• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22160
  • Αριθμός συν/τών: 758812
  • Πρόγραμμα 282 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Trois Couleurs: Bleu (1993)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τρία Χρώματα: Η Μπλε Ταινία
- Γνωστό και ως:
Three Colors: Blue
Bleu

Σινεφίλ | 98' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 5/11/2002
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Γαλλικά - Ρουμανικά - Πολωνικά
Δημοτικότητα: 1.31 %
Αξιολόγηση: 8.17/108.17/108.17/108.17/108.17/108.17/108.17/108.17/108.17/10   (8.17/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Το βάθος του πεδίου είναι μπλε.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Μπλε. Η Ελευθερία ως ουμανιστική ιδέα όπως αποτυπώνεται στην πρώτη ρίγα της Γαλλικής σημαίας και η Ελευθερία ως ατομική διάσταση όπως την καταγράφει η εκφραστική κινηματογραφική πένα του τελευταίου σκηνοθέτη της ψυχής. Εκεί που το τέλος συναντά μια νέα αρχή, εκεί που συναισθήματα απειλούνται από αποκαλύψεις μιας στιγμής, εκεί που οι αναμνήσεις στέκουν ως τείχη αδιαπέραστα μπροστά στην ανάγκη διαφυγής, ο Krzysztof Kieslowski προσαρμόζει τη θέληση ως κλειδί και την αγάπη ως όχημα της λυτρωτικής απελευθέρωσης. Ο δρόμος της απώλειας θα γίνει το εφαλτήριο για την εσωτερική αναδόμηση της Julie (Juliette Binoche). Έχοντας χάσει οικογένεια και παρελθόν σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα και προσπαθώντας να απαγκιστρωθεί από τον πόνο της ανακάλυψης της εξωσυζυγικής σχέσης του άντρα της, μετατρέπεται σε μια απρόσωπη και ανώνυμη παρουσία. Μια οντότητα που παλεύει να μείνει ελεύθερη από μνήμη, από συναισθήματα, από παρελθόν. «Νυνι δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μείζων δε τούτων η αγάπη» ηχεί ως απόσπασμα της ελευθερώτριας Προς Κορινθίους Επιστολής ο ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο τέλος της οδύσσειάς της, επισφραγίζοντας τη δυναμική του πιο πρωτόγονου των συναισθημάτων σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης υπόστασης ως κοινωνικό ον: Η ταινία του Kieslowski πάλλεται μέσα στην έννοιά της άλλοτε σε επίπεδο οικουμενικό και άλλοτε βαθιά προσωπικό, αντανακλώντας στο πρόσωπο της Julie την πάλη ανάμεσα στην ασημαντότητα της ύπαρξης ως τη συνειδητοποίηση και τη λατρεία της μοναδικότητας. Μέσα από αυτή, ζωή και θάνατος, πόνος και λύτρωση, άρνηση και επιθυμία μοιάζουν να διαχωρίζονται από μια λεπτότατη γραμμή, επάνω στην οποία ο σκηνοθέτης υφαίνει για την ηρωίδα του άλλο ένα παιχνίδι άψογα δομημένο επάνω στις αντικρουόμενες αρχές της θέλησης και του τυχαίου. Όπως και στη Διπλή Ζωή της Βερόνικα, η πορεία της μούσας του φαντάζει να εσωκλείει όλα τα περάσματα της μεγάλης διαδρομής που λέγεται ζωή, σε ένα συμπυκνωμένο από συναισθήματα ταξίδι που εν τέλει μπορεί να βιωθεί μονάχα με τα μάτια της ψυχής. Και ως ζωγράφος της, ο Kieslowski επιλέγει να την εμβαπτίσει στο μπλε, το χρώμα της ελευθερίας.

- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ... μα ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο θαλασσοδέρνονται τα συναισθήματα στις προσωπογραφίες της Juliette Binoche, ο ηχητικός αισθησιασμός μέσα από τις νότες του Zbigniew Preisner, το ευδιάκριτο πινέλο του μεγαλύτερου Ευρωπαίου δημιουργού επάνω στα ρευστά καρέ.

- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ... επειδή συνήθως δεν υπάρχουν λέξεις να αντιστοιχούν στα εντονότερα συναισθήματα.

- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ... η σπουδαιότερη τριλογία του παγκόσμιου σινεμά μόλις έβαλε πλώρη >> 9,5/10 (κρατώντας το δεκάρι για το κλείσιμό της…)

Βρεττός Λιάπης

Η μπλε ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας βασισμένης στα χρώματα της γαλλικής σημαίας: μπλε, άσπρο, κόκκινο, τα οποία συμβολίζουν τις έννοιες της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας αντίστοιχα.

Μπλε –Ελευθερία- η ελευθερία του να μην έχεις τίποτα, η ελευθερία του να χάνεις τα πάντα . Αυτό ακριβώς βιώνει η Julie (J.Binoche), η οποία μετά τον τραγικό θάνατο του μουσικοσυνθέτη συζύγου της και της μικρής τους κόρης σε ένα τροχαίο δυστύχημα επιχειρεί να βυθιστεί στην πλήρη λήθη απαρνούμενη όλη την προηγούμενη ζωή της. Η πλοκή της ταινίας ακολουθεί τη γνωστή πορεία της τραγωδίας μέσω του πόνου, της επούλωσης των εσωτερικών τραυμάτων, της προσωπικής κάθαρσης. Ωστόσο, στα χέρια του Kieslowski ένα αναγνωρίσιμο δραματουργικό μοτίβο μεταμορφώνεται. Αυτό ενδεχομένως να οφείλεται στο ότι ο δημιουργός δεν αντιμετωπίζει τη ζωή των ηρώων του ως μια μεταφορά ενός προβλέψιμου γραφήματος, αλλά ως ένα ατέρμονο ταξίδι ανατροπών να συναισθηματικών μεταπτώσεων. Η εικόνα, το φως, οι ήχοι και η μουσική λειτουργούν τόσο συμπληρωματικά μεταξύ τους, όσο και το καθένα. αυτόνομα. Ο σκηνοθέτης χειρίζεται φως και σκιά με δεξιοτεχνία παραδίδοντας ένα εικαστικά υποβλητικό αποτέλεσμα. Το κυρίαρχο μπλε χρώμα ως επί το πλείστον ταυτίζεται με ένα καταλυτικό αίσθημα διάχυτης θλίψης. Το ίδιο χρώμα κάποτε μεταβάλλεται, άλλοτε προσεγγίζοντας τις ψυχρές γαλάζιες αποχρώσεις του και άλλοτε τις σκούρες μπλε –σχεδόν μαύρες αποχρώσεις, συμβαδίζοντας με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του κεντρικού προσώπου.

Oh Yeah! : - για την εσωτερική ερμηνεία της Binoche, η οποία αποδίδει τη συναισθηματική παράλυση/παραίτηση της Julie χωρίς υπερβολές και κραυγαλέες αντιδράσεις. Οι ανεπαίσθητες συσπάσεις του προσώπου της, το μελαγχολικό της βλέμμα, η γλώσσα του σώματός της αποκαλύπτουν έναν εσωτερικό και βαθύ πόνο. Η ποιητική μουσική του Zbigniew Preisner είναι μουσική κάθαρσης (τόσο της Julie όσο και του κοινού). Είναι η μουσική της ζωής της Julie, της κάθε Julie, του κάθε ανθρώπου που διεκδικεί και αναζητά την προσωπική και απόλυτη ελευθερία του.

Oh No! : …τίποτα. Εκτός πια αν θα προτιμούσατε μια ταινία (για την ακρίβεια τρεις ταινίες) ως απόρροια κοινωνικοπολιτικής εξέτασης του συνθήματος της γαλλικής επανάστασης (ελευθερία - ισότητα - αδελφότητα) και όχι μιας υπαρξιακής, συναισθηματικής, συμβολικής προσέγγισης αυτού.

H ατάκα: “ I don’t want any belongings, any memories. No friends, no love. Those are all traps.”

TV Σχόλιο: Παίζεται επίσης το Spartacus, STAR, 22:30

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Ειρήνη Νεδελκοπούλου




Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια από τις λίγες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου που μπορούν να δώσουν στον καθένα από μας να καταλάβει τι είναι ο κινηματογράφος και να κάνει και τον πιο δύσπιστο να καταλάβει γιατί υπάρχει κόσμος που ζει και αναπνέει για χάρη του. Δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι οι φαν των απανταχού χαζοκωμωδιών και των «παθιάρικων» ταινιών δράσης θα τη λατρέψετε, μπορώ όμως να σας εγγυηθώ ότι θα καταλάβετε γιατί ο κινηματογράφος είναι εκείνη η μορφή τέχνης που όταν θέλει μπορεί να θέσει όλες σχεδόν τις προηγούμενες στην υπηρεσία της και με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό να μας κάνει να ανυπομονούμε για την επόμενη σκηνή της. Τόσο απλά κι αυτονόητα, λοιπόν, όσο 1+1=2, με τον ίδιο τρόπο οι έξι τέχνες μαζί είναι που μας δίνουν την έβδομη και δύσκολα θα βρείτε καταλληλότερη ταινία για να σας το αποδείξει.

Η πρόθεση του Κριστόφ Κισλόφσκι ήταν να δημιουργήσει μια ταινία για την ελευθερία, όχι για την εθνική ελευθερία, ούτε για την ελευθερία απ`όσα βλέπουμε γύρω μας, αλλά απ`όσα κουβαλάμε μέσα μας, από τους φόβους και τους προσωπικούς μας δαίμονες. Όλοι κάτι κουβαλάμε μέσα μας, όλοι σε κάποια δεσμά είμαστε μπλεγμένοι κι όλα αυτά θα βγάλει στο φως ο σκηνοθέτης με τον δικό του τρόπο, έναν τρόπο που στον καθένα θα λειτουργήσει με διαφορετική μορφή. Είτε όμως εκληφθεί ως μια κατάσταση μακρινή που δεν έχετε βιώσει, είτε ως έναν καθρέφτη της πραγματικότητας σας, ένα είναι το σίγουρο ότι θα καταφέρει να σας επηρεάσει όχι επιφανειακά αλλά να σας στοιχειώσει κάπου πολύ βαθιά κάπου που μονάχα η τέχνη ξέρει να φτάσει.

Ο Κισλόφσκι με τη σκηνοθεσία του μας κάνει να θυμηθούμε ότι τον καλό σκηνοθέτη δεν τον κάνουν τα μεγαλοπρεπή κοστούμια και τα άπειρα ειδικά εφέ, αλλά η δύναμη των εικόνων που μας δίνει. Κι αυτή η δύναμη δεν βρίσκεται κρυμμένη σε κανένα στούντιο και σε καμία οθόνη υπολογιστή, αλλά στην πραγματική μας ζωή. Χρησιμοποιεί ως σκηνοθετικό καμβά της ταινίας του αντικείμενα που όλοι γνωρίζουμε κι έχουμε ξαναδεί και μ`αυτό τον τόσο λιτό τρόπο καταφέρνει να έχει τα μάτια μας κολλημένα στην οθόνη επί 90 λεπτά.

Παραέγινα, ίσως, λυρική και ενθουσιώδης, ε; Αυτή δεν είναι και η δύναμη της τέχνης, όμως, να μας κάνει να ενθουσιαζόμαστε, να παθιαζόμαστε, να την αγαπάμε κι εν τέλει να την κάνουμε κομμάτι της ζωής μας; Κι ένα τέτοιο αριστούργημα αξίζει και συγχωρεί εν μέρει, νομίζω, τον όποιο υπέρμετρο ενθουσιασμό μου...

Βαθμολογία: 4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4,5/10 Stars (4.5/5)

Σοφία Γουργουλιάνη


 
Legacy - Mixalis G. - Unverified - Παρ 04 Απρ 2003 - 14:19
Pistevw oti otan kapoios apofasizei na sikwsei tin pena gia na grapsei kati gia tin Bleu tenia kai genika gia ton Kieslowski, prepei na prosexei poli kala ti grafei kai propantws PWS to grafei...(simfwnw oti iparxoun kai ta oria pou i ipokeimenikotita enos teleiwnei kai i ipokeimenikotita enos allou arxizei, alla gia kapoia -liga- film einai poli diskolo na grafei kati pou na metadidei to orama kai to aisthima tou dimiourgou, alla kai tin optiki tou kathe theati...)
Mixalis G.
 
 
Re: Legacy - Mixalis G. - FeralCat - Πεμ 09 Ιαν 2014 - 01:29
ωραία
γι αυτό ας μην γράφουμε σε γκρικλις 
Το επεξεργάστηκε ο/η FeralCat συνολικά 2 φορές
 
Legacy - Γιωργος Θεοδωρακης (Μετεωρος Αγγελος) - Unverified - Παρ 26 Δεκ 2003 - 00:09
Το ανθρωποκεντρικο αριστουργημα του Krzysztof Kieslowski εκτος απο το οτι προβαλει την ανιδιοτελης μορφη της αγαπης ως την πλεον γνησια, καταφερνει και συνδεει αριστουργηματικα την μπλε ταινια του με την λευκη (μεσα στο δικαστηριο ακουμε «Και η ισοτητα; Επειδη δεν μιλαω στα γαλλικα δεν πρεπει το δικαστηριο να ακουσει τα επιχειρηματα μου;» που ειναι αποσπασμα απο την λευκη ταινια) αποδεικνυουν την μεγαλοφυΐα του δημιουργου σε ολο το μεγαλειο της. Συνδεει τις δυο ιστοριες απο ενα τυχαιο γεγονος οπου ο ενας ηρωας γινεται φευγαλεος επισκεπτης του αλλου, αποδεικνυοντας μας πως οι ιστοριες ολων μας καποτε χωριζουν και καποτε τεμνονται.

Το τελευταιο τραγουδι (που αποτελει μελοποιηση της Προς Κορινθιους επιστολη) αποτελει την καθαρση του θεατη μεσα στο υμνο της αγαπης που παντα πιστευει, παντα ελπιζει, παντα υπομενει.

Γιωργος Θεοδωρακης (Μετεωρος Αγγελος)
 
Legacy - Δάφνη Νίνα - Unverified - Πεμ 08 Απρ 2004 - 05:44
«Ειχα και γω ενα τετοιο στο δωματιο μου οταν ημουν μικρη (μιλωντας για το μπλε κρυσταλλινο πολυελαιο που οταν το αγγιζεις βγαζει μελωδικους ηχους και που ηταν το μονο πραγμα που πηρε απο το σπιτι της η ηρωιδα του εργου γιατι και μονο συμβολιζε την ελευθερια: το μονο που ηθελε πια στη ζωη της.) ...ειχα και γω (της λεει η ελευθερων ηθων γειτονισα της) ενα οταν ημουν μικρη. Προσπαθουσα να το αγγιξω για να ακουσω τον ηχο του αλλα ηταν ψηλα και δεν το εφτανα. Κι οταν μεγαλωσα... το ξεχασα!. (no coments)
Δάφνη Νίνα
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.