• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Persona (1966)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Περσόνα
- Γνωστό και ως:
Περσόνα (Ερωτες Χωρίς Φραγμό)

Σινεφίλ | 85' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Σουηδικά
Δημοτικότητα: 0.45 %
Αξιολόγηση: 8.41/108.41/108.41/108.41/108.41/108.41/108.41/108.41/108.41/10   (8.41/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2005

Η ταινία-αίνιγμα του Bergman. Από τη μία, η διάσημη ηθοποιός σε νευρική κατάρρευση και στην απόλυτη κρίση ταυτότητας. Από την άλλη, η νοσοκόμα που θα τη συνοδέψει στο εξοχικό σπίτι και θα αναπτύξει μια περίεργη, συμβιοτική σχέση μαζί της. Δύο άνθρωποι στη συσκευασία ενός; Ή μήπως, δύο άνθρωποι που έχουν γίνει ένα; Ο Σουηδός υπαρξιστής στην πιο ακραία, από άποψη φόρμας, στιγμή του ανατέμνει την γυναικεία ψυχοσύνθεση αλλά και την αλληλεπίδραση του ερμηνευτή με τους ρόλους του, βασανίζεται για άλλη μια φορά από τη σιωπή του Θεού και χτίζει ένα τεράστιο ερωτηματικό ντυμένο στο λευκό, που σφηνώνεται στο μυαλό του θεατή.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)





"8,5 πράγματα που πάντα θέλατε να ξέρετε για το Persona (και ντρεπόσαστε να ρωτήσετε)"

Ποτέ δεν κατάφερα να δω ταινία του Bergman χωρίς να με πιάσει μια παράλογη φαγούρα στην αριστερή μου πατούσα -καμιά φορά και στη δεξιά, αλλά σπανιότερα. Μια φριχτή και αγενέστατη φαγούρα, "ακλόνητο σύμπτωμα ιδεοψυχαναγκαστικής νεύρωσης, ίσως και με φιλοδοξίες υστερίας" κατά τη διάγνωση του ψυχαναλυτή μου. Υποψιάζομαι ωστόσο ότι δεν υπάρχει τίποτα στραβό στη μέση πατούσα ενός μέσου ανθρώπου για το οποίο ένας μέσος ψυχαναλυτής δε θα μπορούσε να υπερβάλει. Ή μήπως υπερβάλλω;

Αυτές οι σκέψεις με βασάνιζαν εκείνο το βράδυ του Ιουλίου προτού υποστώ το Persona. Φυσικά η φαγούρα μου με ξαναεπισκέφτηκε. Η αλοιφή που μου είχε γράψει ειδικά για την περίσταση ο οικογενειακός μας ποδίατρος κ. Αβελάρδος είχε αποδειχτεί μούφα. Γι` αυτό μετά την προβολή του τηλεφώνησα εξαγριωμένος να του ψάλω κανά φωνήεντο (ίσως και σύμφωνο) αλλά δυστυχώς έλειπε για ένα ποδοσυνέδριο κάπου στη λίμνη Τιτικάκα -άραγε τυχαία;; Ευτυχώς είχα το mail του!

Στην αλληλογραφία μας, εκτός του να παρατηρήσω ότι η αλοιφή του δεν έκανε ούτε για φυστικοβούτυρο, του εξέφρασα και τις απορίες που με τρώγαν σχετικά με το Persona. (Σημειώνω πως ο κ. Αβελάρδος στον ελεύθερο χρόνο του επιδίδεται σε μεταφροϋδικές αναλύσεις του Bergman -ενίοτε και μεταλακανικές όταν έχει μεγάλα μετακέφια).

Με σχεδόν ύποπτη προθυμία ο κ. ποδίατρος απάντησε και στις εννιά ερωτήσεις μου, και μάλιστα αναλυτικότατα. Απολαύστε τον! (Ή τουλάχιστον προσπαθήστε...)

-Κατ` αρχάς τι σημαίνει ο τίτλος της ταινίας;

-Ως γνωστόν persona στα λατινικά, εκτός από πρόσωπο, σημαίνει και προσωπείο, δηλαδή μάσκα. Ίσως ο τίτλος να είναι μια έμμεση προτροπή προς τους θεατές να δουν την ταινία με καλυμμένο το πρόσωπο ώστε να μην τους αναγνωρίζουν. Κι αυτό γιατί ο "Σύλλογος Φίλων Καρλ Ντράγιερ" της γειτονιάς καραδοκεί! Αυτοί οι σκοτεινοί τύποι -που βλέπουν αποκλειστικά Ντράγιερ και πορνό με εγκύους- αναγκάζουν τους θαυμαστές του Bergman να αποκηρύσσουν τον σουηδό maitre και αργότερα να βλέπουν τα άπαντα του Ντράγιερ (χωρίς υπότιτλους) ενώ παράλληλα θα επαναλαμβάνουν το "Πιστεύω εις έναν Θεό, Καρλ Ντράγιερ Παντοκράτορα" στεκόμενοι στο ένα τους πόδι -αν έχουν. Καταλαβαίνεις ότι θα ήταν σώφρον να φυλαγόμαστε από κάτι τέτοια φρικιά!

-Ποια είναι η βαθύτερη ψυχολογική αιτία της αλαλίας της ηρωίδας;

-It` s all about money my dear! (Για να θυμηθούμε και το ομώνυμο τραγούδι του ΛεΠά...) Βλέπεις ο Bergman -γνωστός φραγκοφονιάς- αρνήθηκε να δώσει στη Λιβ Ούλμαν το δώρο του Πάσχα που της υποσχέθηκε κι αυτή τσίνησε, με αποτέλεσμα να μη βγάλει μιλιά καθ` όλη τη διάρκεια της ταινίας... Α, στις δύο περιπτώσεις που ψέλλισε κάτι, λέγεται ότι την είχαν υπνωτίσει κάτι γκουρού από τη Γουαδελούπη.



-Το όργιο με τους δύο ζωηρούληδες νεαρούς που αφηγείται η Bibi Anderson συνέβη στ` αλήθεια;

-Ασφαλώς και συνέβη! Κι επειδή είσαι ο αγαπημένος μου ποδοασθενής θα σου εκμυστηρευτώ τούτο: ο ένας εκ των δύο νεαρών του οργίου ήμουν εγώ! Για να είμαι ειλικρινής βέβαια, δεν ήρθα ακριβώς σε επαφή με την Bibi -μάλλον θα απεχθανόταν τους μελλοντικούς ποδίατρους- και για να αποκαταστήσω και την ιστορική αλήθεια, δεν υπήρχε άλλος νεαρός στο όργιο. Χμμμ, τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον ούτε εγώ υπήρχα, γιατί το 1966 δεν είχα καν γεννηθεί... Θα ισχυριζόμουν ότι ούτε η Bibi Anderson υπήρξε ποτέ αλλά δεν το πράττω γιατί μια τέτοια θέση θα μπορούσε να τη στηρίξει επάξια μόνο ένας αποδομιστής του βεληνεκούς του Jean Baudrillard.

-Αληθεύει ότι η Λιβ Ούλμαν είναι βαμπίρ;

-Και βέβαια αληθεύει! Δε θυμάσαι με τι λαιμαργία έγλειφε το αίμα της Bibi Anderson προς το τέλος της ταινίας; Λέγεται μάλιστα ότι η Bibi μετά απ` αυτό έγινε κι αυτή βαμπιρέλα, αλλά δεν το πολυπιστεύω -δεν μπορεί, θα την είχαμε δει σε καμιά βαμπιροταινία του Νικολαϊδη. Άσε που δεν την έχω πετύχει ποτέ και σε κανένα από τα πιτζάμα πάρτι που διοργανώνουμε εμείς οι βαμπίροι στα Καρπάθια ή στις Σταγιάτες -επ` ευκαιρία του ετήσιου φεστιβάλ λουκάνικου... Ίσως πάλι να πάχυνε από το πολύ αίμα -ή τα πολλά λουκάνικα- και νά `γινε αγνώριστη!

-Το γεγονός ότι η πρωταγωνίστρια παθαίνει αφασία ενώ ερμηνεύει Ηλέκτρα ενέχει κάποιο συμβολισμό;

-Απολύτως κανέναν. Απλώς συνειδητοποιεί ότι ο πιο βολικός ρόλος στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη είναι αυτός του Πυλάδη (ο τύπος δε βγάζει μουγκιά σε όλο το έργο!) γι` αυτό και αποφασίζει να σφετεριστεί το ρόλο του εν μέσω της παράστασης για να ξεκουραστεί λίγο από την πολλή την πάρλα. Συνεπώς μετά το σύνδρομο της Ηλέκτρας φρόνιμο θα ήταν να εισαγάγουμε στην ορολογία της Ψυχιατρικής και το σύνδρομο του Πυλάδη. Από αυτό πάσχει εντέλει η ηρωίδα!

Bibi Anderson είναι φυσική ξανθιά;

-Θα σε απογοητεύσω, αλλά όχι. Στην πραγματικότητα φυσική ξανθιά είναι η Λιβ Ούλμαν, άσχετα αν το κρύβει επιμελώς -τουλάχιστον εξωτερικά. Βλέπεις, μόνο μια γνήσια ξανθιά θα άφηνε τον ειδυλλιακό και γεμάτο συγκινήσεις χώρο ενός ψυχιατρικού ασύλου για να μεταφερθεί για θεραπεία σε μία καταθλιπτική και μουρτζούφλικη παραθαλάσσια μονοκατοικία, όπου μόνο ένας Τεό θα το γλένταγε. Μα ποιος φυσιολογικός μη ξανθός άνθρωπος δε θά `θελε να περάσει ολόκληρη τη ζωή του μέσα σε ψυχιατρείο; Περίεργα πράγματα αθώε ποδοασθενή μου...

-Υφέρπει όντως ένας λεσβιασμός ανάμεσα στις δύο ηρωίδες ή μήπως πρέπει να κόψω το Mullholland Drive;

-Αμάν αυτός ο Λιντς, έχει καταστρέψει τους καλύτερους πελάτες μου! Ναι, να το κόψεις ασυζητητί!! Προκειμένου μάλιστα να τονώσεις το straight σου αίσθημα, θα πρότεινα να το αντικαταστήσεις με κάποιο κλασικό ετεροφυλοφιλικό ρομάντζο όπως το "Παράνομα δεμένες" ή το "Για όλα φταίει το γκαζόν". Αν δε δεις αποτελέσματα, δοκίμασε και λίγη μουσικοθεραπεία, ακούγοντας κάθε βράδυ -πριν από την προσευχή σου- το "Κέλομαί σε Γογγύλα" (σε ποίηση Σαπφώς) ή το τελευταίο cd των Tatu. Αν και πάλι δε δεις αποτελέσματα, τι να πω... εγώ ένας απλός ποδίατρος είμαι!

-Παρατηρούμε ότι οι δύο περσόνες τελικά αλληλοσυγχέονται. Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι -συμβολικά μιλώντας- η Bibi "τρώει" τη γλώσσα της Λιβ, γι` αυτό και τελικά μεταλλάσσεται σε ρεπλίκα της;

-Φυσικά και θα μπορούσαμε! Άλλωστε η Bibi θα έτρωγε ό,τι έβρισκε μπροστά της όταν την πιάναν οι βουλιμίες της...

-Τελικά ποιο είναι το μήνυμα της ταινίας;

-Αχ τι κρίμα! Τώρα που μου θέτεις το σημαντικότερο ερώτημα πρέπει να κάνω εισήγηση με θέμα "Η συμβολή του καθημερινού ποδόλουτρου με μπροκολόζουμο στη μείωση της πιθανότητας ανάπτυξης ποδάγρας πριν από τα 86"...

Σου υπόσχομαι πάντως να σου απαντήσω κάποια άλλη φορά!

Ο αγαπημένος σου ποδίατρος,


Λάρδος Αβελάρδος

Θρασος Τσουρουλας




"At some time or other, I said that Persona saved my life-that is no exaggeration. If I had not found the strength to make that film, I would probably have been all washed up"
Ingmar Bergman


Το Persona είναι μια ταινία που έκανε ο σκηνοθέτης για τον εαυτό του (1). Στο πνεύμα του art cinema των 60s όμως, και όχι ακολουθώντας αυτό του (οδυνηρά εγωκεντρικού) "σινεμά του δημιουργού" που, δυστυχώς, συνεχίστηκε να... αποθεώνεται στα 70s στην Ευρώπη (και μέχρι πολύ πρόσφατα στη χώρα μας).

Σε αντιδιαστολή με τον "κλασσικό" κινηματογράφο λοιπόν, το έργο οφείλει να είναι αφηρημένο. Να ξεκινά με εκτυφλωτικό φως και φιλμ να στροβιλίζονται στη μηχανή προβολής. Και να τελειώνει με.. συγχώνευση των βασικών χαρακτήρων του. Πρέπει όμως να αποφεύγει (όπως ο διάολος το λιβάνι) την.. αφηρημάδα του δημιουργού του. Να έχει κοινωνική αξία και να ασχολείται με θέματα που αφορούν το ευρύ κοινό. Τον τρόμο μιας γυναίκας μπροστά σε ένα (επερχόμενο ή.. αφιχθέν) παιδί. Και το τυχαίο σεξ μεταξύ αγνώστων σε ερημικές παραλίες, βεβαίως.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα κόμπλεξ του σκηνοθέτη δεν (θα πρέπει να) αφορούν κανένα. Ιδανικά, το ποιος δημιούργησε την ταινία (ή το έργο τέχνης για να μην ξεχνιόμαστε) θα πρέπει να είναι αδιάφορο. Σεβόμενος λοιπόν κι εγώ το πνεύμα του δημιουργού που αποθέωσε τις Σουηδέζες.. ερμ.. την τέχνη της απλότητας, τον.. ξεχνάω. Απλά σας ενημερώνω ότι το Persona είναι η πιο πειραματική δουλειά του.

Η ηθοποιός Elisabeth Volger μένει άφωνη κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης. Κατά τη νοσηλεία της, την φροντίδα της αναλαμβάνει η νοσοκόμα Alma. Μετά από κάποιο διάστημα, οι δυό τους ταξιδεύουν σε ένα απομονωμένο σπίτι στην παραλία..

Δυο σουηδέζες θεές, η Liv Ullmann (Elisabeth) και η Bibi Andersson (Alma) γεμίζουν (κυριολεκτικά) σχεδόν όλα τα πλάνα της ταινίας. Η Ullmann είναι, όπως απαιτείται, τόσο όμορφη και γλυκιά που να γίνεται απόκοσμη. Έτσι την παράσταση κλέβει τελικά η Andersson. Πιο γήινη, σύμφωνα με το ρόλο της και φυσιογνωμικά, αλλά και εκρηκτικά σέξι, διαλύει το φίλμ και τα γόνατα των σρσενικών σε πολλές φάσεις. Μπορείς και να βγάλεις όλη την ταινία απλά παρακολουθώντας την και αδιαφορώντας πλήρως για το τι λέει. Σίγουρα όμως το να δεις και δεύτερη φορά την ταινία προσέχοντας και.. τα χείλη της, ολοκληρώνει την.. απόλαυση.

Και αυτό όχι γιατί το έργο είναι (που είναι δηλαδή) δύσκολο και απαιτεί την πλήρη προσοχή σου για να αποκρυπτογραφηθεί. Αλλά γιατί στα απλότερά (και καλύτερά) του είναι πραγματικά άπαιχτο. Όταν η Alma διηγείται (ενίοτε.. καυτά) περιστατικά από τη ζωή της ή απλά όταν οι δυο γυναίκες συναναστρέφονται, ξεχνάς ότι.. βλέπεις ταινία.

Για να μην.. ξεχνιέσαι βέβαια πέφτουν και τα.. πειραματικά εκεί που δεν το περιμένεις. Και έτσι σαν σύνολο το έργο μοιάζει σαν checklist ανατροπής του "κλασσικού" σινεμά. Θέλετε έργο που να επικεντρώνεται (επιτέλους) στη γυναίκα? Check. Δεν επιθυμείτε κλασσική αντρική ματιά? Check. Χώρος και χρόνος δε σας ενδιαφέρουν? Check. Πολλαπλές οπτικές γωνίες? Check. Σύγχιση πραγματικότητας και αφαίρεσης? Check. Ανοιχτή αρχή και τέλος? Check. Ανατροπή αιτίας-αποτελέσματος? Check. Αφορμή για κοινωνική συζήτηαη και.. ανάλυση? Check.

Check. Check. Check. Μια ταινία που φτιάχτηκε την εποχή που ο δυτικός κόσμος προσπαθούσε να ξεπεράσει την αθωότητά του με κάθε λογής πειραματισμούς. Μια ταινία που φτιάχτηκε για να επανακαθορίσει τον κινηματογράφο σαν τέχνη. Κοντά 40 χρόνια μετά (και την καταστροφική.. επέλαση των δημιουργών) αναρωτιέσαι αν έχει θέση στο pop(corn)-cinema του 21ου αιώνα. Δεν μπορείς όμως παρά να θαυμάσεις τελικά το μοναδικό ταλέντο και όραμα του δημιουργού της. Και τα.. μεγάλα κέφια της εξελικτικής δημιουργίας όσο αφορά τις πρωταγωνίστριές της.

Βαθμολογία
10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10) (Αριστούργημα, που επιβάλλεται να διδάσκεται σε κάθε υποψήφιο.. δημιουργό) ή
7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10) (Καλή, εισαγωγή για μια καλοκαιρινή βραδιά στου Ψυρρή - προτιμήστε την απογευματινή παράσταση όμως)

Βαγγέλης Καπαρτζιάνης

(1) Γράφτηκε κατά τη διάρκεια νοσηλείας του για σκοτοδίνες (παροδικούς ιλλίγους) που τον είχαν αφήσει κατάκοιτο.


 
<Χωρίς Τίτλο> - rigostar - Κυρ 02 Φεβ 2014 - 19:47
ευχαριστω πολυ
 
<Χωρίς Τίτλο> - sectus010 - Σάβ 31 Αυγ 2013 - 23:53
Παιδιά πολύ δυνατή ταινία. Πολύ βαριά και θέλει αρχίδια για να την δεις.

5/5

Βαγγέλης Χαρμίδης
 
Legacy - citizenswt - Unverified - Τετ 09 Ιαν 2008 - 16:26
Η πιο αινιγματικη,ισως,ταινια του Μπεργκμαν κανει ακομη πιο λεπτη τη διαχωριστικη γραμμη μεταξυ λογικης και τρελας.Η "Περσονα" ειναι ενα φιλμ με νοημοσυνη,ενα ψυχολογικο παιχνιδι που στο τελος αντιστρεφει τους ρολους,μια αλληγορικη σπουδη για την ουσια της τεχνης.Ο σουηδος δημιουργος μεγαλουργει ως ανατομος της ανθρωπινης ψυχης και σε τρομαζει με τις αληθειες του υποσυνειδητου που αναδυει,τοσο αμεσα και ωμα,στην επιφανεια.
citizenswt
 
Legacy - Χρηστος Παναγοπουλος - Unverified - Δευ 14 Ιουν 2010 - 14:50
Η πιο αινιγματικη ταινια του καλυτερου Ευρωπαιου δημιουργου Igmar Bergman…Η ταινια θεωρειται ατοφιο αριστουργημα ,μια απο τις καλυτερες του Bergman και γενικα ενα απο τα διαμαντια της 7ης τεχνης .Εγω δεν εχω την ιδια αποψη ,χωρις να σημαινει βεβαια οτι εχω δικιο .Σιγουρα η ταινια ειναι καλη ,οι ερμηνειες ειναι καταπληκτικες και για αλλη μια φορα η σκηνοθεσια του Σουηδου ειναι αυτο που πλαισιωνει την ταινια .Όμως ,σε σχεση με αλλες ταινιες του Bergman ,υστερει…Και οι αλλες ταινιες του πλημμυριζουν απο συμβολισμους αλλα εχουν και μια ενδιαφερον πλοκη και σιγουρα σε παρασυρει η μαγεια τους .Αυτη εδω ομως ,εχει μονο συμβολισμους ,τιποτα αλλο ,το σεναριο βασιζεται σε δυο γυναικες στην μεση του πουθενα και πιστευω οτι ο θεατης απο ενα διαστημα και μετα χανει το ενδιαφερον του .Συνολικα ,ειναι μια καλη ταινια αλλα δεν πιστευω οτι φτανει την τελειοτητα των αλλων ταινιων του κορυφαιου Bergman…
3/5

Χρηστος Παναγοπουλος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.