• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Passion of the Christ (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τα Πάθη του Χριστού

Θρησκευτική | 127' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 27 Φεβ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 8/9/2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 7/4/2009
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αραμαϊκά - Λατινικά - Εβραϊκά
Δημοτικότητα: 1.09 %
Αξιολόγηση: 7.81/107.81/107.81/107.81/107.81/107.81/107.81/107.81/10   (7.81/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Ένας άντρας άλλαξε τον κόσμο για πάντα.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2004

Ομολογώ ότι μου είναι δύσκολο να μπορέσω να φανώ υπέρμετρα cold-blooded απέναντι στην πολυσυζητημένη ταινία του Gibson… Και ίσως σε αυτήν την ταινία αυτό να είναι ένα σημαντικό θέμα… Δεν μπορείς να αποστασιοποιηθείς από το θέαμα γιατί αν το κάνεις ίσως να δεις και άλλη ταινία… Στο μέτρο όμως που η αντικειμενικότητα απαιτεί, οφείλω να επισημάνω τα εξής…

Το The Passion είναι πέρα για πέρα μια μεγάλη κινηματογραφική εμπειρία. Μην παρασύρεστε, δεν εννοώ απαραίτητα ότι είναι αψεγάδιαστη, ανεπιτήδευτη (για το δημιουργό της) και γενικά προσιτή. Ακριβώς το αντίθετο. Έχω πολλές ενστάσεις σε αρκετά επίπεδα, τα παραπάνω αντεστραμμένα δηλαδή, αλλά όπως και ναχει το όχημα πάνω στο οποίο μεταφέρεται η ταινία, η πανανθρώπινη ιστορία του Θεανθρώπου και ο τρόπος που προσεγγίζεται από τον Gibson, ρεαλιστικά (λέγε με εξαγνιστικά), συμβάλλουν στο να την κάνουν άκρως καθηλωτική.


Η ιστορία των τελευταίων ωρών του Χριστού και της κορύφωσης των παθών του είναι δοσμένα με άκρατο ρεαλισμό σε μια κινηματογραφική απεικόνιση που συγκλονίζει. Ο Gibson στην προσπάθεια του όχι μόνο να αποδώσει αλλά κυρίως να υπερτονίσει το πόσο υπέφερε ο Χριστός και στη ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ αυτού του γεγονότος, χτίζει την ταινία του πάνω σε αυτό ακριβώς τον πυρήνα, στα Πάθη. Και αυτό είναι αξιοσημείωτο, πέρα από τις προεκτάσεις και για τις συνέπειες στο φιλικό του ταξίδι.

Τα περαιτέρω όμως εκφραστικά του μέσα χρίζουν προσοχής… Καταρχήν, η εναρκτήρια σκηνή είναι χαρακτηριστική και άκρως υποβλητική… Η κάμερα παρακολουθεί, εισβάλλει στον Κήπο της Γεσθημανή και παρακολουθεί πίσω από τα δέντρα πλησιάζοντας τη φιγούρα ενός άνδρα, να κλαίει… Ο Χριστός φανερώνεται, γνωρίζει τη μοίρα του και το δισυπόστατο του αμφιταλαντεύεται… Δίπλα του, σε αυτή την μυστήρια νύχτα, που ντύνεται με ατμόσφαιρα αγωνίας και αναμονής, δίπλα στον Χριστό είναι ο διάβολος που τον κοιτάζει χλωμός (το πρόσωπο φέρνει στον Θάνατο του Bergman της Εβδομης Σφραγιδας), αλλά με μια προκλητική σιγουριά στο βλέμμα, σαν να προκαλεί τον Χριστό να τα παρατήσει λέγοντας αργά «το βάρος είναι πολύ μεγάλο, κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να το αντέξει…» Ο διάβολος (RRosalinda Celentano) φανερώνεται πολλές φορές, να παρακολουθεί, να τον περιμένει να λυγίσει και είναι, αλήθεια, ένα υπέροχο εκφραστικό μέσο του Gibson. (Αλήθεια είναι ακόμα ότι ευτυχώς λίγες φορές τον βλέπουμε με special-effects μορφές α λα The Lord of the Rings και αυτό γεννά ενστάσεις…) Από την άλλη, δεν μπορούν να μην αναφερθούν τα άκρως γοητευτικά flash-back που η κάμερα επιχειρεί στη ζωή του Χριστού, συνδέοντας μας με σκηνές και λέξεις από τη ζωή του σε ένα πρωτότυπο παιχνίδι της φωτογραφίας και της χρονικής ροής που εναλλάσσει τη φρίκη των βίαιων σκηνών με τα γήινα χρώματα με τη γαληνή των κηρυγμάτων του μέσα σε ζεστές καφετί αποχρώσεις…

Η βία στην ταινία είναι συγκλονιστική και ενώ με εμένα λειτούργησε στο να με καθηλώσει και να με βάλει στην τροχιά που η στοχαστική του Gibson θέλει να θέσει γύρω από το θέμα του (η σύνταξη είναι ηθελημένα έτσι), μου φαίνεται πιθανό με πολλούς από εσάς να μη συμβεί και να τη θεωρήσετε ενοχλητική. Η ουσία είναι ότι η ταινία αποτελεί ένα είδος στοχασμού, όσο και ένα είδος προσευχής, μια απόπειρα εξαγνισμού για τον δημιουργό της. Αυτό είναι ξεκάθαρο. O Gibson δήλωσε ότι ήθελε χρόνια να επιχειρήσει κάτι τέτοιο, να αποτίσει ένα φόρο τιμής σε αυτό που τον λύτρωσε και τον καθοδηγεί, αλλά σε αυτό που αφορά εμάς, κυρίως να αναδείξει το πανανθρώπινο μήνυμα που την περιβάλλει, το μήνυμα της αγάπης. Και αν αφήσουμε τους εαυτούς μας να ξύσουν λίγο την επιφάνεια των πραγμάτων, ίσως δούμε πιο άμεσα το μήνυμα όχι τόσο της ταινίας, αλλά του ιστορικού και πνευματικού οχήματος το οποίο εξυπηρετεί. Στην προσπάθεια του αυτή, επιστρατεύεται η άκρατη αμεσότητα, ο κοκκινοβαμμένος, από το χρώμα του αίματος που στάζει το κορμί του Ιησού, ρεαλισμός που αποπνέει το εσωτερικό πόνημα και λιγότερο κινηματογραφικό στοίχημα του Gibson.


Στις ερμηνείες ξεχωρίζει βέβαια ο, υποδυόμενος το κεντρικό πρόσωπο στις δυο ώρες της διάρκειας της, James Caviezel (είχε ξεχωρίσει στο The Thin red Line - Λεπτη κοκκινη Γραμμη) σε ένα ρόλο σταθμό για αυτόν που εξυπηρετεί με συνέπεια. Και αυτό έχει τεράστια σημασία, διότι πέρα από το ότι η ταινία είναι όλη πάνω του, δεν πρέπει να παραμερίσουμε το γεγονός ότι ο ρόλος αυτός πέρα από τις δεδομένες ειδικές, τρομακτικές απαιτήσεις (αφήστε που για μένα η ερμηνεία του Robert Powell στη γνωστή τηλεοπτική σειρά του Zeffirelli είναι ανυπέρβλητη και απλησίαστη) στην συγκεκριμένη ταινία, οι σωματικές ήταν εξίσου μεγάλες, τα πραγματικά βασανιστήρια της οποίας του απέφεραν πολλές εκδορές, τραυματισμούς, υποθερμίες, κτλ… Όσο, για τις υπόλοιπες ερμηνείες προσωπικά θεωρώ ότι είναι ευτυχώς στη σκιά…

Ακόμη, να συμπληρώσω ότι ο Gibson είχε γύρω του ένα σπουδαίο επιτελείο από τους σπουδαίους σκηνογράφους της Cinecitta` (η ταινία γυρίστηκε εξ’ολοκληρου στην Ιταλία και στους χώρους όπου έγινε και το «κατά Ματθαίον ευαγγέλιο» του Παζολίνι), έως τον διευθυντή φωτογραφίας Deschanel που βασίστηκε στον αναγεννησιακό ζωγράφο Caravaggio (γνωστός για το άψογο χειρισμό φωτός και σκιάς στα έργα του) ώστε να εμπνευστεί για τη δουλειά του εδώ.

Συμπερασματικά, το The Passion of the Christ είναι όπως και να το κάνουμε μια προσωπική ταινία - κατάθεση πίστης του Mel Gibson, ο οποίος χειρίζεται την κάμερα του χωρίς συμβιβασμούς και προσπαθεί να μεταδώσει κάτι που είναι σίγουρο ότι σε άλλους θα φανεί πολύ ενοχλητικό, ενώ άλλους θα τους αγγίξει… Αν μετά από αυτά πιστεύετε ότι θα το αντέξετε η αν η περιέργεια σας έχει τσιγκληθεί, δείτε το και αφήστε την ιστορία, είτε πιστεύετε είτε όχι, να σας συμπαρασύρει, ίσως μετά από αυτό να βλέπετε τα πράγματα έστω και λίγο αλλιώς και αυτό από μόνο του αξίζει…

Έγκειται στο προσωπικό κριτήριο του καθένα, και η βαθμολογία είναι πιθανόν να είναι αποπροσανατολιστική… Εγώ ζυγίζοντας τα πράγματα, αξιολογώ ως εξής…

Βαθμολογία: 6,5/10 Stars6,5/10 Stars6,5/10 Stars6,5/10 Stars6,5/10 Stars6,5/10 Stars6,5/10 Stars (6,5/10)

Υ.Γ.: Η ταινία έτυχε αντικείμενο μεγάλης συζήτησης και θορύβου καθώς, ο Gibson δέχθηκε κατηγόριες για αντί-σημιτισμό… Έχω να πω ότι ναι, οι εβραίοι ιερείς και οι φαρισαίοι είναι αυτοί που φαίνονται ότι έστειλαν τον Χριστό στη σταύρωση ενώ αντίθετα ο Ρωμαίος διοικητής, Πόντιος Πιλάτος ωραιοποιείται χαρακτηριστικά… Παρόλα αυτά, το κεντρικό θέμα της ταινίας δεν είναι εκεί και είναι κρίμα να μείνουμε και εμείς σε κάτι που παρόλα αυτά είναι κάπως μεμπτό (κυρίως για τους άμεσα θιγόμενους)… Άλλωστε, χωρίς αυτό να καθαγιάζει την τέχνη, το όραμα ενός δημιουργού είναι καλύτερο να δίνεται στην ολοτέλεια και την αυθεντικότητα της σύλληψης του και όχι υπό περιορισμούς…

Μιχάλης Χαραλαμπάκης




Πάτερ, Άφες αυτοίς (τοις… κριτικοίς) – ου γαρ οίδασι τι…γράφουσι (sic)!

Σας παραθέτω το τι έγραψα στο τελευταίο (27/2/2004 – «Του Χριστού τα Πάθη!») editorial:

“Αυτή η ταινία – στοίχημα ζωής του τρελο – Mel, πέρα και πάνω από όλα, έχει σημασία ότι τελικά…έγινε. Θάφτηκε από τη διανομή στην Αμερική, βγήκε την Ash Wednesday (προχθές δηλαδή). Εδώ εξέρχεται εντελώς άκαιρα, πολύ πριν το Πάσχα, χωρίς πρεμιέρες, με δημοσιογραφική προβολή της τελευταίας στιγμής. Οι αμερικανοί κριτικοί μέμφονται τον αντισημιτισμό, την ακραία βία, την υπερβολή στην απόδοση των τελευταίων 12 ωρών (και 14 στάσεων πριν από τη Σταύρωση) του Χριστού. Θεωρώ τον Gibson σημαντικό καλλιτέχνη, μάστορα του ιστορικού έπους, με τον…άνευ επομένου Braveheart του. Εδώ γεννά ένα νέο genre, το religious splatter (!) ένα ηχηρό ράπισμα στα βιβλικά - τηλεοπτικίζοντα μελοδραματάκια των 50s – 70s. O Gibson χορογραφεί την ακραιφνή βία για να μας κάνει να βιώσουμε, ίσως απλοϊκά αλλά σίγουρα καίρια, το Πάθος που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε Λύτρωση. Και ναι, το ότι οι Εβραίοι οδήγησαν τον Ιησού στον Σταυρό, είναι εξίσου γνωστό με την ύπαρξη του Ολοκαυτώματος. Απίστευτος ο o James Caviezel, κορυφαία φωτογραφία από τον μάστορα Caleb Deschanel. MHN THN ΧΑΣΕΤΕ.”

Θέλω να εκμεταλλευτώ αυτό το χώρο για να δηλώσω κάτι που νοιώθω ως υπεύθυνος κριτικός κινηματογράφου για μια ταινία που σφαγιάστηκε από την ελληνική, «προοδευτική» κινηματογραφική κριτική. Την ταινία την λάτρεψα. Εκθέτω συνοπτικά στην δική σας κρίση και προβληματισμό το γιατί:

A. Τα Πάθη του Χριστού αποτελεί το όραμα ζωής του καλλιτέχνη Mel Gibson (ναι, του απλά –καλού- ηθοποιού -αλλά –μεγάλου-καλλιτέχνη Gibson!), ένα στοίχημα πίστης, αφιέρωσης και απίστευτου…θράσους απέναντι στο εβραιοκρατούμενο Hollywood (ρωτήστε τα καλόπαιδα της Dreamworks που ορκίζονται ότι θα φροντίσουν να μην πάρει… cent, κανένα από τα επόμενα projects του Mel (δεν πειράζει μάγκες, η Icon και η Newmarket που βγάζουν τα 30 εκατομμύρια δολάρια της παραγωγής μέσα στην πρώτη εβδομάδα να’ ‘ν καλά!).

B. Η ψυχή του καλλιτέχνη πάλλεται από τον οίστρο απεικόνισης του μεγαλύτερου Πάθους (= Μαρτυρίου) στην ανθρώπινη Ιστορία. Το κάνει ωμά, απογυμνωμένα από μελοδραματικά ψιμύθια και με διανθισμένα τσιτάτα από λόγους του Χριστού. Το μεταφέρει σε Αραμαϊκά και Λατινικά (ενώ αρχικά δεν ήθελε να βάλει καν υπότιτλους- και πολύ ορθά), επειδή έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στις εύγλωττες εικόνες του Θείου Πάθους, προσθέτοντας και περισσή originalite στο εγχείρημα Η πίστη του Mel διαμηνύει ότι η Λύτρωση έρχεται μέσα από τον πόνο και καθαγιάζεται από τον αλτρουισμό της εθελούσιας θυσίας. Ο Χριστός επέλεξε να σταυρωθεί. Η συγχώρεση στους (Ρωμαίους, Εβραίους, Μαθητές του που τον απαρνήθηκαν, όλους ΕΜΑΣ!) σταυρωτές του είναι το ισχυρότερο shock που τόσο καίρια αναδεικνύει το story-telling του Gibson. H η ακραία, σαδιστική, νοσηρή βία, είναι απλά η αντίστιξη (το…ευχαριστώ, αν θέλετε!) στο μεγαλείο ενός Θεού που εξευτελίζεται, αγκαλιάζει το θάνατο για να σώσει από την αμαρτία την ανθρωπότητα. Ακραία επιλογή, όμως δραματουργικά δικαιωμένη, αν κρίνουμε από την απίστευτη φόρτιση που γεννά στον θεατή, και δη στον ενεργό (ότι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό) χριστιανό.

C. Η ταινία βασίζεται στα 4 Ευαγγέλια, αλλά και διηγήσεις - οράματα μοναχών που έζησαν αιώνες πριν (17ος αιώνας, Mary of Agreda και 18ος αιώνας Anne Catherine Emmerich). Επεμβάσεις σεναριακές έγιναν στα αλλεπάλληλα screenings του film σε θρησκευτικές κοινότητες, κυρίως εβραϊκές, για το φόβο του αντισημιτισμού. Ο κορμός των γεγονότων, σε αφήγηση χωρίς το παραμικρό κήρυγμα, παραμένει όπως τον έχουμε μάθει από μικρά παιδιά. Και ανακρίβειες να υπάρχουν το θέμα βρίσκεται αλλού…

D. …Βρίσκεται στην ιδεολογική σήμανση της ταινίας που συνοψίζεται σε μια πρόταση. Απάνθρωπη βία έναντι ενός Αθώου. Από ανθρώπους, φορείς εξουσίας, που κονιορτοποιούν τον αντι-εξουσιαστή παρείσακτο. Από νόες εν συγχύσει, μπροστά στην απειλή του ειρηνοποιού, αγαπητικού, αταξικού σωτήρα. Τα flash backs είναι εκπληκτικά, ειδικά αυτό με την στιγμιαία αντιπαραβολή της πορείας της Σταύρωσης μ’ αυτήν των Βαΐων, πέντε ημέρες μόλις πριν. Την ιστορία την έχουμε ματαδεί. Ποτέ όμως όπως εδώ.

E. Και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός της ανεξέλεγκτης χρήσης βίας στην ταινία. Όσοι θαυμάσαμε το Braveheart, συλλάβαμε το ταλέντο του Gibson να τη χειρίζεται, όχι πλακατζίδικα όπως ο Tarantino, ούτε κοινωνιολογικά όπως o Scorcese (του οποίου αλλάζει…τα γυαλιά ο Mel - ουδεμία σύγκριση χωρεί με το άνευρο The Last Temptation of Christ), μήτε ψευδο-συμβολιστικά όπως o Woo, ουδέ shock-pour-le-shock, όπως ο φοβερός Noe, μηδέ για χάρη των splatter fans, όπως o Jackson του Brain Dead. Το Πάθος του Χριστού, είναι η ultra violent -εκδίκηση της ανθρωπότητας στο Δημιουργό της. Είναι το κατώτατο ολίσθημα της παρηκμασμένης ανθρώπινης φύσης να σφαγιάσει την καλοσύνη. Το slow motion, η εν ποιητική αδεία χρήση του ερμαφρόδιτου Διαβόλου που πειράζει τον άνθρωπο Χριστό και τα δαιμόνια που βασανίζουν τον Ιούδα ενισχύουν μυθολογικά την τραγικότερη στιγμή της Ιστορίας. Αυτής που πέθανε ο Θεός. Le Dieu Est Mort!

F. Η σκηνή του επιθανάτιου ρόγχου θα μείνει στη φιλμική Ιστορία ως μια από τις ποιητικότερες, συγκλονιστικότερες ποτέ. Η Ανάσταση κρατά μόλις μερικά δευτερόλεπτα – ένα ελπιδοφόρο κλείσιμο του ματιού, ότι η Θυσία δεν πήγε χαμένη. Μετά το αδικημένο Irreversible, είναι η πρώτη φορά (και μάλιστα με ταινία – την καλύτερη- για τη Ζωή του Χριστού, που υποτίθεται πρέπει να σε κουράζει από το πρώτο ημίωρο) που με δάκρυα, αφόρητη ένταση, αγνή θλίψη παρακολούθησα ταινία. Μόνο για το βίωμα καθαυτό αξίζει να πας και να μπεις σ’ αυτήν την επώδυνη-μα-και-λυτρωτική διαδικασία. Όχι παιδιά, καρδιακοί, αδιάφοροι για τη θεματολογία, αυτή η ταινία δεν είναι για σας !

G. Ο (καλύτερος που βγήκε ποτέ σε μικρή και μεγάλη οθόνη) Χριστός του Caviezel, θέλει δυο φετινούς Penn και Murray στην καθισιά του. Οι Morgenstern, Belluci (ειδικά η πρώτη) ενσαρκώνουν σπαραχτικά τη θλίψη, ενώ προβληματικοί στο παίξιμο είναι κάποιοι από τους δευτερεύοντες ρόλους. H σκηνοθεσία του Mel είναι μολαταύτα τόσο ηλεκτροφόρος, που μαγκώνει τις αισθήσεις στο πανί, ραντίζοντας το βλέμμα με αιμάτινα δάκρυα, με θρόμβους σάρκας και με την ελεγεία του μεγαλύτερου εγκλήματος της Ανθρωπότητας (σύμφωνα με τους Χριστιανούς φυσικά). Μουσική, φωτογραφία, montage, λειτουργούν ανυψωτικά στην αναγωγή του film σε ένα έργο – προκλητικής, μονοδιάστατης, αυτιστικής, μεγαλομανούς…furiosaς, αλλά – Τέχνης, σημείο αναφοράς για τις επόμενες ταινίες του είδους (Αν και… religious splatter πως θα ξανατολμήσει να κάνει κανείς, όπως και το νέο… Life of Bryan των Monty Python στον αντίποδα, που ακόμη και σήμερα είναι αξεπέραστο.)

Η ταινία ήδη έχει μεγαλώσει, διογκούμενη πάνω από τα 127 λεπτά της, στη συνείδηση του παγκόσμιου κοινού. Διχάζει, τολμά, ξεπερνά τα όρια με τη μεγαλειώδη-μέσα –στην –ασχήμια και χειραγώγησή μας- (ναι, είμαι οπαδός του Trier και του Noe, μήπως δεν.. με τιμεί αυτό;) αισθητική της. Είμαι έκπληκτος. Το πιο παράτολμο κινηματογραφικό στοίχημα κερδίθηκε.

Βαθμολογία: 9,5/10 Stars9,5/10 Stars9,5/10 Stars9,5/10 Stars9,5/10 Stars9,5/10 Stars9,5/10 Stars9,5/10 Stars9,5/10 Stars9,5/10 Stars (9,5/10) (Συγκλονιστική κινηματογραφική εμπειρία)

Τάκης Γκαρής




25 Σεπτεμβρίου 2004

"CineDVD"

Μετά από οργισμένα e-mail πιστών, απειλές από τον Γκαρή και θεϊκές κατάρες αποφάσισα να παρουσιάσω την ταινία που έκανε τον Χριστόδουλο να δακρύσει. Κυρίες και κύριοι τα Πάθη του Χριστού!

The Passion of the Christ

Υπόθεση: Από τον Mel Gibson έρχεται µία πανανθρώπινη ιστορία αγάπης και φθόνου, πόνου και συγχώρεσης, θυσίας και λύτρωσης µε συγκλονιστικές ερμηνείες από τον James Caviezel στο ρόλο του Ιησού Χριστού, τη Maia Morgenstern στο ρόλο της Παναγίας και τη Monica Bellucci στο ρόλο της Μαρίας Μαγδαληνής. Τα "Πάθη του Χριστού" είναι ένα θρησκευτικό έπος τόσο έντονο και καθηλωτικό, όσο πνευματικό και φωτεινό ήταν και το δράμα του Θεανθρώπου. Η ταινία αφηγείται τις δώδεκα τελευταίες ώρες της ζωής του Θεανθρώπου στη Γη ξεκινώντας µε τον Ιησού να προσεύχεται στον Κήπο της Γεσθημανής, όπου πήγε μαζί µε τους μαθητές Του μετά τον Μυστικό Δείπνο.

Κριτική: Αίμα! Η πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό όταν αναφέρεται αυτή η ταινία! Όχι πάθη, ούτε θυσία, ούτε καν Χριστός! Η πνευματικότητα δεν αναδεικνύεται από τις ομολογουμένως μεγαλειώδεις στιλιστικές επιλογές του Gibson, αλλά θάβεται κάτω από λίτρα αίματος και περιορίζεται σε flashbacks. Η φιλοσοφία του Χριστιανισμού έγκειται στη συγχώρεση των βασανιστών και στην αντίσταση στον πειρασμό, σίγουρα θεμελιώδή σκηνικά για την πίστη, αλλά τόσο μα τόσο λίγα! Η ποιότητα τους βέβαια είναι τόσο ανάγλυφη, όσο και τα τραύματα στο σώμα του Ιησού, αλλά είναι το θρησκευτικό συναίσθημα που προκαλείται ή το ανθρώπινο;

Το βίωμα είναι έντονο! Ο γλαφυρός βασανισμός ενός οποιουδήποτε ανθρώπου καταφέρνει να συγκλονίσει ακόμα τα συνηθισμένα μάτια μας! Γιατί ο ρεαλισμός είναι αφοπλιστικά παρών και κάνει τη βία ακόμα και των ειδήσεων να μοιάζει με ειδικό εφέ. Αλλά αρκεί η φυσική τούτη αποστροφή, ώστε ο Gibson να λάβει τα εύσημα; Συγχαρητήρια του οφείλουμε για την συνταρακτική απεικόνιση των συμβολισμών. Ο διάβολος είναι πιο ανατριχιαστικός από οποιοδήποτε φίδι και η πιο αποκρουστική σκηνή της ταινίας δεν είναι η στιγμή που ξεκολλάει η σάρκα από το σώμα του Χριστού, αλλά αυτή που ο Ιούδας καταδιώκεται από τις εφιαλτικές ερινύες του. Συγχαρητήρια του οφείλουμε όταν δακρύζει ο θεός, όπου η επική θλίψη είναι τόσο δυνατή που ριγεί ο κινηματογράφος! Αλλά ο εντυπωσιασμός δεν λαμβάνει τις ίδιες θεϊκές διαστάσεις πάντα, γιατί γίνεται αντιληπτός. Το συναίσθημα τις περισσότερες φορές επιβάλλεται, δεν εκμαιεύεται και το έργο πέφτει θύμα της πίστης του δημιουργού του. Κάθε δευτερόλεπτο βασανιστηρίων πρέπει να πονέσει και εμάς και για αυτό κάθε τεχνική επιστρατεύεται. Αργή κίνηση κατά κόρον, απεικόνιση του κομματιάσματος της σάρκας, άκουσμα του θρυμματισμού των κοκάλων και κάθε splatterας έχει άλλον ένα λόγο να χαίρεται! Μόνο τα zombie λείπουν! Γιατί δυστυχώς, αν και ο Caviezel μοιάζει λίγο, ο τρόπος που υποφέρει σε όλο το έργο είναι ανθρώπινα τραγικός. Αυτός, το αίμα του και η Παναγία ξεχωρίζουν από τον σωρό των κομπάρσων (ακόμα και η Monica που δεν εμφανίζεται ούτε για λίγο γυμνή)...

Η αδιαμφισβήτητη επιτήδευση λοιπόν, που κάνει το πόνημα του Gibson τόσο κραυγαλέο, τουλάχιστον αποδεικνύει τις αγνές προθέσεις του δημιουργού του. Φτιαγμένο από πίστη, όπως και κάθε θρησκεία, χωρίς όμως αυτό να εξυγιαίνει το αποτέλεσμα, όπως ακριβώς και με κάθε θρησκεία, δεν μπορεί να προφασίζεται καμία επαναστατικότητα, το σημαντικότερο συστατικό των αριστουργημάτων! Ούτε παρασκηνιακά, καθώς ο συντηρητικός σκηνοθέτης δεν αντιμετώπισε καμία ένσταση στην χριστιανική-ρεπουμπλικανική Αμερική να φτιάξει την ταινία του, να την διανείμει και να εισπράξει με τη βοήθεια της αντισημιτικής διαφήμισης και της βίας, ούτε κινηματογραφικά, καθώς αφηγήθηκε χωρίς καμία ιδεολογική αντίρρηση την πιο αναγνωρισμένη ιστορία των τελευταίων δύο χιλιάδων ετών. Μόνο ο αιματοβαμμένος τρόπος αφήγησης αποτελεί καινοτομία που όμως ασκεί αισθητικές επιρροές και όχι νοηματικές, ως οφείλει ένα αριστούργημα.

Αυτό λοιπόν του αναγνωρίζω! Ένα οπτικό μεγαλείο που καλύπτει το κενό. Όπως δηλαδή και η θρησκεία!

Τεχνικά Χαρακτηριστικά: Θέλοντας να θρέψει τον μύθο που τον τάισε ο Gibson αποφασίζει να μην συμπεριλάβει κανένα ντοκιμαντέρ για τα γυρίσματα και να αρκεστεί στην εξαιρετική ποιότητα ήχου και εικόνας. Το αίμα δεν ήταν ποτέ τόσο κόκκινο...

Συμπερασματικά ιερόσυλη έκδοση μια πιστής ταινίας. Η ημέρα της κρίσης θα έρθει όταν την εκθειάσετε ή την απορρίψετε. Δεν ξέρω βέβαια ποιοι πάνε στο Παράδεισο...

DVD - 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)
The Passion of the Christ 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Σταμος Δημητροπουλος




Πέμπτη 17 Απριλίου 2008

Τα πάθη του θεατού...

Τι είναι: Ένας παλαιοχριστιανικός αυνανισμός ενός ικανού πλην μεγαλομανούς και με εμφανείς από το έργο του μεσσιανικές εμμονές δημιουργού.

Ποιος παίζει: Ο James Caviezel τον οποίο θα διαπιστώσουμε σύντομα αν έπληξε η γνωστή κατάρα των ηθοποιών που έπαιξαν τον Χριστό κάποτε (κατ’εμέ δεν υφίσταται τετοια κατάρα από τη στιγμή που και ο Max von Sydow και ο Willem Dafoe έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν τουλάχιστον αξιοπρεπέστατη καριέρα). Το γεγονός πάντως πως από εκεί που έπαιζε για λογαριασμό του Terrence Malick και του Ang Lee, τώρα στην καλύτερη περίπτωση παίζει σε ήδη λησμονημένα φιλμ όπως το Final Cut και το Unknown, δεν είναι καλός οιωνός... Επίσης να κάνω μια ένσταση: Θεωρώ ότι ο ρόλος της Παναγίας έπρεπε να πάει στη Monica Bellucci...αυτό μάλιστα! Και θα ήταν κόντρα διανομή και θα σήκωνε ακόμα περισσότερο σούσουρο προς τέρψη του... Mad Mel!

Σε τι συνίσταται ετούτο το κινηματογραφικό πόνημα? : Ξύλο, οργή, ξύλο, μίσος, ξύλο, συκωταριές, ξύλο...σας είπα ξύλο??? Επί 2 ώρες ο ανεξέλεγκτος Αυστραλός δέρνει έναν άνθρωπο επί της οθόνης με κάθε πιθανό τρόπο ώσπου να γίνει μια μάζα από σπασμένα οστά και κρέατα που κρέμονται. Το slow motion δε, δείχνει ότι το ευχαριστιέται πολύ. Το επιμύθιο? Δείτε τι πέρασε αυτός για μας γαιδούρια! Για αυτό πιστέψτε! Η πίστη όμως είναι αποτέλεσμα εσωτερικής πνευματικής διεργασίας και όχι εξωτερικής επιβολής...

Και καλά ρε Βασιλείου για αυτό μισείς την ταινία? Τώρα ξεκίνησα φίλε/η μου! Ας δεχτώ ότι η ταινία είναι βαθιά χριστιανική όπως πολύ ισχυρίστηκαν. Αυτού του είδους ο ΄χριστιανισμός’ είναι που απωθεί μια μεγάλη μερίδα κόσμου. Ποια είναι η μεγαλύτερη κουβέντα που είπε ο Ιησούς? Αγαπάτε Αλλήλους! Που είναι η αγάπη στην ταινία σας κύριε Γκίμπσον? Μόνο μίσος, φανατισμό και εκδικητικότητα παρουσιάζετε. Το αποκορύφωμα αυτού του μανιακού παραληρήματος συνοψίζεται σε τούτη τη σκηνή: Επάνω στο σταυρό όταν ο ένας εκ των 2 ληστών αμφισβητεί την αγιότητα του Ιησού, εντελώς αυθαίρετα κατεβαίνει ένα κοράκι και του τρώει το μάτι... σε απλά ελληνικά: <<όσοι αμφισβητείτε και δεν πιστέψετε, θα καείτε στην πυρά της κόλασης, θα νιώσετε την οργή του Θεού βαθιά μες στο πετσί σας ελεεινοί αμαρτωλοί, ποταποί άπιστοι Θωμάδες!!!>> Όξω ρε!!!Πολλοί θα πουν τώρα ότι ενοχλήθηκα από την ένταση όσων λαμβανουν χώρα στην οθόνη και αντιδρώ αμυντικά θάβωντας την ταινία. 2 πράγματα έχω να πω επ’αυτού: πρώτον ότι και το Cannibal Holocaust είναι έντονη έμπειρια...και η Μεγάλη Απόφραξη με τον Τσάκωνα επίσης! Αυτό δεν τις κάνει όμως και καλές ταινίες, σωστά? Δεύτερον πως δεν είναι η σπλατεροειδής και λυσσασμένη βία εκείνο που με ενόχλησε σφόδρα, αλλά η εμετική σημειολογία. Αν κάποιος μουσουλμάνος είχε γυρίσει μια ταινία για τη δική του θρησκεία με αντίστοιχο φανατισμό θα τον είχαμε στείλει από εκεί που ήρθε!

Θέλετε να δείτε μια πραγματικά χριστιανική ταινία? : Νοικιάστε τον ‘Τελευταίο Πειρασμό’, το αριστουργηματικό αποτέλεσμα της νοητικής συνεργασίας του Martin Scorsese με τον Νίκο Καζαντζάκη. Είναι βαθιά ‘χριστιανικό’ με βάση το πνεύμα του νόμου και όχι τον τύπο. Αν δεν είστε τυπολάτρες λοιπόν και αν δεν φοράτε παρωπίδες, θα αντικρίσετε μια ανευ προηγουμένου θρησκευτική ταινία, μια ελεγεία που συνδυάζει αρμονικά το ερεύνα και το πίστευε χωρίς να αποκλείει το φαρισαϊκά το πρώτο...

Επίλογος: Εννοείται πως οι παραπάνω απόψεις είναι καθαρά προσωπικές και ότι είναι δικαίωμα του καθενός να λατρεύει την ταινία ή ακόμα να κάνει και τον σταυρό του κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης. Για μένα πάντως ετούτο το εκτρωματικό και ύπουλο κατασκεύασμα θα είναι πάντα ότι πιο προπαγανδιστικό αποτυπώθηκε στο σελιλόιντ από τα φιλμ του Γκέμπελς στη ναζιστική Γερμανία και μετά και ότι πιο ελεεινό βγήκε στις σκοτεινές αίθουσες τον 21o αιώνα μέχρι τώρα...

Βαθμολογία: - 10

Γιάννης Βασιλείου




Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009

Τα Πάθη Του Χριστού αποτελούν την τρίτη κατά σειρά σκηνοθετική δουλειά του Mel Gibson κι ίσως είναι η πιο πολύκροτη και συζητημένη. Το ιδιόρρυθμο της ταινίας είναι τόσο ότι εστιάζει σ`ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα της ζωής του θεανθρώπου όπως καμία άλλη ταινία μέχρι εκείνη τη στιγμή και το γεγονός ότι οι διάλογοι είναι στα Αραμαϊκά και τα Λατινικά. Το τελευταίο μάλιστα ήταν αυτό που αρχικά τουλάχιστον έξαψε περισσότερο απ`όλα την περιέργεια του κοινού.

Αν κάτι στην ταινία είναι εξαιρετικό είναι τόσο η φωτογραφία όσο και το μοντάζ. Η χρωματική παλέτα θυμίζει κάτι από παλιές ταινίες όπου επικρατεί μια κατάσταση αποχρωματισμού έτσι ώστε να ξεχωρίζουν τα χρώματα της μέρας και της νύχτας, όπως και να τονίζεται το κόκκινο που αντιπροσωπεύει τόσο τους ρωμαϊκούς χιτώνες όσο και το αίμα.

Ωστόσο και η σκηνοθεσία του Gibson είναι ομολογουμένως αξιόλογη. Εμπνευσμένη κι αν κάτι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ο χειρισμός του slow motion. Συνήθως κάτι τέτοιο κουράζει, πόσο μάλλον σε τόσο μεγάλο βαθμό όπως την προκειμένη περίπτωση, όμως εδώ ο σκηνοθέτης καταφέρνει να το χειριστεί απολύτως περίτεχνα. Και για αν είμαι ειλικρινής αρκετές είναι εκείνες οι σκηνές που αποκτούν καλλιτεχνική αξία χάρη και μόνο στην μαεστρία του Mel. Καλλιτεχνικά τουλάχιστον είναι εντυπωσιακό!

Και κάπου εδώ τα καλά τελειώνουν... Πραγματικά δε θυμάμαι αν ποτέ ξανά είχα κλείσει τα μάτια μου σε ταινία. Είχα ακούσει για ανθρώπους που έπαθαν κρίση κατά τη διάρκεια της προβολής και δεν το πίστευα μέχρι που συνέβη στην αίθουσα που το είδα κι εγώ. Έχω δει κι έχω δει σκληρές σκηνές σε ταινίες αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο. Σίγουρα επηρεάζει και το θρησκευτικό στοιχείο που βρίσκεται στη μέση, αλλά τόση βία, ακόμα κι αν αποτύπωναν την πραγματικότητα, σε μένα τουλάχιστον φάνηκε ανούσια και προκλητική. Δεν λέω πως αυτή δεν ήταν η πραγματική φύση των πραγμάτων, όμως ο Χριστός μας δίδαξε ν`αγαπάμε τους γύρω μας κι όλη αυτή η οργή κι η βία μόνο φανατισμό κι αντιδράσεις μπορούσε να προκαλέσει.

Ο Gibson δεν έκρυψε ποτέ τις διαθέσεις του! Δεν ήθελε να κάνει απλά μια ταινία, αλλά μια ρεαλιστική αναπαράσταση. Και το πέτυχε, αλλά τελικά τι εξυπηρέτησε όλο αυτό; Επί 2 ώρες παρακολουθούμε έναν άνθρωπο να βασανίζεται επί της οθόνης και δεν ξέρω... δεν ξέρω αν με σόκαρε περισσότερο το θέμα ή το θέαμα. Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ προκάλεσε τη θλίψη μου, τον θρησκευτικό μου προβληματισμό. Απ`την άλλη τα πάθη προκάλεσαν την οργή και το σοκάρισμα μου. Αυτό δε μου άρεσε... Γιατί τα πάθη υπήρξαν για να ξυπνήσουν μέσα μας την αγάπη και τη συγχώρεση. Αυτή η ταινία εξυμνεί αυτές τις αρχές; Μάλλον όχι! Εξαρτάται βέβαια κι απ`το πως νιώθει ο καθένας την πίστη μέσα του.

Ο James Caviezel ως Ιησούς στέκεται αξιοπρεπώς κι υποστηρίζει αυτόν τον ριψοκίνδυνο ρόλο με συνέπεια. Οι απαιτήσεις είναι σίγουρα μεγάλες και μπορεί να μην έχει την "αγιότητα" του Powell του οποίου η ερμηνεία είναι πέρα για πέρα συγκλονιστική κι αξεπέραστη, δεν είναι όμως αδιάφορη. Πάντως με τόσο ξύλο, τον λυπήθηκε πραγματικά η ψυχή μου!

Η ταινία αποτελεί ένα στοίχημα στη ζωή του Gibson. Είναι η έκφραση της ατομικής του πίστης. Χειρίζεται την κάμερα χωρίς συμβιβασμούς παρουσιάζοντας μας την εικόνα μιας κατάστασης που παρά του ότι μπορεί να πιστεύουμε ότι ισχύει, άλλους θα τους συγκλονίσει και θα τους βάλει σε μια στοχαστική κατάσταση, ενώ άλλους θα τους ενοχλήσει. Δεν υπάρχουν περιορισμοί, πολύ περισσότερο στη βία! Από κει κι έπειτα είναι καθαρά προσωπική επιλογή για τον καθένα μας πως θα επιλέξει να το δει. Ξεπερνά τα όρια; Μπορεί! Εξαρτάται απ`το αν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να καθορίσει ποια είναι αυτά και η τέχνη λένε δεν έχει όρια. Καθηλωτικό; Αναμφίβολα! Ότι συναισθήματα κι αν προκαλεί το μόνο σίγουρο είναι πως θα συγκλονίσει, είτε θετικά, είτε αρνητικά, όποιον το δει ή το έχει ήδη δει. Προσωπικά, δεν αντέχω να το ξαναδώ!

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
<Χωρίς Τίτλο> - stratosl - Τετ 08 Μαϊ 2013 - 02:33
Καθόλου δε μου άρεσε. Βάζω 4. Περίεργη διάρθρωση και κακό σενάριο. Δεν αρκεί η σκηνοθετική άποψη αλλά και τα αραμαϊκά (που όντως είναι εύρημα)
 
<Χωρίς Τίτλο> - dinnnn - Παρ 27 Απρ 2012 - 02:42
...ρε παιδια η ταινια σε βαζει στην χρονομηχανη και σε παει 2000 χρονια πισω...κανονικα
σκεφτειτε πως νιωσατε οταν την ειδατε την πρωτη φορα...
δεν ειναι απλο πραγμα ...
 ο Μελ Γκιμπσον δεν εχει εκτιμηθει ακομα ως ενας τεραστιος σκηνοθετης
οι εβραιοι τον σταυρωσαν αλλα και Ιησους εβραιος ειναι ....
και οι αποστολοι
ΞΕΧΑΣΤΕ ΛΙΓΟ ΤΟΥΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΜΗ !
η ταινια σαν ταινια ειναι ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ.
Μακαρι  ο Μελ να κανει ταινια και την αλωση του 1453...
 
Legacy - Τασος - Unverified - Πεμ 26 Φεβ 2004 - 19:47
Κατ`αρχας το θεμα εχει καλυφθει ενα σωρο φορες.Αυτο που αξιζει περισσοτερο εδω ειναι οι εικονες που θυμιζουν αναγεννησιακο πινακα.Τωρα,αν ειστε χριστιανικες ψυχουλες που συγκινουνται με την ιστορια του ραββινου Τζεσουα που ειρθε ταχα να μας σωσει και να μας κρινει(απ`τα λαθη προφανως του ιαχωβα)εγω λεω οτι ειναι μια κοροιδια εναντιον της ανθρωποτητας, που κατεκλεψε τους ελληνικους μυθους(βλ.Διονυσο Ζαγρεα και Αππολωνα).Δεν θελω να θιξω τα πιστευω κανενος,αλλα αν ο κινηματογραφος πλαθει αντιληψεις και συνειδησεις τοτε η εν λογω ταινια απευθεινεται σε φανατικους χριστιανους και γιατι οχι και σε αντισημιτες(οπως ο Mελ Γκιπσον αλλωστε)
Τασος
 
Legacy - HATZIKONSTANTINOU KATIA - Unverified - Δευ 01 Μαρ 2004 - 14:33
ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ - ΠΑΝΑΓΙΑΣ . ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ . ΣΕ ΒΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ,ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ, ΔΕΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΘΕΜΑ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΥ ΑΛΛΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ .
HATZIKONSTANTINOU KATIA
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.