• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Chicago (2002)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Σικάγο

Μιούζικαλ | 113' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 21 Φεβ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/9/2003
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ουγγρικά
Δημοτικότητα: 0.27 %
Αξιολόγηση: 7.82/107.82/107.82/107.82/107.82/107.82/107.82/107.82/10   (7.82/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Σε μια πόλη που όλοι αγαπούν τον θρύλο, υπάρχει χώρος μονάχα για έναν.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Λοιπον, αρχιστε να μετρατε υποψηφιοτητες για Οσκαρ: Καλυτερης ταινιας, Α’ γυναικειου για την Renee Zellweger (ισως και την Catherine Zeta-Jones), πιθανον Α’ ανδρικου για τον Richard Gere, σκηνοθεσιας, σεναριου, μουσικης, κοστουμιων, μονταζ, βαλτε κι ενα Β’ γυναικειο για την Queen Latifah συν Β’ ανδρικο για τον John C. Reilly και ποιος ξερει τι αλλο… Και, μεταξυ μας, τις αξιζει ολες και με το παραπανω!

Στο Σικαγο του 1929, της ποτοαπαγορευσης αλλα και του θεαματος και των ευκαιριων, παρακολουθουμε τις συγκρουομενες πορειες της Roxie (Renee Zellweger) και της Velma (Catherine Zeta-Jones), δυο κοριτσιων που τις συνδεει η αγαπη για το χορο και το τραγουδι, πολυ περισσοτερο ομως η αναγκη για καταξιωση τους στο χωρο και η δημοσιοτητα με καθε τροπο… Η μονη διαφορα τους ειναι πως η Velma ειναι ηδη μεγαλη ντιβα, ενω η Roxie αναζητα τη μεγαλη ευκαιρια για να βαδισει στο δρομο της δοξας ακολουθωντας το ινδαλμα της, τη μεγαλη Velma Kelly. Αυτο που θα τις ενωσει, ειναι ενας φονος που και οι δυο διαπραττουν και που θα τις φερει αντιμετωπες στη φυλακη. Καπου εκει και μεσω της εποπτριας των φυλακων Mama Morton (Queen Latifah) θα προσλαβουν για δικηγορο τον never-missed-a-trial Billy Flynn (Richard Gere) με το μαγικο ποσοστο 100% επιτυχιας και την αποψη πως «ολα ειναι ενα τσιρκο, παιδι μου. Ενα υπερθεαμα που δεν εχεις ξαναδει. Αυτη η δικη -ολος ο κοσμος- ολοκληρη η σοου μπιζνες» και το αποδεικνυει με τον πιο εντυπωσιακο τροπο…

Αυτο ακριβως ομως ειναι και η ταινια: Ενα εκπληκτικο υπερθεαμα, ενα φαντασμαγορικο μιουζικαλ αλλα και με δυνατη -σκοτεινη- υποθεση και αξιοθαυμαστες ερμηνειες, μεταφορα του ομωνυμου θεατρικου μιουζικαλ των John Kander, Fred Ebb και Bob Fosse απ’ τον θαυμαστο κοσμο του Broadway, αξιζει της προσοχης και των θεατων αλλα οπωσδηποτε και της κριτικης επιτροπης των Οσκαρ που αναμενεται να το τιμησει δεοντως, δινοντας του αρκετα απ’ τα αγαλματακια που θα διεκδικησει.

Ο Rob Marshall, σκηνοθετης αλλα και χορογραφος των μεγαλειωδων χορευτικων, γεματων αισθησιασμο και αγγιζοντας την οπτικη τελειοτητα, δημιουργησε ενα αριστουργημα που θα μπορουσε να μπει στο πανθεον των μιουζικαλ ολων των εποχων, ξεπερνωντας ακομα και το μεγαλο Moulin Rouge, αποδεικνυοντας οτι η αναγεννηση του μιουζικαλ η οποια αρχισε να συζητιεται μετα την ταινια του Baz Luhrmann οχι μονο ειναι γεγονος αλλα γινεται και με τον καλυτερο τροπο.

Το σεναριο ειναι σκοτεινο και ιδιαιτερως ενδιαφερον. Καταπιανεται με την αναγκη για δοξα καποιων κοριτσιων στο χωρο του θεαματος, οποιο κι αν ειναι το κοστος, την διαφθορα του δικαστικου συστηματος, τη δυναμη των ΜΜΕ και την ικανοτητα τους να επηρεαζουν καταστασεις μεσω της καθοδηγησης των μαζων. Ιντριγκες, δολοπλοκιες, ερωτας και ανταγωνισμος, μα πανω απ’ ολα ξεφρενος χορος και τραγουδι, ειναι ολα εδω και καθοριζουν τις ταραχωδεις ζωες των πρωταγωνιστων.

Ο λαμπερος κοσμος του θεαματος, δεν θα μπορουσε να παρουσιαστει πιο σκοτεινος… Οι πρωταγωνιστριες δεν δισταζουν να σκοτωσουν για τη δοξα και να προσποιηθουν οτιδηποτε τις συμβουλεψει ο δικηγορος τους προκειμενου να παραμεινουν στη δημοσιοτητα και να αθωωθουν. Δεν εχουν προβλημα να αλλαξουν απ’ τη μια στιγμη στην αλλη ιδεα για τους ανθρωπους που τις περιβαλλουν αναλογα με το συμφερον τους καθε φορα. Δεν προβληματιζονται πολυ οταν ειναι να συναψουν καποια φιλια που θα απογειωσει την καριερα τους. Και φυσικα δεν εχουν κανενα ηθικο φραγμο οταν κρινουν οτι το ψεμα τους θα χαρισει την αναγκαια δημοσιοτητα στην υποθεση τους.

Οι ρυθμοι της ταινιας ειναι γρηγοροι και τα χορευτικα που κατα καποιο τροπο εμφανιζονται στη φαντασια της -wannabe- star Roxie Hart εμπλεκονται με ενα μαγικο τροπο με την πραγματικοτητα, παρουσιαζοντας ισως την αποψη της για αυτα που της συμβαινουν και θυμιζοντας σε καποια σημεια την Bjork στο Dancer in the Dark - Χορευοντας στο Σκοταδι στο οποιο η ιδια αγαπη που διεπει την πρωταγωνιστρια για το χορο και το τραγουδι την κανει να εκμεταλλευεται και τον παραμικρο ρυθμικο ηχο για να δημιουργησει ενα φαντασμαγορικο, πλην φανταστικο και υποσυνειδητο show. Το μονταζ που εκανε εφικτο το εγχειρημα των δυο παραλληλων κοσμων (αυτον της πραγματικοτητας με τον αλλο της φαντασιας) ειναι εκπληκτικο και τα κοφτα πλανα που εναλλασσονται, μονο σεβασμο μπορουν να προκαλεσουν για το εκπληκτικο εργο του Martin Walsh.

Τα λαμπερα κοστουμια και οι αρτιες χορογραφιες, οι φρεσκες και κεφατες παρουσιες των ηθοποιων-χορευτων και τα ατμοσφαιρικα σκηνικα, σε συνδυασμο με την ομορφη μουσικη του John Kander σε στιχους Fred Ebb (απ’ το θεατρικο «Σικαγο») ειναι ικανα να σας ενθουσιασουν.

Οι σκοτεινες και γοητευτικες ερμηνειες ειδικα της Renee Zellweger στο ρολο της (φαινομενικα) αφελους και «αξιαγαπητης» χορευτριας αλλα και της Catherine Zeta-Jones που αντιπροσωπευει το ακριβως αντιθετο, την ντιβα, τη φτασμενη και αδυσωπητη show woman (στη συνεχεια οι ρολοι θα αντιστραφουν), μια πολυ καλη ερμηνεια του Richard Gere σε ενα πολυ σοβαρο ρολο με εξαιρετικη βαρυτητα (μεσω του χαρακτηρα του κυριως ξεγυμνωνεται το νομικο συστημα και οι λοιποι αμερικανικοι θεσμοι), η χαμηλων τονων ερμηνεια της Queen Latifah με το πιο γλυκο χαμογελο που θα μπορουσε να φανταστει κανεις αλλα και η παρουσια του John C. Reilly στο ρολο του πιστου πλην απατημενου (απ’ ολες τις αποψεις) συζυγου της Roxie, που υπομενει στωικα τα βασανιστηρια που αυτη του επιφυλασσει, αποδεικνυουν οτι το καστ ειναι εξαιρετικο και ουτε ενας δεν υστερει, απογειωνοντας μια ταινια που θα ενθουσιασει τον καθενα, ειτε θεωρει τον εαυτο του σινεφιλ ειτε οχι.

Χωρις να λειπουν οι ευχαριστες, διασκεδαστικες στιγμες, το Chicago αποτελει μια μαλλον σκοτεινη γεματη ενταση προσεγγιση της «πολης των ανεμων», ενα δραμα αλλα και ταυτοχρονα ενα υπερθεαμα που θα συγκλονισει τον θεατη, προσφεροντας του αφθονο υλικο για προβληματισμο αλλα και μια αναλαφρη φρεσκαδα και θαυμασμο για τα ατμοσφαιρικα και αισθησιακα χορευτικα που αναμφιβολα χαρακτηριζουν την ταινια. Αν μη τι αλλο, προκειται για μια ταινια στην οποια ο καθενας θα ηθελε να συμμετασχει και κανεις δεν θα ηθελε να χασει…

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10) (Respect!)

Γιαννης Δηρακης




Υπαρχει ο οινος ο πλουσιος, ο στιβαρος γευστικα, με τα αρωματα και τα σεκλετια του, που δεν σου κανει κεφι να τον πιεις, γιατι δεν εχει αλλον μετα, χωρια που πρεπει να περιμενεις δυο – τρεις δεκαετιες για να τον φερεις στα οσφραντικα και γευστικα του υψη. Υπαρχει και ο αφρωδης οινος, ο μπουρμπουλιθρατος (sic), γλυκιζων και ευκολοπιοτος. Καταναλωνεται ασυστολα, σε φερνει σε τσακιρατα κεφια και τρελες καταστασεις. Λεγεται και σαμπανιζε.

Σαμπανια και μαλιστα ανωτερη απο Dom Perignon του ’58 (καλη χρονια) ειναι το Chicago του Rob Marshall. To σχεδιο…Marshall λοιπον, που στεκεται ανταξιο του ομωνυμου huge BroadWay Hit (1975) των Kander & Ebb, σκηνοθετημενο απο τον μεγα Bob Fosse (Cabaret, 1972). Βαση της μεταφορας το Roxie Hart (1942) του William Wellman με την ανεπαναληπτη Ginger Rogers. Το σεναριο – tribute στο ειδος που αποτελει τη μεγαλυτερη προσφορα του αμερικανικου σινεμα στον παγκοσμιο κινηματογραφο ειναι απλα μονο η αρχη. Ο μουσικοχορευτικος καρναβαλος εφθασε, αφηστε τη σαμπανια να ρεει αφθονη!Καλωσοριστε τις θειες (η Θεες αν θελετε!) απο το Σικαγο: H Rene ειναι η wanna be vamp με τη γλυκυτερη φατσα και τη δολοφονικη αθωοτητα. Η Catherine Zeta το It –girl, been there – done that του stardom της ματαιοδοξιας του μεσοπολεμου. Ο Richard στο πετσι του, μεγαλοδικηγορος καρδιοκατακτητης, χωρις να ξερουμε ποιο απο τα δυο επιθετα ειναι το προσβλητικοτερο, παντα ομως με χαρη και μπριο που βρισκεται σε περισσεια. Η Latifah μια Queen και ο John C. μια λιαν ευπροσδεκτη εκπληξη.

Ο Bill Condon γραφει ατακες – λαδι στη φωτια, με την ειρωνεια να αποθεωνεται διθυραμβικα κατω απο το γυαλι της επιπλαστης ελαφροτητας. Ο Marshall χορευει με την καμερα βγαζοντας απο το φακο υγρη αδρεναλινη σε ρυθμο που ξεσηκωνει τις αισθησεις. Μονταζ –εργο τεχνης, λειαινει τη φυσικη αδυναμια των μη-χορευτων (πλην Jones) πρωταγωνιστων. Κοστουμια…ας μη cineχισω ομως,οι 13 υποψηφιοτητες ειναι αρκουντως ευγλωττες, σε πεισμα των κακων (και εγχωριων κριτικων) γλωσσων, που ξινιζουν στο απολυτο (οχι- revival- αλλα-) back- from -the –future – musical. Υπεροχο το miserable dogma-τικο Dancer in The Dark, του υποκλινομαι, δε λεω. Λυρικο το οξω καρδια και ανισο σινεφιλικο Moolin Rouge, σιγουρα. Ομως το Chicago ειναι το musical του χορου και του τραγουδιου με διαλειμματα...ολιγης απο story, σε κινηματογραφικοτατους ρυθμους.

Ναι, there’s no business like show business. Η....war business, αν προτιματε. Εδω ο κοσμος χανεται, φατε ματια musical, προσταζει ο αμερικανικος παραγων. Το Hollywood θα γιορτασει, (ισως) εν μεσω βομβων στη Βαγδατη. Κανεις δεν το ξεχνα αυτο. Εδω ομως ειναι σινεμα, και μαλιστα entertainment κυριες και κυριοι, κι οταν αυτη η γιορτη ξεκιναει με ενα τοσο αβασταχτα αισθησιακο παιχνιδι που λεγεται ALL THAT JAZZ, τοτε ας σιγησουν οι κανες, ενθεν κακειθεν: To καρναβαλι αυτο ανηκει στο Chicago!

Βαθμολογία: 8,5/10 Stars8,5/10 Stars8,5/10 Stars8,5/10 Stars8,5/10 Stars8,5/10 Stars8,5/10 Stars8,5/10 Stars8,5/10 Stars (8,5/10) (Party χολυγουντιανων παραισθησεων και φινου oscarικου αρωματος)

Τακης Γκαρης




Τεταρτη 26 Φεβρουαριου 2003 - 12:01

CHICAGO X-LARGE (και να μην ξεχασω να παρω το CD της ταινιας!)

H γενικη αισθηση

Απλα το βλεπεις. Βγαινεις απο την αιθουσα. Στοιχιζεσαι ομορφα με την παρεα σου, και ολοι μαζι, επαναλαμβανετε τα χορευτικα, τραγουδωντας.

Το σεναριο

Το Chicago αποτελει εργο, που διδασκεται σε ολα τα πανεπιστημιακα ιδρυματα, που σεβονται τον εαυτο τους και τους φοιτητες τους, ως μερος της κλασσικης παιδειας ενος νεου ηθοποιου, σκηνοθετη η καθ’ οιονδηποτε αλλο τροπο, εμπλεκομενο στις showbizz . Δεν μπορεις να κρινεις αυτο το σεναριο! Ειναι ιδιοφυες!

Ομως, το καινουργιο, που φερνει η παραγωγη αυτη, ειναι μια προσαρμογη, που τα λεει ολα πολυ «λιανα», (very explicitely, indeed). Σαν να επροκειτο να συμπεριληφθει στην πολυ γνωστη και επιτυχημενη σειρα, ως “Chicago for dummies”, «Το Σικαγο για ηλιθιους».

Αυτο φυσικα δεν ειναι κακο, γιατι το Χολλυγουντ ειναι μανουλα στην εκλαϊκευση και το αποτελεσμα ειναι παντα δροσερο και αναλαφρο.

Η σκηνοθεσια

Η σκηνοθεσια ειναι του Rob Marshall, αλλα τα συγχαρητηρια θα πανε στον Baz Luhrmann (Romeo + Juliet - Ρωμαιος + Ιουλιετα, Moulin Rouge κ.α.). Και αυτο γιατι ο Baz, πρωτος καινοτομησε, αλλα και επισης, καταφερε να «επιβαλλει» (δημιουργωντας ρευμα), ενα νεο κανονα, για το πως πρεπει να σκηνοθετουνται και να βλεπονται τα μιουζικαλ.

Σ’ αυτο το «nouveau» λοιπον (πες το μεταμοντερνο εσυ, αν προτιμας), το γλυκαναλατο και χαζοχαρουμενο στοιχειο αφαιρεθηκε πληρως και αντικατασταθηκε απο ενα ξεσηκωτικο, διονυσιακο μενος, που καταλαμβανει χορευτες και τραγουδιστες και οφειλει, να μεταφερεται στο κοινο. Το «camp» παρεμεινε απλως ανεπαφο.

Οι αναφορες του Marshall στον Bob Fosse (ως σκηνοθετη-χορογραφου του θεατρικου «Σικαγο») ειναι ξεκαθαρες και απλουστευμενες. Αλλα, λογω του γοργου ρυθμου του εργου, τις αντιλαμβανεσαι επειδη, ειτε καποιος φιλος σου, σου τις δειχνει επι σκηνης, ειτε επειδη καπου εχεις διαβασει, οτι αυτο που βλεπεις ειναι αναφορα στον Fosse.

Οι ηθοποιοι

Η Renee βρηκε ενα ρολο, οπου η ιδιαιτερη, πλακουτση φατσα της και τα λεοντοκινεζικα ματια της, αξιοποιουνται στο επακρο. Αστραφτει και μαγευει στα γκρο πλαν. Μολις ομως η καμερα κανει ενα βημα προς τα πισω, αποκαλυπτεται ενα εντυπωσιακο μυικο συστημα, που αν δεν σοκαρει, τουλαχιστον ξενιζει.

Το εργο υποτιθεται οτι διαδραματιζεται στη δεκαετια του 1920, εποχη κατα την οποια ακομα, οι γυναικες της σωματικης διαπλασης της Renee (αλλα και της Catherine Zeta-Jones) δειχνονταν στο τσιρκο, διπλα στη γυναικα με το μουστακι και την Αφροδιτη του Hottentote (που η καημενη, μολις προσφατα -περιπου ενα αιωνα μετα το θανατο της- επαναπατριστηκε στη Νοτιο Αφρικη και ταφηκε με μια, καποια, αξιοπρεπεια)

Δεν ειναι ομως, μονο οι δυο πρωταγωνιστριες που ειναι καπως Χ-Large. Ετσι ειναι και ολοι οι υπολοιποι, χορευτες και χορευτριες. Νιωθεις οτι τουλαχιστον μια φορα, στη διαρκεια των εφηβικων τους χρονων, πρεπει να βγηκαν πρωτοι στο σχολειο, στα 400μ. πεταλουδα και οτι αυτο, τους εχει μαρκαρει δια βιου! Αυτο ομως, δεν ηταν μεσα στα πλαισια του μοντελου της εποχης, που θελουν να αναπαραστησουν. Το σωστο μετρο, για το πως πρεπει να ηταν η «κοψια» ενος τζαζ μπαλεττου της εποχης, το εχει δωσει ο (σοφος και στο casting) Woody Allen, στην ταινια του «Σφαιρες πανω απο το Μπροντγουαιη». Το καταλαβαινουμε ιδιαιτερα στη σκηνη, οπου το καχεκτικο, πλην ομως, τσαχπινικο, αλεγκρο, πονηρο και παιχνιδιαρικο μπαλεττο, ερμηνευει τη φρενηρη επιτυχια, Nagasaki.

Πολυ σωστα παντως, θα αναρωτηθει κανεις : «και πως βλαπτει το εργο, αυτο το Χ-Large στοιχειο;;;» Μα δεν το βλαπτει! Απλα, παρατηρειται μια εκτροπη απο το μετρο και το σημειωνω ετσι, απο πιστη στο «παν μετρον αριστον».

Ο Richard Gere ειναι ΟΚ. Εγκαταλειπει την μαστουνορθοτητα του και χορευει, παιζει και τραγουδαει με χαλαροτητα. Σε ορισμενες στιγμες (που φαινονται πολυ πιο καθαρα σε δυο-τρια γκρο πλαν) παιρνει και μια εκφραση γεροσαρδαναπαλου, που εντυπωσιαζει, περισσοτερο, επειδη ο ιδιος, που με τοση φροντιδα εχτισε τον προσωπικο του μυθο ως sex symbol, πηρε την αποφαση να εμφανισει ενα τοσο κοντρα προσωπειο, παρα γιατι η εκφραση του αυτη καθεαυτη, ειναι επιτυχης επιλογη για τη σκηνη.

Η Queen Latifah σε φερνει σε ενα σημειο να λες «θελω κι αλλο» (αλλα δεν στο δινει) Θα μεινει στην ιστορια για την ερμηνεια της στο τραγουδι, οπου η ιδια, φοραει μια εντυπωσιακη χρυση τουαλεττα. Κι αν καποιος διαβασει τουτο το κειμενο και ξερει, ας μου πει! Εκλιπαρω! Πως, αυτος ο (φαινομενικα καταπιεστικος) στηθοδεσμος καταφερε να παραγει εκεινα τα ασαλευτα, ολοστρογγυλα, «καφε ω λαι» ισπανικα καρπουζια;;;; Ηταν wonderbra, η wonderφουρουσια αυτο που φορουσε; Σταυροκοπιεμαι μπροστα στα υψη, στα οποια εχει φτασει η αρχιτεκτονικη εσωρουχων!

Αληθειες και ψεμματα για την ταινια

Ο John C. Reilly , που παιζει τον Εημος -απατημενο συζυγο της Ροξυ-Ρενεε - θα ακουστει πολυ φετος. Αληθεια. Αλλα πιστευω, οχι τοσο για την ερμηνεια του στο Chicago, που τον εστειλε στις υποψηφιοτητες, για οσκαρ β’ανδρικου ρολου, οσο για το οτι παιζει και σε αλλες δυο σημαντικες ταινιες, το Gangs of New York - Συμμοριες της Νεας Υορκης, και το (πολυ) αναμενομενο The Hours - Οι Ωρες.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10) (ε ναι, το Moulin Rouge ηταν πιο συναρπαστικο)

Γιαννης Κωνσταντινιδης




Παρασκευη, 10 Ιανουαριου 2003 - 1:04 πμ

Μετα Moulin Rouge εποχης, ολοι ψιλοπεριμεναμε να δουμε musicals να αρχιζουν να ξεπενταγοντε. Η πρωτη προσπαθεια ηρθε απο τον Rob Marshall και την Miramax με ενα καστ που θα το ζηλευε μεχρι και ο Robert Altman. Η Catherine Zeta-Jones (Traffic), ο Richard Gere (Pretty Woman) και η Renee Zellweger (Bridget Jones’s Diary) κρατουν τους πρωταγονιστικους ρολους, με τον John C. Reilly (Magnolia), την Queen Latifah (The Bone Collector) και τον Taye Diggs (The Best Man) τους δευτερους, με cameo απο την Lucy Liu (TV’s Ally McBeal), την Mya και τον Dominic West (28 Days).

Βασισμενο σε ενα τρομερα πετυχημενο θεατρικο μουσικαλ του Bob Fosse που χρονια τωρα παιζετε στο Λονδινο και σε αλλα μερη του κοσμου, το στοιχημα της Miramax ηταν μεγαλο αμα μπορει ενας ψιλοαπλος σκηνοθετης σαν τον Rob Marshall να καταφερει να δωσει μαγεια στους θεατες.

Και ομως τα καταφερε. Η σκηνοθεσια του ειναι τρομερα θεατρικη (σε σημειο που μπορει να κουρασει μερικους θεατες) αλλα το μεγαλο του χαρτι ειναι το καστ του. Η Renee Zellweger κρατα τον πρωταγονιστικο ρολο σαν Roxy Hart και δειχνει οτι οχι μονο μπορει να χωρεψει και να τραγουδησει, αλλα οτι ειναι και μια ηθοποιος που μπορει να δωσει μια μεγαλη ερμηνεια σε οτι και να δοκιμασει (εξερουμε το Me, Myself & Irene). Οσο για τον κυριο Richard Gere, αξιζει να δειτε την ταινια γιατι ισως ειναι η μονη φορα που δεινει μια αξιοπρεπεστατη ερμηνεια. Και η κυρια Michael Douglas…Γενηθηκε για να παιζει δυνατες γυναικες και η ερμηνεια της σαν Velma Kelly γεμιζει την οθονη με σεξουαλικοτητα και παθος.

Πολλα θα ακουστουν για αυτη την ταινια και ισως παει για μερικα Oscars. Η μονη διαφορα με πολλες απο της αλλες ταινειες που θα βρεθουν σε αυτη την τελετη? Το Chicago αξιζει μερικα με το σπαθι του.

Γιωργος Μαθιουδακης




Πριν αρχισω την κριτικη πρεπει να ξεκαθαρισω κατι,ποτε δεμου αρεσαν τα musical.Μου φαινεται λιγο ηλιθιο οταν εχεις μια σοβαρη υποθεση και θες να πεις καποια σημαντικα πραγματα,ξαφνικα να αρχιζουν ολοι να χορευουν περα δωθε με μια χαρουμενη διαθεση λες και δε συμβαινει τιποτα.Ακομα και το Cabaret,που τοσο εχει εκθειαστει τις τελευταιες μερες το βρηκα γραφικοτατο και σαφως υπερτιμημενο.Το οτι απεσπασε το οσκαρ σκηνοθεσιας εναντι του πραγματικα μεγα Francis Ford Coppola για το μεγαλειο που ακουει στο ονομα The Godfather πραγματικα νιωθω περιεργα ακομα και να το σχολιασω.Στο ιδιο καζανι βραζει φυσικα και το Moulin Rouge,μια κουφια extravaganza "for your eyes only" που πασχιζε εναγωνιως να μας δειξει οτι εχει σεναριο ενω εγω ακομα το ψαχνω.Εξαιρεσεις στα παραπανω αποτελουν το Grease (λογω του χαβαλε χαρακτηρα του) και τo Dancer In The Dark (το οποιο κατ`εμε απεχει μακραν απο τα στενα ορια του musical). Με αυτα και μ`αυτα λοιπον ειναι φυσικο να ειχα μια τεραστια επιφυλαξη απεναντι στο Chicago.

Η αληθεια ειναι οτι το Chicago δεν καταφερε να με κανει να αλλαξω γνωμη για τα μιουζικαλ. Φυσικα δεν το νοιαζει κιολας αλλα πρεπει να διαχωρισω τη θεση μου απο τα υπολοιπα μελη του cine. Εκτος του οτι περασα δυο διασκεδαστικες και καθολου βαρετες ωρες δεν υπαρχει κατι αλλο που να με εκανε να συμπαθησω αυτη την ταινια. Ενταξει,τα χορευτικα ηταν τελεια και το μονταζ εξαιρετης τεχνικης.Ε και;; Η περισσοτερη ωρα αναλωνεται στα χορευτικα μην αφηνοντας στη πραγματικη ταινια να αναπνευσει. Με λιγα λογια δηλαδη δεν υπαρχει ταινια,δεν υπαρχει δραματουργια,δεν υπαρχει κορυφωση. Απλα ενας καταιγισμος απο μουσικοχορευτικα (ενδιαφεροντα μερικα απο αυτα ομολογω) σκετς. Ενα ακαταπαυστο σοου που καταληγει κουραστικο. Και αν ειναι δυνατον μη συγκρινουμε τη φαντασιοπληκτη Roxie με τη Selma του Lars Von Trier που αν μη τι αλλο η φαντασια της ειχε πηγη προελευσης τον πονο της. Ακομα και τη σκηνη του απαγχονισμου, τη μονη σοβαρη σκηνη της ταινιας, την μετετρεψαν κι αυτη σε σοου. Ανηκουστο!!! Οσον αφορα τωρα την κριτικη που ασκειται στα μεσα ενημερωσης για τη λαιμαργια τους σε ιστοριες σαν τη συγκεκριμενη και το πως ξεζουμιζουν καθημερινους ανθρωπους και τους πετανε μολις εμφανιστει μια πιο φρεσκα δολοφονια, ευχαριστω πολυ!! Δεν ειχα ιδεα οτι ο τυπος κανει τετοια πραγματα, ντροπη τους.

Ας ειμαστε λιγο σοβαροι, την αδηφαγια των μεσων ενημερωσης την εχουμε δει πολλες φορες και με πολυ καλυτερον τροπο (Stephen Frears και Barry Levinson δυο προσφατα χαρακτηριστικα παραδειγματα).

Στεκοντας στις ερμηνειες η μονη που πραγματικα αξιζει τον ντορο ειναι η Catherine Zeta-Jones. Επιβλητικη παρουσια και χαρισματικη ερμηνεια. Υποδυεται την ξεπεσμενη Velma με χαρακτηριστικο ταπεραμεντο. Η Renee Zellweger τιποτα παραπανω απο μια γλυκια φατσουλα και o Richard Gere ψυχρος και λιγος οπως παντα. H Quenn Latifah και John C. Reilly μου φανηκαν απλως μαϊντανοι.

Συνοψιζοντας θα μου φανει μεγιστη ιεροσυλια αν το Chicago σαρωσει στα Οσκαρ οπως αναμενεται. Ειδικα για τα αγαλματακια ταινιας και σκηνοθεσιας θα ειναι επιεικως απαραδεκτο, αφου οπως προειπα δεν μπορω να τη θεωρησω ολοκληρωμενη ταινια.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Γιωργος Χελιωτης

Υ.Γ.: Κατανοω απολυτα οτι η κριτικη θα πρικαλεσει αρνητικα σχολια απο μερικους αλλα ετσι ενιωθα, ετσι εγραψα. Η κριτικη παραμενει μια απολυτα προσωπικη οπτικη.




Κριτικη DVD

Η Βέλμα Κέλι είναι το μεγαλύτερο αστέρι στον χώρο του βαριετέ στην σκοτεινή πόλη των ανέμων το Σικάγο. Η ανερχόμενη αρτίστα Ρόξι Χαρτ θέλει να της μοιάσει και ακόμη καλύτερα να την ξεπεράσει. Προς το παρόν οι προστριβές τους περιορίζονται πίσω από τα κάγκελα της φυλακής όπου και οι δυο είναι εσώκλειστες, κατηγορούμενες για ανθρωποκτονία από πρόθεση. Δύο εγκλήματα πάθους που καλείται να υπερασπιστεί ο κορυφαίος ποινικολόγος της πόλης και διασημότερο μέλος της Ιρλανδικής παροικίας Μπίλι Φλιν.

Τι θα μπορούσε να πει κανείς εν έτι 2003 για το κινηματογραφικό είδος που ονομάζεται μιούζικαλ. Ένα είδος που μεσουράνησε στις δύσκολες δεκαετίες πριν και μετά τον μεγάλο πόλεμο, αλλά έκτοτε εξαφανίστηκε ακολουθώντας το πρόσταγμα των θεατών για βελτίωση του σεναρίου και όχι των μελωδιών.

Και όμως, στον καινούργιο αιώνα που διανύουμε, τον αιώνα των οπτικοακουστικών εφέ που παράγει το σινεμά της φαντασίας και της φασαρίας, υπάρχουν κάποιοι θιασώτες του συγκεκριμένου genre που ούτε καλά καλά οι ίδιοι δεν θα περίμεναν πως οι ταινίες τους θα απέφεραν σημαντικά οικονομικά κέρδη, αλλά το κυριότερο θα είχαν μεγάλη καλλιτεχνική καταξίωση.

Για να είμαι ειλικρινής έχοντας περάσει την πολύ πρόσφατη έκπληξη του Moulin Rouge! δεν αντιμετώπισα το Chicago με μισό μάτι, σαν μια ταινία παρωχημένης εποχής. Το γεγονός που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η πολύ καλά ζυγισμένη σκηνοθεσία από τον Rob Marshall, που ουσιαστικά για δύο ώρες κινείται σε δύο διαφορετικές ράγες, δίνοντας στο θέμα τους άλλοτε αστυνομική – μυστηριώδη και άλλοτε μουσικοχορευτική υπόσταση. Και το καλύτερο σημείο είναι όταν οι δύο αυτοί ξεχωριστοί δρόμοι στο τέλος γίνονται ένα.

Για τις ερμηνείες μόνο καλά λόγια έχω να πω. Ιδιαίτερα για τον Richard Gere είμαι πολύ χαρούμενος που μετά τόσα χρόνια λαμπερής καριέρας τα πράγματα του πηγαίνουν τόσο καλά. Στο μυαλό μου ήρθαν πολλές φορές οι σκηνές από το μαγευτικό The Cotton Club - Κοτον Κλαμπ που δυσκολεύτηκα να ζυγίσω την χρονική διαφορά – δυο ολόκληρες δεκαετίες – που χωρίζουν τα δύο φιλμς. Οι μαθητευόμενες στο πλάι του κυρίες, από την μεριά η Renee Zellweger και από την άλλη η Catherine Zeta-Jones, κάνουν κυριολεκτικά τα πάντα για πείσουν για την αξία τους. Χορεύουν, τραγουδούν, γκρινιάζουν, γελούν, αλληλοβρίζονται και τελικά μονιάζουν όπως προστάζει ο γενικός κανόνας του σινεμά - βαριετέ.

Πολύ καλό και το περιφερειακό καστ με τον John C. Reilly στην έβδομη – όγδοη εμφάνιση του νομίζω μέσα σε έναν χρόνο, και πάλι εξαιρετικός ρολίστας και την Queen“επάγγελμα τραγουδίστρια της soul” Latifahνα εντυπωσιάζει.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Κι έφτασε δυστυχώς η ώρα της μικρής απογοήτευσης. Στο σημείο που περιμένει ο θεατής πολλά – πάρα πολλά – για μια ταινία που πρέπει να εξαντλεί εξ ορισμού τις τεχνικές της αρετές, (τέλεια εικόνα, ανάλογος ήχος) το δισκάκι αφήνει μια πικρή γεύση. Ίσως αυτό να οφείλεται και στον απρόσμενα «γυμνό» από extras δίσκο που από όσα περιλαμβάνουν οι εκδόσεις του εξωτερικού (σχολιασμό – making of) δεν περιέχει απολύτως τίποτα.

Η widescreen εικόνα πάντως χαρακτηρίζεται από την απόλυτη κυριαρχία του μαύρου χρώματος στο οποίο διαρκώς παρεμβάλλονται έντονοι χρωματισμοί (ιδίως το κόκκινο) δημιουργώντας αρτιστίκ αίσθηση. Τα τραγούδια αναπαράγονται πολύ όμορφα από όλα τις ηχητικές εξόδους και γενικά η μπάντα Dolby Digital 5.1 έχει πολύ καλή συμπεριφορά. Αλήθεια όμως η εκδοχή του Dts σε πιο σημείο της ελληνικής έκδοσης είναι κρυμμένη? Νομίζω πως η κυκλοφορία DVD της ταινίας που κέρδισε το Oscar καλύτερης ταινίας δεν ήταν αυτή που της αρμόζει.

Όσο για το αν η παραγωγή της Miramax άξιζε την υπέρτατη αυτή τιμή? Η απάντηση είναι σαφής και αρνητική. Μπορώ να μετρήσω τουλάχιστον μια ντουζίνα ταινιών που σε κάθε τομέα θα χαρακτήριζα καλύτερες. Όπως το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την περίπτωση της mme DouglasJonesαν προτιμάτε) που και βέβαια έκανε υπεράνθρωπη προσπάθεια να χάσει τα περιττά της κιλά, αλλά ποτέ αυτό το γεγονός δεν υπήρξε κύριος λόγος βράβευσης με Oscar υποστηρικτικού γυναικείου ρόλου. Αλλά αυτό είναι όμως το Χόλιγουντ. Τίποτα δεν το υπολογίζει με δύο μέτρα, ούτε φυσικά με δυο σταθμά.

ΕΙΚΟΝΑ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
ΗΧΟΣ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
EXTRAS – 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)
CHICAGO7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Γιωργος Ζερβοπουλος




Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009

Πριν πω την άποψή μου για την ταινία θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως θεωρώ τα μιούζικαλ μια πολύ ιδιάζουσα κατηγορία. Είναι ένα είδος που καλώς ή κακώς δεν μπορεί να αρέσει σε όλους ή τουλάχιστον, δεν μπορεί να εκτιμηθεί αξιοκρατικά, αν δεν μπορείς συνειδητά να κάνεις τον διαχωρισμό του από τα υπόλοιπα. Ένα όμως είναι σίγουρο, είτε σας άρεσε το “Chicago”, είτε όχι, είναι μια ταινία τόσο εντυπωσιακή που δεν μπορείς να ξεχάσεις εύκολα.

Το “Chicago”, μετά το “Cabaret”, είναι ίσως το δημοφιλέστερο μιούζικαλ του Broadway. Είχα την τύχη να το παρακολουθήσω κάποτε και μέχρι σήμερα αποτελεί μια απ`τις πιο εντυπωσιακές και σίγουρα αξέχαστες εμπειρίες της ζωής μου. Η υπόθεσή του, ικανή να γοητεύσει κάθε θεατή, αφού έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να προσελκύσουν κάθε απαίτηση. Ωραίες γυναίκες, γυμνό, αισθησιακούς χορούς, βία, μυστήριο και δολοπλοκίες. Αν τα βάλεις όλα μαζί στο mixer, αδιαμφισβήτητα το θέμα έχει ενδιαφέρον. Έχει όμως το αντίστοιχο ενδιαφέρον και το αποτέλεσμα;

Ο Rob Marshall δεν είναι μόνο ο σκηνοθέτης της ταινίας αλλά και ο χορογράφος της. Είναι εκείνος που πήρε μια ιδέα και της έδωσε σάρκα και οστά, της έδωσε πνοή και κατ`επέκταση ζωή. Ο Marshall, απέδειξε πως ξέρει και πως μπορεί να σκηνοθετήσει μιούζικαλ με τον καλύτερο και πιο εντυπωσιακό τρόπο. Γιατί η μαγκιά είναι εκεί, έστω και οπτικά, να καταφέρεις να καθηλώσεις ακόμα και τους πιο αρνητικούς και ναι, τα καταφέρνει περίφημα. Βέβαια, η επιρροή που έχει ασκηθεί πάνω του από τον αγαπημένο μου Baz Luhrmann και το λατρεμένο “Moulin Rouge”, που ναι, έκανε την πραγματική έκπληξη, είναι εμφανής, έστω και αν ο προσανατολισμός διαφέρει.

Ο ρυθμός είναι γρήγορος και συνεχής, ενώ ο εντυπωσιακός και λαμπερός κόσμος του θεάματος, σκοτεινιάζει μπροστά στο πέπλο δολοπλοκίας και μυστηρίου. Ο νόμος και τα ΜΜΕ παίζουν βασικό ρόλο στην εξέλιξη, αφού είναι ο θεός του κόσμου, τα πάντα περιστρέφονται γύρω τους και κινούν τα νήματα της ιστορίας και των ηρώων κατά όπου αυτοί θέλουν. Η ζυγαριά πότε γέρνει από τη μια μεριά, πότε απ`την άλλη, το συμφέρον είναι πρωταγωνιστής και μέχρι το τέλος δεν ξέρεις ποιος τελικά θα είναι ο κερδισμένος. Άλλωστε ότι λάμπει δεν είναι χρυσός και όταν τα ηθικά όρια ξεπεραστούν, τότε δεν υπολογίζεις τίποτα, δεν επιζητάς τίποτα, απλά ελπίζεις.

Οι χορογραφίες είναι φαντασμαγορικές, γεμάτες αισθησιασμό και η προσέγγισή τους τέτοια, που τις κάνει να μοιάζουν εντελώς θεατρικές, ακόμα και μπροστά στην κάμερα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό, καθώς ο θεατής που δεν θα το προσεγγίσει απόλυτα καλλιτεχνικά, ίσως και να κουραστεί νωρίς. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί η ξέφρενη μουσική, ο έντονος χορός, τα πολλά φώτα και τα πολλά στρας, κάπου αρχίζουν και πνίγουν την αρχική ευφορία.

Η Renee Zellweger είναι η απόλυτη θεά στο ρόλο της ταλαντούχας μεν, άγνωστης δε καλλιτέχνιδας, που κάτω από το γλυκό, αθώο και πολλές φορές αφελές μουτράκι της, είναι η προσωποποίηση του μουλωχτού εγκλήματος, της δολοφονικής αθωότητας. Δεν μας έχει συνηθίσει σε τόσο απαιτητικούς ρόλους και το γεγονός ότι το πάλεψε και τα κατάφερε, είναι από μόνο αξιοθαύμαστο, όπως και τα κιλά που έχασε.

Όμως και η Catherine Zeta-Jones στο ρόλο της φτασμένης και απόλυτης ντίβας, που εν μια νυκτί καταφέρνει να στρέψει πάνω της όλα τα φώτα, για να τα χάσει τελικά από μια ασήμαντη, είναι απολαυστική. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που κέρδισε το Oscar. Χορεύει αισθησιακά, τραγουδάει καλά και πίσω από το γοητευτικά και μυστηριώδη χαρακτηριστικά της, κρύβει την απόλυτα bitch, που δεν αργεί όμως να μεταμορφωθεί σε πρόβατο.

Ο άντρας της υπόθεσης, Richard Gere, μπορεί να μην είναι η συμπάθειά μου, μπορεί να μην είναι αυτό που θα περίμενα να δω σ`αυτόν το ρόλο, στάθηκε ωστόσο στο ύψος των περιστάσεων, με μια αξιοπρεπή ερμηνεία, που όμως δεν κατάφερε να με εντυπωσιάσει. Στον αντίποδα οι δευτερεύοντες, αλλά ζωτικοί ρόλοι των Queen Latifah και John C. Reilly, είναι πέρα για πέρα αποδοτικοί, λειτουργικοί κι απολαυστικοί, παρά που το profile του χαρακτήρα που αντιπροσωπεύουν τους θέλει υπηρέτες πιο ήπιων τόνων.

Με άλλα λόγια, το “Chicago” οπτικά είναι μια πανδαισία, ένα υπερθέαμα για όλες τις αισθήσεις, από την εικόνα μέχρι και τα ακούσματα. Ντυμένο εξαιρετικά με το πνεύμα μιας εποχής βίαιης και πρόστυχης, συνάμα όμως γοητευτικής. Φαντασμαγορικά κοστούμια, εντυπωσιακές φωτογραφίες και αξιοθαύμαστες συνολικά ερμηνείες. Αλλά… εδώ έρχεται το μεγάλο αλλά! Όσο και να εντυπωσιάζουν, όσο και να σε κερδίζουν τα παραπάνω στοιχεία, το μεγάλο μειονέκτημα της ταινίας είναι όχι τόσο η έλλειψη δραματουργίας, αλλά η μη αξιοποίησή της στο βαθμό που θα μπορούσε, κάτι που κατ`επέκταση υποβιβάζει μια πιθανή θριαμβευτική κορύφωση. Ωστόσο, παραμένει μια οπτική απόλαυση!

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Σάβ 22 Φεβ 2003 - 09:00
Τελικα δεν ξερω αν προκειται για συμπτωση αλλα το τελευταιο διαστημα εχω παρακολουθησει μια σειρα απο υπερεκτιμημενες απο την κριτικη ταινιες.Θα σταθω πολυ επιφυλακτικος απεναντι στους διθυραμβους που γραφτηκαν απο ντοπιους και ξενους κριτικους αλλα και στις δεκατρεις υποψηφιοτητες που τοσο απλοχερα προσφερε το Χολλυγουντ. Αυτο που εγω απεκομισα μετα το περας του διωρου ειναι μια συρραφη απο, οντως εξαιρετικα, μουσικοχορευτικα νουμερα, εκπληκτικες χορογραφιες κινηματογραφημενες απο το Ρομπ Μαρσαλ με περισσια δυναμη και χαρη. Μονταζ, φωτισμοι, φωτογραφια ολα λειτουργουν σαν καλοκουρδισμενες μηχανες. Τωρα αν ολα αυτα ειναι και σινεμα, τι να πω;.. αμφιβαλλω.. Παντως η Τζοουνς ειναι πραγματι, απροβλεπτα, πολυ καλη σε αντιθεση με την Ζελβεγκερ και τον Γκηρ που απλα διεκπεραιωνουν με επαγγελματισμο τους ρολους τους ενω για τους δυο καρατεριστες Λατιφα και Ραιλι εχω να πω οτι απλα ανταμειφθηκαν με υποψηφιοτητες για ολους τους σημαντικους β΄ρολους που κατα καιρους εχουν παιξει και οχι για τις καρικατουρες που υποδυονται στη ταινια. Τωρα αν καποιος ζηταει κατι διαφορετικο εχω μια προταση. Μια ταινια εκπληξη.
Εκει που πιστευα οτι το αμερικανικο ανεξαρτητο σινεμα εχει πεσει σε μια παρατεταμενη χειμερια ναρκη και μας παρουσιαζει μονο ταινιες σαν την ανεκδιηγητη Γραμματεα ερχεται καθυστερημενα και στην Ελλαδα, ατυχως κατευθειαν σε βιντεο οπως ολα τα μικρα κινηματογραφικα διαμαντια τον τελευταιο καιρο, μια πραγματικα εξαιρετικη ταινια το Kissing Jessica Stein (o Απροβλεπτος Ερωτας της Τζεσικα Στειν, ειναι η, μαλλον ρηχη, αποδοση του στα ελληνικα ).Το συστηνω ανεπιφυλακτα σε οσους νοιωθουν εγκλωβισμενοι με οσα τους εχουν σερβιρει κατα καιρους φετος και απλα αναζητουν κατι καλυτερο. Το εξαιρετικο σεναριο, ισως το καλυτερο για φετος, βασιζεται σε ενα θεατρικο εργο το "Lipschtick". που εγραψαν απο κοινου οι δυο εξαιρετικες πρωταγωνιστριες Jennifer Westfeldt, Heather Juergensen θελοντας ισως να σπασουν απο κοινου τα δεσμα της ανωνυμιας του Χολλυγουντ Ευτυχησαν να συνεργασθουν με ενα, οπως φαινεται εδω, πολυ ταλαντουχο σκηνοθετη ονοματι Charles Herman-Wurmfeld ο οποιος αξιοποιει στο επακρο τις δυνατοτητες του σεναριου, διευθυνει με περισσια ανεση τους ηθοποιους του και ολοι μαζι δενουν σε ενα απολαυστικο συνολο χαριζοντας μας μια εξαιρετικη ταινια που επιδοτειται με 8 αστερακια απο το RollingStone ενω απο οτι ειδα για αυτη τη ταινια εχει πολυ θετικη αποψη και ο Π.Τιμογιαννακης στη στηλη του στον Ελευθερο Τυπο αναφεροντας το γεγονος οτι βγαινει κατευθειαν στο βιντεο ενω αλλα cineσκουπιδια πλημμυριζουν την μεγαλη οθονη.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Legacy - Κατια - Unverified - Τρί 11 Μαρ 2003 - 11:17
Η ταινια πολυ καλη, ο Richard Gere επιτελους σε εναν ρολο που μπορει να διακαιολογησει την υπαρξη του ως ηθοποιου...Και οι δυο πρωταγωνιστριες πολυ καλες, τα χορευτικα απιθανα (ειδικα το τελευταιο)... η μοναδικη μου απορια (απο την εποχη του Moulin Rouge)...γιατι παει ολος αυτος ο κοσμος να δει μιουζικαλ ενω δεν εχει ιδεα και απο οτι φαινεται δεν θελει και να αποκτησει;
Κατια
 
Legacy - Mits - Unverified - Τετ 01 Οκτ 2003 - 08:43
Ενα αδειο κουτι σε ακριβο περιτιλυγμα
Mits
 
Legacy - Mits - Unverified - Τετ 01 Οκτ 2003 - 08:44
Ενα αδειο κουτι σε ακριβο περιτιλυγμα
Mits
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.