• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22160
  • Αριθμός συν/τών: 758812
  • Πρόγραμμα 282 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Rocco e i Suoi Fratelli (1960)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Ρόκο και τ` Αδέλφια του
- Γνωστό και ως:
Ο Ρόκο και τα Αδέλφια του
Rocco and His Brothers

Δραματική | 177' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 24/2/2003
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.19 %
Αξιολόγηση: 8.79/108.79/108.79/108.79/108.79/108.79/108.79/108.79/108.79/10   (8.79/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010

Η πασίγνωστη ταινία του μεγάλου Ιταλού δημιουργού Luchino Visconti παρακολουθεί τη ζωή μιας μεγάλης οικογένειας η οποία, μετά το θάνατο του πατέρα τους, αναγκάστηκε να μεταναστεύσει από τον ιταλικό νότο στο Μιλάνο. Παρακολουθούμε τις σχέσεις μεταξύ των πέντε γιων, την προσπάθεια να βρούνε δουλειά και να «ανέβουνε» κοινωνικά. Ο Visconti χωρίζει την ταινία σε πέντε μέρη, το καθένα με όνομα από τον κάθε γιο. Το επίκεντρο της ταινίας όμως βρίσκεται στο Ρόκο και τον Σιμόνε, στη σχέση του δεύτερου με μία του δρόμου και στη ρήξη που θα δημιουργηθεί όταν ο Ρόκο συνάψει αργότερα σχέση με την ίδια κοπέλα. Η ζήλια και ο ψευτοανδρισμός του Σιμόνε θα τον οδηγήσουν στα άκρα. Μαζί με την αγριοπαρέα του θα ψάξουν το ζευγάρι για εκδίκηση. Σοκαριστική η σκηνή που προσπαθεί να βιάσει την κοπελιά μπροστά στα έντρομα μάτια του Ρόκο. Ο τελευταίος θα καταλάβει ότι πρέπει να κάνει πίσω αν θέλει να δει την οικογένειά του ενωμένη. Ο Ρόκο και τ`αδέλφια του αποτελεί την τελευταία νεο-ρεαλιστική ταινία του Visconti και ταυτόχρονα μια από τις καλύτερες ιταλικές ταινίες —κι όχι μόνο. Πώς να διαλύσετε μια οικογένεια αργά αλλά σταθερά! Στο τέλος μένει η σπαρακτική φιγούρα της μάνας (μια Κατίνα Παξινού να παίζει απλά για την πλάκα της, δίνοντας δωρεάν μαθήματα υποκριτικής) και ‘μεις να αναρωτιόμαστε πότε πέρασαν 2μιση ώρες... Δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια από μένα για μια υπερ-κλασική ταινία.

Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classic by Zisis: Made in Europe)





Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2006

Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Ροζάρια Παρόντι εγκαταλείπει την Καλαβρία μαζί με τους τέσσερις γιους της και εγκαθίσταται στο Μιλάνο. Εκεί ζει και εργάζεται ο πρωτότοκος γιος της οικογένειας, που είναι αρραβωνιασμένος με μια νεαρή Μιλανέζα. Επιβλητικό, οπερατικό, ένα κοινωνικό μελόδραμα με το κατασκευαστικό μεγαλείο μιας αρχαίας τραγωδίας: η μιλανέζικη και η καλαβρέζικη οικογένεια, η ιστορική αντίθεση ιταλικού Βορρά-Νότου, ο μεταπολεμικός γόρδιος δεσμός της εσωτερικής μετανάστευσης. Σε κάποια σημεία προβληματικό, ένα, ας το πούμε, μετα-νεορεαλιστικό βήμα από τον εστέτ μαρξιστή Λουκίνο Βισκόντι.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)





Για να διαβασετε αυτο το κειμενο και να μην εχουμε παρεξηγησεις, θα πρεπει πρωτα να αποδεχτειτε δυο βασικους ορους: πρωτον, οτι η κριτικη κινηματογραφου (η εστω η γνωμοδοτηση για μια ταινια)αποτελει πνευματικη δημιουργια (εστω και δευτερης κατηγοριας) και, δευτερον,οτι αποτελει εκφραση απολυτα προσωπικης αποψης ανεξαρτητα απο την εμπειρια, τις γνωσεις η την ευρυτερη παιδεια που μπορει να διαθετει η οχι εκεινος που θα τολμησει να την ασκησει. Και λεω "τολμησει", γιατι, αν και εκ πρωτης οψεως η κριτικη μιας ταινιας φαινεται ευκολη και "κοινης χρησης" ασχολια, ειναι εντουτοις συχνα ψυχοφθορα και απαιτει ικανα αποθεματα ψυχικης ενεργειας το να εκτεθεις σ` ενα κοινο, που πολυ συχνα απλως ψαχνει αφορμες για να εκστομισει κατηγοριες του τυπου "δεν ξερει τι του γινεται, ειναι ασχετος" κλπ. Οσοι εχουν εστω και μια φορα επιχειρησει να "επικοινωνησουν" με μαζικο κοινο, καταλαβαινουν τι εννοει ο ερμος συντακτης του cine.gr.

Θα μου πειτε, γιατι ο βαρυγδουπος προλογος. Εξηγουμαι: Ειναι κακο να μη σου αρεσει μια ταινια για την οποια ακους συνεχως οτι ειναι αριστουργημα, οτι ειναι σταθμος στη φιλμογραφια ενος σκηνοθετη, μιας εθνικης κινηματογραφιας, του κινηματογραφου του ιδιου;Η αυθορμητη απαντηση σας θα ειναι, φυσικα, "οχι". Σκεφθειτε, ομως, λιγο καλυτερα ποσο πολυ εχουν επηρεασει την κριση μας-σε επιπεδο ασυνειδητο- ολα αυτα τα δεκαδες ονοματα "αριστουργηματων" και "μεγαλοφυων σκηνοθετων" με τα οποια εχουμε μεγαλωσει. Τελος παντων...

Και ερχομαι στην περιπτωση Βισκοντι και συγκεκριμενα στην υπο συζητηση ταινια. Αν και ο γραφων ανηκει σε μια γενια με εντελως διαφορετικα βιωματα και εντελως διαφορετικα συστηματα αναφορας σε σχεση με εκεινη που γεννησε τον Βισκοντι και τον νεορρεαλισμο η εκεινη(ες) που τον λατρεψαν,δεν μπορει να μην αναγνωρισει οφθαλμοφανεις αρετες σε μια ταινια σαν το "Ροκο και τ` Αδελφια του". Μιλαμε για στοιχειωδες κριτηριο αντιληψης της κινηματογραφικης δημιουργιας. Ο Βισκοντι χρησιμοποιει σαν οχημα μια τυπικη φτωχη οικογενεια του ιταλικου νοτου που μεταναστευει στον ανεπτυγμενο βορα, για να παραδωσει ενα καλοφτιαγμενο πορτρετο της εργατικης ταξης, ποτισμενο αλλοτε με τρυφεροτητα και χιουμορ, αλλοτε με σκληρο,σχεδον ωμο τροπο-παντα ομως βαθεια ανθρωπινο και απολυτα απλο, κατανοητο και σχετικα ευχαριστο. Η διεισδυτικη ματια (το ξερω οτι η φραση ειναι κλισε, αλλα...)του σκηνοθετη εξεταζει ενα ευρυ φασμα συναιαθηματικων καταστασεων, αλλα και κοινωνικων ζητηματων, οπως ο ρατσισμος, η ανεχεια, η καταρρευση παραδοσιακων δομων οπως η οικογενεια, η ματαιδοξια του πλουτου και της κοινωνικης ανελιξης, το μειζον θεμα της μεταναστευσης και τοσα αλλα. Και σιγουρα, ο χαρακτηρας του Ροκο αναγεται σε συμβολο της ψυχολογιας του μεταναστη, αλλα και της ελπιδας που καταβαραθρωνεται στο βωμο του αγραφου, ηθικου καθηκοντος. Το καστ ειναι απλως γοητευτικο (η Παξινου ειναι ΣΠΟΥΔΑΙΑ ηθοποιος-οχι πως δεν το ξερατε, βεβαια...), η κινηματογραφιση, με την απολτητα και την οικειοτητα της, ακολουθει πληρως τους κανονες της νεορρεαλιστικης φορμας και η μουσικη του Nino Rota για αλλη μια φορα πολυ ομορφη.

Ως εδω, ομως! Ναι, το ομολογω και ας με διωξουν απ` το cine.gr, οτι η ταινια απο καποιο σημειο και μετα γινεται κουραστικη και βαρετη. Βαρετη-το ξαναγραφω για να βεβαιωθειτε οτι διαβασατε σωστα. Θα πρεπει να πω στο σημειο αυτο οτι, αγαπητοι κολλημενοι κουλτουριαρηδες, οι ταινιες-η, τουλαχιστον, οχι ολες- δεν ειναι ειναι σαν το κρασι: οσον παλιωνουν φθειρονται κι αποκαλυπτουν τις αδυναμιες τους. Και μπορει για την εποχη τους να σημαιναν πολλα-και σιγουρα μιλωντας γι` αυτες σημερα αυτο θα το λαβεις υποψη σου-, ομως, πως να το κανουμε προσεχεις περισσοτερο τι εχουν να πουν σ` εναν σημερινο θεατη, που στο κατω-κατω για να δει σινεμα δεν ειναι υποχρεωμενος να γνωριζει απ` εξω την ιστορια του. Και, μαλιστα, αυτος ειναι, κατα τη γνωμη μου, ο πιο δυσκολος θεατης-για να μην πω ο σημαντικοτερος...

Και, ναι, η θεματολογια και ο τροπος προσεγγισης της απο τον Βισκοντι, αλλα και ολοκληρη η τεχνοτροπια της εποχης φανταζει αρκετα φθαρμενη, απλοικη κι αλλες φορες προβλεψιμη η και ηθικοπλαστικη ακομα... Και, ναι, οι κοινωνικες και πολιτικες εννοιες που εθετε η ταινια ηταν επαναστατικες για την εποχη της και οι προεκτασεις της ασσυληπτες για τοτε, αλλα απο τοτε εχει κυλησει πολυ νερο στο αυλακι. Και, επιτελους, εδω μιλαμε για κινηματογραφο, οχι για κοινωνικοπολιτικο ντοκιμαντερ η για δοκιμιο πανω στην εργατικη ταξη (το μαντεψατε, δεν μ` αρεσει ο Λοουτς). Δεν υποστηριζω, φυσικα, οτι το σινεμα πρεπει να μεινει μακρια απο τους κοινωνικους αγωνες, αλλα οχι και να τους κανει σημαια... Εδω μιλαμε για ΤΕΧΝΗ, αρα για ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ.

Αφου, λοιπον,ξαναθεσω επι ταπητος το ζητημα (και το δικαιωμα) της απολυτης υποκειμενικοτητας και της υγιους διαφωνιας με επιχειρηματα που ειναι, αλλωστε και ο ορισμος της επικοινωνιας, καταληγω στο να χαρακτηρισω την ταινια, σε αριθμητικα μεγεθη, με 6/10.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Υ.Γ: "Κι οποιος αδελφος δεν συμφωνει, ας ερθει κι ας μου δωσει ενα φιλι", λεει ο Σαββοπουλος. Στο mail του cine.gr, συμπληρωνω εγω...

Γιαννης Παλαβος


 
Legacy - Melata Maki - Unverified - Παρ 03 Ιαν 2003 - 15:50
Χμ..αν και εχω καιρο που ειδα την ταινια μπορω να θυμηθω καθαρα οτι μου εκανε μεγαλη εντυπωση.Ηταν η πρωτη φορα που εβλεπα Βισκοντι και αυτο που μου εχει μεινει καθαρα στο μυαλο ειναι η υπερβολικη θεατρικοτητα με την οποια ερμηνευαν το ρολο τους οι ηθοποιοι.Στην αρχη μου φανηκε αστειο αλλα μετα καταλαβα οτι ειναι μερος του σκηνικου και ισως ο μονος τροπος για να μεταδωσεις ενα τετοιο θεμα οπως αυτο που διαπραγματευεται η ταινια.Διαβασα προσεχτικα την προηγουμενη κριτικη που οπως και να το κανουμε προερχεται απο καποιον πιο ειδημων απο μενα οσον αφορα τα κινηματογραφικα δρωμενα προφανως, και σε μερικα σημεια συμφωνησα.Ωστοσο αυτο που θα ηθελα να πω ειναι οτι αν μην τι αλλο οι κλασσικες ταινιες οπως αυτη θα πρεπει να συστηνονται ανεπιφυλακτα στο κοινο, ασχετα αν τις θεωρουμε καλες κακες η μετριες, για να δει και κατι πραγματικα διαφορετικο και ξεχωριστο.
Melata Maki
 
Legacy - - PetrosM. - Κυρ 18 Φεβ 2007 - 10:01
Aπο τις καλυτερες ταινιες στην ιστορια του κινηματογραφου!Αριστουργημα 10/10 
Το επεξεργάστηκε ο/η PetrosM. συνολικά 2 φορές
 
Legacy - Χρήστος Καλκάνης - Unverified - Παρ 31 Αυγ 2007 - 22:40
Μια υπεροχη και συναμα θρυλικη ταινια που συγκαταλεγαιται στις 100 καλυτερες ταινιες του παγκοσμιου κινηματογραφου. Ο τοτε γοης Αλεν Ντελον εχει τη δυναμικη του πυγμαχου που προσπαθει μαζι με τα αδερφια του να βγαλει μερικα χρηματα (και να τα παρει η μητερα του). Ρολοι εκπληξη για την Κατινα Παξινου και τον Σπυρο Φωκα. Βασικα, ολοι οι ρολοι σε αυτη την ταινια εχουν μια πειθω. Το τραγικο φιναλε μπορω να πω οτι μοιαζει με αρχαια τραγωδια. Βαθμολογια: 9/10
Χρήστος Καλκάνης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.