• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


La Captive (2000)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Αιχμάλωτη
- Γνωστό και ως:
Η Ομηρος
The Captive

Δραματική | 118' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 2.00/102.00/10   (2.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 9 Μαΐου 2007

Η ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ: ΕΜΜΟΝΕΣ, ΕΜΜΟΝΕΣ, ΕΜΜΟΝΕΣ


Αχ, αυτός ο μεθυστικός πονοκέφαλος των εμμονών. Τι θα ήμασταν χωρίς αυτές ; Οι εμμονές επιβεβαιώνουν την συνέχεια της ύπαρξής μας σαν το πιο άτακτο παιδί της μνήμης, φουντώνουν το φλερτ με το ναρκοπέδιο της ψυχοπαθολογίας, υπενθυμίζουν το αντικείμενο του πόθου μας μετατοπίζοντάς το αέναα. «Κατατρύχομαι από εμμονές, άρα υπάρχω» θα παρέφραζα την λατινική σοφία εγώ ο τόσο εμμονοληπτικός με την ίδια την ιδέα των εμμονών, που πιστεύω ότι ολόκληρη η αναπαραστατική / αφηγηματική παράδοση της Δύσης θεμελιώνεται σε δαύτες: η εμμονή της εκδίκησης και της επιστροφής στα ομηρικά έπη, οι εμμονές που αναφλέγουν την ύβρι της αρχαίας τραγωδίας, οι φαντασματικές εμμονές του Δον Κιχώτη που γέννησαν την σύγχρονη λογοτεχνία – και φυσικά η μνημειώδης εμμονή του Marcel Proust, να κυνηγά τον χαμένο χρόνο κολλημένος σε έναν μνημικό παρατατικό, ο οποίος στρογγυλοκάθεται στο παρόν και μεταμορφώνεται σε ενεστώτα διαρκείας. Ένα το κρατούμενο με τον αγαπημένο μας Marcel, και συνεχίζουμε.

Στον κινηματογράφο, την μόνη τέχνη όπου ο χαμένος χρόνος ξανακερδίζεται με τρόπο κατεξοχήν νεκροφιλικό, οι εμμονές δεν αφήνουν απλώς το δαιμονικό τους άγγιγμα αλλά αποτελούν δεσπόζουσα συνιστώσα. Και δεν αναφέρομαι τόσο στα σεναριακά θέματα, όσο στην ουσία που απορρέει από την φόρμα καθεαυτή: το να γίνεις έστω και για δευτερόλεπτα αληθινός κοινωνός μιας ξένης χρονικότητας, το να επιχειρήσεις να αγγίξεις αυτό που το βλέμμα σου καταγράφει μέσα από τον καθρέφτη, αυτό τέλος πάντων που κάποιοι αποκαλούν πεμπτουσία του σινεμά μπορεί να τροφοδοτήσει επικίνδυνες εμμονές – ποτέ δεν πίστεψα ότι ο ορισμός του Μπαζέν, κατά τον οποίο «το σινεμά υποκαθιστά στο βλέμμα μας τον κόσμο σύμφωνα με τις επιθυμίες μας», πρέπει να υπαινίσσεται κάποιου είδους ασφάλεια. Όπως δεν πιστε’υω εξάλλου, ως προς τον διαχωρισμό σεναριακών θεμάτων – φόρμας, ότι η πραγματική ανασφάλεια που γεννά ο εμβληματικά εμμονοληπτικός «Δεσμώτης του ιλίγγου» του Hitchcock οφείλεται στο τραγικό στόρι και όχι στην, ιδιότυπη και ανεπίδεκτη αντιγραφής, αίσθηση του αμφιλεγόμενου και του σασπένς. Μέσα από τα ανεπαίσθητα παιχνίδια με τις χρονικές διαστολές, το ντεκόρ και τους φωτισμούς, είναι που συντελείται η αποπλάνηση προς την οριακή εμμονή του υψοφοβικού ήρωα του Hitchcock. Δύο τα κρατούμενα με τον επίσης αγαπημένο μας μετρ, οπότε μπορούμε να κάνουμε την πρόσθεση:

«Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» + «Δεσμώτης του ιλίγγου» = «Η αιχμάλωτη» (La captive, 2000) της Chantal Akerman, που απομονώνει το “La prisonniere” από το χειμαρρώδες «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» του Proust και μένει «πιστή» σε αυτό με έναν αλλόκοτο τρόπο: μετουσιώνοντας την, κατά κανόνα λογοτεχνική, αρετή της έξαψης του φαντασιακού (ο κινηματογράφος προσφέρει εικόνες, άρα τείνει προς το μπλοκάρισμα την φαντασία) σε γεγονός αμιγώς κινηματογραφικό. Εδώ, η σχέση του ασθενικού και υπερευαίσθητου Σιμόν (πρόκειται για το alter ego του Proust) με το σκοτεινό αντικείμενο της εμμονής του μένει δέσμιο συνεχών αναβολών, και μαγικών εικόνων που ξεκαθαρίζουν αργά και σαδιστικά μπροστά στα μάτια μας. Η τελετουργική παρακολούθηση στην οποία ποτέ δεν αποκαλύπτεται το γυναικείο πρόσωπο, η σκηνή του μπάνιου που υψώνει το φράγμα της αφής στον ήρωα όπως και το σινεμά στον θεατή, το συνταρακτικό σταθερό πλάνο του φινάλε που αποκαλύπτει βασανιστικά την τελευταία ομοιότητα της ταινίας με τον «Δεσμώτη του ιλίγγου». Η ίδια η Akerman παραδέχεται ότι μελέτησε αρκετά το αριστούργημα του Hitchcock, «μια ιστορία εμμονής, σαγήνης και κτητικότητας. Υπάρχει μια συνεχής ένταση, όπου νιώθεις ότι όλα κινούνται προς μια μοιραία κατάληξη, σχεδόν όπως στις αρχαίες τραγωδίες».

Προς τα κει οδεύουν και οι μικρές απειλές που εξαπολύει το κομψοτέχνημα της Akerman, αλλά με μια ουσιώδη διαφορά: η «Aιχμάλωτη» είναι μια γυναικεία ταινία πάνω σε μια αντρική εμμονή. Πάνω στο ολοκληρωτικό, ανθρωποφαγικό πάθος του Σιμόν να επεκταθεί σε κάθε ίντσα της Αριάν. Γι αυτό και η δράση του στο φιλμ χωρίζεται σε δύο στάδια: εκείνο του «θεατή», όπου ο άντρας παρακολουθεί στωικά την γυναίκα να του ξεγλιστράει από τα χέρια, και εκείνο του «σκηνοθέτη», όπου βγαίνει από το καβούκι του, εξερευνά και παίρνει τον ρόλο του καθοδηγητή. Μόνο που και πάλι η Αριάν (Αριάδνη, δεν την βαφτίζει τυχαία έτσι η Akerman) έχει τον τελευταίο λόγο, και αποδρά με κάθε κόστος από την όποια «σκηνοθεσία». Η Γυναίκα ορίζει τη μυθοπλασία των εμμονών, όπως και την έξοδο από αυτές – και από αυτήν την άποψη, το τραγικό τέλος της «αιχμάλωτης» είναι κάτι σαν διακήρυξη ανεξαρτησίας.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.