft ερμηνεύει τον ρόλο της ζωής της. Η πανέμορφη ηθοποιός, νεώτατη όταν γύρισε την ταινία- μόλις 36ετών, αντιμετωπίζει με ωριμότητα την συναισθηματική αναπηρία της ηρωίδας της και πετυχαινει να μας την παραδώσει όπως ακριβώς είναι: μία γυναίκα που αποπλανεί όχι από λαγνεία αλλά απο θλίψη και ίσως και οργή. Μέσα από μια αναλυτική ερμηνεία που φτάνει σε μας με μία εντυπωσιακή οικονομία λόγου, μας εκθέτει τα πάντα, τα κίνητρα, τις προθέσεις, τις δεύτερες σκέψεις, τις κακίες, τα τραύματα όλα αυτά που αποτελούν την κυρία Robinson, όλα αυτά που την οδηγούν να ανακατευτεί στην ζωή του Ben με αυτόν τον βάρβαρο τρόπο σα να πρόκειται για μία τελευταία, σχεδόν απέλπιδα, προσπάθεια να νιώσει ζωντανή.

Ο Dustin Hoffman ειναι πολύ καλός στον ρόλο και αν και η μικρή διαφορά ηλικίας ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές είναι εμφανής ( ο Hoffman είναι τριάντα και η Bancroft μόλις 36 όταν γυρίζεται η ταινία), τόσο ο χαμαιλεοντισμός του Hoffman όσο και η εγκεφαλική ερμηνεία της Bancroft βοηθούν ώστε αυτό να μην αποδειχθεί μειονέκτημα. Ο Dustin Hoffman έχει την ικανότητα να μεταβαίνει από το ένα είδος στο άλλο και σ` αυτό το φιλμ κάνει εκτεταμένη χρήση αυτής της ικανότητας καθώς από σκηνές που μοιάζουν τραγικές εύκολα περνάει σε αμμιγώς κωμικές και ενίοτε ερμηνεύει βαθιά τραγικές σκηνές στα όρια της κωμωδίας ( η σκηνή ας πούμε με την στολή του βατραχανθρώπου είναι αναμφισβήτητα μία από αυτές).

H νεαρή Katharine Ross στον αβανταδόρικο ρόλο της κόρης της Ms. Robinson, είναι χάρμα οφθαλμών παρ` όλο που η ερμηνεία της ειναι, άνευ λόγου, υψηλών τόνων . Η φρέσκια παρουσία της είναι ένας γοητευτικός αντίποδας στην ωριμότητα της Bancroft, όμως ερμηνευτικά αποδεικνύεται ελλιπής και μονοδιάστατη. Καμία φορά τα νιάτα και η ομορφιά δεν είναι αρκετά αν και από ότι φαίνεται είναι αρκετά για την Ακαδημία που της χάρισε μία υποψηφιότητα για award δεύτερου ρόλου, το οποίο τελικά και εντελώς δικαιολογημένα δόθηκε στην Estelle Parsons για την ερμηνεία της στο Bonnie and Clyde. Η Bancroft διεκδίκησε αλλά δεν πήρε το αγαλματίδιο για την ερμηνεία της. Αδίκως το έχασε. Από την άλλη, δικαίως το κέρδισε η μεγάλη κυρία του κινηματογράφου, Katharine Hepburn για την ερμηνεία της στο Guess who`s coming to dinner. Άλλωστε κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, η Mrs. Robinson δεν χρειάστηκε ούτε βραβεία ούτε ειδικές μνείες για να γίνει θρύλος..... Ούτε άλλωστε και η ηθοποιός που την ζωντάνεψε...

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)

Αλκηστις Χαρσούλη (It`s a Classic!)




Τρίτη 16 Ιουνίου 2009

Όποιος έχει έρωτα με το σινεμά, θα θυμάται για πάντα το πλάνο με την γάμπα της κυρίας Ρόμπινσον σαν να είναι δική του εμπειρία. Ο Mike Nichols ήταν ένας από τους πιο πρωτοπόρους κινηματογραφιστές των 1960, αν και ποτέ δεν κατάλαβα την πτώση του μετά την Γνωριμία της Σάρκας. Εδώ, πλάθει μια ιστορία από το τίποτα. Τίποτα, θα μου πείτε, η νοοτροπίας μιας νεολαίας τού τότε που έκανε επανάσταση με κάθε μέσο; Τίποτα η σεξουαλική επανάσταση, που στην ουσία συνάντησε εκμετάλλευση από τις προηγούμενες γενιές; Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το τι έχει να μας προσφέρει σήμερα ο Πρωτάρης, απαγκιστρωμένος από την χωροχρονική του διάσταση. Κι αυτά είναι πολλά…

Μια σχετικά απλή ιστορία αναπτύσσεται με άψογη αφήγηση, επαναστατικό για τις ΗΠΑ (όχι για την Γαλλία) ρυθμό και ξέρει καλά πότε να κορυφωθεί και να αναπαράγει κλασικές σκηνές. Θα περίμενε κανείς, το σενάριο να βαλτώσει πάνω στο στόρι του Hoffman με την Bancroft, αλλά το μυθιστόρημα του Charles Webb παρέχει ρομαντικό μήνυμα υπεράνω του απλού αισθησιασμού. Ο χαρακτήρας του νεαρού Μπεν Μπράντοκ κινείται στην σκιά της παλιάς Αμερικής, είναι το κακομαθημένο γέννημα των χαζοχαρούμενων 1950, που εκμεταλλεύεται την ερωτική αναταραχή των 1960. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι μια ευφυΐα. Κάθε του πράξη εμπεριέχει σκέψη, αφού ο ίδιος αφήνει τις ορμές να την κατευθύνουν.

Ο Dustin Hoffman λέει με αυτήν την ταινία «παρόν» στον χώρο κι ήταν απόλυτα φυσιολογικό να μην τον αποχωριστεί ποτέ. Δεν έχει την φάτσα για τον ρόλο, αλλά είναι το κάτι ξεχωριστό σε σχέση με τα γλυκανάλατα πρόσωπα που συνήθως προωθούνταν σε αυτές τις ταινίες. Η Anne Bancroft επιτυγχάνει ερμηνεία-σύμβολο. Καθιερώνεται ως η ονείρωξη κάθε πρωτάρη κι ο εφιάλτης της συζυγικής ευτυχίας. Μην ξεχνάμε και την όμορφη Katharine Ross, που μπορεί να μην είχε συνέχεια, είχε όμως αυτό και τους Δύο Ληστές για να περηφανεύεται αιωνίως. Ακούστε ξανά τις επιτυχίες των Simon & Garfunkel, το πιο ταιριαστό σάουντρακ για την συγκεκριμένη ταινία και εποχή. Απολαύστε την φωτογραφία του Robert Surtees σε φουλ οθόνη, αφού στην τηλεόραση χάνει μεγάλο μέρος της μαγείας της και… του κάδρου της. Πάνω από όλα, είναι ένας ακόμα θρίαμβος του Mike Nichols, ο οποίος προϊδεάζει όλο το μεταγενέστερο του αμερικανικό σινεμά. Απλά, αφήστε το να σας αποπλανήσει…

Βαθμολογία: 4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4,5/10 Stars (4.5/5)

Σταύρος Γανωτής


 
Legacy - barney - Unverified - Τετ 26 Δεκ 2001 - 15:05
Κατα την ταπεινη μου γνωμη,το καλυτερο αισθηματικο-ρομαντικο δραμα που γυριστηκε ποτε.Παραμενει φρεσκο σαν καινουριο και παντα κλασικο.Μια υπεροχη ωδη στις μεγαλες αγαπες,που διαρκει και θα διαρκεσει για πολυ καιρο ακομα.Χοφμαν,Μπανκροφτ,Ρος(ερμηνεια ζωης),Νικολς,Σαιμον + Γκαρφανκελ,ολοι δημιουργησαν αξεπεραστα προτυπα,που πολλοι προσπαθησαν να μιμηθουν,αλλα ουδεις καταφερε καν να το προσεγγισει.Διολου τυχαιο.
barney
 
Legacy - dimie - Unverified - Κυρ 26 Ιουν 2005 - 19:06
kata thn dikh mou apopsi h tainia einai ekplhktikh gia thn epoxhs ths k sigoyra polles tainies toy eidoys pathsan se aythn sthn synexeia. h tainia einai ay8entikh wstoso ths leipei kapws h empeiria.7/10
dimie
 
Legacy - Αντώνης Χατζηθεοδωρίδης - Unverified - Πεμ 18 Ιαν 2007 - 13:07
Αναμφισβητητα μια απο τις πιο διαχρονικες ταινιες στο ειδος της. Must see. Μη ξεχναμε την μουσικη της ταινιας, τραγουδια που λατρευουμε οπως το MsRobinson η το Sound of Silence...
Αντώνης Χατζηθεοδωρίδης
 
Legacy - ANGEL - Unverified - Σάβ 17 Νοε 2007 - 00:47
ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ `60 ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.Ο ΧΟΦΜΑΝ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΗΘΟΠΟΙΩΝ ΤΗΣ ΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.
ANGEL
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.