• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Ripley`s Game (2002)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Παιχνίδι του Κυρίου Ρίπλεϊ

Θρίλερ | 110' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 9 Μαϊ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 27/04/2004
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Γερμανικά - Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 6.89/106.89/106.89/106.89/106.89/106.89/106.89/10   (6.89/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Πιο ώριμος, πιο σοφός, πιο ταλαντούχος!

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2007

Ούτε την Patricia Highsmith καταφέρνει να κοιτάξει στα μάτια η Liliana Cavani, ούτε τον « Αμερικάνο φίλο » του Wenders, αξεπέραστη ματιά πάνω στο ίδιο μυθιστόρημα. Τη σώζει, ωστόσο, η μουντή και απολύτως ταιριαστή φωτογραφία του Jon Contini και φυσικά ο ιδανικά αμοραλιστής John Malkovich. Κατά τα λοιπά, η Cavani επανέρχεται στην προσφιλή της θεματική των σχέσεων εξουσίας (βλέπε και τον «Θυρωρό της νύχτας»), χωρίς όμως να καταφέρνει ιδιαίτερα βαθιές τομές.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Πέμπτη 8 Μαΐου 2003 - 10:31

Αν υπάρχει κάποιος ηθοποιός που γεννήθηκε για να παίξει το ρόλο του Tom Ripley, τότε αυτός είναι ο αναμφίβολα ταλαντούχος κύριος John Malkovich. Η ψυχρή αποστασιοποιημένη του κατατομή και το καλλιεργημένα αλαζονικό, επιφυλακτικό ύφος του, ταιριάζουν απόλυτα στο προφίλ του ευρυμαθούς δολοφόνου Tom Ripley, ενώ η κομψότητα που εμφυσεί στο μοχθηρό ήρωα που υποδύεται, είναι αυτή που δημιουργεί το μαγνητικό πεδίο της ταινίας.

Αρκετά χρόνια από εκεί που τον είχε αφήσει ο Anthony Minghella, ο ταλαντούχος κύριος Ripley (John Malkovich) είναι πλέον συνταξιοδοτημένος διαβόητος εκτελεστής, με χαραγμένα πάνω του τα σημάδια του χρόνου, και μαζεμένα στον τραπεζικό του λογαριασμό τα λάφυρα των επιδρομών του στα σκοτεινά καταγώγια της ανθρώπινης ψυχής. Όταν ένας πρώην συνεργάτης του (Ray Winstone) του ζητά να αναλάβει την εκτέλεση ενός αντίπαλου επιχειρηματία, ο Ripley αρνείται τη δουλειά, αλλά προτείνει να χρησιμοποιήσουν ένα φιλήσυχο γείτονά του (Dougray Scott), που τον είχε προσβάλει σε μια δεξίωση.

Στην πρώτη της προσπάθεια για αγγλόφωνη big budget παραγωγή, η Liliana Cavani -γνωστή κυρίως από το αντιναζιστικό The Night Porter, αλλά και στους πιο «σκοτεινούς» κύκλους για το I Cannibali- δημιουργεί ένα ψυχολογικό θρίλερ, με καταπιεσμένες τάσεις αντικατασκοπευτικού blockbuster. Το τρίτο κατά σειρά μυθιστόρημα της Patricia Highsmith και του ήρωά της Tom Ripley, μεταφέρεται από το Παρίσι στο Βένετο της Ιταλίας, και εμπλουτίζεται με τοπία που κόβουν την ανάσα και κτήρια απαράμιλλης αρχιτεκτονικής. Μια από τις ομορφότερες και σημαντικότερες σκηνές της ταινίας έρχεται στο τέλος της, όπου ο Ripley εισέρχεται στον εκπληκτικό συναυλιακό χώρο του Teatro Olimpico, υπενθυμίζοντας ότι οι καλλιτεχνικές δόξες της Αναγέννησης ακολούθησαν τις πιο άσπλαχνες εκφάνσεις της ανθρωπότητας. Η άψογη φωτογραφία και η μαγευτική σκηνοθεσία όμως, δεν επικαλύπτουν τις τάσεις του σεναρίου να μετατραπεί σε καθαρόαιμο action movie.

Λίγη σημασία έχουν όμως οι αδυναμίες του σεναρίου, όταν ο John Malkovich είναι αυτός που για άλλη μια φορά κερδίζει την παράσταση από την αρχή μέχρι το τέλος. Επενδύει στον αντιήρωά του μια εσωτερική ευαισθησία και υποβόσκουσα τρωτότητα, που απομακρύνουν το βλέμμα από τον επαίσχυντα απάνθρωπο χαρακτήρα του και το επικεντρώνουν στην υπεράνθρωπα εύσχημη αισθητική του. Η ικανότητά του να υπερβαίνει τις δυσκολίες βάσει του αυτοσχεδιασμού, τον κάνουν ίσως τον μόνο κακό που θα μπορούσε να νικήσει τον James Bond!

Αν ήμουν δολοφόνος, θα ήθελα να είμαι ο Ripley του Malkovich –εύγε!

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6,5/10 Stars (6.5/10)

Ιωσηφ Πρωιμακης




Αφιερωμα

Crash Test : Ripley`s Game VS. An American Friend


«Αν ήμουν δολοφόνος, θα ήθελα να είμαι ο Ripley του Malkovich –εύγε!»

Όπως είχα παρατηρήσει και στην κριτική του «Παιχνιδιού του Ρίπλεϋ, αν κάτι καθιστά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την ταινία της Cavani, είναι έξοχη η ερμηνεία του John Malkovich στο ρόλο του τίτλου –ένας αποστασιοποιημένος από την “πραγματικότητα των κοινών θνητών” δολοφόνος, με εξαιρετικά καλό γούστο και όψη ατόμου βαθύτατα καλλιεργημένου. Αναπόφευκτα λοιπόν, η πρώτη σύγκριση που θα έκανα ανάμεσα στις δύο ταινίες είναι αυτή ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές –εντός εισαγωγικών ωστόσο, μιας και ο ρόλος που κρατούν μπορεί να είναι ο πλέον επιβλητικός, αλλά όχι αυτός που ενδιαφέρει πρωταρχικά το σκηνοθέτη-αναγνώστη-αφηγητή του βιβλίου της Highsmith.

Από τη μία λοιπόν έχουμε τον Malkovich να αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο ενδιαφέροντος στην ταινία της Ιταλίδας σκηνοθέτιδας δίνοντας ακόμη μια εξαιρετική ερμηνεία, και να κερδίζει το μονοπώλιο της συμπάθειας των θεατών με ένα ρόλο χαμηλών αξιώσεων, αποδίδoντάς τον ωστόσο χωρίς να ξεφεύγει από τη συνήθη προσέγγιση του υπερήφανου, υπερόπτη άνδρα –ίσως απλά βελτιώνοντάς την. Από την άλλη έχουμε τον Dennis Hopper, έναν ικανότατο ηθοποιό, που κέρδισε όμως την αναγνώριση του κοινού του σε ρόλους συνήθως καρμποναρισμένους –του νοητικά και ψυχικά διαταραγμένου, της ανισόρροπης σκοτεινής φιγούρας, εγκλωβισμένης σε μια κατάσταση υπαρξιακής παρακμής, ενίοτε και στο αδιέξοδο του αλκοολισμού ή άλλων εθισμών.
Αν μπορούσα να
βάλω στον τοίχο
μου μια οθόνη
πλάσμα,

εν είδη κάδρου
με κίνηση, τότε
πολλές από τις
εικόνες που θα
φιλοξενούσε θα

ανήκαν στην
Cavani.
Έχω την αίσθηση ότι στη συγκεκριμένη διαμάχη ο νικητής είναι αδύνατον να κριθεί λόγω υποκριτικών ικανοτήτων, αλλά η σύγκριση πρέπει να μεταφερθεί στο τεραίν της συμπάθειας του κοινού. Τουτέστιν, τίνος η υποκριτική τακτική θα εφαρμοστεί στο σωστό ρόλο, για να επιτύχει την ταύτιση του κοινού με το χαρακτήρα. Με άλλα λόγια, μιλώ εντελώς υποκειμενικά όταν ξαναλέω: «Αν ήμουν δολοφόνος, θα ήθελα να είμαι ο Ripley του Malkovich –εύγε!».

Νομοτελειακό επακόλουθο, η σύγκρουση των δύο σκηνοθετών, μιας και αυτοί άλλωστε επέλεξαν και τους «πρωταγωνιστές» τους. Στη μια γωνία, έχουμε τη Liliana Cavani, μια Ιταλίδα σκηνοθέτιδα που αλίμονό της αν μπορούσε να αντισταθεί στην εκπληκτική φυσική ομορφιά της χώρας της και στην απαράμιλλη αναγεννησιακή αρχιτεκτονική των κτιρίων της. Δέσμια όμως των μεγαλομανών πλάνων της, αγνοεί τον άπλετο χώρο ψυχογράφησης χαρακτήρων που της προσφέρει το κείμενο της Highsmith, αφήνοντας τη δουλειά αυτή στο physique του main lead του θιάσου της –και ποιος θα ταίριαζε καλύτερα στα αναγεννησιακά σκηνικά από τον Malkovich; Για να μην παρεξηγηθώ, βρίσκω τη δουλειά της Cavani υψηλότατης αισθητικής αξίας: αν μπορούσα να βάλω στον τοίχο μου μια οθόνη πλάσμα, εν είδη κάδρου με κίνηση, τότε πολλές από τις εικόνες που θα φιλοξενούσε θα ανήκαν στην Cavani.
Ο Wenders είναι
κατασταλαγμένος
στις προθέσεις του
να παρουσιάσει μέσα
από τις ταινίες του
ένα κοινωνικοπολιτικό
σχόλιο για τις
σχέσεις της χώρας
του με την Αμερική

και την
αμερικανοποίηση της

κουλτούρας του.

Ο Αμερικανός Φίλος
είναι η απεικόνιση
αυτού του
διεστραμμένου
τανγκό διαφθοράς
Αλλά οι υπέροχες εικόνες της, δυστυχώς δεν προσφέρουν κάτι το βαθύτερα ουσιαστικό στην ιστορία που θέλει να μας πει.

Στην άλλη γωνιά, έχουμε τον Wim Wenders. Ήδη τότε αναγνωρισμένος από τους κριτικούς (ιδίως μετά την Αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το Πέναλτι) και κατασταλαγμένος στις προθέσεις του να παρουσιάσει μέσα από τις ταινίες του ένα κοινωνικοπολιτικό σχόλιο για τις σχέσεις της Γερμανίας με την Αμερική και την αμερικανοποίηση της κουλτούρας του. Ο Αμερικανός Φίλος είναι η απεικόνιση αυτού του διεστραμμένου τανγκό διαφθοράς, με τον Dennis Hopper στο ρόλο ενός Τεξανού Ρίπλεϋ. Η κλειστοφοβική σκηνοθεσία του, η σκοτεινή φωτογραφία, το νευρώδες μοντάρισμα ζωγραφίζουν το ψυχογράφημα των ηρώων του, αλλά ο Wenders απομακρύνεται από τον πραγματικά ενδιαφέροντα διεστραμμένο νου του Ρίπλεϋ και σκοπεύει με την κάμερά του τις ψυχολογικές μεταπτώσεις του πραγματικού πρωταγωνιστή της ταινίας (και του βιβλίου), του Ζιμμερμαν (Bruno Ganz), προσωπικότητα που ενσαρκώνει την παρηκμασμένη και ετοιμοθάνατη γερμανική κοινωνία των τελευταίων ετών του ’70. Το αν πετυχαίνει στο στόχο του βέβαια, είναι μια άλλη ιστορία. Λίγο το -εσωτερικό μεν, άνευρο δε- παίξιμο του Ganz λίγο το χαλάρωμα του σεναρίου από τον Wenders, και ο Αμερικανός Φίλος κάπου χάνει τη μπάλα. Έχει αυτή τη σπίθα, που τελικά δεν καταφέρνει να μετατραπεί σε φλόγα. Εκτός αυτού και πέραν του θέματός της, η ταινία του Wenders είναι εγκλωβισμένη στην εποχή της –τα γερμανικά ‘70s- κυρίως λόγω της σκηνογραφίας της. Και αν κάτι δεν αντέχεται, είναι οι ταινίες εποχής που αναφέρονται μόνο στην εποχή τους.

Εν κατακλείδι, μπορεί το Παιχνίδι του Ρίπλεϋ να κερδίζει και να ξεπερνά σε στυλ τον Αμερικανό Φίλο, αλλά ο δεύτερος έχει το αβαντάζ της ουσίας. Όσο για τους δύο πρωταγωνιστές; Διαλέξτε αυτόν που σας ταιριάζει καλύτερα.


Ιωσηφ Πρωιμακης


 
Legacy - Suspect - Unverified - Τρί 11 Ιαν 2005 - 22:38
2 μαλκοβιτς ξερω στη ζωη μου. Τον μποζινταρ και τον τζον. Και οι 2 χαμηλων τονων, με εξαιρετικα αποτελεσματα στη δουλεια τους. Εν προκειμενω μιλαω για το Ripley`s game μια μετρια ταινια, με λιγες καλες στιγμες αλλα χωρις τον τζον μαλκοβιτς δεν θα την εβλεπε οτι αυτη που τη σκηνοθετησε.

τα φρου φρου: τζον μαλκοβιτς. η αρχη, η μεση και το τελος.

το στορι: δολοφονος χωρις κανεναν ενδοιασμο, που συλλεγει εργα τεχνης και ακουει εκλεπτισμενες μουσικες και ολοι τον ξερουν σαν αριστοκρατη, παιζει ενα παιχνιδι με καποιον φουκαρα που τολμησε να ειρωνευτει το καλλιτεχνικο του γουστο. Ο φουκαρας εντος ολιγου πεθαινει απο λευχαιμια και του προτεινει συμβολαιο θανατου και τον δελεαζει οτι με τα χρηματα θα εξασφαλισει μετα θανατον τη γυναικα του και το παιδι τους. Μετα τις πρωτες πετυχημενες δολοφονιες, ο φουκαρας σκοτωνεται και η ζωη συνεχιζεται...

between the lines: "το χειροτερο απο ολα ειναι οτι διαπραττουμε τα πιο φρικτα πραγματα και μετα τα ξεχναμε". Ολοι και ολα εχουν την τιμη τους, το σκοτεινο προσωπο του ανθρωπου που απευχεται το εγκλημα αλλα νομοτελειακα ερχεται η ωρα που συνεργαζεται με τον διαβολο για να ικανοποιησει τις επιθυμιες του.
Θα με ενθουσιαζε αν το σκηνοθετουσε καποιος αλλος, για αυτο και με αριστα το δεκα: 5,5
Suspect
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.