• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Adaptation (2002)


Σάτιρα | 114' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 7 Μαρ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 11/6/2003
Διανομή: Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Λατινικά
Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 7.78/107.78/107.78/107.78/107.78/107.78/107.78/107.78/10   (7.78/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τεταρτη 29 Ιανουαριου 2003 - 12:48

Γιατι, αραγε, η κορυφη της εμπορικης και καλλιτεχνικης επιτυχιας ενος βιβλιου θεωρειται η μεταφορα του στον κινηματογραφο; Μπορουν οι λεξεις να γινουν εικονες; Μπορει το μη αφηγηματικο να γινει αφηγηματικο;

Η τεχνη του λογου δεχτηκε ενα μεγαλο πληγμα απο τον κινηματογραφο: ενα μεγαλο μερος του κοινου, αρχικα, εκλεισε τα βιβλια και μαγευτηκε απο τις εικονες της φωτεινης οθονης. Σταδιακα, ομως, εγινε αντιληπτο πως αυτο που μπορει να σου δωσει ενα βιβλιο δεν μπορει να σου το δωσει μια ταινια και vice versa. Το φιλμικο ισοδυναμο ενος λογοτεχνικου κειμενου δεν μπορει να υπερκαλυψει την απολαυση της αναγνωσης. Αντιστροφως, οι λεξεις εξ ορισμου δεν μπορουν να εχουν την αμεσοτητα της φιλμικης εικονας. Γι’ αυτο ο κινηματογραφος, τον οποιο καποιοι εσπευσαν να ονομασουν «λογοτεχνια του 20ου αιωνα», δεν καταφερε να αποσβεσει την αναγκη μας για αναγνωση. Εχει το κοινο του, οπως και η λογοτεχνια εχει το δικο της κοινο. Και, φυσικα, τα δυο «κοινα» μετρουν στο δυναμικο τους ατομα που ανηκουν και στις δυο ομαδες.

Στην ταινια, ο Nicolas Cage υποδυεται δυο σεναριστες, διδυμους. Τον Charlie και τον Donald. Ολως τυχαιως, αυτα ειναι τα ονοματα των δυο Kaufman που υπογραφουν το σεναριο. Ο Charlie ειναι παθητικος και ευαισθητος, ο Donald ειναι ενεργητικος και χιουμοριστας. Ο ενας θεωρητικος, ο αλλος πιο πρακτικος. Στην αρχη νομιζουμε οτι προκειται για σεναριακο ευρημα: καποιος συγκατοικει με τον εαυτο του, με τον οποιο συνομιλει λες και ειναι ενα αλλο προσωπο. Αυτη η εντυπωση νομιζω οτι μενει μεχρι το τελος.

Η Meryl Streep ειναι η συγγραφεας του βιβλιου The Orchid Thief, το οποιο ο Charlie προσπαθει να διασκευασει σε σεναριακη μορφη. Το βιβλιο, ομως, αντιστεκεται. Αρνειται να διασκευαστει σε οτιδηποτε «αλλο». Οπως και καθε μεγαλο εργο τεχνης, δεν θα μπορουσε να ειναι κατι αλλο ισοδυναμο, ακριβως επειδη ο δημιουργος του ειναι ενας τεχνιτης του συγκεκριμενου ειδους τεχνης. Η Γκουερνικα δεν θα ηταν ισοδυναμης καλλιτεχνικης αξιας, αν ηταν γλυπτο. Η «Ιθακη» του Καβαφη, δεν θα ηταν ισοδυναμης καλλιτεχνικης αξιας, αν ηταν πεζο. Το «Περιμενοντας τον Γκοντο» δεν θα ηταν ισοδυναμης καλλιτεχνικης αξιας, αν ηταν πινακας ζωγραφικης.

Ο σεναριστας ξερει πολυ καλα οτι το βιβλιο ειναι υπεροχο και δεν μπορει να μεταφερθει αναιμακτα σε σεναριο. Μπαινει στη ζωη της συγγραφεως, αμετοχα στην αρχη. Στη συνεχεια εντασσεται στη δραση. Κανενας καλος παρατηρητης δεν μπορει να μεινει αμετοχος. Η παρατηρηση, για να ειναι αποτελεσματικη, χρειαζεται τριβη με το παρατηρουμενο. Αυτη η τριβη καταλαμβανει μεγαλο μερος της ταινιας. Η τριβη αυτη θα ειναι ο λογος που σεναριστας και συγγραφεας θα χασουν τον μισο τους εαυτο.

Ο Peter Travers (Rolling Stone) εγραψε πως προκειται για “μια απεριγραπτα αστεια και συναμα αξιολογη ταινια απο τους δημιουργους του Being John Malkovich - Στο Μυαλο του Τζον Μαλκοβιτς”. Ειναι υπερθετικος. Θα ελεγα απλως οτι η ταινια εχει ενα πρωτοτυπο (για αμερικανικο σινεμα) θεμα και μερικες συμπαθητικες ερμηνειες. Η Meryl Streep, παρ’οτι δεν ειναι σε τρελα κεφια, εχει πραγματι το ερμα της συγγραφεως. Άλλωστε το εχει ξανακανει, σε εντελως κωμικο επιπεδο, στην «Διαβολογυναικα». O Cage ειναι ο γνωστος Cage που ξερουμε απο παντου. Απλως εδω δεν προσπαθει να το παιξει γκομενος, αλλα looser. O Chris Cooper σου δινει την εντυπωση οτι παιζει τελεια τον εαυτο του.

Εκεινο που με τσαντιζει ειναι που οι αμερικανοι ακομα δεν εχουν καταλαβει οτι η «Γραμματικη και το συντακτικο» του σινεμα ειναι το πλανο και το μονταζ. Δεν ειναι οι ερμηνειες των ηθοποιων και το σεναριο. Εδω ο Spike Jonze εχει ενα ενδιαφερον σεναριο και αξιοπρεπεις ηθοποιους, αλλα το σκηνοθετει λες και ειναι μια σαπουνοπερα στην τηλεοραση. Καμερα ενα, καμερα δυο! Το ντεκουπαζ δεν σημαινει τιποτα; Ο κινηματογραφος ειναι απλως «να πουμε μια ιστορια με εικονες»; Που ειναι η αντιστιξη πλανου-λογου, που ειναι η «ματια» πανω στα πραγματα που σε κανει κινηματογραφιστη; Η τεχνη δεν ερχεται πια να περιγραψει, αλλα να συμπληρωσει τη ζωη. Ταινιες σαν κι αυτην ερχονται απλως να υπενθυμισουν οτι στη ζωη «συμβαινει κι αυτο», αντιγραφοντας το, λες και ειναι ρεπορταζ για τις ειδησεις. Και τελικα καταληγει μια ταινια ενδιαφερουσων προθεσεων να κατανταει ενας σελιδοδεικτης ξεχασμενος μεσα στη ζωη των Kaufman, οι οποιοι μας καλουν, σαν ασχετους «συγγενεις», να εντυπωσιαστουμε απο τη ζωη του σεναριστα.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)

Βασιλης Σωτηροπουλος




Το Adaptation ειναι μια ταινια που περιγραφει με ευρηματικο τροπο τη δημιουργικη διαδικασια ενος συγγραφεα. Κεντρικος χαρακτηρας ειναι ο (πραγματικος σεναριογραφος) Charlie Kaufman. Παρουσιαζεται σαν χοντρος, φαλακρος και χωρις αυτοπεποιθηση, σε μια ερμηνεια που δικαια χαρισε στο Nicolas Cage μια υποψηφιοτητα για Oscar. Ο Charlie αναλαμβανει να προσαρμοσει (adapt) σε κινηματογραφικο σεναριο ενα βιβλιο που μιλαει για ορχιδεες (το πραγματικο βιβλιο με τιτλο "Orchid Thief" γραμμενο απο τη Susan Orlean μπορειτε να το βρειτε σε διαδικτυακα βιβλιοπωλεια) και καπως ετσι αρχιζουν ολα.

Το Adaptation ειναι μια ταινια δια χειρος Charlie Kaufman. Αν ειχατε την τυχη να απολαυσετε το Being John Malkovich - Στο Μυαλο του Τζον Μαλκοβιτς, μια απο τις μεγαλυτερες εκπληξεις του 1999, τοτε θα ξερετε τι περιπου θα βιωσετε. Να ειστε ομως σιγουροι οτι και παλι θα ξαφνιαστειτε. Με αφορμη την προσπαθεια του Charlie να προσαρμοσει ενα βιβλιο που ειναι μεν υπεροχο, δεν διαθετει ομως καμια πλοκη για κινηματογραφικη ταινια, ο σκηνοθετης Spike Jonze μας παρουσιαζει 2 ακομα βασικους χαρακτηρες: Με διαρκη flashback, γνωριζουμε τη συγγραφεα του "Orchid Thief", Susan OrleanMeryl Streep που λαμπει σε εναν κατα βαθος τραγικο ρολο, εμπλουτισμενο ομως με αρκετες κωμικες πινελιες) καθως συλλεγει στοιχεια για το βιβλιο της. Ενω, με extra flashbacks, μας παρουσιαζεται ο Laroche (δικαιολογημενο Oscar β`ανδρικου ρολου στον Chris Cooper) που αποτελει την ουσιαστικη εμπνευση της Orlean για το βιβλιο της. Σαν να μην εφτανε αυτο, εμφανιζεται και ο διδυμος αδερφος του Charlie, Donald, που μπορει φαινομενικα να δειχνει αφελης, αλλα ισως να μην ειναι ακριβως ετσι...

Το Adaptation ειναι μια ταινια που παντρευει με σχεδον σουρεαλιστικο τροπο τη φαντασια με την πραγματικοτητα. Εμφανιζονται πραγματικα προσωπα παιζοντας τους εαυτους τους, πραγματικα προσωπα που τα υποδυονται ηθοποιοι αλλα και προσωπα που δεν ειναι πραγματικα!

To Adaptation ειναι μια ταινια που μιλαει για το παθος στη ζωη. Ο Laroche εχει παθος για τις ορχιδεες. Η Orlean ακομα ψαχνει να εντοπισει το παθος στη ζωη της.

Το Adaptation ειναι μια ταινια που μιλαει για την προσαρμογη (adaptation). Οχι μονο για την προσαρμογη ενος βιβλιου σε σεναριο, αλλα και για την προσαρμογη στη ζωη, την αναγκαιοτητα του ανθρωπου για αλλαγη, αναλογα με τις συνθηκες.

Αν εμενε μεχρι εκει, το Adaptation θα ηταν μια απο τις πολυ καλες ταινιες της χρονιας. Δυστυχως ομως, και σε αντιθεση με τον ιδιο το σεναριογραφο της, η ταινια δειχνει υπερβολικη αυτοπεποιθηση στο εαυτο της, και αυτο καταληγει σε βαρος της: Το τελευταιο 20λεπτο, βασισμενο σε μια εξυπνη ιδεα, επιχειρει ενα εσκεμμενα υπερβολικο, εμμεσο σχολιο για τη βιομηχανια ταινιων του Hollywood. Το αποτελεσμα ομως προσωπικα με αποξενωσε, δινοντας μου την εντυπωση του ανεκπληρωτου.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10) (κυριως λογω του φιναλε)

Μανολης Βοζαλης




Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2005

Ένας ανασφαλής σεναριογράφος αναλαμβάνει τη μεταφορά ενός μυθιστορήματος και μπλέκεται μαζί με τον δίδυμο αδελφό του σε απρόσμενους μπελάδες, οι οποίοι είναι ακόμη μεγαλύτεροι για τον δύσμοιρο θεατή. Διότι οι πλείστες όσες σινεφίλ αναφορές (από το σινεμά του Woody Allen μέχρι τη σχολή που δημιούργησε το 8 1/2 και ακόμη παραπέρα) δε σώζουν με τίποτα τους Κάουφμαν-Jonze. Οι πολλαπλοί παραμορφωτικοί καθρέφτες ανάμεσα στη μυθοπλασία κα στην πραγματικότητα καταλήγουν σε μια ναρκισσιστική προβολή υψωμένη στο τετράγωνο. Ένα βαρύγδουπο και δύσπεπτο τίποτα.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)





Ένας φυτοκόμος προσπαθεί να εντοπίσει μια σπάνια ορχιδέα στη Φλόριδα, μια συνεσταλμένη δημοσιογράφος κάνει την ιστορία του βιβλίο και ένας φοβισμένος σεναριογράφος προσπαθεί να προσαρμόσει το βιβλίο σε κινηματογραφικό σενάριο.

Από την αρχή του το φιλμ μας υποψιάζει για την πολυεπίπεδη μορφή του, παρ’ όλα αυτά, εύκολα περνά από το υποπεριβάλλον στον περιβάλλον, στο υπερπεριβάλλον και πίσω.

Πενήντα έξι λεπτά μετά την αρχή της ταινίας, στο σημείο δηλαδή που ο Κάουφμαν εκστατικά φωνάζει στο δημοσιογραφικό ραδιοφωνάκι του, αρχίζει να αυξάνεται προοδευτικά το ενδιαφέρον. Από εδώ και μέχρι το τέλος του φιλμ είμαστε συνοδοιπόροι με τον Κάουφμαν. Και είναι αυτός ο «δεσμός» με τον Κάουφμαν που δεν αφήνει περιθώριο παρά να αναρωτηθεί κανείς πόση ειλικρίνεια κρύβει η τοποθέτηση του εαυτού του στο σενάριο, με μια όμως μη κολακευτική προβολή. Είναι επιτηδευμένα τόσο «τσαλακωμένος» από το ίδιο του το χέρι ή μήπως είναι τόσο ακομπλεξάριστος που αφήνει τις πιο σκοτεινές απόψεις για τον εαυτό του εκτεθειμένες σε οποιονδήποτε διαθέτει επτά ευρώ; Μήπως είναι άγνοια κινδύνου ή ενεργεί εκ του ασφαλούς προσφέροντας ταυτόχρονα το πιο ευτελές «αλλιώς» του, τον Ντόναλντ; Έχοντας γνώση δηλαδή, ότι οι θεατές που επεξεργάζονται την ταινία όσο εκτυλίσσεται, δεν θα αντισταθούν στην προφανή σύγκριση των διδύμων, που όντας πανομοιότυποι, μόνο τη σύγκριση των χαρακτήρων τους αφήνουν σε όλους εμάς.

Οι πιο τολμηροί, ίσως προχωρήσουν πιο μακριά και αναρωτηθούν ποιο σκοπό εξυπηρετεί η παρουσία του Ντόναλντ στο φιλμ, αν όχι την έμμεση ωραιοποίηση του Τσάρλι. Τότε ο Τσάρλι δεν είναι τόσο τολμηρός όσο το κοινό του γιατί η άνευ όρων έκθεση με ό,τι τούτο συνεπάγεται θέλει τόλμη, θέλει θάρρος, θέλει ψυχραιμία. Παρ’ όλα αυτά ο Τσάρλι επιτυγχάνει γιατί δεν πλασαρίστηκε ποτέ ως θαρραλέος. Το αντίθετο μάλλον, ως δειλός που σκέφτεται να φιλήσει το κορίτσι στο αμάξι μετά το «καληνύχτα» και τελικά δεν το κάνει, ως άτολμος που δεν βγάζει μιλιά όταν μοιράζεται το ασανσέρ με την Σούζαν (Meryl Streep). .

Δεξιοτεχνία. Αυτή η λέξη μου έρχεται στο μυαλό και άνεση. Καμία, μα καμία βεβιασμένη προσπάθεια να μας βάλει (γιατί για μερικά λεπτά κατοικήσαμε εκεί) στο μυαλό του Charlie Kaufman.

Φωτεινή Αλευρά


 
Adaptation (2002) - cinemaclub.gr - Σάβ 24 Ιουν 2017 - 19:55
Τρία χρόνια μετά την παγκόσμια επιτυχία του Being John Malkovich, ο Charlie Kaufman αναλαμβάνει να μεταφέρει στον κινηματογράφο το βιβλίο The Orchid Thief της Susan Orlean. Τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και ο οξυδερκής σεναριογράφος αποφασίζει να ανακατέψει την τράπουλα...


Συζήτηση και κριτική του Adaptation στο cinemaclub.gr
 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Κυρ 09 Μαρ 2003 - 08:35
Απορω πως ειναι δυνατον να ανταγωνιζονται στα οσκαρ ο Πολανσκι και ο Μπροντι με τον Πιανιστα τους με αυτο το απεριγραπτο σεναριο-εκτρωμα δια χειρος Τσαρλι Καουφμαν και τον υποχονδριο Τσαρλι Καουφμαν του Νικολας Κειτζ. Τρεμετε ελληνες σεναριογραφοι που με τοση προθυμια οι κριτικοι του τοπου σας στελνουν στο πυρ το εξωτερον με την πρωτη ευκαιρια. Ιδου ο πιο πνευματωδης σεναριογραφος του Χολλυγουντ τι σεναριο σκετη φαρσοκωμωδια παραδιδει. Ισως ο Γραμματικος θα πρεπει να ξανασκεφτει και να μην αλλαξει τιποτα απο το τελος του Βασιλια. Στο adaptation στο φιναλε γινεται του Κουτρουλη ο γαμος και ουτε γατα ουτε ζημια. Μπροστα σε οσα επιεικως φαιδρα και αναιτια διαδραματιζονται στα τελευταια λεπτα εδω η κοιλια που κανει το σεναριο των Γραμματικου-Παναγιωτοπουλου ειναι ενα μικρο λαθος. Παρεμπιπτοντως ευγε στο σινεφιλ κοινο, τρομαρα τους, που φερθηκαν με σεβασμο και δεν πηγαν να δουν την καλυτερη φετινη ελληνικη ταινια. Αρα τι να περιμενει κανεις απο τους θεατες του Αρχοντα και του Χαρρυ Ποττερ. Και παλι ευγε

Βαθμολογια : 1/10
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Legacy - Papadopoulou Georgia - Unverified - Κυρ 29 Ιουν 2003 - 10:59
ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ- ΚΙ ΑΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΑΝΙΔΕΟΣ, ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΛΟΓΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΤΑΤΑ ΩΣ ΚΩΜΩΔΙΑ. ΔΙΝΕΙΣ ΤΖΑΜΠΑ ΧΡΗΜΑΤΑ&ΧΑΝΕΙΣ ΑΔΙΚΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΣΟΥ.ΚΡΙΜΑ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑΣ ΓΚΕΙΤΖ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΕΤΣΙ ΤΗ ΦΗΜΗ ΤΟΥ.ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΡΛΙ ΣΤΡΙΠ... ΧΑΛΙΑ. ΜΗΝ ΤΗΝ ΔΕΙΤΕ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΚΑΝΕΤΕ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΣΤΗΝ ΑΧΡΗΣΤΙΛΑ.

Papadopoulou Georgia
 
Legacy - Πασχαλης Μαντζαριδης - Unverified - Κυρ 16 Οκτ 2005 - 01:21
Προκειται για μια ιδιορρυθμη κωμωδια-με εχει απειροελαχιστες αστειες ατακες-με πρωτοτυπο μεν,μπερδεμενο δε σεναριο του κατα τα αλλα ταλαντουχου Τσ.Καουφμαν.Ακαταληπτη μεχρι το τελος της ταινια,με φοβερες ωστοσο ερμηνειες της Στριπ και του Κουπερ.Ο Κειτζ θυμιζει μια απογοητευτικα παιγμενη καρικατουρα των νευρωτικων χαρακτηρων που συνηθως υποδυεται ο Γουντυ Αλλεν στις ταινιες του.
Πασχαλης Μαντζαριδης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.