• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22120
  • Αριθμός συν/τών: 758598
  • Πρόγραμμα 278 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Amarcord (1973)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Θυμάμαι
- Γνωστό και ως:
Αμαρκορντ
I Remember

Εποχής | 123' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 30/09/2003
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.55 %
Αξιολόγηση: 8.21/108.21/108.21/108.21/108.21/108.21/108.21/108.21/108.21/10   (8.21/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Ο φανταστικός κόσμος του Φελίνι!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Το σινεμα του Federico Fellini ειναι βαθυτατα αυτοβιογραφικο. Οπως συνηθιζε να λεει και ο ιδιος «If I were to make a film about the life of a soul, It would end being about me” (αν επροκειτο να κανω ενα φιλμ για την ζωη μιας ψυχης στο τελος θα κατεληγε για μενα) και δεν δισταζε να συμπληρωνει «I make a film in the same manner in which I live a dream» (Κανω ενα φιλμ με τον ιδιο τροπο που ζω ενα ονειρο). Αν κανεις το αναλυσει θα διαπιστωσει οτι ο μεγαλος σκηνοθετης αυτο μας διδαξε: Να ζουμε τα ονειρα μας.

Αναμεσα στις ταινιες του το Amarcord κατεχει μια περιοπτη θεση καθως ειναι το κατεξοχην δημιουργημα με ευκολως ανιχνευσιμα αυτοβιογραφικα στοιχεια. Αυτην την διασταση του φιλμ υποστηριζει και ο τιτλος του (Θυμαμαι) που αποτελει φωνητικη παραφθορα των ιταλικων λεξεων Mi ricordo απο την ντοπια διαλεκτο της περιοχης του Ριμινι.

Ο Fellini με το Amarcord γυρναει στα παιδικα του χρονια, αναμοχλευει τις αναμνησεις του και αποτινει φορο τιμης στην ιδιαιτερη πατριδα του, Ριμινι, που φιλοξενησε τα χρονια την αθωοτητας του maestro πριν αυτος ερωτευτει παραφορα και δια παντος την Ρωμη. Η ταινια σε καμια περιπτωση δεν αποτελει πιστη απεικονιση του προπολεμικου Ριμινι, αλλωστε ο ιδιος ο σκηνοθετης συνηθιζε να διακηρυττει οτι του ηταν αδυνατο να ξεχωρισει αν οι εικονες που απεδιδε κινηματογραφικα αποτελουσαν την αντικειμενικη αληθεια η εναν συνδυασμο της με αποκυηματα της φαντασιας του. Με αλλα λογια αναμνησεις που «εφηυρε» καθως μεγαλωνε. Η διαχωριστικη γραμμη αναμεσα στο πραγματικο και στο φανταστικο ειναι δυσδιακριτη στο εργο του Fellini και αυτο ειναι που τον διαχωριζει απο τους καθαροαιμους νεορεαλιστες δημιουργους. Η μηπως τελικα ο Fellini ειναι η εξελιξη τους;

Με βαση τα παραπανω θα μπορουσαμε με ασφαλεια να ισχυριστουμε οτι στο Amarcord, ο σκηνοθετης δημιουργει μια ονειρικη ατμοσφαιρα τα στοιχεια της οποιας προερχονται μεν απο ξεκαθαρες αναμνησεις αλλα που παντα συνδυαζονται με μια εξαιρετικα ζωντανη και πολυχρωμη φαντασια.

Το Amarcord ειναι μια γκαλερι ξεκαρδιστικων πορτραιτων. Ειναι ενα παγανιστικο μωσαϊκο χαρακτηρων που ζουν στο προπολεμικο Ριμινι της φασιστικης Ιταλιας. Μεσα σ’ αυτο το περιβαλλον σκιαγραφειται με γραφικο τροπο η επαρχιακη Ιταλια των παιδικων χρονων του δημιουργου, οπως τελικα η μνημη του ειχε επιλεξει την συγκρατησει. Ο Fellini μας συστηνει σε αξεχαστους γκροτεσκο χαρακτηρες, προϊοντα μιας πραγματικοτητας συμμεικτης με τη φαντασια και τον παραλογισμο. Τα προσωπα του Fellini αποτυπωνονται στη μνημη μας με ευκολια και παρα την εξωφρενικη τους συμπεριφορα γινονται προσιτα, συμπαθη και αγαπητα και στον θεατη. Η τραβηγμενη στα ακρα συμπεριφορα τους ειναι εργαλειο στα χερια του σκηνοθετη ο οποιος απο τη μια δραττεται της ευκαιριας να μας παρουσιασει την παρορμητικη ψυχοσυνθεση του λαου του και απο την αλλη προβαινει σε ευστοχα σχολια πανω στην κοινωνικες δομες, στους οικογενειακους δεσμους και βεβαια στο φαινομενο του φασισμου.

Οι χαρακτηρες του εργου ειναι αξιαγαπητες καρικατουρες, στα ορια του παρανοϊκου που αν κανεις εχει εντρυφησει στο εργο του Ιταλου σκηνοθετη θα διαπιστωσει οτι προγονους τους συνανταμε σε ολα σχεδον τα προγενεστερα εργα του.

Ο τροπος που κινουνται και εκφερουν λογο οι ηρωες σαφως παραπεμπει σ’ αυτους που ο ιδιος ο δημιουργος θεωρουσε δασκαλους του: Charlie Chaplin, Marx Brothers, Buster Keaton … και οι σκηνες μεσα απο τις οποιες ξεπηδουν, ειναι δομημενες σαν επεισοδιακα οπτικα ανεκδοτα, σαν αποσπασματα απο ενα αγαπημενο ονειρο.

Η μονιμα ουμανιστικη διαθεση του Fellini και το απαραμιλλο χιουμορ ειναι τα οπλα με τα οποια κατευθυνει τους ηθοποιους του, οι οποιοι ισως γι’ αυτο τον λογο να μοιαζουν λιγοτερο με επαγγελματιες ηθοποιους και περισσοτερο με απλους ανθρωπους που τυχαια επιλεχθηκαν για να ερμηνευσουν την ζωη τους. Μαλλον οχι να την ερμηνευσουν, να την τραγουδησουν, να την ζωγραφισουν με ολα τα χρωματα της ανθρωπινης διαθεσης.

Το Amarcord ειναι το πιο «πολιτικο» φιλμ του Fellini ομως νομιζω οτι θα το αδικουσαμε αν το χαρακτηριζαμε απλως ως τετοιο. Ο σκηνοθετης καταπιανεται σαφως με το θεμα του φασισμου αναλυοντας το ομως απο μια εντελως διαφορετικη οπτικη γωνια η οποια ειναι ορατη ακομη και στον τροπο που επιλεγει να παρουσιασει τους μελανοχιτωνες του Μουσολινι. Για τον Fellini οι φασιστες δεν ειναι τα τρομακτικα και διεστραμμενα οντα που απο θεση απειλουν την ελευθερια μας. Οχι. Ειναι απλως αξιολυπητοι κλοουν, παθητικοι δεκτες και υπηρετες μιας «ανισορροπης» ιδεολογιας που σηματοδοτει την ανωριμοτητα της ιταλικης κοινωνιας, την ανικανοτητα της να αναλαβει ευθυνες. Αντιμετωπιζει το φαινομενο του φασισμου μεσα απο το πρισμα της αρνησης του ιταλικου λαου να ενηλικιωθει και να αντιμετωπισει τις υποχρεωσεις του και ψαχνει τις ριζες του εκει ακριβως. Ολοι εναποθετουν τις ελπιδες τους στον Μεγαλο Αδελφο και δεν ειναι καθολου τυχαια η ξεκαθαρη οργουελικη αναφορα που πραγματοποιειται, με την εμφανιση, σε μια σκηνη, του τεραστιου πορτραιτου του Duce. Προσεξτε τα ματια του.

Περαν τον πολιτικων προεκτασεων του φιλμ, ο Fellini βρισκει την ευκαιρια να εξετασει, παντα με οδηγο το χιουμορ, την ψυχοπαθολογια της μεσογειακης επαρχιακης ζωης (τουλαχιστον σε εμας, τους Ελληνες, τα περιστατικα φανταζουν γνωριμα). Η ξυλινη εκπαιδευση, οι υπερβολικα πνικτικοι οικογενειακοι δεσμοι, η ταση να ανακατευεται ο ενας στις δουλειες του αλλου, η καταπιεσμενη σεξουαλικοτητα των εφηβων, ειναι ζητηματα που βρισκουν θεση στον συνολικο προβληματισμο του σκηνοθετη ενω δεν παραλειπει να ασχοληθει εκτενως και με την γυναικα στους ρολους που αυτη καλειται να παιξει. Η γυναικα- μανα, η γυναικα- συζυγος, η γυναικα- ερωμενη, η γυναικα-φαντασιωση, η γυναικα- πορνη, ολες χωρουν σ’ αυτο το μωσαϊκο και με κωμικοτραγικο τροπο μας επικοινωνουν το καθημερινο τους δραμα.

Οι καθημερινες δραστηριοτητες, που παιρνουν σ’ αυτην την ταινια την μορφη τελετουργιων, παρουσιαζονται στην χρονικη εκταση ενος ετους που οπτικα αποδιδεται με τις αλλαγες των εποχων. Το αποτελεσμα της κινηματογραφησης ειναι μαγικο καθως συνδυαζει το οπτικο αποτελεσμα που ειχαν επιβαλει οι νεορεαλιστες με την μοναδικη ονειρικη ατμοσφαιρα του Fellini που τελικα ειναι και το σημα κατατεθεν του. Σ’ αυτην την ποιητικη καταληξη συμβαλλει αναμφισβητητα η σουρεαλιστικη καλλιτεχνικη διευθυνση του Danilo Donati, το εξυπνα εμβολιασμενο, με σεξ και πολιτικη, σεναριο των Tonino Guerra και Fellini και η καταπληκτικη διευθυνση φωτογραφιας του Giuseppe Rotunno.

Πως θα μπορουσα να ξεχασω την υπεροχη μουσικη του Nino Rota, του καλλιτεχνη που εντυσε μουσικα σχεδον καθε κινηματογραφικο οραμα του Fellini;

Ο Fellini ειναι γεννημα του ιταλικου νεορεαλισμου – μην ξεχναμε οτι ηταν ο σεναριογραφος του Roma citta aperta, της ταινιας που αποτελει την αφετηρια του κινηματογραφικου κινηματος-. Παρα τις ξεκαθαρες καταβολες του ομως, γρηγορα κινηθηκε προς ενα σινεμα που βασικο του στοχο ειχε «να κοιταει την πραγματικοτητα με ενα εντιμο ματι – ομως καθε ειδος πραγματικοτητας: οχι μονο την κοινωνικη αλλα επισης και την πνευματικη, την μεταφυσικη, καθε πραγματικοτητα που ο ανθρωπος κρυβει μεσα του». Με οδηγο αυτην την πεποιθηση ο Fellini πραγματοποιησε το δρασκελισμα απο το νεορεαλιστικο κινημα στον ουμανιστικο κινηματογραφο του.

Ο δρομος τον οποιο διανυσαμε μαζι με τον maestro ειναι αναμφισβητητα σπαρμενος με κομματια απο τις φαντασιωσεις μας, ποτισμενος με νοσταλγια, πλουσιος σε εμπειριες, ζωντανος οπως η ποιηση και παρων για να μας θυμιζει οτι η πραγματικοτητα φιλτραρεται παντοτε απο τα ονειρα μας και για αυτο και ειναι συγκλονιστικη.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Υ.Γ.: Η ταινια κερδισε την Χρυση σφαιρα και μαζι με αυτη και τα βραβεια της Ενωσης Κριτικων Κινηματογραφου της Νεας Υορκης και του National Board of Review. Α! Και το academy award for best foreign film. Τι αλλο να πω εγω;

Αλκηστις Χαρσουλη




Γυρισμένη το 1973, το Amarcord –που στα ιταλικά σημαίνει θυμάμαι- είναι η πέμπτη έγχρωμη μεγάλου μήκους ταινία του Fellini. Ο μεγάλος ποιητής του κινηματογράφου καταθέτει την ψυχή του στο πανί για να δημιουργήσει μια λυρική αυτοβιογραφία και ταυτόχρονα έναν σχολιασμό, όχι καυστικό ούτε κατακριτικό, αλλά ιδωμένο με συμπάθεια, στην ιταλική κοινωνία καθώς ανδρώνεται κατά τις δεκαετίες του φασισμού.

Η βαθιά ονειρική ατμόσφαιρα, ο κόσμος του φανταστικού όπως έχει ξεμείνει στο μυαλό του Fellini, το πραγματικό στο οποίο αποτίνει φόρο τιμής για τα αθώα του χρόνια συνθέτουν ένα παραμύθι, το προσωπικό νεορεαλιστικό παραμύθι του Fellini κυρίως αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η ατμοσφαιρική αναδρομή που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται και στον Giuseppe Rotunno ομολογώ ότι με έφερε σε δίλημμα. Διότι, αν μια ταινία του Fellini έπρεπε να είναι γυρισμένη στις αποχρώσεις του μαύρου, το Amarcord είναι αυτή. Κι αυτό επειδή, αν και το χρώμα συντείνει στη μυθοπλασία του έργου του, το παιδικό παρελθόν είναι μια ανάμνηση παλιά, σκονισμένη, θολή. Και ως εκ τούτου το ασπρόμαυρο θα μπορούσε να αποτελέσει λειτουργικό μέρος της ταινίας, ένα μόνιμο φίλτρο να μας θυμίζει τα χαμένα χρόνια.

Η παιδική ηλικία του Fellini έχει όλα τα θέματα που εμφανίζονται στις ταινίες του. Οι εφηβικές ανησυχίες, ο ερωτισμός, οι γυναίκες (και πάλι ως μητέρες και ως πόρνες), η εκπαίδευση, η πολιτική, ο φασισμός, η οικογένεια, η καθολική θρησκεία, το θέαμα. Σε μια αποσπασματική δομή, όπως ταιριάζει σε αναμνήσεις, ο ιταλός maestro θυμάται, αλλά και παρατηρεί με χιούμορ, συνήθως με κατανόηση, σπάνια με κρίση.

Oh Yeah! : Η ταινία δεν είναι ιστορικό ντοκουμέντο, είναι ένα μάθημα σε όλους μας και ιδίως στους μεγαλύτερους να ζούμε, να ζούμε όπως θέλουμε, με φαντασία, ευρηματικότητα, πάθος, να γευτούμε τα πάντα. Last but not least η μουσική επένδυση του Nino Rota, ζεστή, μελωδική, τρυφερή.

Oh No! : μα τι λέτε;

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωσταντίνος Στυλιανού


 
Legacy - Χρήστος Καλκάνης - Unverified - Πεμ 19 Αυγ 2010 - 21:40
Ο Φεντερικο Φελινι εξακολουθει να χρησιμοποιει τα προσωπικα του νεανικα βιωματα, επικαλυπτοντας τα με κωμικη (εως ενα βαθμο) χροια, προσεγμενα στη δεκαετια του `70. Κατι που ειδαμε και στις ταινιες "8½" και "Ιουλιετα των πνευματων". Βεβαια το "Amarcord" δεν θυμιζει σε τιποτα τις 2 προαναφερθεισες ταινιες, καθως προσεγγιζει ενα τελειως διαφορετικο θεμα! Ισως αυτη να ηταν μια απο τις αιτιες που χαρισε στον Φελινι το Όσκαρ ακλυτερης ξενογλωσσης ταινιας!
Βαθμολογια: 8/10
Χρήστος Καλκάνης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.