• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Ποτέ την Κυριακή (1960)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Never on Sunday

Κωμωδία | 91' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 20 Αυγ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 26/7/2005
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ελληνικά - Αγγλικά - Ρωσικά
Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 8.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/10   (8.03/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρόλο που πρωτοβγήκε το 1960 δε βρίσκω κανένα λόγο που αυτή η ταινία δεν μπορεί και σήμερα να διασκεδάσει εξίσου. Ίσως η μόνη διαφορά με τότε είναι μια νότα μελαγχολίας που προκαλεί, αφού θαυμάζουμε μια ξανθιά οπτασία που πια δεν υπάρχει και θυμόμαστε ότι τους χαλεπούς αυτούς καιρούς καμιά ταινία μας δεν καταφέρνει να ξεσηκώσει τόσο την παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα. Αυτά είναι και τα μόνα αρνητικά. Σχεδόν. Ένα ακόμη είναι ότι ο Jules Dassin για λόγους οικονομίας παίζει ο ίδιος το ρόλο του πρωταγωνιστή αντί να βάλει έναν κανονικό ηθοποιό. Φυσικά είναι ανεπαρκής, αλλά δεν του το κρατάμε. Αρκεί που μας χάρισε μια τόσο δροσερή κινηματογραφική εμπειρία.

Ο αμερικανός Όμηρος έρχεται στην Ελλάδα για να ανακαλύψει τους λόγους ξεπεσμού του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Κάπου στο ψάξιμο γνωρίζει την Ίλυα - προφανής εδώ ο συμβολισμός του ζεύγους Όμηρος-Ίλυα δηλαδή Ιλιάδα, το πνευματικό τέκνο του Ομήρου- μια πόρνη που δουλεύει κατά κόρον με τα ναυτάκια που κατεβαίνουν στο λιμάνι του Πειραιά, εξ` ου και το λαοφιλές άσμα του κυρίου Μάνου μας: Απ` το παράθυρό μου βλέπω ένα-δύο και τρία και τέσσερα παιδιά... (που κάπου παρακάτω κάνει ρίμα με τον Πειραιά, αλλά να μην το γράψω και ολόκληρο!) Ίσως να φαίνεται λιγάκι απλοϊκό ως story, το στήσιμό του όμως είναι εξαιρετικό και διασκεδάζει όλες τις υποψίες κλισέ.

Θα έλεγα ότι είναι η ελληνική εκδοχή του θεατρικού έργου του Bernard Shaw Πυγμαλίων( που ξαναγράφτηκε ουκ ολίγες φορές1) Ένας Πυγμαλίων έρχεται να αναμορφώσει μια απαίδευτη, αλλά χαριέστατη νεαρή που εξασκεί το αρχαιότερη των επαγγελμάτων, αλλά αυτή έχει άλλες ιδέες για τα πράγματα. Βλέπει αρχαίες τραγωδίες και γελάει, όταν όλοι γύρω κλαίνε, ενώ κλαίει, όταν όλοι γελάνε. Μετά την τεράστια επιτυχία του ο Jules Dassin είχε την πρόταση να γυρίσει συνέχειες της ταινίας με τον ίδιο τίτλο για όλες τις μέρες της εβδομάδας. Πράγμα που φυσικά αρνήθηκε να κάνει. Αυτό που δεν αρνήθηκε ήταν να ανεβάσει το μιούζικαλ Ilya darling, τη θεατρική μεταφορά της ταινίας που έγινε μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία2 .Εκτός από τη λαμπερή Μελινα, ο Γιωργος Φουντας μας μαγεύει με την πειστική απόδοση της ξακουστής έννοιας του Greek lover και ο Θανασης Βεγγος μας διασκεδάζει με τα γνωστά γέλια του στην κυριακάτικη γιορτή της Ίλυα. Η Δεσπω Διαμαντιδου διαλαλεί ότι "η γριά η κότα έχει το ζουμί" και ο Τιτος Βανδης με το Δημητρη Παπαμιχαηλ κάνουν την ατμόσφαιρα ακόμη πιο οικεία. Ο Πειραιάς είναι ηλιόλουστος και βουτηγμένος στην ανεμελιά, τα κοστούμια και πάλι απολύτως ταιριαστά, από την με άφθαστο αισθητήριο κυρία Aldredge.

Άντε, να μην συνεχίσω, γιατί θα το εκθειάζω για πολύ ώρα. Ξέρετε αν αξίζει να το ξαναδείτε, αυτή τη φορά μάλιστα στο πανί ή όχι. Δεν περιμένατε εμένα.

1 Από το Ωραία μου Κυρία, μιούζικαλ των Frederick Loewe, Alan Jay Lerner, το Pepsie της Pierrette Bruno (που έχουν παίξει η Ελλη Λαμπετη και η Αλικη Βουγιουκλακη), ακόμη και το Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα του Lewis Gilbert έχουν την ίδια ή παρόμοια θεματολογία.

2 www.goldderby.com/lostmind/year/1967/1967_1968tony.htm - 18k

Η Βαθμολογία απουσιάζει σκόπιμα, τα τόσο κλασικά πράγματα, ειδικά όταν τους έχουμε αδυναμία, δε γίνεται να βαθμολογηθούν αντικειμενικά.

Στελλα Παρασχα




Τρίτη 2 Αυγούστου 2005

NEVER ON SUNDAY – ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ


25 λέξεις – Ο Όμηρος, ένας Αμερικάνος επιπόλαιος συγγραφέας με φιλοσοφικές αναζητήσεις στο ταξίδι του στην Ελλάδα θα συναντήσει και θα εντυπωσιαστεί από την πανέμορφη Ίλια, μια κοινή γυναίκα, προσωποποίηση της ανεξαρτησίας, της ανεμελιάς και τους ελεύθερου πνεύματος.

Στο Ράφι – Μελίνα! Μια δεκαετία τουλάχιστον έχει περάσει από τότε που έφυγε από κοντά μας η μεγάλη Ελληνίδα και όμως μοιάζει να είναι ακόμη δίπλα μας.

Η απαράμιλλη ομορφιά της εδώ, στην Στέλλα, στο Τοπκαπί, το τόσο εκφραστικό της πρόσωπο, οι ρυτίδες, η ματιά, η χάρη της, η δυναμικότητα, το «ρε παιδιά» που την έκανε δική μας. Την Μελίνα μας. Βλέποντας και πάλι το «Ποτέ την Κυριακή» αντιλήφθηκα το τι θα πει να παραμένει κανείς μύθος και θρύλος ακόμη και τόσα χρόνια μετά την φυγή του από τα εγκόσμια. Γιατί η δική της φιγούρα καρφώνεται στον νου μου μόλις επεξεργαστώ λέξεις όπως Πολιτισμός, Κουλτούρα, Ελληνίδα και Ακρόπολη. Αχ, Ίλια ντάρλινγκ!

Ο Πειραιάς, ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Μεσογείου, είναι το βασίλειο της Ίλια, μιας ανεξάρτητης και δυναμικής γυναίκας που ασκεί το αρχαιότερο των επαγγελμάτων, έχοντας αναπτύξει φιλικές σχέσεις με το σύνολο των ανθρώπων της καθημερινότητας της. Όλοι την θαυμάζουν, την αγαπούν, την σέβονται και την υπακούν. Και την ίδια και τις ιδιαιτερότητες της, όπως την προσωπική της ανάλυση για τις αρχαίες τραγωδίες που στον δικό της φιλελεύθερο νου, μοιάζουν με καλογραμμένα παραμύθια με αίσιο πάντα τέλος. Γεγονός που θα ξενίσει τον Αμερικάνο ταξιδιώτη Χόμερ Θρέις, που γυρνώντας στα καπηλειά του λιμανιού θα την συναντήσει και θα θελήσει να αλλάξει ολάκερη την σκεπτική της, δείχνοντας της μια πιο ακαδημαϊκή φιλοσοφία ζωής. Που ταυτόχρονα θα σημάνει και αποστροφή από τον τρόπο που αποκομίζει τα προς το ζην.

Στην πραγματικότητα το θέμα δεν απέχει από αυτό το χιλιοπαιγμένο μοτό του Πυγμαλίωνα, του άντρα ο οποίος μένει εκστασιασμένος από την εξωτερική εμφάνιση της πόρνης, βάζοντας σκοπό του να την αποτραβήξει από την «δουλειά». Μόνο που εν προκειμένοις ο Χόμερ σε καμία περίπτωση δεν δείχνει ικανός να αλλάξει την πορεία μιας τόσο δυναμικής γυναίκας όπως η Ίλια. Μια μορφή που σφύζει από ζωή και από ενεργητικότητα, μεταφέροντας διαρκώς στα λαμπερά της μάτια τον αέρα, τον κόσμο και την μουσική του πανέμορφου Πειραιά. Είναι αδύνατον γι αυτήν να φανταστεί ως θα ζήσει το υπόλοιπο της ζωής της ακούγοντας τις όπερες του Βάγκνερ αντί για τα τόσο μελωδικά «Παιδιά του Πειραιά» ή πως τον τοίχο του μικρού της παλατιού θα στολίζει το αντίγραφο ενός Πικάσο αντί για την αφίσα με τους παίκτες του μόνιμου πρωταθλητή!

Δίχως καμία αμφιβολία πρόκειται για την μεγαλύτερη επιτυχία στην βραχύβια άλλωστε κινηματογραφική καριέρα της Μελίνας, την οποία συνέχισε και στο σανίδι του Μπροντγουέι μετέπειτα με το πολύ επιτυχημένο “Ilia Darling”. Όταν πλέον είχαν αλλάξει οι αποχές και ο Dassin δεν ήταν ο δακτυλοδεικτούμενος από τους δοσίλογους Καζάν, ώστε να κινηματογραφεί τις ανησυχίες του εξόριστος στην μακρινή Ευρώπη. Στο “Never On Sunday’ η Μελίνα είναι τόσο λαμπερή και καθηλωτική, που καταφέρνει να καλύψει τις τεράστιες υποκριτικές αδυναμίες του (συζύγου της από τότε) Dassin, ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο του Χόμερ, πιθανότατα λόγω έλλειψης πόρων. Ο Γιώργος Φούντας στέκεται για ακόμη μια φορά παλικάρι στο πλευρό της ως Λατίνος λιμενεργάτης Τόνιο, ο μοναδικός τελικά που μπορεί να την οδηγήσει σε άλλους δρόμους.

Τέλος μια σωρεία πολύ σπουδαίων ελλήνων ηθοποιών κάνουν το πέρασμα τους ανάμεσα στους οποίους διακρίνονται ο Τίτος Βανδής ο οποίος στο εξής ακολούθησε μια σημαντική διεθνή καριέρα, ο Θανάσης Βέγγος, ο Δήμος Σταρένιος, η Δέσπω Διαμαντίδου, ο Μήτσος Λυγίζος, ο Αλέξης Σολωμός και σε υπερβολικά νεαρή ηλικία σαν ναυτάκι του αμερικάνικου στόλου ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ.

Disc – Η δημιουργία της United Artists, δυστυχώς δεν είχε και την καλύτερη τύχη στην κυκλοφορία της στο βίντεο. Απλά και μόνο το γεγονός πως όλα τα περιεχόμενα του δίσκου σε data δεν ξεπερνούν τα 4 Gigabyte, μιλάει από μόνο του. Μπορεί στο εξώφυλλο η έγχρωμη μορφή της θεληματικής Μελίνας να υπόσχεται πολλά για το δισκάκι η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική. Το μενού μοιάζει με πρωτόγονό και πάντως σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει άλλες κυκλοφορίες της πάλαι ποτέ κραταιάς MGM. Όσο για πρόσθετα – τι κρίμα και υπάρχούν πολλές δυνατότητες αφού αρκετοί συντελεστές, όπως ο δημιουργός, βρίσκονται ακόμη εν ζωή – δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα.

Δεν χωρά φυσικά κανένα ερώτημα για το ποιο είναι το κομμάτι με την μεγαλύτερη δυναμική στο έργο. Απλά και μόνο η ύπαρξη της ομορφότερης μελωδίας που έχει γραφτεί ποτέ για να συνοδεύσει κινηματογραφικό φιλμ, είναι αρκετή για να αναδείξει ακόμη και αυτή την μονοφωνική μπάντα σε ένα ηχητικό αριστούργημα! Ο Μάνος Χατζιδάκις περνά τις καλύτερες ημέρες της δημιουργικής του καριέρας γεγονός που χαρίζει με χαρακτηριστική άνεση σε αυτόν ένα Οσκάρινο αγαλματάκι και σε εμάς ένα από τα πιο αθάνατα μουσικά θέματα όλων των εποχών. Οπτικά η ταινία δίνεται σε ασπρόμαυρο κάδρο, που δίχως να είναι άριστο, είναι μακράν καλύτερο από οποιαδήποτε κόπια έχουμε απολαύσει τις περιπέτειες της Ίλια στο παρελθόν. Για τα extras δυστυχώς τα προείπα. Ούτε τρέιλερ. Πολύ λυπηρό…

Μμμμ… - Παρόλα αυτά πρόκειται για μια από τις πιο σημαντικές στιγμές του ελληνικού σινεμά, με την Μελίνα μας να καθοδηγεί με το χαμόγελο της δεκάδες διάσημους πρωταγωνιστές μας και το μουτζούρικο αλλά τόσο αληθινό και ζεστό φόντο του Πειραιά να δημιουργεί την δική του ξεχωριστή ευχάριστη ατμόσφαιρα. Ακόμη και γυμνό το DVD είναι συλλεκτικό απόκτημα!

ΕΙΚΟΝΑ – 6/10 Stars6/10 Stars 6/10 Stars 6/10 Stars 6/10 Stars 6/10 Stars(6/10)
ΗΧΟΣ –6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars(6/10)
EXTRAS – 1/10 Stars(1/10)
NEVER ON SUNDAY –8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)




Τετάρτη 8 Μαρτίου 2006 - 17:02

Ένας Αμερικανός ερασιτέχνης φιλόσοφος καταφτάνει στην Αθήνα για να ερευνήσει τα αίτια της παρακμής του αρχαίου πολιτισμού. Ερωτεύεται μια χαρούμενη και ανεξάρτητη πόρνη από τον Πειραιά, της οποίας θα επιχειρήσει να γίνει ο Πυγμαλίωνας, αλλά οι ρόλοι θα αντιστραφούν απρόσμενα… μια ταινία γεμάτη ψυχή και διονυσιακό πνεύμα, στολισμένη από τη μουσική του Χατζιδάκι και την ερμηνεία της Μελίνας, με το Dassin να υποκύπτει άνευ όρων σε μια τουριστική, «καρτποσταλική» σχεδόν αποθέωση του σύγχρονου ελληνικού τοπίου.


Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)


 
ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ (1960) - kprncs - Πεμ 03 Ιαν 2019 - 11:31
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=2236&page=4]
ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ (1960)
ΠΛΟΚΗ: Ο Αμερικανός φιλόσοφος Homer (Jules Dassin) εντυπωσιάζεται από μία δυναμική, ελεύθερη πόρνη στον Πειραία, την Ιλια (Μελίνα Μερκούρη), η οποία διαλέγει τους εραστές της, αγαπά την ζωή και γοητεύει τους πάντες.
Είναι αποφασισμένος "να την σώσει" μεταμορφώνοντας της από μία γυναίκα της πιάτσας σε ένα μορφωμένο πλάσμα, που θα ξεφύγει από την έκλυτη ύπαρξη της...
Έλα, όμως, που η Ίλια παραείναι ελεύθερη και έχει ήδη διαμορφώσει την φιλοσοφία της...
ΚΡΙΤΙΚΗ: Πρίμενα καμία 20ετία για να ξαναδώ αυτό το υπέροχο έργο του Jules Dassin. Έλπιζα να "δω" κανούργια μηνύματα και "κρυφές" πτυχές, που βέβαια...δεν υπήρχαν..
Ο καλοπαροαίρετος Αμερικανός καθηγητής Homer προσπαθεί, σε μία γνήσια αμερικανιά, να "σώσει¨την `Ιλια φέρνοντας της στα δικά του μέτρα ηθικής, αλλά η φουκαριάρα Ίλια (...λέγε με "Ελλάδα του 1960") δεν "θέλει" να σωθεί με τις μεθόδους του και προτιμά τον δικό της τρόπο ζωής και έκφρασης...
Ο εκπληκτικός, φιλελεύθερος Dassin, βρίσκει την μοναδική μούσα του Μελίνα Μερκούρη, που με το τεμπεραμέντο της και την ζωντάνια της, απογειώνει την όμορφη αυτή ταινία και την οδηγεί σαν φάρος στην αναγέννηση του ελληνικού κινηματογράφου για δεκαετίες...
Τόσα πράγματα συγκινούν τον θεατή της σημερινής εποχής, ο Πειραιάς του 1960, το ομώνυμο κλασικό τραγούδι του μεγάλου Μάνου, το τράμ (που τόσο βάναυσα ξήλωσε ο αλήστου μνήμης ...θείος), την φτωχική καθημερινότητα των ανθρώπων, το κολύμπι στην είσοδο του λιμανιού και τα ..σπασίματα στις λαικές ταβέρνες...
Αθάνατη, από κάθε άποψη [ΚώσταςΚΓΠ01012019](9/10)
 
Οσκαρ - Krisos - Κυρ 23 Νοε 2014 - 19:15
Η ταινία είχε πάρει και Οσκαρ καλύτερου πρωτοτυπου τραγουδίου με τον Μ.Χατζιδάκη
 
Legacy - Vassilis L. - Unverified - Πεμ 02 Δεκ 2004 - 01:00
Μια απο τις σπουδαιοτερες ελληνικες τανιες που προκαλεσε αισθηση και αποτυπωσε με μοναδικο τροπο την Ελλαδα στα μεσα του 20ου αιωνα φτανοντας μεχρι τα Οσκαρ.Η αξεχαστη Μελινα(βραβειο ερμηνειας στο φαστιβαλ των Καννων και υποψηφια για Οσακαρ Α` ρολου το οποιο και εχασε απο τη Vivian Leigh ) ενσαρκωνει την Ιλυα,μια πορνη του Πειραια που γοητευει τον Αμερικανο αρχαιολατρη Homer-Oμηρος(Ζυλ Ντασσεν)που προσπαθει να τη μορφωσει και να τη "βαλει στον ισιο δρομο".Αθανατο το τραγουδι του Χατζηδακι,"Τα παιδια του πειραια" που απεσπασε κ το Οσκαρ.
Μια σειρα απο ιδιαιτερους, καθαρα "ελληνικους" χαρακτηρες τραβουν το ενδιαφερον(Γ.Φουντας,Δ.Διαμαντιδου) ενω η αισιοδοξια της ταινιας ειναι διαχυτη.Ο ελληνικος τροπος ζωης,το γλεντι,το ζεϊμπεκικο,η χαρα της ζωης παρα τις δυσκολιες δινουν για πρωτη φορα μια ξεχωριστη εικονα της χωρας μας προς τα εξω.
Δε θα πρεπει βεβαια να παραλειψουμε την εικονα της απελευθερωμενης γυναικας που προβαλλεται εντονα μεσα απο τη δυναμικη Ιλυα και προκαλεσε τοσες αντιδρασεις που εφτασε μεχρι την απαγορευση της ταινιας σε ορισμενες χωρες..

9/10
Vassilis L.
 
Legacy - laikos1 - Unverified - Σάβ 14 Απρ 2007 - 13:04
Poly diaskedastiko ergaki me poly zwntania eidika sth skhnh pou i Melina tragoudaei ta paidia tou peiraia(an kai poly ypertimhmeno to tragoudaki)...Afta einai erga kyrioi oxi ta pseftokoultouriarika psyxoplakwtika...
laikos1
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.