• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Talaye Sorkh (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Κόκκινο Χρυσάφι
- Γνωστό και ως:
Crimson Gold

Δραματικό Θρίλερ | 97'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 5 Δεκ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 5/7/2004
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Περσικά
Δημοτικότητα: 0.17 %
Αξιολόγηση: 6.00/106.00/106.00/106.00/106.00/106.00/10   (6.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 7 Ιουλίου 2006

Ο – έτσι κι αλλιώς υπερτιμημένος – Panahi χρησιμοποιεί ως αφορμή την καθημερινή, μοναχική περιπλάνηση του πιτσαδόρου Χουσεϊν για να παραδώσει ένα επιφανειακό σχόλιο πάνω στις ταξικές αντιθέσεις του σύγχρονου Ιράν. Το μηχανάκι του ήρωα τρυπώνει παροδικά στις αστικές γειτονιές και τις πολυτελείς αρχοντικές κατοικίες, και οι συγκρίσεις προκαλούν την εντελώς αναμενόμενη συντριβή. Μοναδική φωτεινή εξαίρεση, κάποιες «βουβές» σκηνές που θυμίζουν το σινεμά του Jacques Tati και συλλαμβάνουν την αμηχανία του Χουσεϊν απέναντι σε ένα ανοίκειο σύμπαν.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)







Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2003 - 21:00

Την ενδιαφέρουσα αρχική σκηνή, στην οποία μια αποτυχημένη ληστεία καταλήγει σε φόνο και αυτοκτονία, διαδέχεται μια ακατάπαυστη αναζήτηση νοήματος. Οι πλατειασμοί και οι φλυαρίες διαδέχονται η μια την άλλη σε ασύνδετα φαινομενικά επεισόδια και ο απελπισμένος θεατής προσπαθεί να ακολουθήσει τον ειρμό των δημιουργών, οι οποίοι μας περιγράφουν λιτά την ζωή του ήρωά τους πριν προβεί σε αυτή την ακραία πράξη.

Οι φλεγματικές ερωτήσεις «Τι θέλει να πει ο ποιητής;» και «Που το πάει;» θα επαναλαμβάνονται στο μυαλό των θεατών, όχι όμως λόγω της δυσκολίας κατανόησης, αλλά εξαιτίας της απλούστατης απουσίας νοήματος στα όσα συμβαίνουν. Γινόμαστε μάρτυρες διάφορων γεγονότων της ζωής του Χουσεϊν, τα οποία με την αναλυτική απλότητα που δίνονται σιγά σιγά απογοητεύουν και τον πιο καλοπροαίρετο. Η σκηνοθεσία απόλυτα γραμμική, πέρα από την αρχική σκηνή παραμένει αμελητέα. Το σενάριο λέει πολλά χωρίς να λέει τίποτα και μάλλον κρύβει ότι προέρχεται από έναν K.

Και καθώς κάθε έννοια ψυχαγωγίας έχει εγκαταλείψει ανεπιστρεπτί την αίθουσα, το νόημα αρχίζει να ξεπροβάλλει πίσω από την απλότητα και να σε πανικοβάλει με τη σκέψη ότι τόση ώρα παρακολουθούσες αδιάφορος κάτι που είχε ενδιαφέρον. «Γαμώτο, πως μου ξέφυγε!» σκέφτεται τώρα ο θεατής και αναγνωρίζει κάποια αξία σε αυτό που τελικά αποδεικνύεται διακριτικό σχόλιο στην κοινωνική ανισότητα. Μια κοινωνική ανισότητα, η οποία εξετάζεται όμως όχι από την πολιτική σκοπιά της, αλλά από την ανθρώπινη. Η ανατριχιαστική σκιαγράφηση της δυστυχίας του ήρωα ήταν πάντα εκεί, τόσο υποτονική και αφανής που αγνοούνταν. Η συγκινητικά κλειστή ερμηνεία του πρωταγωνιστή δεν αφήνει ποτέ να διακριθεί η καταπίεσή του. Η ταπείνωση υποβόσκει σε κάθε πλάνο, αλλά ποτέ δεν φωνάζει, παρά μόνο στην αρχική και τελική σκηνή, όπου και πάλι οι συνέπειές της είναι αυτές που εικονογραφούνται.

Η ταινία τελειώνει όπως άρχισε, αφήνοντας μια αδικημένη αίσθηση ενός διαφορετικού είδους κινηματογράφου που, αν και ασυνήθιστος, έχει αρκετά να προσφέρει. Αυτό βέβαια δεν θα μπορέσει να αθωώσει τα ολέθρια κινηματογραφικά σφάλματα, τα οποία δεν την αφήνουν τελικά να πει αυτό που θέλει. «Τώρα τι βαθμολογία να βάλω σε ένα διαφορετικό είδος κινηματογράφου;» αναρωτιέται ο άμοιρος κριτικός θεατής…

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Στάμος Δημητρόπουλος

 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.