• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Lost in Translation (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Χαμένοι στη Μετάφραση

Δραμεντί | 102' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 17 Οκτ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/4/2004
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Ιαπωνικά - Γαλλικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.56 %
Αξιολόγηση: 7.26/107.26/107.26/107.26/107.26/107.26/107.26/107.26/10   (7.26/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Όλοι θέλουν να ανακαλυφθούν.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2003 - 18:40

Μέσα στον ορυμαγδό των blockbusters της χάρτινης αμετροέπειας, δεν υπάρχει τίποτε πιο ευπρόσδεκτο από μια λεπτοδουλεμένη, μειλίχια, μελαγχολικά σαγηνευτική σπουδή χαρακτήρων στο πανί. Η Sofia Coppola στη δεύτερη κιόλας ταινία της βάζει τα θεμέλια για μια μεγάλη σκηνοθετική καριέρα, σε μια αυτόφωτη, εντελώς διαφορετική από τα χνάρια του ένδοξου πατέρα της, δημιουργική πορεία.

Η ιστορία είναι απλή: Δύο αμερικανοί στο…Tokyo. Ο Bob (Bill Murray) και η Charlotte (Scarlett Johansson). Παντρεμένοι και…απελπισμένοι από τους γάμους τους. Πρώην star που έχει έρθει για διαφημιστική…αρπαχτή αυτός. Σύζυγος celebrity φωτογράφου και πλήττουσα μέχρι θανάτου αυτή. Στο ίδιο χλιδάτο ξενοδοχείο, περιφέρουν την αϋπνία, την υπαρξιακή τους αγωνία, το cultural shock που τους προκαλεί ένας λαός που δεν καταλαβαίνουν και μια πόλη με ασφυκτικούς ρυθμούς. Παρόλο το generation gap (εκείνη έχει τα μισά του χρόνια), ενώνονται πλατωνικά, με γέφυρες που στήνουν οι ψιθυριστές κραυγές της μοναξιάς τους. Περιπλανώνται αχόρταγα σε μια σκηνικό που σχεδόν τους καταπίνει με τη χαώδη μαζικότητά του. Ερωτεύονται με τη χειρότερη, την πλέον οδυνηρότερη μορφή έρωτα, αυτή που σου χτυπά το καμπανάκι ότι βρήκες το άλλο μισό και ταυτόχρονα σου δείχνει την πόρτα της εξόδου. Κάποιοι έρωτες πεθαίνουν στο ζενίθ τους – πριν την επισφράγιση της ολοκληρωτικής κατάκτησης.

Το The Virgin Suicides ήταν μια εντυπωσιακή ως πρωτόλεια προσπάθεια, που έδινε πολλές υποσχέσεις για την (τραγική ως ηθοποιό, βλ. The Godfather III) Coppola ως δημιουργό. Εδώ έχει επιμεληθεί η ίδια και το σενάριο και κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, είναι το έντονα αυτοβιογραφικό στοιχείο (παρότι το αρνείται επιμελώς η ίδια) της ιστορίας. Ειδικά ο ρόλος του Giovanni Ribisi (τον θυμόμαστε από το Heaven – εδώ είναι ο σύζυγος της Charlotte) είναι το alter ego του περίφημου Spike Jonze, του …δεσμού της Sofia. Με δεδομένη την παραμονή της ίδιας στην Ιαπωνία, δε μας μένει παρά να θαυμάσουμε την ακρίβεια στη λεπτομέρεια των πλάνων, στη χαριτωμένη (στα όρια…παρεξήγησης) διακωμώδηση του ιαπωνικού λαού, μα κυρίως μας μένει (για καιρό μετά την προβολή) αυτή η πνιγηρή ατμόσφαιρα, με τα τεράστια κτίρια και τα kitsch λαμπιόνια, τα karaoke και τα avante guard στριπτηζάκια τύπου Tokyo Decadence.

Το άριστα βέβαια το παίρνει η Coppola στις ερμηνείες. Off-beat, χωρίς ψιμύθια αλλά με σοφιστικέ ατάκες-για-αποστήθιση, το πρωταγωνιστικό ζεύγος λάμπει στην πλέον επιτυχημένη χημική εξίσωση. Η δεκαεννιάχρονη Scarlett Johansson, μετά τα The Horse Whisperer και Ghost World, είναι μια ώριμη ηθοποιός. Πλημμυρίζει την οθόνη, αγναντεύει το φακό με ερωτισμό αθώου αιλουροειδούς, είναι αληθινή, μπερδεμένη, χαμένη και γενναία μαζί. Το μέλλον της ανήκει. Αν γυναίκες σα τη Monica (μια είναι η Monica!) σου βομβαρδίζουν το υπογάστριο, η στρουμπουλούλα, άμπνταλη (sic) Scarlett απαιτεί ένα βουνό κουράγια να της πεις όχι…

Θέλει έναν Bill Murray για να το κάνει αυτό. Αδιαφιλονίκητα η ανδρική ερμηνεία που σφραγίζει τα ¾ του 2003. Ο ημι-συμπαθής clown που έλαμψε στα Rushmore - Ο Αρχαριος και (all-time classic) Groundhog Day - Η Ημερα της Μαρμοτας, δίνει την παράσταση της καριέρας του. Κυριαρχεί επί των εκφραστικών του μέσων παίζοντας ping-pong με τα συναισθήματα (μας). Σχοινοβατεί μεταξύ σαρκασμού και απελπισίας, αγνού – πατρικού έρωτα και αδιέξοδου ερωτικού πάθους. Τα oscars μπορούν να αδιαφορήσουν ξανά – εμείς αποκλείεται. Αν είσαι άντρας και έχεις βιώσει κάτι αντίστοιχο, να ο ήρωάς σου. Ευχαριστούμε Bob...

Δε θα απαριθμήσω τα φοβερά gags για να μη σας στερήσω από αυτήν την νωχελικά ανεπτυγμένη, μα καραμελωμένα μελαγχολική απόλαυση. Το Lost in Translation απέχει από το Brief Encounter (1945) του David Lean – του λείπει η μαγιά ενός Noel Coward. Απέχει από το L’ Avventura (1960) του Antonioni – αγαπημένη ταινία της Sofia, όπως σαφώς και από το θρυλικό La Dolce Vita (1960) του Fellini, στο οποίο αποδίδεται tribute σε μια όμορφη σκηνή. Ο πήχης δε σηκώθηκε πολύ ψηλά – το ύψος στόχευσης πάντως υπερπηδήθηκε με χαρακτηριστική ευκολία. Με την ευχή, την επόμενη φορά η Coppola να κερδίσει περισσότερα στοιχήματα, μέσα από την πλήρη ανάπτυξη της ιστορίας της, χωρίς υπερβολικά πολλές –ατμοσφαιρικές μεν, αχρείαστες δε- μουσικά χρωματισμένες περιπλανήσεις, κλείνουμε το μάτι με ευχαρίστηση στον πατριάρχη της οικογενείας:

Κύριε F.F., τα σέβη μας για τη Sofia!

Βαθμολογία: 7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars7,5/10 Stars (7,5/10)

Τακης Γκαρης




CineDVD

Πόσο μόνος μπορεί να νιώσει κάποιος στη πιο πολύβουη μητρόπολη του σύγχρονου κόσμου;... O Bob και η Charlotte, δυο Αμερικάνοι "χαμένοι" στο Τόκιο, γνωρίζονται τυχαία στο μπαρ του ξενοδοχείου όπου διαμένουν και αρχίζουν να κάνουν παρέα. Δεν είναι τόσο το ίδιον της κοινής καταγωγής που τους δημιουργεί την ανάγκη να περνούν μαζί τις ατελείωτες (ξάγρυπνες) νύχτες της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου. Δεν είναι μόνο η αδυναμία τους να κατανοήσουν και να αποδεχτούν την εκνευριστική ευγένεια της γιαπωνέζικης κουλτούρας. Είναι κυρίως τα σχεδόν όμοια-παρά τη χαώδη ηλικιακή διάφορα-βιώματα που τους ενώνουν (πλατωνικά) σε μια καταδικασμένη σχέση, με την ημερομηνία λήξεως αποτυπωμένη πάνω στο αεροπορικό εισιτήριο της επιστροφής. Γιατί όσο και αν αναβάλλουν την "απόδραση" τους από αυτή τη πνιγηρή πόλη, ξέρουν ότι πολύ σύντομα θα αποχωριστεί οριστικά(;) o ένας τον άλλον για να επιστρέψουν στην ανία της καθημερινότητας τους...

Εκείνος, μεσήλικας ηθοποιός στη δύση της καριέρας του, παντρεμένος με μια γυναίκα την οποία απασχολεί περισσότερο (όπως μαθαίνουμε από τις τηλεφωνικές τους συνδιαλέξεις) το χρώμα του χαλιού για το σαλόνι της παρά ο άντρας της, συνειδητοποιεί σε αυτή τη μακρινή χώρα πόσο λάθος δρόμο έχει πάρει και το κυριότερο ότι δεν μπορεί να κάνει πια ούτε εμπρός ούτε πίσω. Εκείνη, απόλυτα αφοσιωμένη στον φωτογράφο σύζυγο της, νιώθει ότι η ζωή έχει αρχίσει να την προσπερνά και συνθλίβεται σταδιακά κάτω απ` το βάρος των χαμένων προσδοκιών. Ο καθένας θα αναγνωρίσει στο πρόσωπο του αλλού στοιχεία και του δικού του χαρακτήρα. Η Charlotte βλέπει τον Bob σαν μια πατρική -πάνω από όλα- φιγούρα που θα την βοηθήσει να αποφύγει τα λάθη στα οποία υπέπεσε ο δεύτερος. Ο Bob βλέπει την Charlotte σαν μια ευκαιρία για να ξεχάσει έστω και λίγο την γλυκόπικρη μελαγχολία του και να θυμηθεί τη χαμένη ζωντάνια του. Ωστόσο, έχουν μόλις μια εβδομάδα καιρό για να ξαναβρούν το δρόμο τους...

Τα περισσότερα εύσημα για αυτό το περσινό κινηματογραφικό "διαμαντάκι" πρέπει να πάνε δικαιωματικά στη κ. Sofia Coppola. Όχι μόνο για το συγκινητικό, γεμάτο all time classic ατάκες και εν μέρει αυτοβιογραφικό σενάριο της (δίκαια τιμήθηκε με Oscar) αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τη κάμερα. Καδραρει συνεχώς τους δυο ήρωες άλλοτε να περιπλανιούνται άσκοπα στις τεράστιες λεωφόρους τις γιαπωνέζικης πρωτεύουσας, να ανεβοκατεβαίνουν μηχανικά ορόφους με τα ταχύτατα ασανσέρ ή να σκοτώνουν το χρόνο τους σε ημιφωτισμενα πολυτελή δωμάτια, μεταδίδοντας με αυτό το τρόπο και στους θεατές τα αισθήματα της αποξένωσης, της μοναξιάς και της...jet lag ναυτίας. Και παρόλο που οι ρυθμοί είναι αρκούντως μινιμαλιστικοι (ιδιαίτερα στο πρώτο μισό) η ταινία είναι καθηλωτική σε όλη τη διάρκεια της, ακόμη ένα δείγμα σκηνοθετικής επάρκειας. Πρέπει, επίσης, να την εξαίρουμε και για την επιλογή του πρωταγωνιστικού διδύμου καθώς τόσο ο Bill Murray όσο και η Scarlett Johansson δίνουν εκπληκτικές ερμηνείες. Ιδιαίτερα για τον Murray, η Coppola ήταν αποφασισμένη να μη γυρίσει το φιλμ αν αυτός δεν δεχόταν το ρόλο του Bob Harris. Τελικά η σκηνοθέτης ανταμείφθηκε για την επίμονη της με τη παγκόσμια εμπορική και κυρίως καλλιτεχνική αναγνώριση του Lost in Translation, o δε 54χρονος ηθοποιός βρέθηκε μέσα στη πεντάδα των Oscars...

DVD: Εφόσον επιλέξετε ένα από τα δυο εξώφυλλα με τα οποία η συγκεκριμένη ταινία κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά, παρακολουθήσετε το Lost in Translation σε αναμορφικο κάδρο (1,78:1) με εξαιρετική λεπτομέρεια και φωτεινότητα, αφουγκραστείτε τους περιβάλλοντες ήχους της γιαπωνέζικης μεγαλούπολης (σε δυνατότητα Dolby Digital 5.1 ή DTS 5.1), μπορείτε έπειτα να περάσετε και στα extras που συνοδεύουν το DVD:

Lost on Location: Παρασκήνια κατά την διάρκεια των γυρισμάτων στο αχανές Τόκιο

Μatthew’s Best Hit TV: O Matthew Minami, δημοφιλής παρουσιαστής της γιαπωνέζικης TV, υποδύεται τον εαυτό του σε μια χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας. Εδώ παρακολουθούμε ολόκληρη την συνέντευξη που υποτίθεται ότι παίρνει από τον Bob Harris

Κevin Shields’ “City Girl” Music Video: To video clip του τραγουδιού που έγραψε ειδικά για τη ταινία ο Kevin “My Bloody Valentine” Shields

Deleted Scenes: 5 σκηνές που κόπηκαν στο τελικό μοντάζ

Α Conversation with Bill Murray and Sofia Coppola: Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής συζητούν μπροστά στη κάμερα επί ένα 10λεπτο.

Τheatrical Trailer: Xρειαζεται και μετάφραση;

DVD – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
Lost in Translation8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Δήμος Κόνιαρης




Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2005

Ο Μπομπ και η Σάρλοτ, ένας ηθοποιός… σε κλιμακτήριο και μια νέα κοπέλα που ακολουθεί το σύζυγό της σε επαγγελματικό ταξίδι. Στο φόντο το Τόκιο, μια πόλη που πνίγει τον καημό της στις εκθαμβωτικές ταμπέλες νέον. Η Sofia Coppola υπογράφει το μελαγχολικό χρονικό μιας εντελώς ακατάταχτης σχέσης. Μινιμαλιστικό, με το κωμικό στοιχείο να προκύπτει από τις πολιτισμικές αντιθέσεις αλλά και το βλέμμα που… δε μεταφράζεται. Υπερεκτιμημένο λόγω υπογραφής.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)





 
Lost in Translation (2003) - kprncs - Τρί 16 Ιουν 2015 - 19:03

ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=703653]

Lost in Translation (2003)

Ο μεγαλοηθοποιός Bob Harris (Bill Murray) μεταβαίνει στο Τόκυο, για να γυρίσει κάποιες διαφημίσεις ποτών για την τεράστια Ιαπωνική αγορά.
Εκεί, μετά τις κάποιες εντατικές ώρες γυρισμάτων δεν έχει τίποτα να κάνει και περιφέρει την βαρυεστημένη του υπαρξη από σάουνα σε μπάρ...
Στο ίδιο ξενοδοχείο ο δυναμικός φωτογράφος John  (Giovanni Ribisi) απογειώνει την καριέρα του, αφήνοντας την όμορφη και έξυπνη γυναίκα του Charlοtte (Scarlett Johansson) να βολοδέρνει μόνη της όλη μέρα...
Οι δύο αυτές ψυχές κάποτε συναντιώνται και μία τρυφερή σχέση αναπτύσσεται μεταξύ τους, καθώς και οι δυο ψάχνουν να γεμίσουν τις κενές ζωές τους με λίγη κατανόηση και αγάπη από τον άλλο.
Η σχέση τους δεν εκφυλίζεται σε σεξουαλική συνεύρευση, αλλά σε ένα πονεμένο και βουβό αίσθημα, γιατί και οι δύο ξέρουν ότι δεν μπορούν να αφήσουν τις ...κανονικές τους ζωές, με τα παιδιά, τις γυναίκες ή άντρες και τις δεσμεύσεις που κουβαλάνε..
Συμπαθητικό έργο, αν και σε πολλά σημεία ξεφεύγει και από μία συναισθηματική, ανθρώπινη ιστορία καταντάει ...τουριστικός οδηγός της υπέροχης πόλης του Τόκυο.

Ο Murray δεν ήταν ποτέ αγαπημένος μου ηθοποιός, δεν ξέρω κάτι με απωθούσε σε αυτήν την "καθημερινή" εικόνα που πρόβαλε.
Σε αυτό το έργο όμως είναι μία ήρεμη δύναμη, με αληθοφανή ερμηνεία, δίπλα στην όμορφη και ελκυστική Johansson, που ερμηνεύει τον ρόλο της πονεμένης γατούλας υπέροχα...[Κώστας ΚΓΠ 16062015](7/10)

 
Legacy - Nίκος Κ. - Unverified - Σάβ 18 Οκτ 2003 - 01:55
Απιστευτη ωριμοτητα απο τοσο νεα σκηνοθετη...
Η αληθεια , η τρυφεροτητα κι η συγκινηση μιας σχεσης που πλεκεται σαν γιασεμι σε συρματοπλεγμα στον ψευτικο, σκληρο, τυπικο κοσμο του συγχρονου Τοκιο...
εικονες και ηχοι και σιωπες, εντονα φωτα και ημιφως και σκιες σε μια παραθεση σχεδον φυσικη...
ειχα καιρο να δω εργο στο οποιο ενα αγγιγμα χεριου γεμιζει με αισθησιασμο την οθονη κι ενα φιλι να ειναι η ερωτικη του σκηνη...
κι ο ψιθυρος που δεν ακουγεται στην τελευταια σκηνη του αποχωρισμου αφηνει ολα τα ενδεχομενα ανοιχτα κι ενα χαμογελο στα προσωπα των ουκ ολιγων +50ρηδων που προχωρουσαν αργα στην εξοδο με τις συμβιες τους !!!
Nίκος Κ.
 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Δευ 20 Οκτ 2003 - 21:51
Επιτελους η Σοφια Κοπολα φαινεται πως βρισκει την κλιση της και σκαλοπατι το σκαλοπατι, ταινια την ταινια μοιαζει να κανει πραξη τη ρηση περι του μηλου που θα πεσει κατω απο την μηλια. Στη αυγη της προηγουμενης δεκαετιας η ενασχοληση της με τον τομεα της ηθοποιιας (Νονος 3), μια βιαστικη αποπειρα που εγινε υπο την πατρικη προστασια και καθοδηγηση ευτυχως για εκεινη δεν της αφησε χρονιες τραυματικες εμπειριες παροτι το ολο εγχειρημα ειχε βραχυβια διαρκεια και πενιχρα αποτελεσματα. Του εναντιον οπως θα ελεγε και ο θυμοσοφος λαος καθε εμποδιο για καλο καθως μπορει μια πορτα να εκλεισε μια αλλη ανοιξε για την αξιαγαπητη Σοφια, εστω και με καθυστερηση ολιγων χρονων. Αυτοχειρες Παρθενοι και ενας ακομα σκηνοθετης στην οικογενεια Κοπολα γεννηθηκε. Και αν αυτη η πρωτη της αποπειρα μια τετραετια νωριτερα δεν ηταν τιποτα αλλο απο ενα πρωτολειο εργο με οσα συν και βεβαια πολυ περισσοτερα πλην αυτο συνεπαγεται στο Χαμενοι στην Μεταφραση ολοι οι οιωνοι μοιαζουν να ειναι στο πλευρο της καθως και οι τυχον επιρροες τοσο απο τον συζυγο Τζονζι οσο και απο πατηρ Κοπολα μοιαζουν αορατες εχοντας ενσωματωθει δημιουργικα προσθετοντας και ουχι αφαιρωντας σε συστατικα ποιοτητας αλλα και η δικη της θηλυκη ματια, το γυναικειο χερι ειναι εμφανης παντου. Στην εξαιρετικη επιλογη των χωρων δρασης με το μελλοντολογικο Τοκιο να συμπρωταγωνιστει, αξιοποιηση στο επακρο των υποκριτικων προσοντων του πρωταγωνιστικη-χαμαιλεοντα Μαρει, μια οσκαρικη ερμηνεια αξιοθαυμαστης εσωτερικοτητας αλλα και της Γιοχανσον, που ειχε ηδη κλεψει καρδιες οντας εφηβη στον Γητευτη των Αλογων αλλα και υιοθετωντας συνειδητα την επιλογη ενος χαλαρου δραματουργικου ρυθμου αφηγησης

Βαθμολογια : 6,5/10


ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Legacy - viewmaster - Unverified - Κυρ 28 Μαρ 2004 - 17:36
Τωρα εγω πειραζει που δε θα συμπλευσω με τις υποψηφιοτητες, τις εκθειαστικες κριτικες κλπ; Άθλια μου φανηκε η ταινια. Εξαιρετικα αργη, ανουσια, το μικροφωνο "μπου" να φαινεται τοσο στα περισσοτερα πλανα που απορεις πως δεν χτυπουσε τους πρωταγωνιστες, μια ιστορια που θα μπορουσε να απογειωθει αλλα αντιθετως θαφτηκε κατω απο το γιαπωνεζικο κιτς. Αν εμενε ως ντοκιμαντερ για την γιαπωνεζικη κουλτουρα θα ηταν πιο ενδιαφερον. Ο κοσμος γελουσε με τις - υπερβολικες - μπηχτες στη γιαπωνεζικη συγχρονη κουλτουρα αλλα τιποτα παραπανω. Χαμενος χρονος, δυστυχως...

4/10

(Ναι, οι ερμηνειες ηταν καλες. Αλλα αρκει; )
viewmaster
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.