• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Seabiscuit (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Μεγάλο Φαβορί

Ιστορική | 140' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 30 Ιαν 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 12/11/2004
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.14 %
Αξιολόγηση: 6.75/106.75/106.75/106.75/106.75/106.75/106.75/10   (6.75/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ένα αουτσάιντερ γίνεται θρύλος.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2005

Ένας νεαρός τζόκεϊ αναλαμβάνει ένα άλογο που θεωρείται ξοφλημένο και οδηγείται στο θρίαμβο, κι όλα αυτά στις ΗΠΑ του ’30. Κουραστικό, χωρίς έμπνευση και πρωτοτυπία και ιδιαιτέρως «ξεχειλωμένο» σε διάρκεια. Με λίγα λόγια, αμερικάνικο παραμυθάκι με ρετρό διάθεση που βλέπεται με το ζόρι.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)





Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2003 - 18:28

“You don`t throw a whole life away just `cause it`s banged up a little!”

Διανύουμε μια κινηματογραφική χρονιά όπου δεσπόζει μια αρμάδα (όνομα και μη χωριό) super heroes με comic ή απλά larger than life χαρακτηριστικά. Σινεμά των digital effects, σαρωτικών εικόνων που…εξαρθρώνουν τον αμφιβληστροειδή, σε concepts απλοϊκά, χαμηλών απαιτήσεων. Καθαρόαιμα άτια, κάτι σαν τον τεράστιο War Admiral της ιστορίας μας. Ανίκητα, αδιαμφισβήτητα.

Από την άλλη υπάρχει το σινεμά μιας άλλης, ας την πούμε της Capra-esque εποχής. Φτώχια, αγώνας, μα και ηθικές αξίες ψηλά: Ακεραιότητα, αυτοθυσία, ξεπέρασμα των ορίων ενάντια στις πιθανότητες. Είναι σα να λέμε ο Seabiscuit, ένα κακομεταχειρισμένο, χωρίς επίγνωση των δυνατοτήτων του, άλογο κούρσας. Ξεκινά αργά, μα όταν βλέπει τους αντιπάλους στα μάτια πωρώνεται και τους αφήνει απλόχερα…τη σκόνη του!

Με διαδοχικά voice-overs διανύουμε τις απαρχές του 20ου αιώνα, όταν το άλογο έχασε την πρωτοκαθεδρία μαζί με την οικονομική του αξία στον ξέφρενο καλπασμό των πρώτων μοντέλων αυτοκινήτων στην Αμερική. Φθάνουμε στις μαύρες ιστορικές μνήμες του Big Depression, με το χρηματιστηριακό κραχ και την απίστευτη ύφεση, ανεργία, εθνική…κατάθλιψη που ακολούθησε. Μέσα σε ένα τέτοιο ζοφερό κλίμα, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, ο Seabiscuit και οι ανέλπιστες νίκες του απετέλεσαν ένα πανεθνικό σύμβολο πίστης, αγώνα και ελπίδας για επανάκαμψη.

O Tobey Maguire είναι ο άσημος και πεισματάρης – όσο- δεν -παίρνει jockey που θα οδηγήσει τον Seabiscuit στις ατραπούς της καταξίωσης, ρισκάροντας τη φυσική του ακεραιότητα. Ο Jeff Bridges, πλούσιος βιομήχανος αυτοκινήτων, κάνει μια νέα εκκίνηση ζωής, πολεμώντας το τραγικό οικογενειακό του παρελθόν. Ο –υπερήλικας εδώ- Chris Cooper, βαθύς γνώστης της φύσης του αλόγου, βάζει ένα στοίχημα καριέρας, κυριολεκτικά σώζοντάς το από πρόωρη ευθανασία. Ο William Macy είναι ο παλαβιάρης (sic) αθλητικογράφος του ραδιοφώνου που μεταφέρει τους θριάμβους του Seabiscuit στα εκατομμύρια των αμερικανών fans.

O Gary Ross (Pleasantville) έχει περάσει τις εξετάσεις του ως δημιουργός (σεναριογράφος/σκηνοθέτης/παραγωγός). Κανείς καλοπροαίρετος δε μπορεί να του αρνηθεί την ικανότητα να αναπλάθει εικόνες του παρελθόντος με ενδελεχή ακρίβεια, στιλπνότητα και αυθεντικότητα. Τα «επίκαιρα» που παρεμβάλλονται στα καρέ της ιστορίας του γίνονται ένα με αυτήν, αναδιφώντας εν τέλει μια συνολική εικόνα- ψηφιδωτό μιας δύσκολης – μα – ζωντανής και σημαντικής για τους αμερικανούς ιστορικής συγκυρίας. Η καίρια μουσική επένδυση του μέγα Randy Newman, η καλλιτεχνικά άρτια φωτογραφία του John Schwartzman, το ωρολογιακής ακρίβειας editing, συντελούν σε μια αξιοθαύμαστη παραγωγή, που δεν εκβιάζει συναισθήματα και εντυπωσιασμό, αργεί να αναπτυχθεί στο πρώτο μέρος αλλά ξεπετάγεται με ορμή ως τον περιφανή τερματισμό. Ειδικά οι σκηνές κούρσας είναι οι καλύτερες που έχουν γυριστεί ποτέ. Έτσι απλά.

Όσο για τις ερμηνείες, θα έχουμε να τα λέμε… εκεί γύρω, στα oscars. Ο Maguire δεν εντυπωσιάζει όσο στο Wonder Boys, είναι όμως κραταιός – χώρια που έμεινε…λειψός για το ρόλο. Ο Bridges διαπράττει την ερμηνεία της ζωής του, σε ρόλο που παραπέμπει στις Tuckerρ μέρες του. Ο Cooper, όπως πάντα αγνώριστος, χωρίς υπερβολές, με εσωτερική λάμψη. Ο Macy είναι ο show-stealer της υπόθεσης, σε ρόλο όμως μάλλον καρυκευματικό, κάτι-σαν το χορό του αρχαίου δράματος (!).

Πολλοί cin(e)άδελφοι μιλούν για το dark horse της φετινής Απονομής. Είναι νωρίς για συμπεράσματα βέβαια, πάντως τα standards έχουν ως εξής: A. Πρόκειται για την απόλυτη ταινία-για-όλη-την-οικογένεια της χρονιάς, flip side του Disneyκού Finding Nemo. B. Η υπόθεση είναι γνωστή, ευπρόβλεπτη, αλλά αριστοτεχνικά γυρισμένη. Ίσως το Cider House Rules του 2003. Γ. Πολύ δύσκολα θα φθάσει πεντάδα, όμως δεν αποκλείεται επ’ ουδενί από τις επιμέρους κατηγορίες.

Αναρωτιέμαι τέλος ποιο θα μπορούσε να είναι το κοινό της ταινίας στην Ελλάδα. Αλογομούρηδες, ρομαντικοί και θιασώτες του αξιοπρεπούς Hollywood, αυτό που στοχεύει στον αγνό πατριωτισμό και την αθωότητα που εξέλιπε ανεπιστρεπτί. Για να λέμε και του… cineφίλου το δίκιο όμως, μπήκε Σεπτέμβρης και η σπουδαία… αμερικανιά δεν εθεάθη ακόμη…

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6,5/10 Stars (6.5/10)

Τακης Γκαρης


 
Legacy - Δημοσθενης Καραγιαννοπουλος - Unverified - Τρί 21 Δεκ 2004 - 03:49
Δεν απορω που βρεθηκε στην πενταδα των υποψηφιων για Οσκαρ καλυτερης ταινιας. Οπως επισης δεν απορω που προταθηκε και σε διαφορες αλλες κατηγοριες και τελικα δεν πηρε τιποτα!
Το Seabiscuit ειναι μια πολυ εντονη ταινια, που σε γεμιζει με θετικη συναισθηματα, με τροπο ομως καθολου "χαζοαμερικανικο". Ο μυθος του Δαβιδ και του Γολιαθ ξαναζωντανευει μεσω της αληθινης ιστοριας του αλογου αυτου και των ανθρωπων που το περιβαλλουν, οπως επισης ζωντανευουν και τα λογια του Κοελιο:"Αν θελεις κατι πραγματικα, ολο το συμπαν συνομωτει για να το πετυχεις".
Πολυ εντονη η σκηνοθεσια, τρομερη η δουλεια στο μονταζ, αλλα αυτο που πραγματικα ξεχωριζει ειναι οι ερμηνειες. Πολυ καλος ο Maguire σε πρωτο φοντο, ενω οι Bridges, Cooper παιζουν "παπαδες" στο background.
Το Seabiscuit δεν ειναι μια ταινια με δυναμικη αριστουργηματος. Και δεν ειναι αριστουργημα. Δεν παυει ομως να ειναι μια πολυ καλη ταινια, ιδιαιτερως θετικη και σιγουρα, δικαιως μεσα στις καλυτερες ταινιες του 2003 (2004 για μας)
Βαθμολογια:8,5
Δημοσθενης Καραγιαννοπουλος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.