• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Mat i Syn (1997)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μητέρα και Γιος
- Γνωστό και ως:
Mother and Son

Σινεφίλ | 73'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 9 Ιαν 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 07/10/2004
Διανομή: New Star
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Ρωσικά
Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 8.20/108.20/108.20/108.20/108.20/108.20/108.20/108.20/108.20/10   (8.20/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 6 Σεπτεμβρίου 2006

Οι παφλασμοί των κυμάτων και λίγες μελαγχολικές νότες αρκούν για να μας εισάγουν στο άχρονο σύμπαν του «Μητέρα και γιος», όπου μοναδικά υλικά είναι οι δύο ήρωες του τίτλου και η εικαστική μετάπλαση της φύσης. Ως προς την λιτότητά της ορθά χαρακτηρίστηκε ως ταινία δωματίου, και ως προς την αισθητική της ως κινούμενος πίνακας ζωγραφικής: κάπως έτσι ο Aleksandr Sokurov θα εξέπλησσε τους πάντες στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, αρκετά χρόνια πριν από την «Ρώσικη κιβωτό».

Υπάρχει, άραγε, κάποιο κοινό στοιχείο με την διασημότερη στο ελληνικό κοινό ταινία του Sokurov; Ίσως ότι, όπως και στην «Ρώσικη κιβωτό», έτσι και εδώ εισερχόμαστε σε μια κάψουλα προστατευμένη από την «ομαλή» ευθύγραμμη χρονική ροή. Εάν το Ερμιτάζ περικλείει αυτό που ο Sokurov αντιλαμβάνεται ως μεγαλείο της ρώσικης ιστορίας, το «πουθενά» του «Μητέρα και γιος» ισοδυναμεί με το «παντού» και περικλείει το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης σε καθαρή, ανόθευτη μορφή. Ο Γιος παίρνει αγκαλιά την ετοιμοθάνατη Μητέρα, περιδιαβαίνουν τα σπαρακτικά όμορφα φυσικά τοπία και γίνονται ένα με αυτά. Ο περίπατός τους θα μπορούσε να κρατάει λίγες στιγμές ή και χρόνια ολόκληρα: μόνο κάποιοι ήχοι θα μπορούσαν να μας προϊδεάσουν για την αλλαγή των εποχών, σε συνδυασμό με τους χρωματισμούς που επιλέγει ο Sokurov. Παρόλο που και πάλι η αίσθηση του χρόνου αποκτάται μόνο με την παραπλανητική ακρίβεια ενός ονείρου, το φιλμ αγγίζει τον ρεαλισμό στο, απείρως δυσκολότερο, επίπεδο της αμεσότητας των αισθήσεων. Ο συνδυασμός φωτογραφίας-ήχου κατορθώνει να εκπέμψει μέσα από την οθόνη (ακόμα και την μικρή!) τις ανεπαίσθητες μυρωδιές και το ελαφρύ ρίγος ενός φθινοπωρινού χαράματος.

Πέρα από τους οργιώδεις πειραματισμούς του με την χρωματική παλέτα (να σημειώσουμε ότι η φωτογραφία είναι του Aleksei Fyodorov), ο Sokurov παραμορφώνει τα κάδρα του παίζοντας με τις διαστάσεις τους. Το αποτέλεσμα είναι εμφανές κυρίως στην αντιρρεαλιστική όψη των ανθρώπινων φιγούρων, που αποκτούν μια χροιά απόκοσμη και ώρες-ώρες παραπέμπουν σε βυζαντινή αγιογραφία – ιδίως στο εναρκτήριο πλάνο-σεκάνς. Αναπόφευκτα το μυαλό μας ταξιδεύει στον Andrei Tarkovsky, τον άνθρωπο που βοήθησε όσο λίγοι τον – νεαρό τότε – Sokurov να επιβιώσει φέροντας την ρετσινιά του αντικαθεστωτικού. Ενώ οι διάλογοι στο «Μητέρα και γιος» αποπνέουν την ανησυχία ότι δεν μας περιμένει τίποτα πέραν της γραμμής του ορίζοντος, η εκπληκτική δουλειά με το ντεκόρ θυμίζει το σαφέστατα χριστιανικό «Stalker» - και το πρωταγωνιστικό ζευγάρι μοιάζει με πένθιμη αντιστροφή του αρχέτυπου «Παναγία – θείο βρέφος», κάνοντας εντονότερη τη «Νοσταλγία» του χαμένου παραδείσου (= της αδύνατης επιστροφής στη μήτρα).

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)




Οι τελευταίες στιγμές της σχέσης μιας μητέρας που πρόκειται να πεθάνει και του γιου της που την υπεραγαπά. Σχεδόν ανυπαρξία διαλόγων, μεγάλα διαστήματα σιωπής και ακινησίας, σινεμά στα όρια, που αποζημιώνει με ποιητικές εικόνες - ζωγραφικούς πίνακες μέσα απ’ τον θολό παραμορφωτικό φακό του Sokurov (που γνωρίσαμε πρώτη φορά στην Ελλάδα πέρσι με την Ρώσικη Κιβωτό). Σκιαγράφηση της σχέσης μητέρας-γιου, μιας σχέσης καθαρά ερωτικής που συγκινεί αλλά και συγκλονίζει.

Ωστόσο, το μητέρα και γιος απευθύνεται σε περιορισμένο κοινό, με πλήρη γνώση γι’ αυτό που πρόκειται να παρακολουθήσει. Ανυπαρξία δράσης, ερμηνείες που στηρίζονται κυρίως στη στάση και τις κινήσεις των σωμάτων των δυο χαρακτήρων, λιγοστοί και ποιητικοί διάλογοι, μεγάλης διάρκειας πλάνα (θα περιμένουμε περίπου 3 λεπτά να φύγει ο γιος από το πλάνο και να επιστρέψει κρατώντας ένα φωτογραφικό άλμπουμ για να το δείξει στην ετοιμοθάνατη μητέρα του), τεράστιες σιωπές, ακόμα και η κορύφωση του τέλους που θα συγκινήσει μάλλον όσους τους έχουν ήδη συνεπάρει οι εικόνες του Sokurov, δεν είναι στοιχεία που θα θέλξουν την πλειοψηφία των Χόλιγουντ-θρεμμένων σινεφίλ.

Όσοι καταφέρουν να ξεπεράσουν τους σκοπέλους της κινηματογράφησης, θα χαθούν σε έναν κόσμο που θα τους συγκινήσει. Ο Sokurov είναι μεγάλος κινηματογραφιστής. Ξέρει πού και πώς να στήσει την κάμερα, μπορεί να κατευθύνει τους χαρακτήρες του και να τους αποσπάσει τα πιο δυνατά συναισθήματα, χωρίς περιττές κινήσεις και χωρίς τη συνδρομή βαρυσήμαντων διαλόγων. Σε καμιά στιγμή δεν λέει ο γιος στη μητέρα του πως την αγαπάει. Η στάση του όμως όταν κάθεται στο προσκεφάλι της, οι τρυφερές κινήσεις του, το άγχος του να της δώσει λόγο για να ζει και κυρίως ο βουβός θρήνος (σε μια συγκλονιστική σκηνή όπου ο Sokurov γίνεται ζωγράφος και γλύπτης, με πρώτη ύλη το ανθρώπινο σώμα) μετά το θάνατό της, αρκούν για να συλλάβουμε το μεγαλείο της αγάπης και της φροντίδας.

Στα παραπάνω συνδράμουν οι λήψεις μέσα απ’ τον παραμορφωτικό φακό του Aleksei Fyodorov. Τα πλάνα έχουν μια θαμπάδα, οι εικόνες λες και είναι βγαλμένες από ζωγραφικούς πίνακες. Τα φυσικά τοπία, η απαράμιλλη ομορφιά της Ρώσικης εξοχής αλλά και η θαλπωρή του σπιτιού με τους χαμηλούς φωτισμούς, ένας κόσμος ρομαντικός που χωράει μόνο δυο ανθρώπους, μόνο μια σχέση. Αυτή της μητέρας και του γιου της.

Ο Sokurov δεν χάνει χρόνο χτίζοντας τους χαρακτήρες του. Δεν τον ενδιαφέρει η προηγούμενη ζωή τους και μόνο προς το μέσο της ταινίας μαθαίνουμε ότι η μητέρα υπήρξε κάποια στιγμή δασκάλα του γιου της, μόνο όμως σαν αφορμή για να ρωτήσει ο γιος αν ακόμα θα του έβαζε «ικανοποιητικά» στον έλεγχο, μόνο για να επιβεβαιώσει την αγάπη της μητέρας του γι’ αυτόν. Όπως σε μια ερωτική σχέση που ποσώς ενδιαφέρει η προέλευση των δυο πρωταγωνιστών, έτσι και η σχέση μητέρας - γιου είναι παντού και πάντα η ίδια. Δεν έχει σημασία η προέλευση των συναισθημάτων αλλά τα ίδια τα συναισθήματα. Κι αυτά είναι πλούσια στο Mother and Son.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Γιάννης Δηράκης


 
Legacy - citizenswt - Unverified - Κυρ 14 Οκτ 2007 - 22:10
Αποτιοντας φορο τιμης στον Ταρκοφσκι και με απειρως μεγαλη εικαστικη σημασια, το "Μητερα Και Γιος" ειναι μια αυθεντικη και πυκνη σε νοηματα σπουδη-που περνοντας αφορμη απο τη σχεση που ομολογει ο τιτλος-για τον ανθρωπο,τη φυση του και τη φυση που τον περιβαλλει.Πολυερμηνευσιμο και με εμφανως αλληγορικη υφη,μια επωδυνη εμπειρια που σε "γεμιζει".
citizenswt
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.