• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Il Grido (1957)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Κραυγή
- Γνωστό και ως:
The Cry
The Outcry

Δραματική | 116' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 22/12/2003
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.14 %
Αξιολόγηση: 7.57/107.57/107.57/107.57/107.57/107.57/107.57/107.57/10   (7.57/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 22 Ιουλίου 2005

Ένα αριστούργημα –προπομπός της περίφημης «τριλογίας της αλλοτρίωσης» (Η Περιπέτεια, Η Νύχτα, Η Έκλειψη). Πληγωμένος ανεπανόρθωτα από την γυναικεία εγκατάλειψη, ο Άλντο θα περιπλανηθεί άσκοπα στη ρημαγμένη ιταλική ενδοχώρα. Μάταια θα αναζητήσει την επιβεβαίωση, καθώς η ταυτότητά του έχει αναιρεθεί σε όλα τα επίπεδα. Με αφετηρία τη πληγωμένη μονάδα, ο Αντονιόνι παραδίδει μια διεισδυτική ματιά σε ένα κατεστραμμένο τοπίο –αντανάκλαση της στοιχειωμένης μνήμης του ήρωα, αλλά και των αδιεξόδων του προλεταριάτου. Φανερές οι νεορεαλιστικές καταβολές, όπως και το σταδιακό πέρασμα σε μια φόρμα προσανατολισμένη προς υπαρξιακές αναζητήσεις.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)





Τον ξέρω τον Antonioni! Κάθε ταινία του αποτελεί «πρωτόλειο δείγμα κοινωνικού προβληματισμού». Ίσως για αυτό απογοητεύτηκα από την Κραυγή, η οποία, αν και σαφώς πιο προσιτή από τις υπόλοιπες δουλείες του, βάδιζε στα επικίνδυνα χνάρια ενός αξιοπρεπούς δράματος χαρακτήρων που αδυνατεί να προσφέρει περισσότερα.

Η απλή ιστορία καθηλώνει την ταινία σε χαμηλά επίπεδα και μπορεί να εκφραστεί με τον εναλλακτικό τίτλο «Ο Άντολτ και οι γυναίκες του», αφού καθ’ όλη τη διάρκεια της παρακολουθούμε την περιήγηση του πρωταγωνιστή από γυναίκα σε γυναίκα. Ναι το ξέρω, αφελής (και χοντροειδής) τρόπος να το θέσω, αλλά αφελής είναι και ο τρόπος που το εισέπραξα από ένα μέτριο σενάριο, το οποίο δεν σώζουν οι ρεαλιστικοί διάλογοι.

Η δομή λοιπόν της ταινίας είναι απλή και παρακολουθίσιμη μέχρι το απαισιόδοξο φινάλε: Ένας άνθρωπος που αναζητά νόημα, πέρα από όσα η κοινωνία του προσφέρει, πέρα από όσα δεν αρκούν για να τον κάνουν ευτυχισμένο. Αλλά όσο η περιπλάνηση του συνεχίζεται τόσο συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να έχει περισσότερα, δεν δικαιούται περισσότερα, και αυτό αρνείται να το δεχτεί. Αυτό έχει να πει η ταινία και αυτό λέει χωρίς περαιτέρω επιδιώξεις. Αυτά όμως τα ψήγματα προβληματισμού δεν αρκούν.

Για το όποιο ενδιαφέρον αποκτά νομίζω ότι οφείλει να ευγνωμονεί τους χαρακτήρες της, οι οποίοι πλάθονται γήινα και ανθρώπινα, παραδίδοντας μαθήματα ηθογραφίας. Σκιαγραφούνται με μέτρο και με την βοήθεια των πολύ καλών ερμηνειών αποτελούν το δυνατότερο σημείο της ταινίας, κάνοντας τη διαφορά ανάμεσα σε ευρωπαϊκό και αμερικανικό κινηματογράφο πιο αισθητή από ποτέ. Σε αντίθεση με τους κραυγαλέους τρόπους του Hollywood η Κραυγή κρατιέται προσγειωμένη και καταφέρνει χωρίς πομπώδεις εξάρσεις να φέρει το κέντρο βάρους εκεί που πρέπει: στον άνθρωπο.

Η μελαγχολία έρχεται να συμπληρώσει την παλέτα των συναισθημάτων και σε συνδυασμό με την διακριτική μουσική να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα, η οποία θα σε υποβάλει με την ευαισθησία της.

Η πίκρα πάντως παραμένει. Περίμενα πολλά περισσότερα από τον Antonioni. Όχι δεν είδα κάποιο διαχρονικό αριστούργημα, είδα ένα απλό δράμα, το οποίο ξεχωρίζει για τον ανθρωποκεντρισμό του…

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Στάμος Δημητρόπουλος




Γυρισμένη το 1957 η ταινία σηματοδοτεί την κατάληξη της πρώτης περιόδου του Antonioni, έπειτα από 7 χρόνια δημιουργίας ταινιών μεγάλου μήκους (πρώτη το 1950 η Χρονικό ενός έρωτα). Δύο χρόνια αργότερα θα ακολουθήσει το πρώτο μέρος της τριλογίας της αποξένωσης, το Η περιπέτεια.

Το σενάριο είναι σύντομο και η πλοκή ρηχή. Η ιστορία στηρίζεται στον πόνο των ανθρώπων, στην απελπισία των σχέσεων, στη μοίρα. Ένας άντρας, ο Aldo, χωρίζει και διώχνεται από την γυναίκα με την οποία διατηρεί σχέση, καθώς αυτή συνάπτει σχέση με κάποιον τρίτο. Ο Aldo παίρνει την κόρη του και περιπλανείται από χωριό σε χωριό ψάχνοντας να βρει την ευτυχία γι αυτόν και την κόρη του.

Σχεδόν κάθε μοτίβο ή «συνήθεια» που συναντά κανείς στο αντονιονιακό σύμπαν απουσιάζει από την Κραυγη. Γυρισμένη εξ ολοκλήρου στην ιταλική εξοχή, αποτελούμενη από εξαιρετικά καθαρά ασπρόμαυρα πλάνα, ανοιχτή και προσιτή στο ευρύ κοινό, χαρακτήρες που μιλούν ανοιχτά για τον εσωτερικό τους κόσμο ή αφήνουν να αναφανεί στο πρόσωπό τους, απλοί συμβολισμοί, απλά νοήματα που στις κατοπινές ταινίες του θα αποτελέσουν αντικείμενο δυσκολότερης αναζήτησης, όλα αυτά καθιστούν την ταινία ευκολονόητη, αλλά και συνηθισμένη.

Oh Yeah! : H μελαγχολία, το αδιέξοδο των ανθρώπινων επαφών και η απελπισία που τόσο ταλαιπωρούν τους ανθρώπους του Antonioni, συνθέτουν ένα δράμα που αξίζει να δει κανείς

Oh No! : Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι η ταινία μοιάζει πολύ με τα ελληνικά δράματα. Χωρίς βέβαια γραφικότητες, περιττούς μελοδραματισμούς και σπαραξικάρδιους διαλόγους, η Κραυγη δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα δράμα και μάλιστα απογυμνωμένο από κάθε τι σχεδόν που αναγνωρίζει κανείς ως ιδιαιτερότητα στον Antonioni.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Κωσταντίνος Στυλιανού




Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010

Πάντοτε πίστευα πως ο καθένας από μας ζει στο δικό του κόσμο, απλώς ο κόσμος μερικών από μας είναι σίγουρα πιο ενδιαφέρων από τον κόσμο άλλων. Όσο κι αν η έννοια αυτή είναι υποκειμενική, κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως ο κόσμος του Αντονιόνι είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέροντας. Ακριβώς αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα από το Il Grido. Ο Αντονιόνι σίγουρα δεν είναι τόσο ώριμος, σίγουρα ακόμη δεν έχει κάνει το μεγάλο μπαμ, δεν παύει όμως να είναι ένας δημιουργός σκεπτόμενος κι ένας άνθρωπος με οράματα, απόψεις όσο κι εμμονές. Όλα αυτά θα τα βρείτε στο Il Grido. Οι προβληματισμοί του για την αποξένωση, για τη σύγχρονη αστική κοινωνία είναι όλοι εδώ. Οι προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις κάνουν κι εδώ την εμφάνιση τους, διεκδικώντας πρωταγωνιστικό ρόλο, και η αστική κοινωνία εμφανίζεται και πάλι ως πηγή μυρίων κακών μέσω ενός δυσοίωνου αλά Zabriskie Point φινάλε.

Πάμε τώρα στα ελαττώματα. Η ταινία έχει τη δομή ενός road-movie που στην πορεία μετατρέπεται σε φιλοσοφική-εσωτερική αναζήτηση. Δυστυχώς, η πορείααυτή κουράζει με τους υπερβολικά αργούς της ρυθμούς και την απουσία οποιουδήποτε στοιχείου που θα ιντριγκάρει το σινεφιλικό μάτι. Ναι, αναφέρομαι και στη σκηνοθεσία, που σίγουρα εδώ δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, στεκόμενη βέβαια με αξιοπρέπεια απέναντι στο θέμα της. Αυτό, όμως, που κυριότερα απουσιάζει από την ταινία, είναι οι συμβολισμοί κι ο φιλοσοφικός στοχασμός στον οποίο μας καλόμαθε ομολογουμένως με τις επόμενες ταινίες του ο Αντονιόνι.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Σοφία Γουργουλιάνη


 
steno - abel - Δευ 14 Δεκ 2009 - 19:00
Η καλύτερη ταινία του Αντονιόνι
Το επεξεργάστηκε ο/η abel συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.