• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Frankenstein (1931)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Φρανκενστάιν
- Γνωστό και ως:
Frankenstein (1931)

Τρόμου | 70' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 27/9/2004
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά - Λατινικά
Δημοτικότητα: 0.14 %
Αξιολόγηση: 7.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/10   (7.40/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Ο άντρας που έφτιαξε το τέρας.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2005

Η Universal το προώθησε ως την ταινία που θα φοβίσει μέχρι θανάτου κάθε θεατή, ο James Whale συνέθεσε μια μοναχική ελεγεία πάνω στον κοινωνικό εκφυλισμό απέναντι στους «ιδιαίτερους» ανθρώπους, μεταγγίζοντας τις προσωπικές του αναμνήσεις. Το στόρι γνωστό: ένας επιστήμονας δημιουργεί ένα τέρας από μέλη πτωμάτων και στη συνέχεια το εγκαταλείπει. Η ασπρόμαυρη γοτθική εικόνα επιτείνει την καταθλιπτική ατμόσφαιρα, ενώ ο Boris Karloff είναι αξεπέραστος.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Τρίτη 21 Απριλίου 2009

Το 1818 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα της Mary Shelley Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας, το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν προάγγελος της σύγχρονης επιστημονικής φαντασίας. Το θέμα του ανθρώπου δημιουργού προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, αλλά και ο προβληματισμός μιας οντότητας η οποία καταστρέφει τον δημιουργό της αγγίζει τα όρια του φιλοσοφικού στοχασμού που θα είχε σαν προβληματική το θάνατο του πατέρα ή ακόμη και του Θεού. Ο απόηχος αυτού του λογοτεχνικού έργου φτάνει ακόμη και στη γλωσσολογία καθόσον το όνομα του βασικού προσώπου δημιούργησε την λέξη Φρανκενστάιν που σημαίνει «κάποιος που καταστρέφει τον δημιουργό του».

Ο κινηματογράφος δεν άργησε όχι μόνον να προσαρμόσει το μυθιστόρημα της Shelley, αλλά και να δώσει μια νέα πνοή στο έργο της. Πράγματι, το 1910, έχουμε το πρώτο έργο σε σκηνοθεσία του J. Sparle Dawley, ενώ το 1931 έχουμε την νέα έκδοση του James Whale. Η επιτυχία του έργου είναι μεγάλη και ο απόηχός του φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Πρόκειται για ένα έργο το οποίο δημιούργησε δεκάδες παραλλαγές ή νεότερες εκδόσεις, ενώ το 2012 αναμένεται προφανώς ένα νέο έργο με τον ίδιο τίτλο. Μία άλλη εκδοχή που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι αυτή η ταινία στάθηκε σαν σημείο αναφοράς στην κατηγορία των έργων τρόμου.

Βλέποντας αυτό το κινηματογραφικό έργο με τα μάτια ενός σύγχρονου θεατή, θα μπορούσαμε όχι μόνον να σκεφτούμε πως και γιατί αυτή η ταινία στάθηκε σταθμός για τον κινηματογράφο, αλλά και να αναλογισθούμε τις αδυναμίες των σύγχρονων ταινιών αυτής της κατηγορίας οι οποίες αποσκοπούν στο να δημιουργήσουν απλά έντονες συγκινήσεις που πηγάζουν από την αίσθηση του τρόμου. Η δημιουργία του James Whale δεν έχει την πρόθεση να μας φέρει σ`ένα κλίμα που θα έμοιαζε μ` εκείνο των σημερινών έργων, παρόλη την αρχική προειδοποίηση· οι σκηνές βέβαια δεν είναι απλές και δημιουργούν σασπένς, αλλά οι δεισιδαιμονίες, οι άγγελοι του κακού, τα φαντάσματα, ή ο σαδισμός αποκρουστικών υπάρξεων δεν υπάρχουν στο Frankenstein του James Whale. Αντίθετα, το φιλοσοφικό του υπόβαθρο το φέρνει σε αντίθεση με τις ρηχές αφηγήσεις των προσφάτων ταινιών. Η αλαζονεία λοιπόν του δόκτορα Φρανκενστάιν, η οποία μας αφήνει να εννοήσουμε ότι είναι ένας Θεός, καταλήγει στο γνωστό αποτέλεσμα, δηλαδή την δημιουργία ενός τέρατος. Εξ άλλου μία προέκταση αυτής της σκέψεως θα μας επέτρεπε να αποφανθούμε ότι «ο άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού και το τέρας του ανθρώπου». Εξάλλου η βεβήλωση των τάφων με σκοπό την ύπαρξη ενός όντος που θα φέρει τις σάρκες των πτωμάτων δεν μπορεί να καταλήξει παρά στην προβολή μιας αποτρόπαιης ιδέας. Η πλοκή αυτού του έργου καταλήγει σε μία κατά κάποιο τρόπο αισιοδοξία καθόσον ο Φρανκενστάιν μεταμελεί και μάχεται εναντίον του τέρατος. Πρόκειται για την μετάνοια κατά την Χριστιανική αντίληψη η οποία καταλήγει στην άφεση, ενώ το τέλος του αποτρόπαιου όντος μας κάνει να σκεφτούμε τον θρίαμβο του Καλού επί του Κακού.

Όσον αφορά την εικόνα, παρόλα τα περιορισμένα τεχνικά μέσα που υπήρχαν εκείνη την εποχή σε σχέση με τις μέρες μας, μπορούμε μνα εκτιμήσουμε τον φωτισμό ο οποίος ενισχύει τις ιδέες και τα συναισθήματα του James Whale: Τα έντονα κοντράστ σε σχέση με τον χαμηλό φωτισμό σκιαγραφούν τη φρίκη αυτού του τέρατος καθώς δε και τον αποτρόπαιο χαρακτήρα της εισβολής στο νεκροταφείο. Η ασπρόμαυρη εικόνα, εκτός από τα μειονεκτήματά της έχει και πλεονεκτήματα ιδίως όταν πρόκειται να εκφράσουμε υπονοούμενες ιδέες και αισθήματα, χαρακτηριστικό που ενισχύει το φιλοσοφικό υπόβαθρο αυτής της ταινίας.

Το Frankenstein του James Whale, έχοντας κρατήσει την υφή και το ύφος του μυθιστορήματος της Shelley, διατηρεί όλα τα βασικά χαρακτηριστικά της αρχικής εμπνεύσεως. Όντας ένα από τα βασικά κινηματογραφικά έργα τρόμου, δεν χρησιμοποιεί αυτό το στοιχείο σαν αυτοσκοπό, αλλά σαν ένα μέσο με το οποίο προσπαθεί να απαντήσει σ`ένα υπαρξιακό ερώτημα σχετικά με τα όρια της ανθρώπινης δημιουργίας.

Γεώργιος Κόκκινος (Συνεργαζόμενος Αναγνώστης)


 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Πεμ 06 Νοε 2014 - 11:32
Κινηματογραφικό διαμάντι ανεκτίμητης αξίας. Τέχνη με όλη τη σημασία της λέξης. 

Δες και Πες!
 
Frankenstein (1931) - horrormovies.gr - Κυρ 31 Αυγ 2014 - 16:39
Κλασική ταινία που καμία μετέπειτα διασκευή δεν μπόρεσε να την ξεπεράσει. Παρόλο που δεν ακολουθεί το βιβλίο, προσωπικά, πιστεύω πως το ξεπερνά...

Διαβάστε την κριτική του Frankenstein στο horrormovies.gr.
 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Πεμ 29 Οκτ 2009 - 10:03
Ο Φρανκενσταιν προσπαθει να δημιουργησει ζωη απο πτωματα νεκρων. Ωστοσο κανει το λαθος να βαλει στο δημιουργημα του εγκεφαλο απο εγκληματια…
Κλασικη ταινια τρομου και φαντασιας βασισμενη στο εξαιρετικο λογοτεχνικο εργο της Μερι Σελεϊ Φρανκενσταιν. Η ταινια βεβαια υιοθετει μερικα χαρακτηριστικα που προϋπηρχαν σε αρκετα απο τα θεατρικα που αρχισαν να ανεβαινουν 7 χρονια μολις μετα την συγγραφη του βιβλιου. Παρ’ ολα αυτα προκειται για ενα κλασικο δειγμα κινηματογραφου. Εξαιρετικα ευρηματικο, με εξπρεσιονιστικες επιρροες και σκηνες αναφορας στο σινεμα (οπως αυτες που το τερας αντικριζει το φως, ενας ανεμομυλος που γυριζει φλεγομενος, η ο «κατα λαθος» πνιγμος ενος κοριτσιου) αλλα και νυξεις σχετικα με τον ελεγχο των τασεων του ανθρωπου και κυριως για την υπεροψια της επιστημης και για την ανικανοτητα της να ελεγξει τα επιτευγματα της το εργο αυτο του Τζειμς Γουειλ μπορει να μην τρομαζει σημερα αλλα εξακολουθει να διατηρει την ατμοσφαιρα και το κινηματογραφικο αγγιγμα του στον θεατη.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8,5/10
Άρης Μαυρέλλης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.