• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί: Ο Μπαμπάς μου (2002)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Hard Goodbyes: My Father

Δραματική | 113'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 27 Δεκ 2002
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 20/10/2003
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Ελληνικά
  Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 8.25/108.25/108.25/108.25/108.25/108.25/108.25/108.25/108.25/10   (8.25/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το «πάντα».

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2006

Πανάξιος θριαμβευτής του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πριν από λίγα χρόνια, το πρώτο μεγάλου μήκους φιλμ της Πέννυς Παναγιωτοπούλου παρακολουθεί την αδυναμία του 10χρονου Ηλία, ενός αγοριού που ζει στην Αθήνα του ’60, να συμβιβαστεί με τον θάνατο του πατέρα του. Γλυκύτατος συνδυασμός ονειροπόλησης και ώριμης ματιάς, που κορυφώνεται έξοχα μαζί με την… απόβαση των Αμερικάνων στο φεγγάρι. Πραγματική αποκάλυψη ο μικρός Γιώργος Καραγιάννης, που κέρδισε το βραβείο αντρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)





Η ταινια αποτελεσε μια απο τις αποκαλυψεις του 43ου Φεστιβαλ Θεσσαλονικης. Συνολικα απεσπασε 5 βραβεια μεταξυ των οποιων το 2ο βραβειο μυθοπλασιας στα κρατικα βραβεια ποιοτητας, το Bραβειο Πανελληνιας Ενωσης Κριτικων Κινηματογραφου και το Bραβειο Fipresci. Κεντρικος ηρωας ειναι ο Ηλιας, ενα δεκαχρονο αγορακι που ζει στην Αθηνα, στα τελη της δεκαετιας του 60. Οι γονεις του φαινομενικα ειναι στα προθυρα του χωρισμου, γιατι μαλωνουν συνεχως οταν ο πατερας (Στελιος Μαινας) βρισκεται στο σπιτι, καθως λειπει συνηθως για δουλειες. Παρολα αυτα ο Ηλιας ονειρευεται πως καποτε ολα αυτα θα τελειωσουν και θα ζει ολη η οικογενεια ενωμενη, μαζι με τον μπαμπα του, που υπεραγαπαει.

Η ταινια ειναι αψογη σε καθε τομεα. Μεταφερει τον θεατη απο την πρωτη στιγμη στην δεκαετια του `60, στους ρυθμους της, την μοδα της και την νοοτροπια των ανθρωπων της εποχης εκεινης. Μεγαλυτερη σημασια εχει ωστοσο το γεγονος πως συγκρατει αβιαστα το ενδιαφερον, κινουμενη τοσο στα πλαισια της μελαγχολιας, οσο και του κωμικου. Συνειρμικα αν θα μπορουσε να χαρακτηριστει συγγενης με μια παραπλησια ταινια, αυτη θα ηταν το Peppermint, οχι με κριτηριο την υποθεση, αλλα τα συναισθηματα που προκαλει. Ειναι ενα ιδιαιτερο και ταυτοχρονα σπανιο ειδος κινηματογραφου, καθως εχει αμεση σχεση με την ιδιοσυγκρασια της μεσογειου. Κανενας Αμερικανος, Ασιατης η Ευρωπαιος (πλην των νοτιων) σκηνοθετης δε θα μπορουσε να προσδωσει τοσο αναμεικτα συναισθηματα στην ταινια του, τομεας στο οποιο ηταν πρωτοπορος ο Fellini. Ενα δευτερο στοιχειο που εντυπωσιαζει απο την αρχη ειναι η ανεπαναληπτη ερμηνεια του μικρου Ηλια. Ζει τον ηρωα, δεν υποκρινεται, με αποτελεσμα να σηκωνει ανετα και δικαια το μεγαλυτερο βαρος της ταινιας. Το μεγαλυτερο κατορθωμα του ειναι ωστοσο, οτι καταφερε να ξεχωρισει, ξεπερνωντας ισως τις ηδη δυνατες ερμηνειες των συνεργατων του.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Θωμας Τσατσαρελης




Τα καλα νεα με την πρωτοεμφανιζομενη Πενυ Παναγιωτοπουλου ειναι η αξιοποιηση μιας θαυμασιας σεναριακης ιδεας με εμφανη αποτελεσματα στους δακρυγονους αδενες του θεατη. Μια στρωτη ιστορια πολλαπλης (ο Ηλιας, ο Άρης αλλα και ο...νονος) ενηλικιωσης που μας αφορα (επιτελους για ελληνικη ταινια)ολους. Η αποσπαση μιας μνημειωδους παιδικης ερμηνειας απο το Γιωργο Καραγιαννη αναμεσα σε ενα cast που κινηθηκε απο μετρια εως ικανοποιητικα επιπεδα.

Τα κακα νεα ειναι μεν λιγοτερα, αλλα καθοριστικα για τη... μη απογειωση (η, αν προτιματε, αναγκαστικη προσγειωση) της ταινιας. Το σεναριο πλατιαζει μετα απο την πρωτη ωρα, ο υπεροχα προσαρμοσμενος στα ελληνικα δεδομενα ιταλικος νεο-ρεαλισμος υπονομευεται με ευκολιες-αναφορες στη χουντα (μονιμη επωδος καθε φιλμ του Ν.Ε.Κ. που σεβεται τον εαυτο του) και στη συνδεση της πρωτης προσεληνωσης απο τον αμερικανο Armstrong (1969)με τη συνειδητοποιηση του παιδικου ηρωα.

Αν και νοιωθω οτι χωρις τον super μικρο Γιωργο θα μιλαγαμε για μια χλιαρη προσπαθεια με δυο τρια εντυπωσιακα πλανα, βλεπω στην Πενυ Παναγιωτοπουλου μια ευαισθητη, οξυδερκη και προπαντων χωρις αγκυλωσεις δημιουργο που μοχθει για το αποτελεσμα. Κι αν το χανει αυτο φορες-φορες στη μαχη των επιμερους σκηνων, το κερδιζει σε λαγαροτητα μηνυματος και κινηματογραφικη ευγενεια.

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6,5/10 Stars (6.5/10) (Επιτελους μια ελληνικη ταινια που δεν κρινεται ευνοϊκα απλως και μονο λογω των "καλων προθεσεων" της)

Τακης Γκαρης




Η μεγαλη αδικημενη των Κρατικων Βραβειων Ποιοτητας... Η κ. Παναγιωτοπουλου το ειπε στην τελετη: "Δεν θεωρω οτι οι συνεργατες μου εχουν αναγνωριστει επαρκως". Και πως να της καταλογισει κανεις υπερβολικη αυτοπεποιθηση, οταν η ιδια και η ομαδα της εφτιαξαν αυτο το υπεροχο φιλμ, ενα απο τα καλυτερα δειγματα ελληνικου σινεμα τα τελευταια χρονια; Σε καποιους εκει εξω ,στις επιτροπες και στις "θεσεις", μαλλον δεν αρεσει το γεγονος οτι ο ελληνικοε κινηματογραφος επιτελους ξυπνα απο το ληθαργο του κι αρχιζει να ξεφευγει απο την παγιδα μιας "διπολικης" αντιληψης για το πως να κανουμε ταινιες εδω, "στην Ντισνεϋλαντ του Θεου", κατα Διονυση Σαββοπουλο: απο την μια οι χαζοκομωδιες και απο την αλλη η αυτιστικη, δηθεν βαρια κουλτουρα.

`Οχι, η ταινια της πρωτοεμφανιζομενης Πενυς Παναγιωτοπουλου δεν θα σας αλλαξει τη ζωη. Ομως, θα σας συγκινησει βαθυτατα με τα ειλικρινη, τοσο οικεια συναισθηματα της, με το αψογο καστ, με τη στιβαρη, "καμια-σχεση-με-την-συνηθη-ελληνικη-μιζερια" σκηνοθεσια της, με την καλοφτιαγμενη ατμοσφαιρα της...

Μην αμελησετε να δειτε αυτην την ταινια.Και δεν το λεμε φυσικα απο ελληνοπαθεια. Το λεμε γιατι το αξιζει all the way...

Γιαννης Παλαβος




Μια ταινια που ηρθε απο το πουθενα, γεματη συναισθημα. Οι θεατες εβγαιναν απο την αιθουσα χωρις να ξερουν τι τους χτυπησε. Κατι σαν την περσινη Αμελι. Μονο που αντι για χαμογελαστοι, εβγαιναν βουρκωμενοι.

Πρωιμακης Ιωσηφ


 
Legacy - Prayer - Unverified - Παρ 31 Οκτ 2003 - 00:13
Δεν ξερω τι να πω. Σιγουρα αυτοι η ταινια αγγιζει, αν οχι ολους, τους περισσοτερους. Εγω τη θεωρω καταπληκτικη. Ειναι "βαρια" ταινια αλλα παραλληλα αφηνει μια γλυκια αισθηση... Ξυπναει το παιδι μεσα σου, κι αν το εχεις κι αναγκη... ακομη καλυτερα. Ατου της ταινιας ειναι ο μικρος πρωταγωνιστης. Παρα παρα πολυ καλος. Και σιγουρατο σεναριο και η σκηνοθεσια. Ίσως η καλυτερη ελληνικη ταινια των τελευταιων ετων...
Prayer
 
steno - steno - Δευ 09 Νοε 2009 - 15:15
Ευαίσθητη και απελπισμένη
Το επεξεργάστηκε ο/η steno συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.