• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Biruma no Tategoto (1956)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Αρπα της Βιρμανίας
- Γνωστό και ως:
The Burmese Harp

Πολεμικό Δράμα | 116'
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιαπωνικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 8.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/10   (8.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 10 Ιουλίου 2013

Τις τελευταίες μέρες του πολέμου στα δάση της Βιρμανίας, ένας ιαπωνικός λόχος ξεκομμένος, κουρασμένος, προχωρεί προς ανατολάς ψάχνοντας τα σύνορα με Ταϊλάνδη. Είναι ένας ιδιαίτερος λόχος καθότι υπό τη διεύθυνση του μουσικού λοχαγού Ινούγιε, συχνά τραγουδούν χορωδιακά, για τόνωση του ηθικού, ενώ ένας στρατιώτης, ο Μιζουσίμα, συνοδεύει με μια βιρμανέζικη άρπα. Φτάνοντας σε ένα χωριό, έρχονται σε επαφή με αγγλική μονάδα κι αντί σύρραξης βρίσκονται να τραγουδούν το «σπίτι μου, σπιτάκι μου» και οι δύο μερίδες μαζί, στη γλώσσα τους ο καθένας, ενώ παρακάτω μαθαίνουν ότι ο πόλεμος τελείωσε και είναι στη διάθεση των Άγγλων να τους διευθετήσουν. Όμως, μια χούφτα ιαπώνων στρατιωτών που δεν ξέρουν τι έχει συμβεί, επιμένουν πάνω σ’ έναν λόφο να αντιστέκονται. Ο Μιζουσίμα πάει να τους εξηγήσει, εκείνοι ανένδοτοι συνεχίζουν να πυροβολούν και μερικές κανονιές των Άγγλων τους αποδεκατίζουν. Ο Μιζουσίμα αναστατώνεται βαθιά από τους παράλογους σκοτωμούς και αποφασίζει να χαθεί από τους συντρόφους του, φορά βουδιστικά ράσα και περιφέρεται παντού, θάβοντας νεκρούς στρατιώτες. Μέχρι τέλους, οι σύντροφοί του, εν αναμονή της επιστροφής τους στην πατρίδα, τον αναζητούν, αλλά εκείνος επιμένει στο έργο του.

Ο Κον Ιτσικάουα δεν είναι πολύ γνωστός στο διεθνές κοινό, αλλά τη δεκαετία του 1950 είχε ακουστεί χάρη στο παρόν φιλμ όπως και στο «Fires on the Plain». Εδώ εμπνέεται από ένα βιβλίο παιδικής λογοτεχνίας του Μιτσίο Τακεγιάμα, διασκευασμένο σε σενάριο από τη γυναίκα του, Νάτο Ουάντα, ένα βιβλίο που εστιάζει στην βουδιστική ηθική. Το παιδικό υλικό είναι εμφανές. Το έργο, παρά το εκ πρώτης όψεως ρεαλιστικό του πλαίσιο, δεν έχει καμία σχέση με ρεαλισμό, είναι μια αλληγορία πάνω στην επερχόμενη κρίση ταυτότητας του ηττημένου ιαπωνικού έθνους, καθώς τελειώνει η παλιά αυτοκρατορία κι έρχεται ο δυτικός πολιτισμός. Ο Μιζουσίμα (μίζου+σίμα = νερό+νήσος, άρα η ίδια η Ιαπωνία που είναι ένα νησιωτικό έθνος) θάβοντας τους νεκρούς κλείνει ένα κεφάλαιο της ιστορίας με τρόπο τελετουργικό άρα σαν γνήσιος Ιάπωνας. Η όλη ατμόσφαιρα του έργου, που παρά τα 117 λεπτά μοιάζει μεγαλύτερο καθώς ο χρόνος κυλάει σε ύφος και ρυθμό αργό και μελαγχολικό, είναι κατά έναν τρόπο ονειρική. Χωρίς τον σουρεαλισμό του Απισατπόνγκ Βερασεθάκουλ, υπάρχει ωστόσο μια συγγένεια. Συχνά, τα χορωδιακά το κάνουν να φαντάζει με ιδιότυπο μιούζικαλ. Η λαχτάρα, πάλι, του λόχου και ιδιαίτερα του λοχαγού να βρουν τον Μιζουσίμα, μόνο σαν αλληγορία της ίδιας εθνικής αγωνίας μπορεί να ερμηνευτεί μέσα στο πλαίσιο του παραμυθιού, ενώ η κινηματογραφία -κάδρα, φωτογραφία, τα φυσικά σκηνικά- είναι απαράμιλλη.

Εντέλει, έχουμε ένα έργο απολύτως ιδιόρρυθμο, παράξενο, που παρά την αλλόκοτη αφήγηση (ίσως τότε να μην έμοιαζε έτσι) σε υποβάλει στους όρους του. Αφελές και ταυτόχρονα σοβαρό, απλοϊκό και ταυτόχρονα πλούσιο σε συμβολισμούς, με χαλαρή πλοκή μιας νατουραλιστικής καταγραφής και ταυτόχρονα σαν χαμηλόφωνο έπος. Δεν αποκλείεται ο Κλιντ Ίστγουντ να εμπνεύστηκε από αυτό για το «Γράμματα από το Ιβο Τζίμα».

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
Biruma No Tategoto- a.k.a The Burmese Harp (1956) - kprncs - Δευ 11 Δεκ 2017 - 13:29
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=702429&page=4]
Biruma No Tategoto- a.k.a The Burmese Harp (1956)
ΠΛΟΚΗ: Στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ένας Ιαπωνικός λόχος με επικεφαλής τον λογαχό Inouye (Rentaro Mikuni) παραδίδεται στους Βρεταούς, οι οποίοι ετοιμάζονται να τους στείλουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Ο λοχαγός πείθει τους Βρετανούς να επιτρέψουν σε ένα πολύ καλό στρατιώτη του, καλό τραγουδιστή και δεξιοτέχνη της Βιετναμέζικης άρπας, τον Mizushima (Shohi Yasui) να προσπαθήσει να πείσει μία αντιστεκόμενη μονάδα Ιαπώνων στρατιωτών να παραθοδούν.
Ο πόλεμος είχε ήδη λήξει με ολοκληρωτική παράδοση και καταστροφή της Ιαπωνίας, οπότε η συνέχιση της σφαγής δεν είχε πια νόημα....
Ο Mizushima ξεκινάει, ενώ οι σύντροφοι του στέλνονται 200χλμ μακριά σε στρατόπεδο, και φτάνει στο βουνό της αντιστεκόμενης Ιαπωνικής ομάδας, οι οποίοι τον αποδιώχνουν καθώς επιθυμούν να πεθάνουν σύμφωνα με την Ιαπωνική μιλιταριστική συνήθεια της μη-αποδοχής της ήττας...
Ο Mizushima γλιτώνει από την σφαγή των συμπατριωτών του από τα Βρετανικά πυρά, αλλά συγκλονίζεται από τα πτώματα τους που κατακλύζουν τα χωράφια...
Έτσι, φοράει ιερατικό βουδιστικό σχήμα, παρατάει με πόνο ψυχής τους συντρόφους του (που ετοιμάζονται να επαναπατριστούνε...) και αρχίζει να θάβει ή να καίει ιεροτελεστικά τα παρατημένα πτώματα, ή, όπως αναφέρει "..τους νεκρούς που έμειναν πίσω...."...
ΚΡΙΤΙΚΗ: Ελεγειακή, ανθρώπινη και αντιπολεμική ταινία του Kon Ichikawa, που δίνει μία πολύ προσγειωμένη εικόνα του Ιάπωνα στρατιώτη στις κατακτημένες περιοχές της Βιρμανίας...
Έ, αυτό είναι που με κάνει να την αμφισβητώ και να αμφισβητώ τις προθέσεις της...
Όσοι έχουν διαβάσει την ιστορία των κατακτήσεων της Ιαπωνίας στην Άπω Ανατολή και τον τρόπο που συμπεριφέρθηκαν στους ντοπιους πληθυσμούς, πολύ θα αμφισβτήσουν την "ουμανιστική αλήθεια" που προβάλλει η ταινία.
Ο καλοσυνάτος, φιλικός, ουμανιστής Ιάπωνας στρατιώτης, είναι μάλλον "εφεύρημα" της ταινίας, μία ωραιοποίηση της πραγματικότητας και όχι η ιστορική αλήθεια, οπως καταγράφηκε από τις βαρβαρότητες του Αυτοκρατορικού Στρατού της Ιαπωνίας στα πεδία των μαχών -και όχι μόνο...του Β παγκοσμίου......
Τέλος πάντων, αν κανείς αποξενώσει τα αισθήματα του, μπορεί να ομολογήσει ότι η ταινία είναι ποιητική και συγκινητική. [ΚώσταςΚΓΠ10122017](7/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 3 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.