• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Slow Business of Going (2000)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Διαρκής Αναχώρηση της Πέτρα Γκόινγκ

Σινεφίλ | 101'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 19 Απρ 2002
Διανομή: ΕΚΚ
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 7.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/10   (7.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Το "Like a Rolling Stone" του Bob Dylan (περα απο αιτια εμπνευσης ονοματος του θρυλικοτερου rock συγκροτηματος) αποτελει μια ευτυχεστατη συγκυρια αγαστης συνυπαρξης δυο εκ των εξι τεχνων. (Ποιηση -Μουσικη) Η αξια του αναχωρητισμου, η αυτογνωσια βγαλμενη απο την υλικη ενδεια και την αστικη (απο)μονωση, η ολοκληρωση διαμεσου του πονου που ειναι η εμπειρια καθαυτη.

Η "Κινουμενη Πετρα" (The slow Business of Going - Η διαρκης Αναχωρηση της Petra Going) της Ελληνο-Αμερικανιδας Athina Rachel Tsangari, πασχει απο τη γνωστη μεγαλομανια ολων των επιδοξων Luis Bunuel και Jean Luc Godard του κοσμου τουτου: Να τα "πουν" ολα με την πρωτη ταινια, να εκβιασουν την πρωτοτυπια και να συγκερασουν καμμια ντουζινα κινηματογραφικα ειδη. Τι κι αν η αγαπητη Rachel παιρνει αριστα στην εικαστικη της οικοκυρικη, τι κι αν παρουσιαζει εναν ενδιαφεροντα πειραματισμο,(σε) τι...μας αφορα επιτελους εμας, αυτος ο αυτιζων ορυμαγδος;

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)

(Καταλληλο για τις σχετικες διαλεξεις -ομφαλοσκοπησεις για το πως (δεν πρεπει να) ειναι ο Νεος Ελληνικος (;) κινηματογραφος)

Τακης Γκαρης




Μετα που βγηκα απο την αιθουσα δεν ηθελα να ψηφισω γι’ αυτην την ταινια, γιατι στην καρτελα που σου δινουν σου λενε να επιλεξεις μεταξυ καλων και κακων ταινιων. Αυτη η ταινια ομως δεν μπορει να καταχωρηθει ουτε ως καλη ουτε ως κακη. Ειναι μια ταινια που δεν εχει λογο υπαρξης. Μοιαζει καπως σαν αρχιτεκτονικη εργασια. Το μονο που θελει να δειξει ειναι style και εικονες. Αγγιζει τα ορια του σουρεαλιστικου, οχι ομως για να δωσει νοηματα, αλλα για να γινει πιο χαριτωμενη και α-νοητη. Εγω τη βαρεθηκα. Ειναι κουραστικο κατα την αποψη μου να βλεπεις μια ταινια χωρις υποθεση (αν και αυτη εχει μια υποτυπωδη). Πολυ κουλτουριαρικη για τα γουστα μου.

Θωμας Τσατσαρελης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.