• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Black Hawk Down (2001)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μαύρο Γεράκι: Η Κατάρριψη

Πολεμική | 144' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 1 Μαρ 2002
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 23/9/2002
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 20/2/2007
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Σομαλικά
Δημοτικότητα: 0.38 %
Αξιολόγηση: 6.94/106.94/106.94/106.94/106.94/106.94/106.94/10   (6.94/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Μην αφήνετε κανέναν πίσω.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τεταρτη 6 Μαρτιου 2002

Μογκαντισου, Σομαλια, 3 Οκτωβριου 1993. Εκατονταδες χιλιαδες ανθρωποι εχουν ηδη πεθανει απο την πεινα, εν μεσω εμφυλιου πολεμου. Ο Αϊντιντ, ο ισχυροτερος των φυλαρχων παρακρατει την ανθρωπιστικη βοηθεια για λογαριασμο του. Δυναμεις του ΟΗΕ βρισκονται στην περιοχη. Οι αμερικανοι σχεδιαζουν αιφνιδιαστικη επιθεση των Ειδικων Δυναμεων στο κεντρο της πολης για να συλλαβουν στενους συνεργατες του Αϊντιντ. Η αποστολη προκειται να ολοκληρωθει σε μιση ωρα..

Ερχονται στιγμες στη ζωη καθε ανθρωπου που βαζει τα @@ του στη ζυγαρια. Η ενδειξη συνηθως ειναι "ΠΟΝΤΙΚΙ - ΜΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΙΜΑ". Μερικες φορες ομως η ζυγαρια σπαει. Αυτο συνεβη κι εκεινη την ημερα, οταν δυο ανδρες της Delta Force κατεβηκαν απο το ελικοπτερο, με δικη τους αποφαση, για να υπερασπιστουν το συμπολεμιστη τους μεσα σε πληθος χιλιαδων. When the going gets tough the tough get going λενε οι αμερικανοι και σε μια απο τις πιο μαυρες μερες στην προσφατη επιχειρησιακη ιστορια τους, 18 σκοτωθηκαν "απλα για τους ανθρωπους διπλα" [1] τους.

Το ιδιο απλη ειναι και η ματια του σκηνοθετη Ridley Scott. Παιρνοντας τη σκυταλη απο τον Spielberg και τη σκηνη της αποβασης στο Saving Private Ryan φτιαχνει μια ολοκληρη ταινια μεσα στο πεδιο της μαχης. Κι εκει δε χωρανε ουτε πολιτικες σκοπιμοτητες, ουτε ψηλα νοηματα. Με τη βοηθεια και της εκπληκτικης φωτογραφιας του Slawomir Idziak και οπτικων εφε που ουτε μια στιγμη δε φανταζουν για τετοια, στηνεται ενα φιλμ που σε μεταφερει ακριβως διπλα στους ειδικοδυναμιτες, με τις σφαιρες να σφυριζουν πανω απο το κεφαλι σου.

Τελικα η ιστορια εμεινε χαραγμενη στη μνημη ολων σαν ντροπιαστικη ηττα των αμερικανων και με την εικονα των δυο πτωματων να σκυλευονται απο το πληθος στις τηλεορασεις (εικονα που αποφευγει γενικα να υπενθυμισει ο Scott). Η ταινια, μετα το βιβλιο του Mark Bowden στο οποιο βασιστηκε, ερχεται να βαλει λιγακι τα πραγματα στη θεση τους. Η αποστολη επιτευχθη, καμια χιλιαρια και βαλε ηταν οι αντιπαλες απωλειες ενω οι περισσοτεροι απο τους 18 σκοτωθηκαν σαν αποτελεσμα της σχεδον ψυχωτικης εμμονης να μη μεινει κανενας πισω. Ζωντανος η νεκρος.

Σε καμια περιπτωση ψυχαγωγικη (με την εννοια του σαπουνοπερικου πολεμου) η προπαγανδιστικη, η ταινια ειναι συγκλονιστικη και θα μεινει σα σημειο αναφορας τα επομενα χρονια. Αν δεν αδερφιζετε επικινδυνα κι ακομα κι αν υπηρετησατε σαν.. καμαροτοι, ξεχαστε τις (κυριως εγχωριες) "κριτικες" και δειτε τη.

"Leave no one behind" ρε

--

Vaggelis Kapartzianis

[1] "It`s about the men next to you. That`s all it is."




Η ταινια αρχιζει με ενα ακρως συγκινητικο πλανο σκελετωμενων παιδιων που σε προετοιμαζει για μια πολυπροσωπη παρουσιαση της συμπλοκης στη Σομαλια, που θα ξεφευγει απο τη συνηθισμενη πλεον αμερικανικη προπαγανδα (Pearl Harbor). Τουλαχιστον πρεπει να αναγνωρισουμε στον Ridley Scott την προσπαθεια να μεινει αντικειμενικος επιλεγοντας να αγνοησει το πολιτικο παρασκηνιο και να επικεντρωθει στα γεγονοτα. Αλλα δυστυχως η παρουσιαση εμπεριεχει τροποποιηση και εφοσον η ιστορια παρουσιαζεται απο την πλευρα των Αμερικανων υποπεφτει σε καποια γνωστα σφαλματα, αφου θρηνουμε σπαραχτικα για καθεναν απο τους 19 Αμερικανους νεκρους, ενω οι 1000 Σομαλοι μοιαζουν με πατημενα μυρμηγκια.

Παρολα αυτα σκηνοθετικα ειναι πολυ προσεγμενο και η κολαση του πολεμου αποδιδεται στον τραγικοτερο βαθμο της. Ο Ridley Scott, γνωστος για τον ακραιο ρεαλισμο του, δεν δισταζει να δειξει τα παντα, πολλες φορες και αδικαιολογητα να εστιασει στα διαμελισμενα σωματα και την κομματιασμενη σαρκα. Δεν μπορω βεβαια να μεινω αδιαφορος στη δυναμη τετοιων εικονων και καποιων αριστουργηματικων σκηνων, αλλα ουτε μπορω να αγνοησω το ανυπαρκτο σεναριο και καποιες αλλες αφελεστατες η ανουσιες σκηνες.

Η ομολογουμενως πετυχημενη λοιπον ατμοσφαιρα και η ενταση της ολης ταινιας πνιγει τις οποιες ερμηνειες ενω η μουσικη ειναι το μονο ξεκαθαρα θετικο στοιχειο, αφου κατα τα αλλα προκειται για μια πολυ ανιση ταινια, που δεν θα μπορεις να καταταξεις ευκολα σε αντιπολεμικο αριστουργημα η σε προπαγανδιστικη υπερπαραγωγη.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Σταμος ο Δημητροπουλος




Τι θα γινει επιτελους με αυτον τον Ridley Scott; (Για να μπω κατευθειαν στο "ψαχνο", οπως το κανουν αμετρητες φορες τα καθε λογης ρουκετοειδη στο Black Hawk Down - Μαυρο Γερακι: Η Καταρριψη.)

Ποια ειναι η ηθικη του "auter";(γαλλιστι: του -κινηματογραφικου- δημιουργου). Τι πετυχαινει ο Ridley με το να αποθεωνει την κατακρεουργημενη σαρκα (βλ. The Gladiator - Ο Μονομαχος , Hannibal - Χαννιμπαλ); Ειναι υπηρετης ενος ελιτιστικου κυνικου ρεαλισμου, η ενας μαεστρος- εμπορακος της μαζικης φοβιας που γεννα μια εποχη σαρκοβορων θεαματων;

Εχοντας ασχοληθει λογω επιστημονικης ιδιοτητας με το περιφημο "δογμα της ανθρωπιστικης επεμβασης", θα ειμαι (συγχωρεστε μου τον αφορισμο) ο τελευταιος που θα ηρωοποιησει τα λερωμενα τα απλυτα της Διοικησης Clinton (μηδεμιας αλλης Διοικησης- εννοειται- εξαιρουμενης) και την απελπιδα προσπαθεια της το 1993 να εξολοθρευσει το αποπαιδι της - γενοκτονο δικτατορα Aidid κατα τον σομαλικο εμφυλιο. Απο σεβασμο και μονο στα εκατομμυρια θυματα της υποκρισιας του Ο.Η.Ε και της αμερικανικης υστεριας να ξεπλυνει με καθε ανθρωπινο κοστος την ντροπη του Vietnam με μπουγαδες ανθρωπιστικης επιφασης, θα εξαλειψω τα περι ηρωισμου με μια απλη σκεψη: Υπαρχει στρατιωτης που να μην υποστει διαμελισμο - σωματικο η ψυχικο - σε τετοιου ειδους σφαγες, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ απο το αν βρισκεται με τους cowboys η με τους indians της λαιλαπας που λεγεται πολεμος; Ποιο αγαθο υπερασπιστηκαν οι αμοιροι του Mogadishou; Τα πατρια εδαφη, η τους Σομαλους "skinnies", απολειφαδια ανταμα με το θανατο, ειτε απο τη λιμοκτονια, ειτε απο τα καθε λογης "Μαυρα Γερακια";

Ναι Ridley, εισαι σκηνοθεταρας, εισαι μαστορας, μεγας τεχνιτης (αλλα δεν εισαι David Cronenberg!)στην αντι-σηπτικη σου ματια. Απλα θα σε προτιμουσα υποψηφιο εφετος για το Hannibal, αν και με βαρυστομαχιασες με τα κοκορετσακια σου και τα μυαλα-φλαμπε.

Εχεις Ηχο (σιγουρο) και Μονταζ (παιζει) αλλα και Φωτογραφια (γερο χαρτι) για oscar, παιρνεις μεσα στον ορυμαγδο και δυο ερμηνειες ( Josh Hartnett , Sam Shepard), αλλα ως εδω: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕΝΑΡΙΟ ΑΥΤΟ! (Άτιμε Jerry Bruckheimer!) "Ειμαστε εδω για να κανουμε τη διαφορα" (σιγουρα αυτο!), "Δεν αφηνουμε κανενα πισω" (ζωντανο!), ελεος πια!

Βαθμολογια: Αχταρμας (οπως τα φρικιαστικα παραμορφωμενα σωματα -ΟΛΩΝ των θυματων- που παρελαυνουν περηφανα καθ`ολη τη διαρκεια αυτου του βομβαρδισμου εικονων και ηχων)

Τακης Γκαρης




Τρίτη 8 Ιουνίου 2010

Σομαλία, πεδίο μάχης, χιλιάδες στρατιώτες να ξεχύνονται σε αυτό και ανάμεσα σε εκρήξεις, πυροβολισμούς και αίμα, πολύ αίμα, να μάχονται για την πατρίδα, τους συντρόφους τους και πολύ περισσότερο, για να σώσουν το τομάρι τους, άσχετα από το αν η ταινία οφείλει να περάσει τα ηθικοπλαστικά της μηνύματα σχετικά με την συντροφικότητα, την ανδρεία, την θυσία και την αυταπάρνηση. Τους έχουμε μάθει άλλωστε τους Αμερικάνους, δεν περιμέναμε ακόμα μια ταινία για να μας επιβεβαιώσει αυτό που ήδη ξέραμε.

Ο Ridley Scott είναι πλέον γνωστός για τον ωμό ρεαλισμό του, κάτι το οποίο πολλάκις τον έχει οδηγήσει στην χρήση υπερβολικής βίας στις ταινίες του, προκειμένου να υπερτονίσει τα σημεία τα οποία εκείνος θέλει. Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το γεγονός ότι ο Scott είναι από τους πιο δημιουργικούς στον τομέα της βίας και από τους πιο εμπορικούς σκηνοθέτες της εποχής μας. Όμως, μήπως η κινηματογραφική βία και η απεικόνισή της πρέπει να έχει κάποια όρια; Δεν ξέρω αν ορισμένοι αρέσκονται στο να παρατηρούν κατακρεουργημένα κορμιά και μπαρουτοκαμέμες σάρκες αλλά εγώ δεν είμαι σίγουρα μία από αυτούς.

Το πρόβλημά μου με τον Scott έχει να κάνει με την καλλιτεχνική προσέγγιση του έργου του ως δημιουργού συνολικά. Δεν είμαι σίγουρη αν έχει σκοπό να υπηρετήσει έναν ιδιόμορφο κυνισμό που βρίσκει αντίκρισμα στην ωμή βία ή αν είναι υπηρέτης και οδηγός ενός κινήματος που απλά, στο βωμό της εμπορικότητας, αξιοποιεί την βία ως μέσο προς ικανοποίηση άγριων ενστίκτων του θεατή, γιατί ψυχαγωγικό κομμάτι, στην συγκεκριμένη τουλάχιστον ταινία, δεν νομίζω ότι υπάρχει. Μπορεί να χειρίζεται με μαεστρία το κομμάτι αυτό, όμως πολλές φορές εστιάζει υπέρ του δέοντος στα σημεία εκείνα όπου με κάθε δυνατό τρόπο τα υπερτονίζουν.

Οι εικόνες όμως ωστόσο από το πεδίο της μάχης έχουν μεγάλη ένταση και ακόμα μεγαλύτερη δυναμική. Ακόμα κι αν σαν θεματολογία αυτό που παρακολουθείς δεν σου κάνει ιδιαίτερη αίσθηση, δεν μπορεί να μην προκαλέσει τον οίκτο και την συγκίνηση του θεατή για όσους, ηθελημένα ως ένδειξη θάρρους ή μη, εμπλέκονται στο βίαιο και πυρακτωμένο πεδίο της μάχης. Τι θέλω να πω με αυτό; Ως προς το σκέλος της ατμόσφαιρας ο δημιουργός πετυχαίνει τον σκοπό του όμως, δεν μπορούμε να πούμε ότι καταφέρνει το ίδιο και η υπόλοιπη ταινία.

Αυτό το οποίο οφείλω βέβαια να ομολογήσω είναι ότι οι ταινίες πολεμικού χαρακτήρα δεν είναι το φόρτε μου. Ειδικά ότι έχει να κάνει σχέση με Αμερικάνους και τα προσωπικά τους ή τα εθνικά τους ιδεώδη με κάνει να πλήττω αφάνταστα. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι η μεταφορά αυτής της αληθινής ιστορίας, όπως την αφηγήθηκε στο ομότιτλο βιβλίο του ο Mark Bowden, έχει γίνει με προσπάθεια απουσίας κραγμένων προπαγανδιστικών μηνυμάτων αλλά και αυτό το στοιχείο δεν είναι αρκετό.

Στο κομμάτι των ερμηνειών δεν θέλω να σταθώ ιδιαίτερα γιατί δεν υπάρχει κάτι το οποίο να νομίζω ότι είναι άξιο λόγου να σταθεί κανείς. Ιδιαίτερα γνωστά ονόματα, καταλαμβάνουν τους πιο κεντρικούς ρόλους και είναι ευχάριστο ανάμεσα στο μπαρούτι και το αίμα να βλέπουμε παρουσίες στα πρόσωπα των οποίων να αναγνωρίζουμε οικεία και συμπαθή στην πλειοψηφία τους πρόσωπα.

Ίσως να μην είμαι ο πιο αντικειμενικός κριτής. Όπως προείπα άλλωστε, οι πολεμικές ταινίες και δη οι αμερικανικές δεν είναι η αδυναμία μου. Πιστεύω πως σε σύγκριση με άλλες, κάτι ήθελε και ίσως, κάτι να είχε να πει διαφορετικό από όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα. Μπορεί όμως να το κάνει σε ικανοποιητικό βαθμό όταν η βία υπερτερεί του συναισθήματος; Λιγάκι δύσκολο αφού είναι εκείνη που καταφέρνει να αποσπάσει την προσοχή και να τη στρέψει αλλού από εκεί που θέλει στην πραγματικότητα. Καλή προσπάθεια που όμως έχασε τον δρόμο και την αξία της.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
Legacy - kostas naxioths - Unverified - Κυρ 03 Μαρ 2002 - 04:29
SE SOUS ARESE TO SWSTE TO STRATIWTH RYAN NA PANE OI YPOLOIPOI MAKRYA
kostas naxioths
 
Legacy - kostas - Unverified - Πεμ 07 Μαρ 2002 - 00:33
aristourgima!!!
kostas
 
Legacy - Foukaish - Unverified - Τετ 25 Σεπ 2002 - 00:33
Μου αρεσε ο Ραιαν αλλα αυτο ηταν μουφα του κερατα! Ο μεγαλοψυχος στρατηγος σκουπιζει τα αιματα! Μεγαλοι αμερικανοι!!! Αισθανονται ακομα καλυτερα μετα απο αυτη τη ταινια σαν σωτηρες του κοσμου απο τους κακους
Foukaish
 
Legacy - Plumber264 - Unverified - Παρ 04 Οκτ 2002 - 19:02
Egw 8a elega na asxoleiste pio poly me to na dinete mia idea gia thn ypo8esh ths tainias. Prwsopika den me endiaferoun oi politikes sas anysixies. Kinhmatografos einai...
Plumber264
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.