• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Γενικές Πληροφορίες


Lost in Translation (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Χαμένοι στη Μετάφραση

Δραμεντί | 102' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 17 Οκτ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/4/2004
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Ιαπωνικά - Γαλλικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.60 %
Αξιολόγηση: 7.26/107.26/107.26/107.26/107.26/107.26/107.26/107.26/10   (7.26/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Όλοι θέλουν να ανακαλυφθούν.

- Gallery:



 

- Συντελεστές :

Sofia CoppolaΣυγγραφέας  Academy Award Winner

Bill MurrayΗθοποιός ....Bob HarrisAcademy Award Nominee

Sofia CoppolaΣκηνοθετης  Academy Award Nominee

Scarlett JohanssonΗθοποιός ....Charlotte 

Giovanni RibisiΗθοποιός ....John 

Anna FarisΗθοποιός ....Kelly 

Akiko TakeshitaΗθοποιός ....Κα Kawasaki 



 
Lost in Translation (2003) - kprncs - Τρί 16 Ιουν 2015 - 19:03

ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=703653]

Lost in Translation (2003)

Ο μεγαλοηθοποιός Bob Harris (Bill Murray) μεταβαίνει στο Τόκυο, για να γυρίσει κάποιες διαφημίσεις ποτών για την τεράστια Ιαπωνική αγορά.
Εκεί, μετά τις κάποιες εντατικές ώρες γυρισμάτων δεν έχει τίποτα να κάνει και περιφέρει την βαρυεστημένη του υπαρξη από σάουνα σε μπάρ...
Στο ίδιο ξενοδοχείο ο δυναμικός φωτογράφος John  (Giovanni Ribisi) απογειώνει την καριέρα του, αφήνοντας την όμορφη και έξυπνη γυναίκα του Charlοtte (Scarlett Johansson) να βολοδέρνει μόνη της όλη μέρα...
Οι δύο αυτές ψυχές κάποτε συναντιώνται και μία τρυφερή σχέση αναπτύσσεται μεταξύ τους, καθώς και οι δυο ψάχνουν να γεμίσουν τις κενές ζωές τους με λίγη κατανόηση και αγάπη από τον άλλο.
Η σχέση τους δεν εκφυλίζεται σε σεξουαλική συνεύρευση, αλλά σε ένα πονεμένο και βουβό αίσθημα, γιατί και οι δύο ξέρουν ότι δεν μπορούν να αφήσουν τις ...κανονικές τους ζωές, με τα παιδιά, τις γυναίκες ή άντρες και τις δεσμεύσεις που κουβαλάνε..
Συμπαθητικό έργο, αν και σε πολλά σημεία ξεφεύγει και από μία συναισθηματική, ανθρώπινη ιστορία καταντάει ...τουριστικός οδηγός της υπέροχης πόλης του Τόκυο.

Ο Murray δεν ήταν ποτέ αγαπημένος μου ηθοποιός, δεν ξέρω κάτι με απωθούσε σε αυτήν την "καθημερινή" εικόνα που πρόβαλε.
Σε αυτό το έργο όμως είναι μία ήρεμη δύναμη, με αληθοφανή ερμηνεία, δίπλα στην όμορφη και ελκυστική Johansson, που ερμηνεύει τον ρόλο της πονεμένης γατούλας υπέροχα...[Κώστας ΚΓΠ 16062015](7/10)

 
Legacy - Nίκος Κ. - Unverified - Σάβ 18 Οκτ 2003 - 01:55
Απιστευτη ωριμοτητα απο τοσο νεα σκηνοθετη...
Η αληθεια , η τρυφεροτητα κι η συγκινηση μιας σχεσης που πλεκεται σαν γιασεμι σε συρματοπλεγμα στον ψευτικο, σκληρο, τυπικο κοσμο του συγχρονου Τοκιο...
εικονες και ηχοι και σιωπες, εντονα φωτα και ημιφως και σκιες σε μια παραθεση σχεδον φυσικη...
ειχα καιρο να δω εργο στο οποιο ενα αγγιγμα χεριου γεμιζει με αισθησιασμο την οθονη κι ενα φιλι να ειναι η ερωτικη του σκηνη...
κι ο ψιθυρος που δεν ακουγεται στην τελευταια σκηνη του αποχωρισμου αφηνει ολα τα ενδεχομενα ανοιχτα κι ενα χαμογελο στα προσωπα των ουκ ολιγων +50ρηδων που προχωρουσαν αργα στην εξοδο με τις συμβιες τους !!!
Nίκος Κ.
 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Δευ 20 Οκτ 2003 - 21:51
Επιτελους η Σοφια Κοπολα φαινεται πως βρισκει την κλιση της και σκαλοπατι το σκαλοπατι, ταινια την ταινια μοιαζει να κανει πραξη τη ρηση περι του μηλου που θα πεσει κατω απο την μηλια. Στη αυγη της προηγουμενης δεκαετιας η ενασχοληση της με τον τομεα της ηθοποιιας (Νονος 3), μια βιαστικη αποπειρα που εγινε υπο την πατρικη προστασια και καθοδηγηση ευτυχως για εκεινη δεν της αφησε χρονιες τραυματικες εμπειριες παροτι το ολο εγχειρημα ειχε βραχυβια διαρκεια και πενιχρα αποτελεσματα. Του εναντιον οπως θα ελεγε και ο θυμοσοφος λαος καθε εμποδιο για καλο καθως μπορει μια πορτα να εκλεισε μια αλλη ανοιξε για την αξιαγαπητη Σοφια, εστω και με καθυστερηση ολιγων χρονων. Αυτοχειρες Παρθενοι και ενας ακομα σκηνοθετης στην οικογενεια Κοπολα γεννηθηκε. Και αν αυτη η πρωτη της αποπειρα μια τετραετια νωριτερα δεν ηταν τιποτα αλλο απο ενα πρωτολειο εργο με οσα συν και βεβαια πολυ περισσοτερα πλην αυτο συνεπαγεται στο Χαμενοι στην Μεταφραση ολοι οι οιωνοι μοιαζουν να ειναι στο πλευρο της καθως και οι τυχον επιρροες τοσο απο τον συζυγο Τζονζι οσο και απο πατηρ Κοπολα μοιαζουν αορατες εχοντας ενσωματωθει δημιουργικα προσθετοντας και ουχι αφαιρωντας σε συστατικα ποιοτητας αλλα και η δικη της θηλυκη ματια, το γυναικειο χερι ειναι εμφανης παντου. Στην εξαιρετικη επιλογη των χωρων δρασης με το μελλοντολογικο Τοκιο να συμπρωταγωνιστει, αξιοποιηση στο επακρο των υποκριτικων προσοντων του πρωταγωνιστικη-χαμαιλεοντα Μαρει, μια οσκαρικη ερμηνεια αξιοθαυμαστης εσωτερικοτητας αλλα και της Γιοχανσον, που ειχε ηδη κλεψει καρδιες οντας εφηβη στον Γητευτη των Αλογων αλλα και υιοθετωντας συνειδητα την επιλογη ενος χαλαρου δραματουργικου ρυθμου αφηγησης

Βαθμολογια : 6,5/10


ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Legacy - viewmaster - Unverified - Κυρ 28 Μαρ 2004 - 17:36
Τωρα εγω πειραζει που δε θα συμπλευσω με τις υποψηφιοτητες, τις εκθειαστικες κριτικες κλπ; Άθλια μου φανηκε η ταινια. Εξαιρετικα αργη, ανουσια, το μικροφωνο "μπου" να φαινεται τοσο στα περισσοτερα πλανα που απορεις πως δεν χτυπουσε τους πρωταγωνιστες, μια ιστορια που θα μπορουσε να απογειωθει αλλα αντιθετως θαφτηκε κατω απο το γιαπωνεζικο κιτς. Αν εμενε ως ντοκιμαντερ για την γιαπωνεζικη κουλτουρα θα ηταν πιο ενδιαφερον. Ο κοσμος γελουσε με τις - υπερβολικες - μπηχτες στη γιαπωνεζικη συγχρονη κουλτουρα αλλα τιποτα παραπανω. Χαμενος χρονος, δυστυχως...

4/10

(Ναι, οι ερμηνειες ηταν καλες. Αλλα αρκει; )
viewmaster
 
Legacy - Δημοσθενης Καραγιαννοπουλος - Unverified - Τετ 28 Απρ 2004 - 03:31
Σε μια εποχη οπου καλη ταινια θεωρειται οποια εχει καλα ειδικα εφε και πολυ σεξ, το Lost In Translation της δεσποινιδας Sofia Coppola αποτελει μια πολυ ξεχωριστη κινηματογραφικη εμπειρια.
Love story αναμεσα σε εναν Αμερικανο και μια Αμερικανιδα οι οποιοι βρισκονται κυριολεκτικα στην αλλη ακρη του κοσμου, στην Ιαπωνια, για διαφορετικους λογους ο καθενας. Η ταινια ξεχειλιζει απο συναισθηματα, με κυρια της οπλα το εκπληκτικο δεσιμο μουσικων και οπτικων ερεθισματων, την φοβερη φωτογραφια και, κυριως, τις εκπληκτικες ερμηνειες και την ονειρικη, υποφωσκουσα χημεια του πρωταγωνιστικου διδυμου. Ο Murray σε μια ακρως οσκαρικη ερμηνεια ειναι πραγματικα απολαυστικος, ενω ευχαριστη εκπληξη αποτελει η Johansson, η οποια, παροτι απεχει πολυ απο τον τυπο γυναικας "μοντελο", εν τουτοις ειναι τοσο "γηινη" αλλα και τοσο ερωτευσιμη που σιγουρα εγω προσωπικα θα την προτιμουσα απο οποιαδηποτε "φτιαχτη κουκλα".
Ευτυχως, ολα σ`αυτη την ταινια ειναι ενα παιχνιδι μυαλου και κυριως καρδιας. Ευτυχως στην ταινια δεν υπαρχει σεξ και η κορυφωση της ερχεται με ενα "απλο"(για τα ηθη των ημερων μας)φιλι. Ευτυχως η δυστυχως, το αναμενομενο χολυγουντιανο happy end δεν ερχεται ποτε. Δυστυχως, η Sofia αποφασισε να κλεισει καπως αποτομα, προσωπικα νιωθω οτι μπορουσε να "τραβηξει" την ιστορια λιγο ακομα.
Οπως και να χει, οπως εγραψε και καποιος πιο πανω, τα συγχαρητηρια μου στον (αγαπημενο μου) Francis Ford για το βλασταρι του.
Βαθμολογια: 10/10 (για τα συναισθηματα)
7,5/10 (γενικα)
Δημοσθενης Καραγιαννοπουλος
 
Legacy - george alex - Unverified - Πεμ 20 Μαϊ 2004 - 20:44
Μια εκπληκτικη "μικρη" ταινια για την αγαπη, την μοναξια και την ανθρωπινη επικοινωνια. Δυο ανθρωποι σε μια ξενη χωρα με κοινα εκτος απο την γλωσσα την αναγκα για εποικινωνια και την απογοητευση απο την ζωη παρα την διαφορα ηλικιας τους βρισκουν ο ενας στον αλλον μια αγκαλια για να ακουμπησουν. Μεσα απο την πικρια της κωμικης ερμηνειας του Μπιλ Μαρει και την γνησια μελαγχολια της πανεμορφης Σκαρλετ Γιοχανσον το Χαμενοι στη Μεταφραση μετατρεεπεται σε μια μικρη συναισθηματικη εκρηξη οπου η καθημερινοτητα δυο ανθρωπων χωρις εκπληξεις τους φερνει πιο κοντα στον αληθινο εαυτο τους και η μεταξυ τους σχεση τους δινει δυναμη στον μεν Μπομπ για να αντιμετωπισει την 3η ηλικια που ερχεται και στην δε Σαρλοτ να δειξει δυναμη μπροστα στην νεα ζωη των 20 χρονων της που ανοιγεται μπροστα. Η Σοφια Κοπολα κλεινει για δευετερη φορα μετα τις Αυτοχειρες Παρθενους τα στοματα οσων την ειχαν πει στο Νονο 3 αταλαντη και αποδεικνυει πως η απλοτητα ειναι ο καλυτερος τροπος για να παρεις την πεζη πραγματικοτητα και να την μετατρεψεις σε εκρηκτικη συναισθηματικη δραση. Η Κοπολα αποδεικνυεται αξια κορη του Μπαμπα και μας αφηνει να νιωσουμε την μοναξια και την ενωση των δυο ηρωων και το μεγαλυτερο που μας προσφερει ειναι που αφηνει την τελευταια φραση του Μπομπ στη Σαρλοτ να χαθει στη Μεταφραση. 8/10
george alex
 
Legacy - Amphipolis - Unverified - Τρί 22 Ιουν 2004 - 19:01
Απλα, συμπαθητικο! Εκπληκτιος ο Μπιλ Μαρεϊ, καλο ξεκινημα για τη... Σοφια αλλα μεχρι εκει...
Amphipolis
 
Legacy - Κρίτων Βραδής - Unverified - Πεμ 08 Ιουλ 2004 - 16:18
«Χαμενοι στην μεταφραση»
(“Lost in Translation”)
( σεναριο & σκηνοθεσια Sofia Coppola = Βραβειο Oscar καλλιτερου σεναριο)

’Επι τελους να και ενα (ισως το πρωτο) φιλμ στο σινεμα, οπου δυο ανθρωποι και μαλιστα «αντιθετου φυλου» , προσπαθουν να επικοινωνησουν , ζητουν να καταλαβουν , τον εαυτο τους , ο ενας τον αλλο , τους γυρω τους και ω ! της βλασφημιας προς τα Χολλυγουντιανα ιερα θεσφατα ! , δεν σπευδουν αρον – αρον στην σεξουαλικη επαφη (το κοινως λεγομενο : να «κανουν ερωτα» - κατ’ ευφημισμο βεβαια , εκτος εαν το ρημα κανω τιθεται με την απαντωμενη εννοια του «προσποιουμαι») . Και οχι απλως δεν σπευδουν , αλλα βρισκονται και με τα μπουρνουζια στην πισινα , συναντιωνται στα δωματια τους μονοι τους και σε αλλες ευκαιριες απο τις συνηθεις προσφορες του σινεμα , μεχρι που βρισκονται και σε κρεβατι πλαγιασμενοι και ομως δεν σπευδουν να «συνευρεθουν σεξουαλικα» . Συνεχιζουν να συζητουν , ν’ αναρωτιωνται , χαλαρα , καθημερινα , να σιωπουν ανταλλασσοντας βλεμματα αποριας η και αμηχανιας , ως απλοι , συνηθισμενοι ανθρωποι με περιεχομενο, με εσωτερικο κοσμο· το καινοφανες , βεβαια, δεν εγκειται στην ανακαλυψη του τελευταιου αυτου στοιχειου, αλλα στο οτι ειναι απο τις λιγες φορες που καποιος στο ευρειας αγορας («εμπορικο») σινεμα το λεει , δεν φοβαται να το δειξει . Πολλοι σκηνοθετες και κινηματογραφιστες γενικοτερα , εχουν προσπαθησει να ιχνηλατισουν εσωτερικες πορειες , αλλα σχεδον παντα σε περιπτωσεις ταινιων που θεωρουνται «σινεφιλ» , βαριες , δυσκολες , «ειδικου κοινου» . Τωρα ειδαμε ομως ενα φιλμ ευρειας καταναλωσης να πραγματευεται με φυσικοτητα και χωρις πομπωδη προβληματισμο , αυτο το τοσο κοινο ζητημα , της απομονωσης και της αποξενωσης απ’ την μια η της συναντησης , του πλησιασματος και της κατανοησης των ανθρωπων απ’ την αλλη .Ταυτοχρονα η σκηνοθετρια μοιαζει να εχει συνειδητοποιησει ποσο ηλιθια , ολεθρια ειναι η ταση να χρησιμοποιουμε το σεξ σαν πανακια - κορτιζονη στο κεφαλαιωδες προβλημα επικοινωνιας (κυριως ερωτικης) και να σπευδουμε με ενα βεβιασμενο οργασμο και μια αυτονομημενη εκσπερματωση να ξεγελασουμε εαυτους και αλληλους οτι «τα βρηκαμε»· ενω την ιδια στιγμη μπορει κατα βαθος να μην νοιαζομαστε για το προσωπο που ειναι διπλα μας· ισως να μην μπορουμε να αντεξουμε ουτε καν ενα βλεμμα η ενα αγγιγμα , κι’ ας ιδρωναμε κι’ ας μουσκευαμε μαζι πριν απο λιγο τα σεντονια …
Άραγε η Κοπολα εχει διαβασει τα «γραμματα σ’ εναν νεο ποιητη» του Rainer Maria Rilke ; Θα μπορουσε ισως να το υποθεσει κανεις , καθως θυμιζει εκεινες τις χαρακτηριστικες σκεψεις του για τον ερωτα και για την διαπροσωπικη επικοινωνια γενικοτερα :
«Ερωτας δεν θα πει ν’ ανοιγεσαι ευθυς , να δινεσαι , να ενωνεσαι με καποιον ’Άλλον (τι θα ηταν αλλωστε , η ενωση δυο οντων ακαθοριστων ακομα, ατελειωτων , ανοργανωτων ;) · ειναι μια σπανια ευκαιρια για να ωριμασεις , ν’ αποκτησεις μιαν υποσταση δικη σου , να γινεις ε σ υ ενας ολοκληρος κοσμος για χαρη καποιου αλλου αγαπημενου προσωπου … η ενωση αυτη, το δοσιμο αυτο ειναι το στερνο σκαλοπατι …» «Σημερα (14/5/1904) μολις μπορουμε κι’ αντικρυζουμε χωρις προκαταληψη τις σχεσεις του ενος ανθρωπου με τον αλλο … αμα περασει η αβεβαιοτητα των μεταβατικων αυτων εποχων, η Νεα Κοπελα, θα υπαρξει , η Γυναικα θ α υ π α ρ ξ ει …. Ο ερωτας δεν θα πια σχεση αντρα με γυναικα (σχεση δηλαδη ,καθοριζομενη αποκλειστικα απο τον σεξουαλισμο τους), αλλα Ανθρωπου με ’Άνθρωπο· θα στεκει πιο κοντα στην ανθρωπινη φυση , γεματος απαλοτητα και σεβασμο , καλος και καθαριος σε ολα εκεινα που σμιγει και χωριζει) … Δυο Μοναχικοι ’Άνθρωποι, που θα προστατευουν , θα συμπληρωνουν, θα περιοριζουν και θα σεβονται ο ενας τον αλλον» (Rainer Maria Rilke “Γραμματα σ’ ενα νεο ποιητη”(1903-1908) εκδοσεις «ΙΚΑΡΟΣ» - μεταφραση Μαριου
Πλωριτη - εκδοση 1967 σ.76 - 85) .
Λετε ν’ αρχιζουμε να συνειδητοποιουμε οτι ειναι καιρος πια ν’ ανιχνευσουμε την ανθρωπινη ουσια μας ;


(8/10) Κριτων Βραδης





Κρίτων Βραδής
 
Legacy - Suspect - Unverified - Τρί 11 Ιαν 2005 - 22:54
ΓΙΑΤΙ μου αρεσε.

1. Καταρχην ηταν απλη ταινια. Μεγαλο πραγμα η απλοτης...

Χωρις φανφαρες, χωρις πιασαρικα, χωρις προβλεψιμη αρχη και τελος και χωρις θορυβο.

2. μου αρεσαν πολυ οι αντιθεσεις της. Πολυτελεια/πληξη, χλιδη/μοναξια, χαλια μερος/ δυνατα συναισθηματα, ερωτας/ αποχωρισμος, μεσηλικας/κοπελα

3. θα μπορουσε να εκμεταλλευθει την ομορφια της γιοχανσον και να μας δειξει κανα πικαντικο. Και μαλιστα «καλλιτεχνικη». Τι πιο ωραιο ομως απο μια ερωτικη ιστορια που δειχνει μονο ενα φιλι... [ ΣΣ. Γουονγκ καρ βαϊ – in the mood 4 love ]

4. οι φαινομενικα αστειες σκηνες στην ιαπωνια εχουν μια θλιψη. Τη θλιψη της μεγαλουπολης. Η υπερσυγχρονη και ασφυκτικη κοινωνια του τοκιο και η μοναξια.

5. σε επιπεδο σκηνοθεσιας – ερμηνειων – μουσικης κλπ ηταν σπουδαια. Ιδιαιτερα ο χαμηλος φωτισμος μου αρεσε πολυ.

6. σε επιπεδο στορι, δεν ελεγε τιποτα. Σε μια σειρα εχεις περιγραψει το εργο.

7. σε επιπεδο between the lines μου αφησε εξαιρετικες εντυπωσεις για τη συγχρονη ματια στις σχεσεις των ανθρωπων, στην καθημερινοτητα και στο παγιωση της ζωης στην πολη. Πως ο φαινομενικος κυνισμος και η βαρεμαρα περιεχουν τοση ευαισθησια και ειναι τοσο ευθραυστα....

Suspect
 
Legacy - Φίλιππος Λαζαρίδης - Unverified - Δευ 07 Αυγ 2006 - 19:39
Το Lost in Translation ειναι μια ταινια η οποια χωραει αντιδιαμετρικα αντιθετες αποψεις και αυτο γιατι νομιζω οτι "μιλαει" συναισθηματικα σε συγκεκριμενο κομματι του κοινου και οχι σε ολο.
Ειναι μια πρωτοτυπη και ασυνηθιστη προσεγγιση για τον ερωτα και οπως ειναι λογικο δεν μας "αγγιζει" ολους και δεν εχει στοχο να μας αγγιξει ολους. Αυτος ο non-sex ερωτας ο οποιος πηγαζει απο βαθυτερες αλλα και πρωταρχικες αναγκες του ανθρωπου, οπως η επικοινωνια και η αλληλοκαλυψη των συναισθηματικων κενων, δεν ειναι δυνατον να φτασει σε ολους μας.
Το ζητημα δεν ειναι αν η αποψη αυτη ειναι σωστη η λαθος, γιατι εδω δε χωρανε αντικειμενικοτητες, αλλα οτι ειναι μια αποψη η οποια προσφερεται στο κοινο με τον πιο ομορφο και απλο τροπο.
Μετα τη θεαση, αναλογα με το ποιος τη βλεπει, ειτε θα βγεις απο την αιθουσα με ενα γλυκο σφιξιμο στο λαιμο, βουρκωμενα ματια και ανεκπληρωτες επιθυμιες ειτε θα βγεις ζητωντας πισω τα λεφτα σου για την πατατα που ειδες.
Δεν κατηγορω κανεναν για την αποψη του, γιατι πιστευω οτι στην ταινια αυτη δεν χωραν αντικειμενικοτητες.
Για μενα η ταινια αυτη ειναι οτι πιο ωραιο εχω δει τα τελευταια χρονια για τον ερωτα, οτι πιο ολοκληρωμενο και ζωντανο.
Στο Lost in Translation οι επιφανειακες και αυτονοητες επιθυμιες δεν πραγματοποιουνται ποτε. Η Sofia κεντραρει εκει που "ποναει" η εποχη μας. Οι διαπροσωπικες σχεσεις σημερα δεν πασχουν απο ελλειψη sex αλλα απο ελλειψη κατανοησης, επικοινωνιας και βαθυτερου εσωτερικου ερωτισμου. Έτσι λοιπον το σημαντικο δεν ειναι οτι οι ηρωες δεν κανουν sex αλλα οτι ποτε δεν το επιζητουν, γιατι πολυ απλα δεν ειναι αυτο που χρειαζονται.
και τελικα ερχεται η κορυφωση που αρκειται σε ενα φιλι, ενα φιλι ομως που στο μυαλο του συγκινημενου θεατη χτυπαει με τη δυναμη χιλιων οργασμων, και μετα ο ψιθυρος ο οποιος χανεται στη δικια μας μεταφραση για να δωσουμε στη καρδια μας το τελος που χρειαζομαστε για να νοιωσουμε εμεις καλυτερα. Αλλα τελικα δεν εχει σημασια αν οι δυο τους θα ξανασυναντηθουν, αλλα οτι και οι δυο πηραν αυτο που χρειαζοταν απο τον αλλο.
Δεν ειναι υπερμετρος ρομαντισμος, ουτε γλυκαναλατο κατασκευασμα, αλλα μια βαθυτερη αναζητηση των ανεκπληρωτων αναγκων δυο ανθρωπων που "χαμενοι στη μεταφραση" ψαχνουν καποιον να μιλαει τη "γλωσσα" τους.
Μοναδικο...

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 8,5/10
Φίλιππος Λαζαρίδης
 
Legacy - godfather - Unverified - Τετ 08 Αυγ 2007 - 12:44
Το καλυτερο εργο που εχω δει!Εξαιρετικες ερμηνειες,απο την Σκαρλετ Γιονχανσον και ειδικα απο τον Μπιλ Μαρει σε εναν απ`τους καλυτερους ρολους της καριερας του.Η Σοφια Κοπολα στη σκηνοθεσια της...τι να πω;το εχει το σοι τους να βγαζει τοσο εξαιρετικους σκηνοθετες.Η Κοπολα μας δειχει τα συναισθηματα των ηρωων μας σε διαφορες καταστασεις οπου βρισκονται εκει περα στο Τοκιο,η βαρεμαρα,η λυπη,η χαρα,οτι συναισθημα ειναι αυτο,η Κοπολα το αποδιδει εξαιρετικα,μπραβο της!Οσο για το εργο γενικα με εχει αγγιξει παρα πολυ, εσωτερικα και αυτος ειναι ο λογος που λεω οτι ειναι το καλυτερο εργο που εχω δει..10/10
godfather
 
Legacy - margkan - Unverified - Τρί 11 Μαρ 2008 - 22:21
Αν ηταν στα Βαλκανια, μπορει να ειχαμε και κανενα θερμο επεισοδιο. Οι Ιαπωνες δεν ειναι, ευτυχως, τοσο σκληροπυρηνικοι και ετσι το ζητημα, ως φαινεται, εληξε χωρις καν την δημιουργια διπλωματικου διαβηματος. Ο λογος για την ταινια της Sophia Coppola "Lost in Translation". Εξ` ολοκληρου γυρισμενη στην Ιαπωνικη πρωτευουσα μας δινει μια εικονα για την χωρα του ανατελλοντος ηλιου, καθολου κολακευτικη, χωρις να μιλησει κανεις για την αποψη, που εκφραζει για τους κατοικους της, που για την σκηνοθετη ειναι, μια αχωνευτη, φαντεζι υιοθετηση, διαφορων δυτικοφερτων πολιτιστικων standards. Μια υιοθετηση τοσο ανοητα ενσωματωμενη στον τροπο ζωης τους, που ασυναισθητα προκαλει τασεις αναγουλας, ενα σταδιο πριν την βιαια κενωση του στομαχου.
3- Αυτο ειναι το ενα σκελος της ταινιας, που την διαπερνα, σαν χαλι, σε ολη της την διαρκεια. Το αλλο σκελος ειναι η εξιστορηση της σχεσης δυο Αμερικανων, ενος μεσηλικα ανδρα και μιας νεαρης γυναικας, τουλαχιστον 25-30 χρονια μικροτερης του, χαμενων μεσα στους ρυθμους της πολυβουης μεγαλουπολης.
3- Ο Bob Harris (Bill Murray), ηθοποιος, φθανει στο Τοκυο, για το γυρισμα μιας διαφημισης και πληττει αφορητα. Συναντατε στο ξενοδοχειο με την Charlotte (Scarlet Johansson), η οποια συνοδευει τον ανδρα της, ενα πολυασχολο καλλιτεχνικο φωτογραφο, στην περιοδεια του. Ενωνουν τις μοναξιες τους, τις αϋπνιες τους και τα ανεκπληρωτα ονειρα της ζωης τους. Η Charlotte, παραμελημενη απο τον συζυγο της, αδυνατει, να μπει μεσα στην εντονη επαγγελματικη ζωη του. Ο Bob πασχει απο το συνδρομο του ευνουχισμενου, απο την οικογενεια του, αρσενικου, που αφου επιτελεσε το καθηκον του, αυτο της αναπαραγωγης, επεσε θυμα της ιερας συμμαχιας της γυναικας του με τα παιδια τους, βιωνοντας μια περιθωριοποιηση, που τον αποκαθηλωνει απο την πατρικη και συζυγικη φιγουρα και τον κατατασσει σε επιπεδο διαπροσωπικων σχεσεων, σαν τον «πιο γνωστο-γνωστο τους». Παρολο που η σεξουαλικη ενωση, σαν μαγικο φιλτρο, διαπερνα τα μυαλα των πρωταγωνιστων, δεν της δινουν την ευκαιρια, να εκδηλωθει. Δεν χρειαζεται αλλωστε. Οι «ναυαγοι» της ζωης μοιραζονται τον χρονο τους, τις σκεψεις τους, τα συναισθηματα τους, ακομα και το ιδιο κρεβατι, οταν γυρνουν κατακοποι απο τα τουριστικα τους περπατηματα. Φτιαχνουν μια νησιδα ασφαλειας ενα σκαφανδρο παροχης οξυγονου σε ενα περιβαλλον τοσο ψευτικο που καταντα ασφυκτικο. Λειτουργουν ο ενας για τον αλλο, σαν φαρος προσανατολισμου σε μια θαλασσα ασυνεννοησιας, σαν μια πυξιδα, που δειχνει την κατευθυνση των επιθυμιων τους. Που βρισκονται καπου μακρια απιαστες μεν, αναγνωρισιμες δε.
3- Κι ολα αυτα σε μια Ιαπωνια κακεκτυπο της μεγαλης υπερατλαντικης (η υπερειρηνικης) συμμαχου της. Μια απροσωπη πολη, με εντονο κυκλοφοριακο, γεματη ουρανοξυστες με τεραστιες διαφημιστικες επιγραφες. Μια αυτοκρατορια των φωτων του νεον, χωρις ιχνος της δικης της παραδοσης, που παραπαιει αναμεσα σε ενα δουλικο μιμητισμο και μια ανευ οριου κυριαρχια του εφημερου, του πλαστου, του πλαστικου.
3- Με εξαιρεση τις σκηνες, που οι πρωταγωνιστες διασκεδαζουν την ανια τους και που η ταινια κανει μια ελαφρια κοιλια, η Sophia Coppola χτιζει, με μεγαλη ακριβεια, χαρακτηρες ηρωων, που δεν ειναι ετοιμοι για ολα. Αυτο, που λειπει απο την ζωη τους, δεν ειναι τοσο ευκολα ιασιμο, με μια ερωτικη περιπετειουλα. Ο Bob και η Charlotte το αποδεχονται και οταν ερχεται η ωρα, αποχαιρετουν ο ενας τον αλλον με ενα φιλι, που συμβολιζει την ενωση δυο αδελφων ψυχων. Ένα φιλι, σαν χειρονομια κοινωνικου καθωσπρεπισμου, που περικλειει μεσα του ολη την αβυσσο των ανθρωπινων εκδηλωσεων και συμπεριφορων. Ένα φιλι, που δεν κατατασσεται σε καμια κινηματογραφικη κατηγορια φιλιων. Στεκει εκει αδιαγνωστο, μαζι με τα αμηχανα χαμογελα των δραστων του και τον κομπο στο λαιμο, καθως το εισιτηριο για την επιστροφη στην πατριδα βαραινει, σαν ασηκωτη πετρα, στις τσεπες των επανωφοριων τους.
margkan
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.