• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22101
  • Αριθμός συν/τών: 758492
  • Πρόγραμμα 313 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Forrest Gump (1994)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Φόρεστ Γκαμπ

Δραμεντί | 142' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 13 Οκτ 1994
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 2/12/2002
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.41 %
Αξιολόγηση: 8.23/108.23/108.23/108.23/108.23/108.23/108.23/108.23/108.23/10   (8.23/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος αφού τον δείτε με τα μάτια του Φόρεστ Γκαμπ.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Μια ανανεωτική φιλμική εμπειρία…

-AMERICAN HISTORY F: «Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο όταν το δεις μέσα από τα μάτια του Forrest Gump», σύμφωνα με το tag line της ταινίας. Παρά την υπερβολή του, έχει δίκιο: η ταινία του Robert Zemeckis διαθέτει τη δυναμική να αποτελέσει –έστω για ένα μικρό χρονικό διάστημα- μια ανανεωτική, άκρως αναζωογονητική εμπειρία. Ακόμη ίσως και να σταθεί το εφαλτήριο για μια εσωτερική κάθαρση, ως το καταλυτικό στοιχείο που θα προσφέρει την πρωταρχική ώθηση για μια διαδικασία εμβάπτισης στην κολυμπήθρα της αθωότητας, αποκόπτοντας τον ομφάλιο λώρο που μας δένει με ένα σαθρό από ανήθικους κανόνες και πρακτικές κόσμο. Τα μάτια του Forrest Gump, δεν είναι άλλα από τα μάτια ενός παιδιού παγιδευμένου στο σώμα ενός ενήλικα, με IQ που μετά βίας αγγίζει το 75 μα και μια αξιολάτρευτη αθωότητα που μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο ολόκληρο. Έτσι και ο Forrest, εκκινώντας την πορεία στη ζωή από μειονεκτική θέση και με μόνα εφόδια ένα διαπεραστικό βλέμμα και την ταχύτητα στα πόδια, γράφει άθελά του την δική του ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία του Αμερικάνικου Έθνους: Μέσα σε μια πορεία 30 χρόνων, γίνεται αστέρας του football, ήρωας πολέμου, επιτυχημένος επιχειρηματίας και ποπ είδωλο μιας ολόκληρης γενιάς. Γίνεται το αίτιο της ανάδειξης του Elvis Presley, της αποκάλυψης του σκανδάλου του Watergate, της συγγραφής του “Imagine” από τον John Lennon, της ίδρυσης της Apple. Γνωρίζει τους μισούς προέδρους των Η.Π.Α., ανακαλύπτει slogan και διάσημα εμβλήματα, χαρίζει την ελπίδα σε χιλιάδες ανθρώπους. Μέσα από μια αφήγηση που σφύζει από την γλυκιά αφέλεια που δεν μπορεί παρά να προκαλέσει χαμόγελα συμπάθειας, ο Forrest καταγράφει την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς, ενσαρκώνοντας το προφανές μήνυμα της νουβέλας του Winston Groom που πέρασε στην οθόνη μέσα από την πένα του Eric Roth: Κανένας δεν είναι ασήμαντος σε αυτόν τον κόσμο. Με την παρουσία του και μόνο, χτίζει τη δική του θέση στη ροή των πραγμάτων μεταβάλλοντας συχνά καταστάσεις εν αγνοία του, ενώ η μοίρα παιχνιδίζει σαν φτερό στον άνεμο τις ευμετάβλητες ισορροπίες της.

-CHILD’S PLAY: Δανειζόμενη στοιχεία από ανάλογες ιστορίες προβληματικών χαρακτήρων (βλ. Ο άνθρωπος της βροχής), η ταινία του Robert Zemeckis αποφεύγει να συμμεριστεί την αντίστοιχη εμμονή τους στην απεικόνιση του πόνου που προκαλεί η φύση του ήρωά, τόσο στον ίδιο, όσο και στους γύρω του. Απόλυτα λογικό για έναν σκηνοθέτη που –πλην του Contact - Επαφη- έχει αποδείξει την προτίμησή του σε ταινίες «παιδικού» χαρακτήρα με παραμυθένιο περίβλημα (Επιστροφή στο Μέλλον, Who framed Roger Rabbit - Ποιος παγιδεψε τον Ροτζερ Ραμπιτ). Με το Forrest Gump δεν απέκλινε καθόλου από αυτό το μοτίβο. Περνώντας σε ένα πανέξυπνο και πρωτότυπο σενάριο τη νεανική του αφέλεια και απλότητα που σε πολλά σημεία μεταφράζεται σε εύπεπτη και κλαψιάρικη ευαισθησία, κατόρθωσε να παρουσιάσει μια ιστορία καταλυτικά ψυχανατατική, απολαυστική στην παρακολούθησή της και καλλιτεχνικά αξιομνημόνευτη. Από την άλλη, ο Tom Hanks, σε μια κατ’ ουσίαν επανάληψη του ρόλου του στο Big –όπου όντας ανήλικος παγιδεύεται στο σώμα ενός σαραντάρη- κατορθώνει να υπερκεράσει την προ έτους ερμηνεία του για το Philadelphia, καταγράφοντας με απόλυτη πιστότητα την αφέλεια και αθωότητα στο βλέμμα, το πρόσωπο, τις κινήσεις του. Στο πλάι του, η Robin Wright μαγεύει με την απλότητά της στο ρόλο της αιθέριας μούσας του κεντρικού ήρωα, ενώ αποκαλυπτική είναι και η ερμηνεία του Gary Sinise, ενός από τους πιο ταλαντούχους και αδικημένους ηθοποιούς της γενιάς του. Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν στιγμές που οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι υποχωρούν μπροστά στη δουλειά του Ken Ralston και της ILM που ευρισκόμενοι πίσω από τα οπτικά εφέ, κατόρθωσαν να κατασκευάσουν υβριδικές σκηνές συνδυάζοντας ιστορικά πλάνα αρχείου με τη φιγούρα του Hanks, καθώς και να κρύψουν το ένα πόδι του Sinise κατά τη μισή διάρκεια της ταινίας. Σε συνδυασμό όλα τα παραπάνω στοιχεία, μπορούν να εξηγήσουν τα 6 χρυσά αγαλματίδια της Ακαδημίας - μεταξύ των οποίων και αυτά των καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και πρώτου ανδρικού ρόλου - κλέβοντας τη δόξα από το Pulp Fiction που προέβαλλε ως φαβορί εκείνης της χρονιάς. Πιθανώς και δίκαια. Μερικές φορές, η αισιοδοξία πρέπει να επιβραβεύεται. Και αν μη τι άλλω, οι τίτλοι τέλους του Forrest Gump σε σηκώνουν από την καρέκλα ελαφρύτερο. Στην ψυχή.

-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Forrest Gump (Tom Hanks): «Η μητέρα πάντα έλεγε, ότι η ζωή είναι σαν ένα κουτί από σοκολατάκια. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα βρεις μέσα.»

-2½ ΓΑΜΟΙ (ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ):

1) Kαι μόνο που κατεβάζει τα... βρακιά του μπροστά στον πρόεδρο των ΗΠΑ σε ένα από τα πιο ξεκαρδιστικά μοντάζ της ταινίας, την κάνει αξιολάτρευτη! Αυτό και αν είναι political statement! (Αντωνία fatal morgana, Θεσσαλονίκη)

2) Ολα τα λεφτα της ταινιας, το εκπληκτικο μονταζ του εκπληκτικου Arthur P. Schmidt και του συνεργειου των ειδικων εφε, οι οποιοι φερανε τον συμπαθη (μεσα στην μιζερια του) Forrest, στα σκαλοπατια της Αμερικανικης Ιστοριας... (Πάνος Βούλγαρης)

+½) Όσο μελό και αν ακούγεται, την επόμενη μέρα ήθελα να αγκαλιάσω όλους όσους αγαπώ. ΟΚ, shoot me. I love this movie... (marzipan)

-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ (ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ):

1) Ευχαριστώ τον κινηματογραφικό θεό που έβγαλε ένα Frank Capra και ταινίες αριστουργήματα όπως το Meet John Dow, ο κύριος Σμιθ πάει στην Ουάσινκγτον και πάνω από όλα το Μια Υπεροχη Ζωη έτσι ώστε να ανακουφίζομαι που υπάρχουν στο σινεμά ήρωες γεμάτοι καλοσύνη και αγάπη χωρίς απαραίτητα να τους τρώει η χαζομάρα. (Πάνος Αντζουλάτος)

+½) forest=δάσος / gumption=οξύνοια, σύνεση, εξυπνάδα… Από αυτήν την ταινία πρέπει να βγήκε το ανέκδοτο «…κι εσένα πώς σε λένε; ----ΠΕΥΚΟ!» (Κατερίνα Οικονόμου, Θεσσαλονίκη)

-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Βρεττος Λιαπης




Μια ιδιότυπη δραματική κομεντί, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Winston Groom, η οποία κέρδισε 6 oscar: καλύτερη ταινίας, σκηνοθεσίας, διασκευασμένου σεναρίου, μοντάζ, οπτικών εφέ και α΄ ανδρικού ρόλου για τον Tom Hanks, καθιστώντας τον έτσι το δεύτερο ηθοποιό στην ιστορία του σινεμά, που κέρδισε δύο συνεχόμενες χρονιές (1994, 1995) το βραβείο αυτό. Ο πρώτος ήταν ο Spencer Tracey (1938, 1939).

Η Warner Studios από τη δεκαετία του ’80 ήθελε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα αυτό, αλλά λόγω του μεγάλου ρίσκου τελικά οπισθοχώρησε κι έτσι το 1987 αγόρασε τα δικαιώματα η Paramount. Η κινηματογραφική προσαρμογή άρχισε 6 χρόνια αργότερα.

Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στα πρωτοποριακά, για την εποχή εκείνη, ειδικά εφέ (σε τηλεοπτικά ντοκουμέντα και φιλμ των δεκαετιών ’60 και ’70 προστέθηκε ψηφιακά η φιγούρα του πρωταγωνιστή), που έδωσαν τη δυνατότητα στον ήρωα, Forrest Gump, να έρθει σε προσωπική επαφή με μερικές από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της εποχής: τους προέδρους της Αμερικής Kennedy, Johnson, Nixon, τον John Lennon και τον George Wallace. Με τον ίδιο τρόπο απεικονίστηκε, από ένα σημείο της ταινίας και μετά, με κομμένα πόδια ο Dan Taylor (Gary Sinise).

Το φιλμ αυτό δέχθηκε ευνοϊκές κριτικές από το κοινό, αλλά και τους ειδήμονες και σάρωσε το box office σε όποια χώρα κι αν προβλήθηκε. Στάθηκε μάλιστα η αιτία για την άνθιση του κινηματογράφου στην Ελλάδα, αφού μέχρι τότε γνώριζε σταθερή πτώση και οι κινηματογραφικές αίθουσες ήταν περιορισμένες σε αριθμό και έκοβαν λίγα εισιτήρια. Από εκεί και έπειτα αποτολμήθηκαν προσπάθειες δημιουργίας multiplex και ανακαίνισης κάποιων υπαρχόντων αιθουσών με την προσθήκη πιο προηγμένων τεχνολογιών.

Η υπόθεση της ταινίας αφορά την απίθανη ιστορία ενός διανοητικά καθυστερημένου αλλά καλόκαρδου Αμερικανού, του Forrest Gump, ο οποίος κατορθώνει να βγαίνει νικητής μέσα από κάθε δοκιμασία της πατρίδας του. Μικρός σε ηλικία αντιμετωπίζει και κάποια αναπηρία στα πόδια του και αναγκάζεται να φορέσει ειδικές σιδερένιες θήκες, που τον κάνουν να περπατά περίεργα. Το ιδιότυπο αυτό βάδισμά του προσέχει ένας νεαρός και άσημος τότε τραγουδιστής, ο Elvis Priesley, που μένει στην πανσιόν της μητέρας (Sally Field) του Forrest και το υιοθετεί στις εμφανίσεις του στη σκηνή. Αργότερα, ο πρωταγωνιστής κατορθώνει όχι απλά να γιατρευτεί, αλλά να διακριθεί για την ταχύτητά του, χάρη στην οποία κατορθώνει πολλά: γίνεται αστέρι του αμερικανικού ποδοσφαίρου και ήρωας στον πόλεμο του Vietnam. Μέσα από το προσωπικό του ταξίδι συναντά μερικές από τις κυριότερες ιστορικές φιγούρες, χωρίς να καταλαβαίνει τη σημαντικότητά τους.

Η τύχη του τον ακολουθεί συνεχώς, καθότι κατορθώνει να πλουτίσει από την αλιεία γαρίδων και από την επένδυση χρημάτων «σε μία εταιρία με φρούτα», την Apple Computer. Γίνεται άθελά του και ο επινοητής του γνωστού smiley, που αποτέλεσε τη μόδα μιας ολόκληρης εποχής. Η μόνη του ατυχία αποτελεί το γεγονός ότι ποτέ δεν κατορθώνει να έχει ολοκληρωτικά την αγάπη της ζωής του, την Jennie, αφού στο τέλος την χάνει οριστικά.

Παρακολουθούμε λοιπόν, την νεότερη ιστορία της Αμερικής, ιδωμένη με έναν πρωτότυπο τρόπο, ειρωνικό αλλά ταυτόχρονα διαχρονικό και γεμάτο χιούμορ, από έναν αφελή, αλλά αξιαγάπητο ηλίθιο. Οι πολιτικές αναταράξεις, η βία και η εξόντωση, οι εποχιακές τάσεις που χαρακτηρίζουν τις Η.Π.Α. του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα τον αφήνουν αλώβητο, κατορθώνοντας να επιβιώσει και καθιστώντας τον εαυτό του σύμβολο των απλών πραγμάτων, που χαρίζουν την πραγματική ευτυχία στη ζωή, αλλά, που δυστυχώς παραμένουν παραμελημένα.

Μια από τις καλύτερες ερμηνείες του Tom Hanks, που όμως στάθηκε και τυχερός τη χρονιά εκείνη κερδίζοντας το δεύτερο oscar του, αφού δεν είχε να ανταγωνιστεί κάτι πιο αξιόλογο. Γενικά, η τελετή απονομής του 1995 δεν είχε να παρουσιάσει τίποτα το συγκλονιστικό σε επίπεδο ερμηνειών των υποψήφιων.

Εξίσου καλός, που δικαιολογεί και την υποψηφιότητα για το oscar β΄ ανδρικού ρόλου, και ο Gary Sinise ή για χάρη της ταινίας Dan Taylor. Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, αφού έχασε τα πόδια του στον πόλεμο του Vietnam, και μας πείθει απολύτως, και με τη βοήθεια της τεχνολογίας φυσικά. Είναι ο πικραμένος και προδομένος από τις ίδιες του τις προσδοκίες και τα πιστεύω στρατιωτικός, σε σημείο που θυμίζει επικίνδυνα (σε στυλ παρωδίας ίσως) την παρόμοια περίπτωση του Tom Cruise στο “Born on the 4th of July.” Αν και διέθετε όλα τα προσόντα για μια λαμπρή στρατιωτική καριέρα ή τουλάχιστον για μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία, το ατύχημά του, του ανέτρεψε όλα τα δεδομένα και μάλιστα φτάνει να αναρωτιέται για την αδικία που πιστεύει ότι υφίσταται: ο ίδιος, αν και έξυπνος, είναι ανάπηρος και φτωχός, ενώ ο χαζός φίλος του ό, τι πιάνει γίνεται χρυσάφι. Επαληθεύεται εδώ η λαϊκή δοξασία που υποστηρίζει πως ό, τι δίνει ο Θεός απλόχερα σε υλικά αγαθά, το αφαιρεί από κάπου αλλού. Στο τέλος όμως, συμφιλιώνεται με την κατάστασή του: πώς δε θα μπορούσε άλλωστε, αφού πάνω απ’ όλα το φιλμ είναι αισιόδοξο.

Αξιόλογη και η ερμηνεία της Robin Wright – Penn, της Jennie του Forrest, που εξαιτίας της κακοποίησης που υφίσταται από τον πατέρα της στα παιδικά της χρόνια, ακολουθεί μια αυτοκαταστροφική πορεία και στο ενδιάμεσο δίνει την ευκαιρία στον πρωταγωνιστή να γευτεί, για πρώτη φορά μαζί της, τις χαρές του σαρκικού έρωτα.

Συγκινητική και αξιοσημείωτη η σκηνή με το πούπουλο, η οποία ανοίγει και κλείνει την ταινία, με την όμορφη μουσική επένδυση του Alan Silvestri.

Μια καθόλα συμπαθητική και ευχάριστη ταινία που, αν μη τι άλλο, κατορθώνει να περάσει τα μηνύματά της για το αμερικάνικό όνειρο, αλλά και να το υπονομεύσει ταυτόχρονα, κληροδοτώντας μια από τις πιο διάσημες πλέον ατάκες “ Life is like a box of chocolates; you never know what you ‘re gonna get.” Πόση σοφία ζωής περιέχεται μέσα σε μία μόλις φράση…

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Ελενα Αυγερινου


 
<Χωρίς Τίτλο> - kouklos1986 - Παρ 11 Απρ 2014 - 16:20
η ταινια εχει 120 ψηφους στον χαρακτηρισμο απαραδεκτη!!!!ρε πατε καλα???ποσο αξιοπιστος ειναι ο τροπος βαθμολογησης?

 
<Χωρίς Τίτλο> - theodoros_K - Κυρ 14 Οκτ 2012 - 12:53
Απο τις καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Δικαίως πήρε τόσα όσκαρ. Εξαιρετική φωτογραφία και σκηνοθεσία!
 
<Χωρίς Τίτλο> - paschal - Τρί 01 Νοε 2011 - 20:37
Thee mou, gt pigate k valate kwmwdia autin tn tainia????
eleos....
 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Κυρ 10 Απρ 2011 - 14:33
 Μία αρκετά καλή ταινία που επιβεβαίωσε το υποκριτικό ταλέντο του tom hanks για ακόμα μια φορά... μια διαφορετική ματιά στην πρόσφατη ιστορία της αμερικής μέσα από τα αθώα μάτια του forrest gump... μια μουσική επένδυση πασίγνωστη και εξαιρετική...
δε νομίζω ωστόσο πως πρόκειται για αριστούργημα, κυρίως γιατί είναι πολύ υπερβολικό σε ορισμένα σημεία και δεν αποφεύγει καθόλου τα κλισέ του αμερικανικού σινεμά (ο forrest gump θύμα των τραμπούκων του σχολείου, η στρατιωτική θητεία με δόσεις ηρωισμού και αφέλειας, η επιχειρηματική ανέλιξη με μπόλικη τύχη κ.λπ.)...
επιπλέον έχει κομμάτια που επιβραδύνουν το ρυθμό, όπως το κομμάτι του στρατού, ή το κομμάτι που ο forrest τρέχει ασταμάτητα " with no particular reason"...
είναι μια συγκινητική ιστορία που αποδόθηκε σωστά από όλους τους συντελεστές, παραμένει όμως κατώτερη από το shawshank redemption και το ανυπέρβλητο pulp fiction...
δεν συνιστά έκπληξη το ότι σάρωσε τα oscar, αφού ξύπνησε τα πατριωτικά αισθήματα των αμερικάνων και ήταν πρωτότυπη...
σε κάθε περίπτωση είναι απίστευτα συγκινητική και δραματικά ρομαντική...

 
   8,5/10...

  
   anfield 09...
Το επεξεργάστηκε ο/η kapoios συνολικά 4 φορές
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.