• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Vozvrashchenie (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Επιστροφή
- Γνωστό και ως:
The Return

Σινεφίλ | 105' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 19 Μαρ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/10/2004
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ρωσικά
Δημοτικότητα: 0.41 %
Αξιολόγηση: 8.46/108.46/108.46/108.46/108.46/108.46/108.46/108.46/108.46/10   (8.46/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ο χαμένος χρόνος δεν γυρίζει ποτέ.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2006

Με την προσγείωσή του στο κινηματογραφικό στερέωμα, ο Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ προσφέρει μια ολόκληρη κιβωτό από κινηματογραφικές μνήμες: το σύμπαν της «Επιστροφής» διαθέτει εκλεκτικές συγγένειες που εκτείνονται από τον Tarkovsky μέχρι το «Παρίσι, Τέξας» του Wenders. Η ιστορία του πατέρα που εμφανίζεται μόνο και μόνο για να οδηγήσει τους δυο γιους του στην ενηλικίωση θα μπορούσε να ιδωθεί ως μια αλληγορία δομημένη με χριστιανικούς όρους, ενώ κάποιοι άλλοι προτίμησαν να κάνουν συνδέσεις με το πατερναλιστικό παρελθόν της Ρωσίας. Ακόμα κι αν δεν ενδιαφέρεστε για τα παραπάνω επίπεδα – νοηματικούς ομόκεντρους κύκλους, η «Επιστροφής» είναι στον πυρήνα της ένα μαγευτικό road movie, φτιαγμένο από ένα σπάνιο εικονοκλαστικό ταλέντο. Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars(8.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στην ουσία του Κινηματογράφου

Ας ξεκινήσουμε με έναν (περι)ορισμό που έχουμε την τάση να ξεχνάμε: ο κινηματογράφος δεν είναι ψευδαίσθηση ή οφθαλμαπάτη. Το κυριότερο, δεν είναι αντιγραφή της πραγματικότητας. Είναι αναπαράσταση που νοηματοδοτείται από (δι)αισθητικές, κοινωνικές και ανθρωπολογικές συνιστώσες αυτής. Είναι εν ολίγοις αναγωγή των πραγματικών συνθηκών σε φιλμικά γεγονότα: από τη στιγμή που μεταξύ της πραγματικής εικόνας και του οφθαλμού παρεμβάλλεται ο κινηματογραφικός φακός, η εικόνα – μαζί με τον ήχο και το λόγο - γίνεται μέρος μιας άλλης πραγματικότητας, μέρος του λόγου που αρθρώνει ο κινηματογραφιστής. Και κινηματογραφιστές που να εμπίπτουν αυθόρμητα – δηλαδή λόγω υγιούς αυτοπροσδιορισμού – στους κόλπους αυτού του ορισμού (ο οποίος ποτέ δεν πρέπει να ξεπέσει σε μεταφυσική αντίληψη) είναι μετρημένοι στα δάχτυλα την σήμερον ημέρα. Ο 39χρονος Ρώσος Andrey Zvyagintsev – μια κινηματογραφική προσωπικότητα ολκής όπως αποδεικνύεται – «επέστρεψε» από το τηλεοπτικό του παρελθόν (δηλαδή απ’το πουθενά) για να μας κάνει την τιμή να είναι ένας από αυτούς, τους λίγους και καλούς.

Το πρωτότοκο κινηματογραφικό παιδί του Zvyagintsev, καθώς ζει και μεγαλώνει μέσα στο νου του θεατή, ενηλικιώνεται συνάμα σε ενδοσκόπο της πολυσημίας του τίτλου: Επιστροφή. Πάνω απ’ όλα, μιλάμε για επιστροφή σε αρχέτυπα: ψυχολογικά, κοινωνικά και ιστορικά εως μυθικά και κινηματογραφικά. Πριν από αυτά όμως, τι πιο απλό: ένας Πατέρας επιστρέφει μετά από μακρόχρονη απουσία στην οικογενειακή ενδοχώρα. Χωρίς αιτία και χωρίς όνομα. Με μόνο όπλο τις μακρινές απωθημένες αναμνήσεις αυτών που τον περίμεναν εκτοπίζει το τρυφερό Μητρικό πρότυπο και επανακτά μέσα σε... πραξικοπηματική σιωπή την πατριαρχική θέση στο οικογενειακό τραπέζι. Ο πρωτότοκος γιος, ο Andrei (Vladimir Garin – ο οποίος, τι τραγική ειρωνεία, πνίγηκε στη λίμνη της ταινίας λίγο καιρό μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων) επιστρέφει στην φωτογραφική του μνήμη για να ξεδιαλύνει τις αμφιβολίες, ενώ ο μικρός γιος, ο Ivan (ο τρομερός - Ivan Dobronravov), μεγαλωμένος με λόγια και όχι μνήμες, επιστρέφει στις ίδιες αμφιβολίες. Κατά πόδας, ο Zvyagintsev επιστρέφει – μετά την φρενήρη, παράλληλη με το ζενερίκ, κινηματογράφηση - σε εσωτερικά κι εξωτερικά κάδρα ταρκοφσκικής λιτότητας και συμμετρίας.

Πατέρας και γιοι ξεκινούν ένα ταξίδι αναψυχής και ανάταξης δεσμών με τελικό προορισμό ένα έρημο νησί. Και οι μέρες της (ανα)δημιουργίας κυλούν ιεροτελεστικά. Φρούδες όμως οι ελπίδες των παιδιών και του θεατή, ένα επώδυνο αυτεπίστροφο: ο άγνωστος πατέρας επιμένει να στέκεται στην σκιά από την οποία επέστρεψε και αντί για στοργικός γονέας αποδεικνύεται μορφή δικτατορική. Και το χειρότερο, οι απόγονοι διχάζονται: ο μεγάλος γιος υπακούει και ευνοείται, ο μικρός αντιδρά και τιμωρείται. Μέσα από πλάνα δραματουργικής αυτοτέλειας και εικαστικής εντέλειας μια αλληγορία πολλαπλών καταβολών διαφαίνεται: ένας νέος Αβραάμ που – σαν γέφυρα Παλαιάς και Καινής Διαθήκης - «διεσκόρπισεν την ουσίαν αυτού ζων ασώτως», επιστρέφει για να ξαναχτίσει το χρονικό του χαμένου Χρόνου και σαν ισόθεος που κουβαλά το μαχαίρι-σύμβολο της οικογενειακής πρωτοκαθεδρίας (αλλά και εργαλείο της δραματουργικής κλιμάκωσης), οδηγεί τα παιδιά του στο οδοιπορικό μιας εκτός τόπου και χρόνου θυσίας. Με μια διαφοροποίηση όμως: στην πορεία από τη γαλήνια μητρική λίμνη στην σκοτεινή κι αδυσώπητη θάλασσα της ενήλικης ζωής θυσιάζεται όχι το παιδί, αλλά η αθωότητά του. Η αυστηρή διδαχή θα ολοκληρωθεί λοιπόν, αλλά θα πονέσει, γιατί ο αχερόντειος διάπλους δεν γίνεται ποτέ δωρεάν. Έτσι ο σκηνοθέτης εξαργυρώνει ιδιοφυώς το μυστικό του.

Με κανόνες θριλερικής αφήγησης, αλλά και ευλαβική μικροσκόπηση των ιστών που συνιστούν τη ρωσική κινηματογραφική ποίηση, ο Andrey Zvyagintsev απέδειξε με επιβλητική σταθερότητα πως διαθέτει τα εχέγγυα για να διατηρήσει – αλλά και να ανανεώσει - τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην φιλμική ευαισθησία και την τεχνική. Ο κινηματογραφικός του λόγος συν τοις άλλοις, παράταιρος μέσα στη νηνεμία της σύγχρονης ανώδυνης και α-πολιτικής μυθοπλασίας, κρύβει ακόμα δύο συνδηλώσεις, η μία εκ των οποίων είναι καθαρά... ρωσική: την αντίστιξη της μετασοσιαλιστικής Ρωσίας με το κοινωνικοπολιτικό της παρελθόν, μια αντίστιξη που έχει ψυχολογική αντανάκλαση στην οικογενειακή μικρογραφία της χώρας. Ο διχασμένος λαός (τα παιδιά) επιστρέφει πια στην αγκαλιά της μητέρας-πατρίδας: μία κοινωνιολογική εξιδανίκευση του οιδιπόδειου που απεικονίζουν οι φωτογραφίες του φινάλε. Η άλλη συνδήλωση είναι εξίσου υποδόρια, αλλά με ψυχαναλυτική ροπή: μαρτυρά την τάση του αγοριού που μεγάλωσε με το πρότυπο της πατρικής φυγής να αναπαράγει στο νου του ένα μισητό μοντέλο που θα του επιτρέψει να απαλλαχθεί από την ανάγκη της ύπαρξής του. Όποιον ερμηνευτικό δίαυλο επιλέξει κανείς, το θέμα παραμένει ένα: η μαεστρία και η ευρηματικότητα του δημιουργού δεν απομακρύνουν από το έργο του τον σκεπτόμενο σινεφίλ. Το αντίθετο, καταθέτουν το σεβασμό τους γι’αυτόν.



Βαθμολογία: 9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9,5/10 Stars (9+/10)

Κώστας Πάτας




Ο Ιβάν και ο Αντρέι είναι δυο αδέρφια που ζουν στη Ρωσία με την μητέρα και την γιαγιά τους. Ο Ιβάν, που είναι 12 χρονών, είναι πολύ ατίθασος και έρχεται συχνά σε σύγκρουση με τον Αντρέι. Ξαφνικά, μια μέρα (Δευτέρα) που γυρίζουν σπίτι τους τσακωμένοι, η μητέρα τους τους ανακοινώνει ότι επέστρεψε ο πατέρας τους. Με τη βοήθεια μιας φωτογραφίας 10 χρόνων προσπαθούν να μαντέψουν αν όντως ο άγνωστος που κοιμάται στην κρεβατοκάμαρα είναι ο πατέρας της φωτογραφίας. Στο δείπνο η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη και ψυχρή. Ο «πατέρας», που δεν δείχνει κανένα συναίσθημα, αναλαμβάνει τον ηγετικό ρόλο της οικογένειας.

Την επόμενη μέρα τα 2 αδέρφια πηγαίνουν μαζί του εκδρομή για ψάρεμα. Ο πατέρας εμφανίζει ένα πολύ σκληρό πρόσωπο που υπνωτίζει τον Αντρέι και εξαγριώνει τον Ιβάν. Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται ολοένα και περισσότερο καθώς ο απόμακρος χαρακτήρας γίνεται βίαιος. Τα παιδιά αναρωτιούνται για το μυστηριώδες παρελθόν και τις πραγματικές προθέσεις αυτού του άντρα. Το ταξίδι των 2 ημερών παίρνει παράταση καθώς προκύπτει μια επείγουσα δουλειά που τους οδηγεί σε ένα ερημονήσι. Το μυστήριο γύρω από το παρελθόν του πατέρα τους στοιχειώνει και τρομάζει τα αδέρφια. Μια έκρηξη θυμού, μια πάλη και η «λύση» έρχεται βίαιη και απόλυτη, μια πρόωρη ενηλικίωση…

Πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία, μακράν η καλύτερη που έχω δει φέτος στο Φεστιβάλ. Η φωτογραφία είναι ένα έργο τέχνης. Μαγικά τοπία, ατμόσφαιρα που καθηλώνει, μουσική που μοιάζει να ξεχύνεται από παντού. Καθώς η πλοκή εκτυλίσσεται αβίαστα, τα προσωπεία πέφτουν, οι χαρακτήρες συγκρούονται και τα βουβά συναισθήματα αρχίζουν να βγαίνουν ορμητικά στην επιφάνεια.

Ο Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ είναι απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Δραματικής Τέχνης της Μόσχας και έχει εργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο. Η «επιστροφή» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, η οποία μάλιστα απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2003. Η λυρικότητα του έργου του κάνει πολλούς να τον ονομάζουν «νέο Ταρκόφσκι».

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Δαμουλά Λίνα


 
Legacy - gagear - Unverified - Τρί 23 Μαρ 2004 - 18:54
Περαν οσων θετικων μπορει κανεις να καταγραψει (φωτογραφια, κινηση της καμερας, μουσικη κλπ) θα σταθω στην εξαιρετικη κλιμακωση της¨"ατμοσφαιρας" που δημιουργει ο σκηνοθετης. Σιγουρα οχι για "αμερικανοπληκτους"
gagear
 
Legacy - foukaish - Unverified - Πεμ 25 Μαρ 2004 - 10:54
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
foukaish
 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Σάβ 27 Μαρ 2004 - 15:50
Ουτε κρυο ουτε ζεστη για μια ταινια που διαψευδει τις προσδοκιες που γεννουσαν τοσο η βραβευση της σε πολλα διεθνη φεστιβαλ, με αποκορυφωμα τον χρυσο βενετσιανικο λεοντα, οσο και η ενθουσιωδη υποδοχη που της επιφυλαχθηκε απο την συντριπτικη πλειοψηφια των ελληνων κριτικων, τοσα πολλα αριστα μαζεμενα δεν ειχε λαβει ουτε η γυμναστρια Κομανετσι στην ολυμπιαδα του Μοντρεαλ. Φρουδες, λοιπον, αποδεικνυονται στην πραξη πολλες απο τις καλλιεργημενες ελπιδες για την ταινιαρα της χρονιας, για μια επιστροφη απο την αθωοτητα στην ωριμοτητα, απο τον ρεαλισμο στην ποιηση, απο το μηδεν στο απειρο, για ενα βαθυτατα συναισθηματικο, σχεδον θρησκευτικο road movie και, αλιμονο, μια ατερμονη σειρα τετοιων περισπουδαστων καλλιγραφιματων που μοιαζει να γραφτηκαν για να χαϊδευουν τα αυτια και να υποδαυλιζουν την ορθη κριση. Αυτο που θα κρατησω μετα το περας της προβολης ειναι η υποβλητικη φωτογραφηση της υπεροχης ρωσικης υπαιθρου αλλα κυριως οι αφοπλιστικα ρεαλιστικες ερμηνειες των δυο νεαρων πρωταγωνιστων. Αυτο που θα αφησω πισω μου ειναι το χρονιο προβλημα του ελληνικου και, ενιοτε, του ευρωπαϊκου κινηματογραφου, ενα σωστα δομημενο σεναριο πανω στο οποιο μπορουν να οικοδομηθουν οι οποιες καλλιτεχνικες αναζητησεις ταλαντουχων δημιουργων. Εν κατακλειδι Ταρκοφσκι δεν γεννιουνται καθε μερα και οσοι επενδυουν σε επιδοξους διαδοχους του ελαφρια τη καρδια θα πρεπει να κρατουνε χαμηλους τους τονους.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4/10
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Legacy - Θεοχαρης Βεντης - Unverified - Τετ 16 Ιουν 2004 - 17:18
Δε χρειαζεται να πει κανεις πολλα για την ``Επιστροφη`` προκειται για την πιο κινηματογραφικα συναρπαστικη ταινια των τελευταιων ετων...Μονο το ``Ιn The Mood For Love`` απο τις σχετικα πιο προσφατες ταινιες ειναι τοσο αξιολογη. Αυτα.
10/10 και συγχαρητηρια στον πρωτοεμφανιζομενο σκηνοθετη για το low budget αριστουργημα του,ιδεες και αποψη χρειαζονται για να κανεις ποιοτικο κινηματογραφο,οχι αδρες επιδοτησεις.
Θεοχαρης Βεντης
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.