• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Υπόθεση & Παραλειπόμενα


Lost in Translation (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Χαμένοι στη Μετάφραση

Δραμεντί | 102' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 17 Οκτ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/4/2004
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Ιαπωνικά - Γαλλικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.53 %
Αξιολόγηση: 7.26/107.26/107.26/107.26/107.26/107.26/107.26/107.26/10   (7.26/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Όλοι θέλουν να ανακαλυφθούν.

- Gallery:



 

- Πλοκή:


Ο Bob είναι ένας ξεπεσμένος movie star των 70’s που βρίσκεται στο Tokyo για τις ανάγκες ενός διαφημιστικού εγχώριας μάρκας whiskey. Στο bar του ξενοδοχείου στο οποίο διαμένει γνωρίζεται με τη Charlotte, νεαρή σύζυγο επαγγελματία φωτογράφου, που περνάει τις ώρες της μοναχικά, ψάχνοντας διέξοδο στην κρίση ταυτότητας και στο γκρίζο των υπαρξιακών της επιλογών. Ο Bob, βυθισμένος στη ρουτίνα ενός ξεφτισμένου έγγαμου βίου, φαίνεται να βρίσκει στο πρόσωπο της Charlotte την αδελφή ψυχή. Που οδηγείται όμως αυτή η παράξενη σχέση;


- Παραλειπόμενα:


CineSound

Lost in Translation, η υπέροχη φετινή (δεύτερη κινηματογραφική δουλειά) της Sofia Coppola (στο cine το όνομα της κυκλοφορεί και ως Σοφάκι..) που έφτασε μέχρι και τα φετινά Όσκαρ και αφορά την ιστορία δυο ανθρώπων, με φόντο την μακρινή Ιαπωνία...Μην πάει ο νους σας μακριά όμως, το soundtrack ηχητικά είναι ντυμένο με το πέπλο της μελαγχολίας, της μοναξιάς (μέσα σε μια αστική αποξένωση, του Τόκιο εν προκειμένω...) και της συγκεκριμένης φόρτισης των ηρώων που η ταινία παρέχει απλόχερα στην μουσική της έκφραση... Το soundtrack είναι επιμελημένο από τον Kevin Shields, κιθαρίστα/τραγουδιστή των My Bloody Valentine, παρόλο που η δουλειά του εδώ είναι πιο ατμοσφαιρική και λιγότερο κιθαριστικη, με σκοπό βέβαια να εξυπηρετήσει την ταινία...Ίσως όμως παρασύρεται από τα μελαγχολικά χρώματα της, καθώς πέρα από ένα ενδιαφέρον ηχητικό σύνολο με πινελιές ανατολίτικων ήχων και ατμόσφαιρας, δεν είναι κάτι το εξαιρετικό με την έννοια της αυτοτέλειας για την οποία μίλησα και στον πρόλογο...

Παρόλα αυτά, έχει μερικές ξεχωριστές στιγμές που φυσικά και πρέπει να αναφερθούν: από τον ίδιο τον Shields, που υπογράφει την παραγωγή της δουλειάς και ευθύνεται για 4-5 τραγούδια ξεχωρίζω μονάχα το «City Girl» που σε εισάγει στο cd με τρόπο μεθυστικό, σε ένα γνώριμο mid-low tempo βρετανικό ροκ άκουσμα που καθηλώνει με τον τρόπο του...Ακόμη, το «Sometimes» των ίδιων των My Bloody Valentine, ένα παλιότερο κομμάτι τους που υιοθετείται εδώ, μου άρεσε αρκετά, ίσως γιατί μου θύμισε κάτι από Smashing Pumpkins, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.. Η έκπληξη στο μουντό συναισθηματικά μουσικό σύνολο ήρθε με δυο κομμάτια, tracks 7 και 8, τους Γάλλους Phoenix και το «Too Young» (όμορφο, ανεβαστικο και κάπως πιο ενεργετικό και χαρούμενο άκουσμα και για μένα μακράν καλύτερο κομμάτι του cd) και το –προσέξτε εδώ- ...«Kaze Wo Atsumete» των Happy End (πρώτη εντύπωση: διασκευή κλασσικού ροκ του 71Α;;;! Συγνώμη, δε θα πάρω!) που όμως ακούγεται θαυμάσιο, δένει πανέμορφα και ειλικρινά ποτέ τα γιαπωνέζικα δε μου ακούστηκαν τόσο εύηχα...! Τέλος, το κομμάτι των Air, «Alone in Kyoto» (που ντύνουν και το προηγούμενο cd ταινίας της Coppola, Αυτοχειρες Παρθενοι) που απαρτίζεται από ένα ξεχωριστό μοτίβο ντυμένο σε μια γοητευτική ανατολίτικη διάθεση...Το χαρακτηριστικότερο κομμάτι του soundtrack...Γενικά, ενδιαφέρον μουσικό σύνολο, με αξιόλογες στιγμές τις παραπάνω (ειδικά τις τελευταίες), αλλά είναι υλικό που περισσότερο εξυπηρέτησε την ταινία, παρά προορισμένο να σας «φτιάξει» τη μέρα στα 53 λεπτά που διαρκεί...
Lost in Translation OST 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Μιχάλης Χαραλαμπάκης


 
Lost in Translation (2003) - kprncs - Τρί 16 Ιουν 2015 - 19:03

ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=703653]

Lost in Translation (2003)

Ο μεγαλοηθοποιός Bob Harris (Bill Murray) μεταβαίνει στο Τόκυο, για να γυρίσει κάποιες διαφημίσεις ποτών για την τεράστια Ιαπωνική αγορά.
Εκεί, μετά τις κάποιες εντατικές ώρες γυρισμάτων δεν έχει τίποτα να κάνει και περιφέρει την βαρυεστημένη του υπαρξη από σάουνα σε μπάρ...
Στο ίδιο ξενοδοχείο ο δυναμικός φωτογράφος John  (Giovanni Ribisi) απογειώνει την καριέρα του, αφήνοντας την όμορφη και έξυπνη γυναίκα του Charlοtte (Scarlett Johansson) να βολοδέρνει μόνη της όλη μέρα...
Οι δύο αυτές ψυχές κάποτε συναντιώνται και μία τρυφερή σχέση αναπτύσσεται μεταξύ τους, καθώς και οι δυο ψάχνουν να γεμίσουν τις κενές ζωές τους με λίγη κατανόηση και αγάπη από τον άλλο.
Η σχέση τους δεν εκφυλίζεται σε σεξουαλική συνεύρευση, αλλά σε ένα πονεμένο και βουβό αίσθημα, γιατί και οι δύο ξέρουν ότι δεν μπορούν να αφήσουν τις ...κανονικές τους ζωές, με τα παιδιά, τις γυναίκες ή άντρες και τις δεσμεύσεις που κουβαλάνε..
Συμπαθητικό έργο, αν και σε πολλά σημεία ξεφεύγει και από μία συναισθηματική, ανθρώπινη ιστορία καταντάει ...τουριστικός οδηγός της υπέροχης πόλης του Τόκυο.

Ο Murray δεν ήταν ποτέ αγαπημένος μου ηθοποιός, δεν ξέρω κάτι με απωθούσε σε αυτήν την "καθημερινή" εικόνα που πρόβαλε.
Σε αυτό το έργο όμως είναι μία ήρεμη δύναμη, με αληθοφανή ερμηνεία, δίπλα στην όμορφη και ελκυστική Johansson, που ερμηνεύει τον ρόλο της πονεμένης γατούλας υπέροχα...[Κώστας ΚΓΠ 16062015](7/10)

 
Legacy - Nίκος Κ. - Unverified - Σάβ 18 Οκτ 2003 - 01:55
Απιστευτη ωριμοτητα απο τοσο νεα σκηνοθετη...
Η αληθεια , η τρυφεροτητα κι η συγκινηση μιας σχεσης που πλεκεται σαν γιασεμι σε συρματοπλεγμα στον ψευτικο, σκληρο, τυπικο κοσμο του συγχρονου Τοκιο...
εικονες και ηχοι και σιωπες, εντονα φωτα και ημιφως και σκιες σε μια παραθεση σχεδον φυσικη...
ειχα καιρο να δω εργο στο οποιο ενα αγγιγμα χεριου γεμιζει με αισθησιασμο την οθονη κι ενα φιλι να ειναι η ερωτικη του σκηνη...
κι ο ψιθυρος που δεν ακουγεται στην τελευταια σκηνη του αποχωρισμου αφηνει ολα τα ενδεχομενα ανοιχτα κι ενα χαμογελο στα προσωπα των ουκ ολιγων +50ρηδων που προχωρουσαν αργα στην εξοδο με τις συμβιες τους !!!
Nίκος Κ.
 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Δευ 20 Οκτ 2003 - 21:51
Επιτελους η Σοφια Κοπολα φαινεται πως βρισκει την κλιση της και σκαλοπατι το σκαλοπατι, ταινια την ταινια μοιαζει να κανει πραξη τη ρηση περι του μηλου που θα πεσει κατω απο την μηλια. Στη αυγη της προηγουμενης δεκαετιας η ενασχοληση της με τον τομεα της ηθοποιιας (Νονος 3), μια βιαστικη αποπειρα που εγινε υπο την πατρικη προστασια και καθοδηγηση ευτυχως για εκεινη δεν της αφησε χρονιες τραυματικες εμπειριες παροτι το ολο εγχειρημα ειχε βραχυβια διαρκεια και πενιχρα αποτελεσματα. Του εναντιον οπως θα ελεγε και ο θυμοσοφος λαος καθε εμποδιο για καλο καθως μπορει μια πορτα να εκλεισε μια αλλη ανοιξε για την αξιαγαπητη Σοφια, εστω και με καθυστερηση ολιγων χρονων. Αυτοχειρες Παρθενοι και ενας ακομα σκηνοθετης στην οικογενεια Κοπολα γεννηθηκε. Και αν αυτη η πρωτη της αποπειρα μια τετραετια νωριτερα δεν ηταν τιποτα αλλο απο ενα πρωτολειο εργο με οσα συν και βεβαια πολυ περισσοτερα πλην αυτο συνεπαγεται στο Χαμενοι στην Μεταφραση ολοι οι οιωνοι μοιαζουν να ειναι στο πλευρο της καθως και οι τυχον επιρροες τοσο απο τον συζυγο Τζονζι οσο και απο πατηρ Κοπολα μοιαζουν αορατες εχοντας ενσωματωθει δημιουργικα προσθετοντας και ουχι αφαιρωντας σε συστατικα ποιοτητας αλλα και η δικη της θηλυκη ματια, το γυναικειο χερι ειναι εμφανης παντου. Στην εξαιρετικη επιλογη των χωρων δρασης με το μελλοντολογικο Τοκιο να συμπρωταγωνιστει, αξιοποιηση στο επακρο των υποκριτικων προσοντων του πρωταγωνιστικη-χαμαιλεοντα Μαρει, μια οσκαρικη ερμηνεια αξιοθαυμαστης εσωτερικοτητας αλλα και της Γιοχανσον, που ειχε ηδη κλεψει καρδιες οντας εφηβη στον Γητευτη των Αλογων αλλα και υιοθετωντας συνειδητα την επιλογη ενος χαλαρου δραματουργικου ρυθμου αφηγησης

Βαθμολογια : 6,5/10


ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Legacy - viewmaster - Unverified - Κυρ 28 Μαρ 2004 - 17:36
Τωρα εγω πειραζει που δε θα συμπλευσω με τις υποψηφιοτητες, τις εκθειαστικες κριτικες κλπ; Άθλια μου φανηκε η ταινια. Εξαιρετικα αργη, ανουσια, το μικροφωνο "μπου" να φαινεται τοσο στα περισσοτερα πλανα που απορεις πως δεν χτυπουσε τους πρωταγωνιστες, μια ιστορια που θα μπορουσε να απογειωθει αλλα αντιθετως θαφτηκε κατω απο το γιαπωνεζικο κιτς. Αν εμενε ως ντοκιμαντερ για την γιαπωνεζικη κουλτουρα θα ηταν πιο ενδιαφερον. Ο κοσμος γελουσε με τις - υπερβολικες - μπηχτες στη γιαπωνεζικη συγχρονη κουλτουρα αλλα τιποτα παραπανω. Χαμενος χρονος, δυστυχως...

4/10

(Ναι, οι ερμηνειες ηταν καλες. Αλλα αρκει; )
viewmaster
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.