• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Ludwig (1972)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Λυκόφως των Θεών
- Γνωστό και ως:
Ludwig: The Mad King of Bavaria

Βιογραφική | 235' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.21 %
Αξιολόγηση: 9.31/109.31/109.31/109.31/109.31/109.31/109.31/109.31/109.31/109.31/10   (9.31/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2005

Ο βίος του εκκεντρικού βασιλιά της Βαυαρίας, Λουδοβίκου του ΙΙ, που σταδιακά οδηγείται στην τρέλα μέσα από μια αναζήτηση που του χαρίζει μόνο ψευδαισθήσεις: ο έρωτας με την εξαδέλφη του, η εξουσία και η κατασκευή των εκθαμβωτικών ανακτόρων. Ο Βισκόντι αντιμετωπίζει τον ήρωά του ως το σύμβολο μιας παρακμασμένης κοινωνικής τάξη, σε μια μεγαλεπήβολη μπαρόκ δημιουργία. Συναρπαστικό μοντάζ, μαγική φωτογραφία, αλλά και μια δραματουργική χαλαρότητα, καθώς και επικίνδυνη «υπερφόρτωση» από το πολυτελές ντεκόρ και τη μουσική. Ένα υποβλητικό πορτρέτο που βρίθει αντιφάσεων, όπως όφειλε.


Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Ο Count Luchino Visconti de Modrone κατέχει τη δική του εξέχουσα θέση (ή καλύτερα να γράψουμε «θρόνο») στη cineματική ιστορία. Από τους τρεις γίγαντες του ιταλικού νεο-ρεαλισμού (μαζί με τους De Sica και Rossellini), οδήγησε σημαντικά την μετάβαση στο art cinema στα 60’s, περνώντας σε ένα κινηματογράφο ασυμβίβαστα προσωπικό (όπως οι Bresson, Dreyer), με μια σχεδόν…ανήθικη προσήλωση στην τελειομανή mis en scene δραματουργία (σε αντίθεση με το μινιμαλισμό των τελευταίων), και μια υπερβολική (μα τόσο σαγηνευτική) προσήλωση στην επιβολή του χώρου / σκηνικού έναντι του κινηματογραφικού χρόνου.

Εκεί που ο Godard αμφισβητεί τις καθιερωμένες δομές αφήγησης, ο Visconti (εντριφής γνώστης της Όπερας, του Θεάτρου, της Λογοτεχνίας και της Ζωγραφικής τέχνης), επεκτείνει τις υπάρχουσες φόρμες προωθώντας ένα όραμα περίπλοκο, αχανές, με κύριο άξονα την θέση του ατόμου απέναντι στην κοινωνία και (ιδιαίτερα στα τελευταία, ιστορικά του films) στην Ιστορία. Πιο συγκεκριμένα, τη θεματολογική εμμονή του Visconti αποτελεί η history-repeats-itself πτώση της άρχουσας αριστοκρατίας σε περιόδους αναδιαμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού. Οι τελευταίοι μήνες της Αυστριακής κατοχής στο Senso, η ένωση της Ιταλίας στο The Leopard, η άνοδος του Τρίτου Ράιχ στο The Damned.

To Ludwig, ανήκει στην ύστατη καλλιτεχνική περίοδο του Visconti (μαζί με τα Death in Venice, Conversation Peace, The Innocent)- την πιο έντονα προσωπική, σκοτεινή και αποστασιοποιημένη του περίοδο. Πραγματεύεται την προσπάθεια ενός ατόμου (εδώ βασιλιά της Βαυαρίας- φοβερή, μαριονετίστικη(!) ερμηνεία του Helmut Berger) να ζήσει εκτός της εποχής του, την ύστατη διαστροφή και την τελική του παράδοση στην παράνοια. Όλα αυτά μέσα σε ένα baroque μεγαλείο κι ένα ατυχές love story με την πριγκίπισσα Elisabeth (η αδικοχαμένη Romy Schneider) που οδηγεί στην ομοφυλοφιλία – στοιχεία παρμένα από τον ταραχώδη βίο του ίδιου του Visconti. O βασιλιάς τρελαίνεται και χτίζει kitschάτους πύργους παντού, «καταδιώκει» με τον πόθο του τον Wagner και τελικά απομακρύνεται από την εξουσία για να παραδοθεί στη Λήθη.

Σε cineχεια της μελαγχολίας του The Leopard, φθάνουμε στη νεύρωση του Ludwig. Του βασιλιά που ποτέ δεν ήταν κατάλληλος για το θώκο και χρησιμοποίησε την εξουσία του για να κρυφτεί από τον ίδιο του το λαό. Κι ενώ θαυμάζω το πρώτο φιλμ, δυσκολεύομαι να συμπαθήσω το δεύτερο. Είναι αυτό το κλειστοφοβικό, παγωμένο όριο της παρακμής και αποδόμησης μιας προσωπικότητας που κόβει τα νήματα της ταύτισης με την αντι-ηρωϊκή persona του Ludwig. Μολαταύτα το οπτικό μεγαλείο των 4 (αποκαταστημένη εκδοχή από τις... γριες-Visconti fans) ωρών, είναι δηλωτικό της ευφυΐας του καλλιτέχνη.

Με ένα σαδιστικό, άκαμπτο tempo, ο ήρωας περιπλανάται ακατάπαυστα σε πολυδαίδαλους διαδρόμους (απευθείας συμβολισμός των αδιεξόδων της εσκοτισμένης διανοίας του) των αρχιτεκτονικών του εκτρωμάτων για να ενταφιασθεί στην σκοτεινή του ειρκτή, οσότου συναντήσει μυστηριώδη θάνατο με την έξοδό του απ’αυτήν. Το τέλος όμως έχει επέλθει πιο πριν, ήδη από την αποδοχή μιας εξουσίας που τσάκισε την φυματική ψυχή του άμοιρου Ludwig...

(Και για τους...βιαστικούς!):

Υπερ-λουσάτο gay δράμα εποχής με θέμα τη ζωή του ομώνυμου Βαυαρού Βασιλιά που ξεπούλησε τα πάντα για να υπηρετήσει τα τρυφηλά του πάθη (μέσα σ’όλα και η αγάπη του για τον… Wagner). Με την ιστορική ανάπλαση επιπέδου ενός Senso (1955) και το υπαρξιακό αδιέξοδο μιας προσωπικότητας όπως το τελειοποίησε στο θρυλικό Death In Venice. Ο Visconti, κοντά στο κύκνειο άσμα του φανερώνει τη μελαγχολία του, πάντοτε με απαράμιλλο στυλ.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Τάκης Γκαρής


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.