• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Le Charme Discret de la Bourgeoisie (1972)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας
- Γνωστό και ως:
Η Διακριτική Γοητεία της Μπουρζουαζίας
The Discreet Charm of the Bourgeoisie

Σάτιρα | 102' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 3/12/2003
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά - Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.21 %
Αξιολόγηση: 7.97/107.97/107.97/107.97/107.97/107.97/107.97/107.97/10   (7.97/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Πολύ Υψηλή (Συμφωνία ψήφων < 15%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010

Η «Κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» του Λουίς Μπουνιουέλ» όντως αποτελεί δίπτυχο μαζί με τον «Άγγελο εξολοθρευτή». Και στις δυο ταινίες οι νευρώσεις των αστών εκφράζονται, «ποιητική αδεία», μέσα από μια διαρκή ματαίωση, μια αναστολή εκπλήρωσης της επιθυμίας, μια ανικανότητα να χειριστούν τα ίδια τους τα προνόμια του πλούτου και της κοινωνικής δύναμης, μάλιστα όχι στη φάση διεκδίκησης αυτών των προνομίων αλλά στη φάση της απόλαυσης των καρπών. Στον «Εξολοθρευτή» αδυνατούν να ολοκληρώσουν το σουαρέ στο μεγαλοαστικό σπίτι του ενός, παγιδευμένοι σαν πρόβατα στο μαντρί κι ενώ θα αρκούσε να ανοίξουν την πόρτα και να φύγουν, φτάνουν σε κατάσταση απελπισίας τέτοια που επιχειρούν μέχρι και να ανοίξουν τρύπες τον τοίχο. Στην «Κρυφή γοητεία» πάλι, τα μέλη της παρέας δεν καταφέρνουν να ολοκληρώσουν ένα δείπνο, απλά ένα δείπνο αν και κάνουν ή ονειρεύονται ότι κάνουν, πολλές συναντήσεις -απόπειρες με αυτό το σκοπό. Η ιδέα για ένα δείπνο είναι εξαιρετική. Τίποτε δεν συμβολίζει πιο καίρια την ευμάρεια και το κοινωνικό στάτους των αστών, από το «καλό δείπνο». Παρακολουθήσαμε αυτή την σημειολογική εξέλιξη και στην ελληνική κοινωνία από τα 90ς μέχρι τώρα. Ο λεφτάς που κάποτε επεδείκνυε τα φράγκα του στα μπουζούκια της παραλιακής μιμούμενος τον Ωνάση, διανθίζοντας το socializing με ποδοσφαιρολογία, εξελίχθηκε σε μοδάτο που πηγαίνει στα καλά ρεστοράν και πλέον σχολιάζει ότι «βρήκε την κουζίνα του τάδε σεφ λίγο κουρασμένη σε σχέση με την απογείωση που παρουσίασε το καλοκαίρι στην Μύκονο». Στην πραγματικότητα οι αστοί στους οποίους αναφέρεται ο Μπουνιουέλ δεν διαφέρουν πολύ από τους φραγκάτους ελληνάρες. Δεν είναι οι παλιοί καλλιεργημένοι αστοί του Βισκόντι, όντως γοητευτικοί στην παρακμή τους. Είναι ακριβώς λαμόγια, που λόγω της συνολικής γαλλικής κουλτούρας μέσα στην οποία ζουν και αναπτύσσονται, υιοθετούν τους «καλούς τρόπους» οι οποίοι όμως δεν τους καλύπτουν όταν παρουσιάζεται μια αναποδιά. Τότε ξεβρακώνονται. Άλλοτε πάλι, σε στιγμές σιγουριάς, καλούν τον σωφέρ τους που περιμένει απ`έξω, τον βάζουν να πιεί ένα dry martini και όταν φεύγει θριαμβολογούν πάνω στην ανικανότητα του να το πιει, ως λαϊκός που είναι, «με τον σωστό τρόπο», όπως μόνο εκείνοι ξέρουν. Για αυτούς τους αστούς, το know how της ευζωίας ταυτίζεται με την «καλλιέργεια» όπως την αντιλαμβάνονται.

Σε αυτή την ταινία του ο μεγάλος ισπανός σκηνοθέτης δεν καταφεύγει ακριβώς στον σουρεαλισμό, προτιμά την ειρωνεία που ξεκινά ήδη από τον τίτλο της ταινίας: η διακριτική γοητεία. «Διακριτική» λόγω των καλών τρόπων, λόγω του ότι όλα σκεπάζονται από κάποιο στυλ, «γοητεία» γιατί οι ήρωες μοιάζουν χαριτωμένοι μέσα από τις μικρο-αναποδιές... ενώ τελικά δεν είναι ούτε διακριτικοί ούτε γοητευτικοί ούτε χαριτωμένοι αλλά κωμικές φιγούρες μιας φάρσας που όμως απηχεί το ταξικό δράμα.

Ένας πρέσβης μιας μπανανίας (Δημοκρατία της Μιράντα) που εισάγει, ελέω διπλωματικής ασυλίας κοκαΐνη, οι δυο μεγαλοπιασμένοι γάλλοι φίλοι του που αγοράζουν και πουσάρουν, οι γυναίκες τους (με τη μια να κερατώνει τον σύζυγο με τον πρέσβη) και μια γιαλαντζί- χίπισσα του καναπέ νεαρή κουνιάδα, ένας «φιλοσοφημένος» (υποτίθεται) επίσκοπος που πιάνει δουλειά στο σπίτι του ενός ζευγαριού ως... κηπουρός αλλά σκοτώνει έναν ετοιμοθάνατο χωρικό αφού πρώτα τον εξομολογεί, μαθαίνοντας ότι κάποτε είχε σκοτώσει τους δικούς του γονείς, ένας φίλος καραβανάς με την μονάδα του που κατασκηνώνει για στρατιωτικές ασκήσεις έξω από το σπίτι του άλλου ζευγαριού (γιατί, βλέπετε, ο πόλεμος είναι κάτι σαν σπορ...) και μια ακτιβίστρια της Μιράντα που ο πρέσβης την πυροβολεί με κυνηγετικό ως μπεκάτσα απ`το παράθυρο της πρεσβείας και αργότερα την μπαγλαρώνει με μυστικούς για επιστροφή στην πατρίδα ή ολοκληρωτική εξαφάνιση. Κάποια στιγμή η αστυνομία τσιμπάει τους τρεις καμπαλέρος αλλά ένα τηλεφώνημα από υπουργό «τακτοποιεί» το θέμα και απαλλάσσονται -- μάλιστα οι εξηγήσεις που δίνονται τηλεφωνικά από τον ανώτερο στον κατώτερο καλύπτονται ηχητικά από τον θόρυβο αεροπλάνου και γραφομηχανής. Μήπως χρειαζόμαστε εξηγήσεις; ....είναι οι μικρές λεπτομέρειες που αναδεικνύουν τον Μπουνιουέλ ως μάστορα. Σε αυτό το φιλμ το βασικό μεταφυσικό καρύκευμα δεν είναι ο καθολικισμός (αγαπημένο του θέμα), αν και τον περιποιείται κι αυτόν με την στάση του επισκόπου. Αντικαθίσταται από μια αόριστη μεταφυσική των ονείρων που οι περισσότεροι βλέπουν, ακόμη και οι στρατιωτικοί (!), προσδίδοντας ένα κωμικό ρομαντισμό. Όλα πολύ εύγλωττα, ξεκάθαρα και καθόλου σουρεαλιστικά. Απλά ο Μπουνιουέλ τα οργανώνει σε ένα ύφος «ψιλό γαζί» ώστε να φαίνονται σουρεαλιστικά. Στόχος του φιλμ είναι ακριβώς η ειρωνεία. Ενώ οι ήρωες κοντράρονται μεταξύ τους «ιδεολογικά», όλοι βράζουν στο ίδιο καζάνι και κορυφώνεται ο στρουθοκαμηλισμός- παραλογισμός τους. Οι καταστάσεις είναι γελοίες εκ των πραγμάτων, τα σώματα κινούνται στο χώρο και τα πρόσωπα αντιδρούν, πάντα «καθώς πρέπει», σαν να μην μπορούν να δικαιώσουν τις ενέργειες και εκφράσεις τους, αφού αυτά που λένε (υποτίθεται: σκέφτονται) είναι συμβατικές ατάκες, πρετ α πορτέ για κάθε περίσταση, Εξ ου και το ευφυές επαναλαμβανόμενο αλληγορικό μοτίβο όπου οι ήρωες μας περπατούν σε ένα έρημο επαρχιακό δρόμο αμίλητοι, έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς προορισμό. Είναι η εικόνα της ζωής τους, μιας ζωής ανερμάτιστης, ζωής «καλοντυμένης» αλλά με ρούχα που δεν φορέθηκαν για να γίνει μια πραγματική συνάντηση μεταξύ τους.

Υστερόγραφο
Ανέφερα το θέμα της διαρκούς ματαίωσης της απόλαυσης ως ποιητική άδεια του σκηνοθέτη. Για να εκφραστεί ποιο πράγμα; Πρόκειται βέβαια για τον φόβο των αστών να στερηθούν τα κεκτημένα και προνόμια. Η ταξική εκδίκηση παραμένει πάντα μια πιθανότητα.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

Χάρης Καλογερόπουλος




Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2006

Μια ασυνεννοησία που προκλήθηκε πό την αφηρημάδα του παραγωγού Σερζ Ζίλμπερμαν πυροδότησε τη πρώτη σκηνή μιας ταινίας που επρόκειτο να ονομαστεί… «Κάτω ο Λένιν» ή «Η Παρθένος στο στάβλο»! Τελικά προτιμήθηκε η «Γοητεία της μπουρζουαζίας» και λίγο αργότερα προστέθηκε το επίθετο «κρυφή». Ως προς το ζουμί τώρα: ένα γεύμα που δε λέει να τελειώσει, μια σειρά από καθημερινές καταστάσεις που οδηγούν η μία στην άλλη σα ντόμινο, το όνειρο ως επανερχόμενο μοτίβο και.. μια συνταγή για ντράι μαρτίνι! Κι αν δε γνωρίζετε τη βαρύτητα που έχει το άγγιγμα του Μπουνιουέλ, που παίζει με τις συνεχείς αναστολές για να δημιουργήσει μια υπέροχα πολυφωνική αφήγηση, τότε το παραπάνω σημείωμα θα σας φανεί επιπόλαιο.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Ένας αληθινός σουρεαλιστής (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα) στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο σουρεαλιστής. Μάλλον είναι ένας απροσάρμοστος ρεαλιστής που, προκειμένου να περιπαίξει την πραγματικότητα που τον καταπνίγει, έχει φροντίσει προηγουμένως -ίσως και άθελά του- να την γνωρίσει καλά. Τα σουρεαλιστικά έργα που επέζησαν στο χρόνο το πιστοποιούν αυτό: πάντα φανερώνουν μια προχωρημένη γνώση για τον κόσμο και συνήθως κομίζουν μια βαθύτερη αλήθεια γι` αυτόν -ασχέτως αν αυτή η αλήθεια είναι επιμελώς κρυμμένη μέσα στο ψέμα.

Ο Bunuel σίγουρα δεν ανήκει στους δημιουργούς που έκαναν απλώς την πλάκα τους με σουρεαλιστικές εξυπναδίτσες. Ο σουρεαλισμός του -ειδικά αυτός των όψιμων έργων του- είναι εξαιρετικά στοχαστικός και συνήθως λέει πολλά περισσότερα για την πραγματικότητα από ό,τι ένα σωρό "ρεαλιστικές" ταινίες, οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να μηρυκάζουν στερεότυπα. Ο Bunuel με το γνωστό αδίστακτο χιούμορ του λατρεύει να κατεδαφίζει αυτά τα στερεότυπα, χλευάζοντας αλύπητα όλες τις κοινά παραδεκτές αλήθειες -δηλαδή τα κατά συνθήκην ψεύδη- του πολιτισμού μας.

Η "Κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας" (1972) είναι η προ-προτελευταία ταινία του. Αποτελείται από μια σειρά σουρεαλιστικών επεισοδίων που περιγράφουν τις αποτυχημένες προσπάθειες μιας ομάδας καλοζωισμένων αστών, οι οποίοι δεν καταφέρνουν ποτέ είτε να συνφάγουν είτε να κάνουν σεξ. Ο Bunuel κάνει ένα φαρμακερό σχόλιο για ην παρακμή της αστικής τάξης ή απλώς στήνει μια φάρσα χωρίς "δεύτερα επίπεδα ανάγνωσης"; Οριστικές απαντήσεις στο μπουνιουελικό έργο -ευτυχώς- δεν υπάρχουν.

Η υπόθεση

1ο επεισόδιο: Ο πρέσβης της Μιράντα -χώρας της λατινικής Αμερικής (;)- Δον Ραφαέλ με τη γυναίκα του και το ζεύγος Τεβενό καταφθάνουν πειναλέοι στο σπίτι των Σενεσάλ, όπου είναι προσκεκλημένοι για δείπνο. Η κ. Σενεσάλ τους υποδέχεται έκπληκτη και τους ενημερώνει ότι το δείπνο ήταν προγραμματισμένο για την επόμενη μέρα. Όμως τα στομάχια όλων γουργουρίζουν, κι έτσι αποφασίζουν να πάνε να δειπνήσουν σε ένα κοντινό ταβερνείο. Αφού στρογγυλοκάτσουν και παραγγείλουν, διαπιστώνουν ότι εκεί κηδεύεται ο ιδιοκτήτης! Φυσικά αποχωρούν, χωρίς να έχουν φάει ούτε το κουβέρ.

2ο επεισόδιο: Την επόμενη μέρα η ίδια παρέα καταφθάνει πάλι στους Σενεσάλ, αλλά ο κύριος και η κυρία Σενεσάλ δε βρίσκονται στο σπίτι. Έχουν κρυφτεί στον κήπο τους, όπου προσπαθούν να επιδοθούν σε άγριο βουκολικό σεξ -το οποίο δυστυχώς δε βλέπουμε. Οι ατυχείς προσκεκλημένοι φεύγουν πάλι, βογγώντας από την πείνα. Αμέσως μετά φτάνει στο σπίτι των Σενεσάλ ένας επίσκοπος, ο οποίος παρακαλά τους ιδιοκτήτες να πιάσει δουλειά ως κηπουρός (!), και τελικά προσλαμβάνεται.

3ο επεισόδιο: Μεταφερόμαστε σε ένα cafe, όπου οι σύζυγοι των αντρών έχουν πάει να απολαύσουν το τσάι τους. Το τσάι όμως στο μαγαζί έχει τελειώσει, όπως και ο καφές, καθώς επίσης και κάθε άλλο ρόφημα! Το μόνο που βρίσκεται σε αφθονία είναι ένας υπολοχαγός, ο οποίος διηγείται στις φιλοπερίεργες κυρίες πώς δηλητηρίασε τον πατέρα του, κατόπιν εντολής της νεκρής μάνας του.

4ο επεισόδιο: Ο Δον Ραφαέλ προσπαθεί ανεπιτυχώς να συνουσιασθεί με την κυρία Τεβενό -τους διακόπτει ο κύριος Τεβενό. Κατόπιν μια τρομοκράτισσα επισκέπτεται τον πρέσβη και επιχειρεί -με παροιμιώδη αποτυχία- να τον σκοτώσει.

5ο επεισόδιο: Η παρέα βρίσκεται επιτέλους καθισμένη σε κοινό τραπέζι και ετοιμάζεται να χλαπακιάσει, όταν κάνει την εμφάνιση της μια ομάδα συνταγματαρχών (!), οι οποίοι λιμπίζονται τα φαγιά και θέλουν κι αυτοί να φάνε. Τελικά βολεύονται με κάτι αποφάγια και αναχωρούν για να κάνουν γυμνάσια έξω ακριβώς από το σπίτι. Η παρέα αναστατώνεται και ούτε πάλι τρώγει το φαϊ της.

6ο επεισόδιο: Τα τρία ζευγάρια αποπειρώνται να συμφάγουν πάνω σε μια σκηνή θεάτρου, όπου ένας στρατηγός τους σερβίρει πλαστικά κοτόπουλα (!), τα οποία όμως -παρόλη τη λαιμαργία της παρέας- δεν τιμώνται. Ύστερα μεταφερόμαστε στο σπίτι του στρατηγού, όπου παραθέτει δεξίωση. Εκεί λογομαχεί με τον Δον Ραφαέλ, ο οποίος τον πυροβολεί θανάσιμα. (Τα δύο αυτά περιστατικά τελικά αποδεικνύονται όνειρα του κυρίου Τεβενό).

7ο επεισόδιο: Ο επίσκοπος-κηπουρός εξομολογεί τον δολοφόνο των γονιών του. Αφού προικίσει τον φονιά με άφεση αμαρτιών, τον σκοτώνει.

8ο επεισόδιο: Η αστυνομία συλλαμβάνει την παρέα των λαίμαργων αστών, οι οποίοι όμως, κατόπιν εντολής του υπουργού, αφήνονται ελεύθεροι, και φυσικά ξαναπάνε να μασαμπουκιάσουν. Αυτή τη φορά μάλιστα τα καταφέρνουν! Αλλά αφού έχουν καταναλώσει τόνους από χορτόσουπα, φασολάκια κονσέρβας και μοσχαρίσιο μπούτι, μια ομάδα γκάνγκστερ εμφανίζεται από το πουθενά και τους πυροβολεί όλους αλύπητα. Δυστυχώς όμως, πληροφορούμαστε ότι αυτό ήταν ένα όνειρο του Δον Ραφαέλ...

Τέλος: Οι πρωταγωνιστές προχωρούν σε έναν άγνωστο δρόμο, χωρίς εμφανή προορισμό. Οι τίτλοι τέλους πέφτουν.

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Όπως κάθε ταινία του Bunuel, έτσι και η "Κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας" αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε απόπειρα μονοσήμαντης και περιοριστικής ερμηνείας της. Την εποχή που βγήκε, η ταινία αντιμετωπίστηκε σαν καταγγελτική σάτιρα της αστικής τάξης. Υποτίθεται πως ο Bunuel με το έργο του καυτηρίαζε την εξαχρείωση των μπουρζουάδων, που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν το φαγί και το σεξ. Αλλά το πέρασμα του χρόνου έδειξε πως μια τέτοια ερμηνεία ήταν θνησιγενής. Κι αυτό γιατί ο Bunuel δεν ήταν ούτε Γραμματεύς ούτε Φαρισαίος σε καμιά περίπτωση δε θα όρθωνε με αυστηρότητα το δάχτυλο για να καταγγείλει. Ένας εστέτ όπως αυτός άλλωστε δε θα μπορούσε παρά να αναγνωρίσει και στην μπουρζουαζία μια διακριτική γοητεία. "Γνώρισα αξιαγάπητους αστούς. Πιστεύετε ότι όλα όσα έφερε η μπουρζουαζία είναι κακά; Όχι. Κάτι καλό θα πρέπει νά `χει μείνει!" θα πει σε μια συνέντευξη, για να συνεχίσει "Είμαι μπουρζουάς, αλλά κρυφός".

Η ταινία είναι ουσιαστικά μια σουρεαλιστική φάρσα που, μεταξύ άλλων, παρωδεί και όσους προσπαθούν να την ερμηνεύσουν. Άλλωστε η υπόθεση της ταινίας είναι τόσο κραυγαλέα grotesque που μάλλον μας προτρέπει να μην την πάρουμε και πολύ στα σοβαρά. Αλλά αυτό από μόνο του είναι κάτι εξαιρετικά σοβαρό! Γιατί έχουμε χορτάσει από ταινίες που, ενώ δεν έχουν τίποτα να πουν, προσπαθούν να μας πείσουν ότι σώνει και καλά είναι βαθυστόχαστες. Ο Bunuel δε διατείνεται ότι κάνει μακροβούτια στα βάθη του νοήματος. Προσκαλεί τον θεατή σε ένα βέβηλο σουρεαλιστικό θέαμα, αδιαφορώντας αν αυτό είναι ρηχό ή βαθύ. Αλλά το θέαμα αποδεικνύεται τόσο υπέροχο (με τον δικό του βλάσφημο τρόπο) που τελικά εγείρεται μια υποψία βάθους.

Θα μπορούσαμε ωστόσο να δώσουμε μια φροϋδική ερμηνεία στην ταινία (οι ήρωες, συνεπεία της ερωτικά υποτονικής ζωής τους, παρουσιάζουν μια καθήλωση στο στοματικό στάδιο της libido -ή ακριβέστερα, στο "στομαχικό" στάδιο- γι` αυτό συνεχώς πεινάνε). Ή μια ερμηνεία μαρξιστική (το προλεταριάτο είναι το μόνο αγνό κομμάτι της κοινωνίας που μπορεί να πραγματώσει την ουτοπία της επανάστασης, αφού οι αστοί είναι οκνηροί και διεφθαρμένοι, με μοναδικό τους μέλημα το τρώγειν). Ή ακόμη και μια ερμηνεία σουρεαλιστική (αποφεύγετε τα φασολάκια κονσέρβας` είναι πολύ πιθανό αφού τα καταβροχθίσετε να εμφανιστούν από το πουθενά αιμοδιψείς γκάνγκστερ και να σας κάνουν κιμά).

Αλλά επειδή με κάτι τέτοιες ερμηνείες μάλλον θα αρχίσουν να τρίζουν τα κόκκαλα του Bunuel (ήδη ακούγεται ένα "χριτς-χρατς"), ας σταματήσουμε εδώ.

Αισθητική αποτίμηση της ταινίας

Η σκηνοθεσία είναι στρωτή και "αξιοπρεπής" χωρίς να μας διαταράσσει με επιτηδευμένες ασκήσεις δεξιοτεχνίας. Η κάμερα παρακολουθεί από απόσταση τα δρώμενα και, σα να μένει έκπληκτη από τον διαδραματιζόμενο σουρεαλισμό, αποφεύγει να εμπλακεί στην κατάσταση, αφού της αρκεί η υπερβολή του ίδιου του θεάματος.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών έχουν την απαραίτητη ελαφράδα που θα ταίριαζε σε μια τόσο αλλόκοτη ταινία. Ξεχωριστή μνεία να κάνουμε στην κυρία Σενεσάλ (Stephane Audran), όχι τόσο για την ερμηνεία της, όσο για τα πανέμορφα γαλάζια μάτια της!

Τα σκηνικά και τα κοστούμια παραείναι χρωματιστά και θυμίζουν ενοχλητικά 70s. Αλλά αυτό το ανεπιτήδευτο kitsch σίγουρα έχει το γούστο του.

Πρωτότυπη μουσική δεν έχει γραφτεί για την ταινία. Σε ένα σημείο πάντως παρακολουθούμε μια παρωδία συναυλίας, όπου -αν δεν απατώμαι- ακούμε ένα απόσπασμα από το "Τρίο για πιάνο" σε σι ύφεση μείζονα του Schubert. (Βέβαια περισσότερο ταιριαστό με το τερψιλαρύγγιο κλίμα της ταινίας θα ήταν το "Κουιντέτο της πέστροφας" του ίδιου συνθέτη -θα ήταν χάρμα να το ακούμε ενώ οι πρωταγωνιστές θα επιδίδοντο σε ψαροφαγία! Ή η 82η Συμφωνία του Haydn, η επονομαζόμενη και "Συμφωνία της Αρκούδας" -θα ήταν ένα λεπτό υπονοούμενο για τη λαιμαργία αρκούδας που έχει κυριεύσει τους ήρωες).



Συμπέρασμα

Η "Κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας" θα έχανε τη γοητεία της αν μας πρόσφερε προφανή και βολικά συμπεράσματα. "Λυπάμαι, αλλά πρέπει να σας πω ότι η σκηνή δεν έχει κανένα μήνυμα", απαντά ο σκηνοθέτης όταν του ζητούν να ερμηνεύσει την τελική σκηνή του έργου του.

Θράσος Τσουρούλας


 
<Χωρίς Τίτλο> - 1979 - Πεμ 30 Δεκ 2010 - 18:48

Πολυ καλη ταινια για ατομα με προβλημα δυσκιλιοτητας.Τοση κουλτουρα ρε παιδι μου μονο χεσιμο σου προκαλει.

 
Legacy - kavad - Unverified - Πεμ 18 Δεκ 2003 - 00:47
Διαφωνω σε δυο σημεια με την κριτικη,η οποια κατα τα αλλα ειναι εξαιρετικη.Πρωτον "βεβηλο σουρεαλιστικο θεαμα",και με την (μετ)ονομασια των σκηνων σε "επεισοδια".

Το φιλμ ειναι υψηλου καλλιτεχνικου επιπεδου με σκηνοθετη εναν απο τους καλυτερους κινηματογραφικους δημιουργους.
10/10
kavad
 
Legacy - Vassilis L. - Unverified - Παρ 05 Νοε 2004 - 03:02
Μερικες φορες ισως αυτο που νομιζουμε οτι θελει να πει ο δημιουργος να ξεπερνα κατα πολυ τη φαντασισ ακομη και του ιδιου.
"Η διακριτικη γοητεια της Μπουρζουαζιας" ειναι κατα τη γνωμη μου μια τετοια περιπτωση.Μια συρραφη απο ασυναρτητα ασχετα μεταξυ τους σκετσακια, το καθενα απο τα οποια εμπεριεχει ποικιλια μυνηματων και μπορει να ερμηνευτει διαφορετικα απο τον καθε θεατη.Ειναι η ταινια ενα κατηγορω εναντια στην αρχουσα ταξη?Η μηπως περιγραφει κωμικοτραγικες , τραβηγμενες απο τα μαλλια καταστασεις ,που δεν εχουν και πολλα να πουν.Για παραδειγμα η εμβολιμη ιστορια του υπολοχαγου η ο κηπουρος-παπας-εκδικητης εχουν καποιο βαθυτερο νοημα η εξυπηρετουν τη δραση?Εκνευριστικη επισης ειναι η μεταπηδηση απο την πλοκη της ιστοριας στα ονειρα των ηρωων.Νομιζω οτι μια σειρα σουρρεαλιστικων εικονων, ενας ανευ προηγουμενου παραλογισμος και πολλα σεναριακα κενα δε δικαιολογουν το χρυσο αγαλματακι που απεσπασε ο κ. Bunuel.Μια ταινια περα απο τις σκεψεις του δημιουργου οφειλει να οδηγει καπου.Εδω ομως οσον αφορα το τελος δεν μπορει τιποτα να ειπωθει γιατι πολυ απλα δεν υπαρχει..

4/10
Vassilis L.
 
Legacy - Spiritualized - Unverified - Δευ 19 Φεβ 2007 - 23:25
Ωραιος ο σουρεαλισμος αλλα οχι να "δημιουργουμε" οτι μας κατεβει και να το βαπτιζουμε σουρεαλισμο. Έλεος δηλαδη.

3/10
Spiritualized
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.