• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Dark Blue (2002)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Παράβαση Καθήκοντος

Αστυνομική | 118' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 6 Ιουν 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/8/2003
Διανομή: Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.04 %
Αξιολόγηση: 7.57/107.57/107.57/107.57/107.57/107.57/107.57/107.57/10   (7.57/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Έχει ορκιστεί να προστατεύει. Έχει ορκιστεί να υπηρετεί. Έχει ορκιστεί να κρατήσει το μυστικό.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας είναι Dark blue, παραπέμποντας προφανώς στο σκούρο μπλε της αστυνομικής στολής. Καθώς η ταινία ασχολείται με εγκλήματα των αστυνομικών κατά την υπηρεσία τους, ένας εγκληματολόγος θα έκανε συνειρμό με τη χρήση του χρώματος ως «ετικέτας». Ο διάσημος κοινωνιολόγος Edwin Sutherland προέβη πρώτος σε κατηγοριοποιήσεις εγκληματιών ανάλογα με το κοινωνικό τους «χρώμα». Μίλησε, λοιπόν, στη δεκαετία του 1940, για το λεγόμενο White Collar Crime, τα «εγκλήματα λευκού περιλαιμίου», δηλαδή τα εγκλήματα των οικονομικά ανώτερων τάξεων (το λευκό περιλαίμιο ήταν ένα στυλιστικό στερεότυπο της upper class). Σε αντίστιξη προς το white collar crime προτάθηκε το blue collar crime, το «έγκλημα μπλε περιλαιμίου», δηλαδή τα εγκλήματα προσώπων που ανήκουν στην εργατική τάξη (και κατά το αντίστοιχο στυλίστικο στερεότυπο φορούν μπλε στολή εργασίας). Η ταινία προτείνει με τον τίτλο της μία άλλη κατηγορία που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Dark Blue Crimes, τα εγκλήματα των ενστόλων.

Οι έλληνες διανομείς τιτλοφόρησαν την ταινία ως Παραβαση Καθηκοντος, απομακρύνοντας το (ψυλλιασμένο) κοινό από τις πιο πάνω εγκληματολογικές αναζητήσεις.

Τι είναι όμως παράβαση καθήκοντος; Την απάντηση δεν δίνει η εγκληματολογία, αλλά ο ποινικός κώδικας: «Aρθρο 259.- Παράβαση καθήκοντος. Υπάλληλος που με πρόθεση παραβαίνει τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλο τιμωρείται με φυλάκιση δύο ετών, αν η πράξη δεν τιμωρείται με άλλη ποινική διάταξη.»

Στην ταινία πρωταγωνιστούν δύο αστυνομικοί: ο Έλντον (παλιά καραβάνα) και ο Μπόμπι (νέο αίμα). Βρισκόμαστε στο Λος Aντζελες, το 1992, όπου διάφορες εθνοτικές ομάδες (αφροαμερικάνοι, ευρωαμερικάνοι και ασιατοαμερικάνοι) βρίσκονται σε διαρκείς διενέξεις με ένοπλες ληστείες και έκρυθμες καταστάσεις βίας. Οι αστυνομικοί «μας» είναι μπάτσοι-πιστολάδες: θερμοκέφαλα γομάρια που δεν διστάζουν να πυροβολήσουν οποιονδήποτε «κιτρινομούρη» ή «αράπη», χωρίς ίχνος ενδείξεων ενοχής και, φυσικά, χωρίς να βρίσκονται σε νόμιμη άμυνα. Από απλά βοηθητικά όργανα της δημόσιας τάξης και της δικαιοσύνης γίνονται άγγελοι-τιμωροί, για τους οποίους οι έννοιες «ανθρώπινα δικαιώματα», «προηγούμενη ακρόαση του κατηγορούμενου», «δίκη», «θεσμοί» είναι για αυτούς ψηλά γράμματα ή και εμπόδια για την επαγγελματική τους ανέλιξη. Επομένως ο τίτλος «παράβαση καθήκοντος» είναι πολύ λίγος για να τιτλοφορήσει αυτές τις νοοτροπίες και πράξεις, τόσο κατά την αντίληψη ενός άσχετου θεατή, όσο και για τον νομικό. Όπως θα δείτε πιο πάνω στον ορισμό της παράβασης καθήκοντος, η ποινή είναι δύο χρόνια, «εκτός αν η πράξη δεν τιμωρείται με άλλη ποινική διάταξη» (αυτό ονομάζεται ρήτρα επικουρικότητας). Η ανθρωποκτονία με πρόθεση είναι ένα έγκλημα που τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη. Συνεπώς, το πλημμεληματάκι της παράβασης καθήκοντος συρρέει, στην περίπτωσή μας, με το κακούργημα της ανθρωποκτονίας. Μία πράξη (φόνος δήθεν υπόπτου σε δήθεν νομική άμυνα, με δράστη αστυνομικό) είναι και παράβαση καθήκοντος και ανθρωποκτονία από πρόθεση, αλλά τελικά θα τιμωρηθεί (φυσικά) με τη βαρύτερη ποινή, του κακουργήματος. Πρόκειται για την περίπτωση της «φαινομενικής κατ` ιδέαν συρροής εγκλημάτων», κατά την οποία, με μία πράξη τελούνται (νοερώς) δύο εγκλήματα, αλλά η πράξη τιμωρείται, φυσικά, με την ποινή του βαρύτερου. Επομένως, καλή η Παράβαση Καθήκοντος (ποιητικοεμπορική αδεία), αλλά επιστημονικά ανακριβής. Αν ήθελαν νομικό τίτλο ας την έλεγαν «Παράβαση καθήκοντος σε φαινομενική κατ` ιδέαν συρροή με ανθρωποκτονίες από πρόθεση κατ� εξακολούθηση». Καλό;

Λίγο πριν τα μισά της ταινίας, παραλίγο να παραβιάσω το καθήκον που έχω, δηλαδή να δω όλη την ταινία προκειμένου να γράψω μετά την κριτική. Ευτυχώς όμως, δεν το έκανα Ενώ, δηλαδή, η ταινία αρχίζει με «κοιλίτσα», λίγο πριν τα μισά αρχίζουν τα ενδιαφέροντα διλήμματα και οι σκηνές δράσης. Ο Kurt Russell είναι ιδανικός για το ρόλο του 45άρη+ μπάτσου, ο οποίος είναι μεγάλος μάγκας και μπορεί να αποσπάσει για την πλάκα του ένα ένταλμα σύλληψης από την γκομενίτσα εισαγγελέα («αποκλείεται, όμως, να το υπογράψει ο δικαστής») και στη συνέχεια να βρει το δικαστή σε ένα μπαρ για να του το υπογράψει. Οι σκηνές δράσης είναι καλοστημένες (αν και με μερικά λαθάκια στο μοντάζ) και η φωτογραφία σαφώς καλύτερη από τα συνήθη b-movies.

Το δεύτερο μισό της ταινίας, χωρίς να έχει κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία, έχει σαφώς περισσότερο ενδιαφέρον. Κυρίως ο τρόπος με τον οποίο τίθενται τα διλήμματα και η «θεία Δίκη». Τα κλισέ δεν αποφεύγονται (η γυναίκα του Έλντον τα φτιάχνει με έναν θεσμικό του «αντίπαλο», πράγμα που φαίνεται από την πρώτη στιγμή της παρουσίας της στην ταινία ως άκρως πιθανό έως τετελεσμένο), αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι και τόσο ενοχλητικό πια για το κοινό που -ούτως ή άλλως- θα πάει να δει μια ταινία με διεφθαρμένους μπάτσους.

Το τέλος της ταινίας είναι απογειωτικό, πάντως όχι τόσο όσο θα ήθελαν σεναριογράφος και σκηνοθέτης να φανεί. Έχει, όμως, την πλάκα του και μία σταλίτσα πικρού σουρεαλισμού.

Από πλευράς χαρακτήρων, ο μικρός αστυνομικός αναπτύσσεται πιο μεθοδικά, αλλά και πιο στερεοτυπικά, ενώ ο παλιός αστυνομικός είναι πολύ πιο μεστός ήρωας και από την αρχή ξέρουμε ότι θα παραμείνει «αδιόρθωτος». Συνήθως, όμως, αυτή η δομή χαρακτήρων προσιδιάζει στην -καθαρόαιμη- κωμωδία: ό,τι κι αν περάσει ο βλάκας, η χαζογκόμενα, ο φιλοχρήματος, ο κατά φαντασίαν ασθενής κλπ κλπ χαρακτήρας, στο τέλος τον βλέπουμε να έχει τα ίδια ακριβώς κουσούρια. Αυτό συμβαίνει -παραδόξως- και σε αυτήν την ταινία με τον πρωταγωνιστή. Όσο κι αν στέκεται μελαγχολικός απέναντι σε μια φλεγόμενη πόλη, στο τέλος της ταινίας, τίποτα δεν μας πείθει ότι την επόμενη μέρα δεν θα κάνει τα ίδια και χειρότερα. Δεν εννοώ πως η ταινία έπρεπε οπωσδήποτε να έχει έναν ηθικό προσανατολισμό -«δίδαγμα»!- αλλά θα ήθελα να δω αυτόν τον τύπο να έχει πάθει τον δέοντα ντουβρουτζά ώστε να μην είναι πια ο -εντελώς ίδιος- εαυτός του, μετά από όλα αυτά. Κάτι θα έπρεπε να τον «σημαδέψει», γεγονός για το οποίο δεν μας έχει πείσει η ταινία.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10) (ελπίζω να πάρω κι εγώ τόσο, τουλάχιστον, την άλλη Παρασκευή που δίνω Ποινικό!)

Βασιλης Σωτηροπουλος




Παρασκευή 31 Μαρτίου 2006

Στο Λος Άντζελες, ο βετεράνος αστυνομικός Έλντον Πέρι διαπιστώνει πως στο τμήμα των Ειδικών Ερευνών υπάρχει διαφθορά και αποφασίζει να το αναφέρει στον αρχηγό της αστυνομίας. Οι ισχυρισμοί του έρχονται να επιβεβαιωθούν σε μια υπόθεση ένοπλης ληστείας και ένας πόλεμος ενάντια στη διαφθορά αρχίζει… βασισμένο σε μια νουβέλα του James Ellroy, του ανθρώπου που γνωρίζει το L.A. σαν την παλάμη του, το φιλμ του Ron Shelton αναπαράγει την τετριμμένη φόρμουλα καλός μπάτσος – κακός μπάτσος στο ίδιο κλίμα με την «Ημέρα εκπαίδευσης» ή το Narc. Το κρατούν στην επιφάνεια η μαγνητική παρουσία του Kurt Russell και η ενδιαφέρουσα νεο-νουάρ ατμόσφαιρα.

Βαθμολογία: 5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars (5.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.