• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Diarios de Motocicleta (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ημερολόγια Μοτοσικλέτας
- Γνωστό και ως:
The Motorcycle Diaries

Βιογραφική | 126' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 26 Νοε 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 12/4/2005
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Ισπανικά - Κέτσουα
Δημοτικότητα: 0.44 %
Αξιολόγηση: 7.99/107.99/107.99/107.99/107.99/107.99/107.99/107.99/10   (7.99/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Πριν αλλάξει τον κόσμο, ο κόσμος τον άλλαξε.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 12 Ιανουαρίου 2007

Ούτε ένα απλό ρόουντ μούβι του Walter Salles, ούτε όμως και κάποια μεγαλεπήβολη απόπειρα καταγραφής της νιότης του Ερνέστο (μετέπειτα «Τσε») Γκεβάρα, τα «Ημερολόγια μοτοσικλέτας» ρισκάρουν να κατηγορηθούν ως αγιογραφικό προ-επαναστατικό πορτρέτο, για να ανακαλύψουν τελικά τις επαναστατικές δυνατότητες της Λατινικής Αμερικής. Αν το δει κανείς ως ένα φιλμ όπου αληθινός πρωταγωνιστής είναι η ανθρωπο-γεωγραφία και οι πολιτικές της σημάνσεις, τότε θα ανακαλύψει τη πραγματική αξία του.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Παρασκευή 11 Ιουνίου 2004 - 17:13

Ο Walter Salles, ένας από τους σημαντικότερους βραζιλιάνους σκηνοθέτες (Central do Brasil - Κεντρικος Σταθμος και κυρίως, O Primeiro Dia) ετοιμάζει τις βαλίτσες του για το Χόλυγουντ, με το remake του Dark Water. Ίσως γι αυτό αποχαιρετά την Νότια Αμερική με μια ταινία-καρτ ποστάλ και με πρωταγωνιστή έναν από τους μύθους του αιώνα που πέρασε. Μην περιμένετε φυσικά να δείτε τον Che… ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Ernesto Guevara De La Serna, φοιτητής Ιατρικής και η περιπλάνηση του στη Νότια Αμερική, με μόνη παρέα τον φίλο του Alberto Granado και την πιστή μηχανή τους.

Βασιμένο στο ημερολόγιο του νεαρού Ernesto και στο βιβλίο του Granado, το Motorcycle Diaries ξεκινάει σαν ένα νεανικό road movie. Δύο φίλοι, ατέλειωτα χιλιόμετρα, χίλιοι δυό τρόποι για να εξασφαλίζουν ένα γεύμα ή ένα μέρος για να περάσουν τη νύχτα, έρωτες που μένουν πίσω... Μέχρι που στο τέλος της ταινίας, μετά από μια σειρά επεισοδίων και συναντήσεων με τους κοινωνικά αδικημένους, οι βάσεις για την προσωπική επανάσταση του Ernesto έχουν γίνει σαφείς. Είτε πρόκειται για άνεργους χωρικούς που στοιβάζονται στα ορυχεία ή για μια κοινότητα λεπρών (που αποκτά μια συμβολική έννοια κοινωνικού διαχωρισμού), κάθε άτομο που συναντούν οι δύο φίλοι αφήνει τη δική του σφραγίδα στην ιστορία.

Ο Salles, αποφασίζει να περάσει σχεδόν απαρατήτρητος και να αφήσει το φιλμ στην εξαιρετική χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, που φαίνονται σαν να είναι κολλητοί για χρόνια. Η σκηνοθεσία του είναι προσγειωμένη, ταλανεύεται ανάμεσα στους ταξιδιώτες και στην πανέμορφη φύση της Νότιας Αμερικής (τα πλάνα από την σύντομη επίσκεψη στο Μάτσου Πίτσου είναι εντυπωσιακά και η φωτογραφία του Eric Gautier εξαιρετική) και γενικά τιθασεύει τους δύο πρωταγωνιστές του που θέλουν από μια μπάλα μόνοι τους. Ο χαρισματικός Gael Garcia Bernal κάνει δικό του το ρόλο του Guevara, με το πορτρέτο μιας ονειρικής αλλά και βαθιά ιδεαλιστικής φύση, ενώ ο Rodrigo De la Serna σε μια ασυγκράτητη, σχεδόν Belush-ική ερμηνεία (τηρουμένων των αναλογιών πάντα) συμπληρώνει το ying και yang του πρωταγωνιστικού διδύμου.

Σεναριακά,η ταινία επιλέγει μια ντοκουμενταρίστικη προσέγγιση για το μεγαλύτερο μέρος της. Ρεαλιστικοί διάλογοι, χαζομάρες και εξυπνάδες (και αμέτρητες πτώσεις με την μοτοσυκλέτα)... από τα μισά της ταινίας κει μετά, ο Jose Rivera ίσως παύει να έχει εμπιστοσύνη στο μήνυμα των εικόνων και αποφασίζει να βοηθήσει τον θεατή κρατώντας τον από το χεράκι - μιας που πολλές φορές οι πρωταγωνιστές φαίνεται να δηλώνουν το προφανές, σε περίπτωση που δεν το πιάσαμε. Συγκινητική νότα ο πραγματικός Alberto Granado με τον οποίο κλείνει η ταινία, ενώ οι αληθινές φωτογραφίες που συνοδεύουν τους τίτλους τέλους θυμίζουν σε όποιον το `χει ξεχάσει ότι αυτό που παρακολούθησε δεν είναι fiction. Όπως και να χει, το σύνολο των συντελεστών δίνει τον καλύτερο εαυτό του για το Motorcycle Diaries, μια ταινία που αναλαμβάνει το δύσκολο έργο να δείξει την ανθρώπινη πλευρά ενός θρύλου, πολύ πριν ο κόσμος τον φυλακίσει σε T-Shirt.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Θοδωρής Σαρλάς




How Ernesto became Che…

1951… Ο 23χρονος γιατρός Ερνέστο Γκεβάρα μαζί με τον 30χρονο βιοχημικό Αλβερτο Γραναδα αποφάσισαν να δουν από κοντά τη Λατινική Αμερική που μέχρι τότε γνώριζαν μονάχα από τους χάρτες… Το φιλόδοξο του εγχειρήματος ήρθε να τροφοδοτήσει η αγάπη τους για δρόμο και εν τέλει, σε περισσότερο χρόνο απ’ότι υπολόγιζαν, τα κατάφεραν… Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κράτησαν ημερολόγιο για την περιπετειώδη πορεία τους που σηματοδότησε και τη δικιά τους πορεία στο να ανακαλύψουν τους εαυτούς τους… 2004… Ο Βάλτερ Σάλες, ίσως ο σημαντικότερος βραζιλιανός σκηνοθέτης (τον οποίο παραδέχομαι ότι αγνοούσα μέχρι το πρόσφατο φεστιβάλ του Σινεμά)…, επιχείρησε να ζωντανέψει με εικόνες το ημερολόγιο αυτό… Και μόνο όπως ένας μεγάλος σκηνοθέτης θα μπορούσε να κάνει, το φιλόδοξο του δικού του εγχειρήματος επετεύχθη με εντυπωσιακό τρόπο… Ο Σάλες απλοποίησε αρκετά τα πράγματα απομυθοποιώντας αρχικά το ιστορικό πρόσωπο, βάζοντας το φακό πίσω από την περιέργεια των δυο νέων που απλά κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι, κάνοντας μια ενδιαφέρουσα όσο και διασκεδαστική ταινία, αλλά ταυτόχρονα, κάτι που αναπτύσσεται κλιμακωτά όσο αναπτύσσεται και η ταινία, ένα ανθρωποκεντρικό και ανθρωπιστικό film, τόσο παράταιρο από το σύγχρονο κινηματογραφικό τοπίο… Και αυτή η μεταστροφή γίνεται παράλληλα με την σταδιακή ανάδυση του Che από τον ανήσυχο Ερνέστο και αποτυπώνεται με τρόπο που καθηλώνει… Αυτή τη βδομάδα, Ημερολόγια Μοτοσικλέτας

Για το soundtrack της ταινίας, επελεχθη ο Gustavo Santaolalla, υπεύθυνος για τα δυο σπουδαία film του Ιναρίτου, το καταπληκτικό Amores Perros και το εξίσου καλό πρόσφατο 21 Grams που τον έκανε και ευρύτερα γνωστό… Και αν στο τελευταίο ο Santaolalla επιχείρησε μια πιο ηλεκτρονική και πειραματική προσέγγιση, στο Amores Perros, βρίσκουμε κοινά σημεία με τα Ημερολόγια Μοτοσικλέτας και αυτά εστιάζονται στην ατμοσφαιρική προσέγγιση αλλά και στην (θεάρεστη πραγματικά) ακουστική κιθάρα

Κατά τη θέαση της ταινίας, θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι τα δείγματα μουσικής χρησιμοποιούνταν περισσότερο ως συνδετικοί κρίκοι των σκηνών παρά για να γεμίζουν τα πλάνα και ο άμεσος τρόπος κινηματογράφησης του Σάλες ίσως δικαιολογεί κάτι τέτοιο, αλλά πλην των τίτλων τέλους δε θυμάμαι κάποιο μουσικό κομμάτι να έχει το χώρο που θα του αναλογούσε στην ταινία… Και στο soundtrack κάτι αντίστοιχο συμβαίνει… Διάφορα είδη μουσικής που επεκτείνονται από κάποια ambient και medidation κιθαριστικά κομμάτια μέχρι κάποια πιο ethnic latin περάσματα… Κοινός τόπος, όλα είναι μικρής διάρκειας… Η χρήση διάφορων έγχορδων οργάνων, μέσα στα οποία και βιολί, αλλά και τα percussion και το flute συνθέτουν μια αρκετά λατινοαμερικάνικη ατμόσφαιρα χωρίς αυτό να σημαίνει latin / cuba bars (παρόλο που έχουμε και τέτοια, βλέπε «Chipi Chipi» (!!)…), αλλά μια πιο μελαγχολική νότα… Και ενώ γενικά για μένα, τέτοιου είδους ακούσματα είναι ευπρόσδεκτα, τέτοια είναι και τα καλύτερα κομμάτια του soundtrack… Το “Jardin”, δανεισμένο εδώ από προσωπική δουλειά του Santaolalla και όχι original εκτέλεση, είναι απολαυστικό και ο σύνθετης που ερμηνεύει κιόλας τα κομμάτια αποδεικνύεται καλός κιθαρίστας στο είδος… Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το έγχορδο που χρησιμοποιήθηκε στο De Usuahia a La Quiaca, καθώς ο α λα mandolin ήχος του είναι χαρακτηριστικός και το τρίλεπτο κομμάτι είναι από τις καλύτερες στιγμές της δουλειάς, στην οποία όλα τα κομμάτια έχουν τίτλους σχετικούς με τα μέρη από τα οποία πέρασαν οι ταξιδιώτες… Και αυτή η ταξιδιάρικη διάθεση είναι έκδηλη, η μουσική θα μπορούσε να συνοδεύει τις ήρεμες στιγμές που οι ταξιδιώτες αγναντεύουν τα πανέμορφα ορεινά τοπία των Άνδεων, παίρνοντας κουράγιο για τη συνέχεια…

Γενικά, φαίνεται ότι ο σύνθετης ηχητικά παίζει εντός έδρας, έχοντας μια σημαντική ευχέρεια στα έγχορδα χτίζοντας μια πολύ αισθαντική ατμόσφαιρα που σαγηνεύει αλλά ο χώρος που του δίνεται στην ταινία και κυρίως ο χρόνος των κομματιών δε μας αφήνει να δοθούμε περισσότερο από όσο μας επιτρέπεται στο cd και αυτό είναι αρκετά αρνητικό… Μουσικά, όμως υπάρχουν αρκετές απολαυστικές στιγμές που γλυκαίνουν την όποια απογοήτευση προανέφερα...




Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)



Tracklisting:

1. Apertura (2:42) / 2. Lago Frías (2:19) / 3. Chichina (1:31) / 4. Chipi Chipi, María Esther Zamora, "Polito" González, Jorge Lobos, Cuti Aste, Roberto Lindl (4:00) / 5. Montaña (0:28) /6. Sendero (2:38) / 7. Procesión (1:11) / 8. Jardín (3:02) / 9. La Partida (1:29) / 10. La Muerte De La Poderosa (1:57) / 11. Lima (1:21) / 12. La Salida De Lima (1:40) / 13. Zambita (2:31) / 14. Que Rico El Mambo, Dámasco Pérez Prado (2:29) / 15. Círculo En El Río (0:25) / 16. . Amazonas (1:00) /17. Cabalgando (2:58) /18. Leyendo En El Hospital (3:07) / 19. El Cruce (1:46) / 20. Partida Del Leprosario (1:53) / 21. De Usuahia A La Quiaca (2:48) / 22. Revolución Caliente (0:55) / 23. Al Otro Lado Del Río, Jorge Drexler (3:14)



Μιχάλης Χαραλαμπάκης (1/12/2004 – CineSound)




Τρίτη 19 Απριλίου 2005

THE MOTORCYCLE DIARIES – ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑΣ


25 λέξεις
– Δύο νεαροί φίλοι, με γνώσεις ιατρικής, ξεκινούν με λίγα υπάρχοντα, πάνω σε μια μοτοσικλέτα, ένα ταξίδι απ’ άκρου εις άκρον της Λατινικής Αμερικής. Ο ένας μερικά χρόνια αργότερα θα εξελιχθεί στο παντοτινό σύμβολο της εξέγερσης, στον αθάνατο Τσε!

Στο Ράφι – Υπάρχουν αρκετά πρίσματα μέσα από τα οποία μπορεί ο μέσος θεατής να παρακολουθήσει το “Diarios De Motocicleta”. Αρχικά να το δει σαν ένα νοσταλγικό ταξίδι δύο ανέμελων νέων, που θέλησαν μέσα σε δύσκολες – αβάσταχτες θα έλεγα – συνθήκες να διανύσουν το τόξο της ηπείρου, που για πολλούς γέννησε τους πρώτους πολιτισμούς σε αυτόν τον πλανήτη. Με αφετηρία από το πανέμορφο Μπουένος Άιρες, την πρωτεύουσα της Αργεντινής των μελαγχολικών χρόνων του 50, οι δύο αδόκιμοι ακόμη φοιτητές οραματίστηκαν να διανύσουν περισσότερα από 5.000 χιλιόμετρα γνωρίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερες γωνιές της Νοτίου Αμερικής.


Και όλα αυτά πάνω σε μια μοτοσικλέτα. Μια ξεχαρβαλωμένη – απόξαρχής – Norton που από τα πρώτα κιόλας μέτρα της διαδρομής άρχισε να αγκομαχά κάτω από το αβάσταχτο βάρος των δύο επιβατών αλλά και των μπόγων με τα απαραίτητα. Αλήθεια, μελετώντας το θέμα – δίχως να αναφέρω πουθενά για την ύπαρξη του Ερνέστο Γκουεβάρα – δεν βρίσκω κάτι που να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον, ως μια κινηματογραφική ταινία. Που να με τραβά να παρακολουθήσω τις περιπέτειες δύο επιπόλαιων παιδιών που ρισκάρουν τις ζωές τους ανάμεσα στις βαριές και χιονισμένες σκιές των Άνδεων. Για τον λόγο αυτό – δηλαδή ένα κινηματογραφικό traveler – φροντίζουν δεκάδες τουριστικά έντυπα και μερικές ενδιαφέρουσες κυριακάτικες μεσημεριανές εκπομπές.

Το κυρίως θέμα που προσπαθεί να προσεγγίσει το φιλμ είναι το πώς μετεξελίχθηκε μέσα από το δίχρονο αυτό ταξίδι αναζήτησης, ο χαρακτήρας ενός νεαρού φοιτητή της ιατρικής, με πολλά προβλήματα υγείας, σε έναν από τους Ήρωες που έβαλαν φαρδιά πλατιά την ματωμένη υπογραφή τους στα επαναστατικά πεδία μαχών του 20ου αιώνα. Ταξιδεύοντας από την συννεφιασμένη Αργεντινή προς τον Βορρά, με ενδιάμεσους σταθμούς στην Χιλή, την Βενεζουέλα και το πάμφτωχο Περού, ο 23χρονος Ερνέστο ήλθε σε επαφή με ανθρώπους που περιθωριοποιήθηκαν από το σύστημα, άλλοτε λόγω των πολιτικών τους πιστεύω και άλλοτε για λόγους υγείας.

Είναι η περίοδος που ασθένειες όπως η λέπρα και η φυματίωση θεωρούνται ακόμη ανίατες και όσοι πάσχουν από αυτές, έχουν τεθεί σε απομόνωση από το «υγιές» κοινωνικό σύνολο. Είναι αλήθεια πως αυτό το κομμάτι ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης Walter Salles, το μελετά πολύ όμορφα. Χαρίζει μάλιστα και ένα πολύ μεγάλο – το μεγαλύτερο ίσως – κομμάτι του φιλμ που υπογράφει, στο πως ο Τσε μαζί με τον συνοδοιπόρο του Αλμπέρτο Γρανάδο βοήθησαν τα μέγιστα μια ιεραποστολική απομακρυσμένη από τον πολιτισμό κοινότητα λεπρών, στις όχθες των απέραντων λιμνών του Περού. Σίγουρα όμως δεν ήταν αυτός ο λόγος που η καρδιά του σπουδαίου Τσε μεταλλάχθηκε σε επαναστατική σημαία, δείχνοντας τον δρόμο για την απελευθέρωση σε όλους τους καταπιεσμένους λαούς στα Νότια του Μαϊάμι. Και όχι μόνον.

Το γεγονός που προκάλεσε την μεγαλύτερη εντύπωση στην σκέψη του απροσάρμοστου Γκουεβάρα, ήταν οι διωγμοί των αριστερών πεποιθήσεων συνανθρώπων του, σε καιρούς δυσβάσταχτους για την Λατινική Αμερική, όπου ελάχιστες ήταν οι χώρες που δεν βρίσκονταν κάτω από εντολοδόχο εκ Πενταγώνου Χούντα. Και αυτό το τμήμα της ταινίας καλύπτεται από τον δημιουργό του “Central Station” και του “Foreign Land” εντελώς επιδερμικά, μόλις για μερικά δευτερόλεπτα. Όταν ένα ζευγάρι ιδεαλιστών σοσιαλιστών δεν επιλέγεται από τον «εργατοπατέρα» για να βγάλει μέσω του σκληρού μεροκάματου τα προς το ζην. Εδώ νομίζω πως ήταν επιβεβλημένο να δοθεί από τον Salles περισσότερο βάρος. Ώστε να αντιληφθούν ακόμη και οι λιγότερο αδαείς τι σημαίνει το άστρο στον χιλιοφορεμένο μπερέ του μεγάλου αγωνιστή.

Πάντως ακόμη κι έτσι ο Μεξικάνος Gael Garcia Bernal, που καλείται να δώσει για δεύτερη φορά εξετάσεις ερμηνεύοντας τον Τσε, αφού το εγχείρημα είχε επαναλάβει σε ένα θεατρικό έργο στην πατρίδα του, προσφέρει ακόμη ένα δείγμα του σπουδαίου ταλέντου του. Όπως άλλωστε έκανε και στο Αλμοδοβαρικό “La Mala Educacion” που πολύ σύντομα θα απολαύσουμε όλοι στις μικρές μας οικιακές οθόνες. Είναι στιγμές που η σκούρα ματιά του Bernal ταιριάζει απόλυτα με αυτή του Γκουεβάρα όπως την έχουμε γνωρίσει από τις φωτογραφίες και τα επίκαιρα της εποχής. Έξοχος! Και με πολύ πολύ μέλλον. Από την άλλη μεριά ο Rodrigo De la Serna που υποδύεται τον Γρανάδο, τον χοντρούλη κάτοχο της περίφημης “Mighty One” που οι δύο νέοι ονειρεύτηκαν να τους ταξιδέψει σε όλη την Αμερική, όσο το θέμα τον διατηρεί σε πρώτο πλάνο είναι καλός. Από την στιγμή που το ταξίδι περνά τα σύνορα του Περού, περνά – δικαιολογημένα μάλλον - σε δεύτερη μοίρα, όπως και όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες που γνωρίζει στην διαδρομή του ο Τσε. Και που στο τέλος επαναλαμβάνονται ως στιγμιαία κλικ ενός τεράστιου ταξιδιού.

Disc – Η Audiovisual σε συνεργασία με την Rosebud διανέμουν ένα πολύ προσεγμένο σετ 2 δίσκων. Επιχειρώντας μάλιστα μια μικρή σύγκριση με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές εκδόσεις ομολογώ πως η «δική» μας είναι σχετικά καλύτερη στα σημεία. Μάλιστα σε ότι αφορά τον ήχο υπάρχει στο εγχώριο πακετάκι η προσφορά μιας επιπλέον ηχητικής μπάντας, με την σήμανση DTS 5.1 που προσθέτει σαφέστατα μεγαλύτερο όγκο στην ακουστική απόλαυση. Κύριο χαρακτηριστικό της η πολύ σωστή τοποθέτηση στο χώρο των διαλόγων, αν και περιφερειακά περιορίζεται απλά και μόνο σε μερικά θορυβώδη ξεσπάσματα της εξάτμισης της Norton. Ευτυχώς απουσιάζει οποιαδήποτε μεταγλώττιση αφού θα ήταν πολύ αστείο να βλέπουμε τον Τσε να συνεννοείται με τους ημιμαθείς Περουβιανούς σε άπταιστα…Αγγλικά!

Η εικόνα που προσφέρεται σε κάδρο αναμορφικό widescreen είναι ικανοποιητική, με ελαφρά προβληματάκια να κάνουν την εμφάνιση τους αραιά και που, όπως κάποιος «θόρυβος» που οφείλεται στην συμπίεση ή ένα ημι-διαφανές πέπλο στις πολύ υποφωτισμένες σκηνές. Στα πρόσθετα υπάρχουν αναφορές στην μέχρι τώρα διαδρομή των πρωταγωνιστών και του δημιουργού, μικρά αφιερώματα γύρω από την παραγωγή της ταινίας και πάρα πολλά τρέιλερς πρόσφατων κυκλοφοριών της Audiovisual.

Μμμμ… - Δεν μπορώ να πω πως η προσπάθεια δεν είναι καλή. Είναι όμως ημιτελής. Δεν μπορώ να εντοπίσω το γιατί ο Salles δεν μπήκε βαθιά μέσα στα γεγονότα ώστε να μιλήσει με πιο ανοιχτό τρόπο για τους λόγους που μετέτρεψαν έναν αδόκιμο γιατρουδάκο σε σύμβολο αγώνα. Πάντως διαθέτει έξοχο ρυθμό και είναι ιδιαίτερα ευχάριστη – ο επιπρόσθετος ρόλος του Γρανάδο, που με το πικρό του χιούμορ σπάει την δραματική κατάσταση – ούτως ώστε ο θεατής να μένει τελικά ικανοποιημένος μετά τα 130 λεπτά που διαρκεί!

ΕΙΚΟΝΑ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
ΗΧΟΣ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
EXTRAS – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
THE MOTORCYCLE DIARIES – – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)





Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
<Χωρίς Τίτλο> - ghalepas - Πεμ 01 Μαρ 2012 - 22:34
Πολύ καλή ταινία  με πολιτικό περιεχόμενο και ταξιδιωτικό ενδιαφερον ..η μουσικη ειναι επισης καταπληκτική! ..αξιζει κανεις να την δει και μια και δυο φορές! ;)  
 
<Χωρίς Τίτλο> - costa - Σάβ 20 Νοε 2010 - 16:25
 
Legacy - mp96811 - Unverified - Τρί 05 Οκτ 2004 - 10:18
Ενα καθ`αυτο latin road movie με περιηγηση 6.000 χλμ σε μια υπεροχη ηπειρο.
Παραλληλα, μια μετρημενη καταθεση ολων εκεινων των στοιχειων που εκαναν ενα νεαρο αστο γιατρο να γινει ο `Τσε`, και βεβαια τιποτα το ηρωικο που θα γινονταν Τ-shirt: η σκηνη του νυχτερινου περασματος στην απεναντι οχθη του Αμαζονιου, τα λεει ολα.

Στα συν η ισορροπημενη σκηνοθεσια του Σαλες, που πολυ σωστα βαζει τη `γη` να παιζει πρωταγωνιστικο ρολο.

Ενας γλυκος υμνος στα ιδανικα της νιοτης και την αντρικη φιλια.
mp96811
 
Legacy - Starsailor - Unverified - Κυρ 02 Ιαν 2005 - 00:46
Εξαιρετικη με μια λεξη. Καμια σχεση με τις γνωστες αμερικανιες που προβαλλονται γεμιζουν τις αιθουσες και αδειαζουν τις τσεπες μας για το τιποτα. Άκρως ανθρωπινη, ευαισθητη και συγκινητικη. Και με πολλα βουρκωμενα ματια οταν αναψαν τα φωτα στο τελος της ταινιας. Δειτε την οπωσδηποτε

Starsailor
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.