• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 21683
  • Αριθμός συν/τών: 765567
  • Πρόγραμμα 247 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας












Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Pink Floyd The Wall (1982)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Πινκ Φλόυντ: Το Τείχος

Μιούζικαλ | 95' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 17/11/2001
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.16 %
Αξιολόγηση: 8.73/108.73/108.73/108.73/108.73/108.73/108.73/108.73/108.73/10   (8.73/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Οι μνήμες. Η παράνοια. Η μουσική… Η Ταινία.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 8 Απριλίου 2009

Γκρεμίστε το τείχος!


Το άλμπουμ των Pink Floyd το 1979, The Wall, ήταν και θα είναι από τα αριστουργήματα της ροκ και της σύγχρονης μουσικής γενικά. Είναι ομοιογενές ως θέμα και αναζητεί τη βαθιά έννοια της ύπαρξης, μέσα σε μια κοινωνία τόσο ημιτελή όσο και η ανθρώπινη φύση. Το 1982, ο γνωστός Εγγλέζος σκηνοθέτης Alan Parker συνεργάστηκε με τον frontman των Floyd, Roger Waters (που ανέλαβε το σενάριο), και δώσανε μια οπτική εκδοχή που, παρότι κάποιοι θέλουν να την αγνοούνε, είναι και η ίδια πολύ κοντά στο αριστούργημα.

Το νόημα της ροκ όπερας των Floyd είναι ταυτόχρονα απλό μα και τόσο απορριπτέο από τον ανθρώπινο εγωισμό. Πράξεις που μας διαπερνούν από τα μικρά μας, κιόλας, χρόνια σαν έναν πόλεμο, την αυστηρή μητρότητα, το σεξ, το μίσος, τις ιδεολογίες φωλιάζουν μέσα στο μυαλό μας, το ίδιο μας το είναι και χτίζουν ένα τείχος. Αυτό το ιδεατό τείχος μας απομακρύνει από τον ίδιο μας τον εαυτό και την ελευθερία που μας έδωσε ο δημιουργός. Ένα συνονθύλευμα προκαταλήψεων, φόβων, λανθασμένων αντιδράσεων και εντέλει ψυχασθένειας (ποιος δεν έχει, αληθινά, ανάγκη από ψυχολόγο στον κόσμο μας), που πολύ δύσκολα θα καταφέρουμε να γκρεμίσουμε, διακρίνοντας, απόλυτα καθαρά, τον κόσμο γύρω μας. Ένα τείχος που μόνο εμείς μπορούμε να γκρεμίσουμε, περνώντας, όμως, μέσα από την απόλυτη παραδοχή αυτού που μας συμβαίνει. Και ποιος παραδέχεται το πρόβλημα του, όταν κατοικούμε σε ένα κόσμο που λατρεύει την απολυτότητα.

Οι Floyd, γράφοντας το The Wall, επιλέξανε μια ακραία περίπτωση, από αυτές που έχτισαν τη Βρετανία, στη μεταπολεμική περίοδο. Συνδυάζουν την απώλεια από τον μεγάλο πόλεμο, με την αυστηρή μητέρα, το κακοστημένο εκπαιδευτικό σύστημα, τη σεξουαλική απελευθέρωση, την άνοδο των ειδώλων της μουσικής και της βίας και τελικά το απολυταρχικό καθεστώς, μια εύκολη εναλλακτική της ανθρωπότητας. Το πόσο έχουμε απομακρυνθεί από όλα αυτά, είστε σε θέση να αναλογιστείτε, κοιτάζοντας απλά το δέκτη της τηλεόρασης σας.

Από την αρχή που εκδόθηκε το άλμπουμ, ο Roger Waters είχε την ιδέα της απόδοσης του σε ταινία. Μάλιστα, επέκτεινε το πρόγραμμα των εμφανίσεων του γκρουπ το 1980 για να συμπεριλάβει τις εικόνες των συναυλιών σε αυτή. Όταν ανέλαβε ο Alan Parker (μεγάλος φαν του γκρουπ) τη σκηνοθεσία, η όλη ιδέα ήταν να πρωταγωνιστήσει ο ίδιος ο Waters. Όμως στα δοκιμαστικά απέτυχε οικτρά και τη θέση του πήρε ο εξίσου διάσημος ροκ τραγουδιστής Bob Geldof, που επίσης δεν είχε καμία εμπειρία από ερμηνευτική. Τα τόσο ιδιαίτερα κινούμενα σχέδια, τα έφτιαξε ο Gerald Scarfe και από μόνα τους είναι εφιαλτικά αριστουργηματικά. Τα τραγούδια, άλλα διασκευαστήκανε (μεταξύ αυτών το διάσημο Another Brick in the Wall), άλλα μείνανε ως έχουν, άλλα εξαφανιστήκανε (Hey You), ενώ προστεθήκανε και λίγα ακόμα, που οι Floyd προσθέσανε σε επόμενα άλμπουμ. Δεν υπάρχει διάλογος, απλά οι εικόνες ακολουθούν τη μουσική. Κατά τα γυρίσματα, η κόντρα των δύο δημιουργών εντάθηκε τόσο πολύ, ώστε ο Parker απειλούσε συνεχώς με φυγή, αλλά και ο Waters ποτέ δεν παραδέχτηκε πως του αρέσει το αποτέλεσμα.

Στα παράδοξα, ο Bob Geldof στη βιογραφία του, μετά από χρόνια, διηγείται πως έμαθε για το σχέδιο από τον παραγωγό, κατά την μετάβαση του σε ταξί και πως άμεσα εξήγησε πως δεν το ήθελε, γιατί αντιπαθούσε τη μουσική των Floyd. Ο Roger Waters δεν χρειάστηκε να το μάθει τόσο αργά, αφού ο οδηγός ήταν αδελφός του! Ακόμα στη σκηνή με το δικτατορικό παραλήρημα του ήρωα, ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε αληθινούς νεοναζί, για να υπάρχει περισσότερος ρεαλισμός.

Κριτική Σύνοψη
Η ταινία δεν προδίδει πουθενά το αυθεντικό άλμπουμ των Pink Floyd και ακολουθεί, κατά πόδας, τα σκληρά μηνύματα που εμπεριέχει. Είναι περισσότερο μια εμπειρία, ένα ταξίδι στον εσωτερικό μας υπαρξισμό, ένα τραγούδι που θα σιγοτραγουδάμε για καιρό. Μπορεί να σε σημαδέψει, μπορεί, ταυτόχρονα, να σε ξενίσει, να σε απωθήσει. Αν καταφέρεις να μπεις στο νόημα, ίσως βρεις λόγους να κλάψεις για τον ίδιο σου τον εαυτό. Ο Alan Parker σε μεγάλη φόρμα, κόβει και ράβει σκηνές και τραγούδια, σαν μαχαίρια στην καρδιά. Πέφτει, βέβαια, στο παράπτωμα της υπεροψίας και του επιτηδευμένου αριστουργήματος, αλλά η μεγαλομανία του είναι καλοδεχούμενη, όταν υπάρχει τόσο ζωντανό και ατόφιο υλικό. Ηρεμήστε, καθίστε αναπαυτικά, πάρετε μια βαθιά ανάσα και αν νιώσετε πως κάτι σας ενοχλεί είναι απλά ένα μικρό τσίμπημα στη ψυχή.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

Σταύρος Γανωτής




Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2007

25 χρόνια μετά και ενώ οι θρυλικοί Pink Floyd έχουν πενηνταρίσει για τα καλά και έχουν εξελιχθεί σε σχεδόν γραφικές pop εικόνες, το Τείχος «ανοίγει» στις ελληνικές αίθουσες και αυτή η πρόσκληση στο ψυχεδελικό όνειρο/όραμα του συγκροτήματος παραμένει ελκυστική. Εφόσον την αποδεχθείτε, μην ξεχάσετε να ασκηθείτε στην μουσική των Pink Floyd καθώς η ταινία δεν έχει κανένα απολύτως νόημα χωρίς τη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών τους. Επαναστατική γραφή από τον Alan Parker, εύστοχοι συμβολισμοί και επίκαιρες προειδοποιήσεις ήταν τα στοιχεία που έκαναν την ροκ όπερα ιδιαιτέρως δημοφιλή την εποχή που αποτυπώθηκε στο φιλμ. Αναπόφευκτα, σήμερα το ενδιαφέρον μας εστιάζεται κυρίως στο αισθητικό κομμάτι της ταινίας, καθώς τα 25 χρόνια που μεσολάβησαν, πρόδωσαν ποικιλοτρόπως το επαναστατικό ιδεώδες και έτσι και αλλιώς γκρέμισαν και το τείχος του Βερολίνου που λειτούργησε ως συνειρμικός συμβολισμός την εποχή που πρωτοπαίχτηκε η ταινία.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Άλκηστις Χαρσούλη




8 Σεπτεμβρίου 2004

Συναυλία Pink Floyd, Μόντρεαλ Καναδά, 1977. Ο Roger Waters (ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, στιχουργός και τραγουδιστής) τραγουδά το "Pigs on the Wing", ενώ ταυτόχρονα ένας θαυμαστής αλαλάζοντας προσπαθεί να σκαρφαλώσει τα κάγκελα που χωρίζουν το κοινό με την μπάντα. Ο Waters εκνευρίζεται, κόβει το τραγούδι στη μέση και τον φτύνει. Το κοινό τον αηδίασε, τον απογοήτευσε. Δεν καταλαβαίνει και δε σέβεται τα τραγούδια του. Πώς θα ήταν άραγε αν υπήρχε ένας τοίχος που θα τον χώριζε από αυτό;








Pink Floyd



Κάτω αριστερά: David Gilmour,

Kάτω δεξιά: Rick Wright,

Πάνω δεξιά: Roger Waters,

Βάθος: Syd Barrett

Πάνω αριστερά: Nick Mason

Αυτό το τυχαίο περιστατικό έδωσε την ιδέα για τη δημιουργία της ταινίας, που υλοποιήθηκε τελικά πέντε χρόνια μετά, σε σενάριο που επιμελήθηκε ο ίδιος και σκηνοθεσία του ήδη αναγνωρισμένου από τα Fame και Midnight Express, Alan Parker (ο οποίος εγκατέλειψε πολλές φορές μέχρι να τελειώσει την ταινία, εξαιτίας διαφορετικών απόψεων με τον Waters για το πώς θα έπρεπε να γυριστεί). Μεγάλη όμως ήταν και η συνεισφορά του Gerald Scarfe, υπεύθυνου των animated σκηνών, καθώς λόγω της φύσης του σεναρίου, κάποιες έννοιες αποδίδονταν αμεσότερα με την τεχνική αυτή (όπως συνηθιζόταν εξάλλου στις αρχές του `80 πχ με τους Monty Python, ή στο "Ο λύκος της Στέπας"). Αυτός κατάφερε να δημιουργήσει όμορφες, επιβλητικές, τρομαχτικές, μελαγχολικές, μακάβριες, βίαιες εικόνες, παρέχοντας πάντα το κατάλληλο οπτικό βοήθημα στο θεατή, ως συνοδεία στους στίχους και τη μουσική της ταινίας. Αγαπημένη μου σκηνή είναι ίσως η ιστορία των δυο λουλουδιών, όπου το αρχικό ερωτικό τους παιχνίδι καταλήγει σε μια μάχη αλληλοεξόντωσης.





Η ταινία έχει ελάχιστους διαλόγους, (ο Bob Geldof, ο πρωταγωνιστής, σε όλη την ταινία λέει μόνο μια ατάκα) αλλά η υπόθεση εξελίσσεται μέσω της μουσικής αφήγησης που αποτελείται κυρίως από κομμάτια του ομώνυμου δίσκου των Pink Floyd και η οποία είναι περισσότερο ευφράδης από πολλές σελίδες διαλόγων. Δεν είναι πάντως απαραίτητο να είναι κάποιος θαυμαστής του συγκροτήματος για να παρακολουθήσει την ταινία, αλλά έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κάποιον γνώστη ο κεντρικός ήρωας Pink, που περιέχει αυτογραφικά στοιχεία τόσο του Roger Waters, όσο και του Syd Barrett (επίσης ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, για κάποιους αξεπέραστος, ο οποίος όμως μετά τον πρώτο δίσκο αντικαταστάθηκε από τον David Gilmour, λόγω κατάχρησης LSD).

Ο Pink είναι ένας πετυχημένος ροκ σταρ και κάθε βράδυ δίνει συναυλία μπροστά σε ένα φανατικό κοινό που τον λατρεύει. Αυτόν όμως δεν τον νοιάζει. Έχει χτίσει ένα φανταστικό τείχος που δεν επιτρέπει τίποτα να το διαπεράσει. Το πρώτο τούβλο μπήκε από τότε που μωρό έχασε τον πατέρα του στον πόλεμο και μεγάλωσε μόνος με την υπερπροστατευτική μητέρα του (Mama’s gonna make all of your nightmares come true, Mama’s gonna put all of her fears into you. The wall - Mother). Στο σχολείο, ένα εργοστάσιο παραγωγής ομοιόμορφων, άβουλων χαρακτήρων ο τοίχος ψήλωσε και έγινε πιο στέρεος, (το ποίημα του, που διάβασε ειρωνικά ο δάσκαλος στην τάξη για να τον χλευάσει, είναι στην πραγματικότητα η δεύτερη στροφή του τραγουδιού των Pink FloydMoney από το Dark Side of the moon). Ο Pink όμως κατάφερε να το τελειώσει, μεγάλωσε και παντρεύτηκε μια γυναίκα που πίστευε θα του έδινε την αγάπη που στερήθηκε από τη μητέρα του. Ξανά όμως στάθηκε άτυχος και ο τοίχος μεγάλωσε ακόμη περισσότερο. Ξεκίνησε περιοδείες και ένα βράδυ, μια groupie που έρχεται στο διαμέρισμά του, τον βλέπει απόμακρο και προσπαθεί να τον βοηθήσει. Μάταια φυσικά, γιατί ο Pink δεν έχει επαφή με το περιβάλλον. Ξαφνικά όμως αρχίζει η καταστροφή. Η τηλεόραση, τα έπιπλα, όλο το δωμάτιο πέφτουν θύματα της οργής του Pink. Σε μια κατάσταση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας συνειδητοποιεί πως όλα είναι αλληλένδετα: Σεξ, θάνατος, μουσική, πλούτη. Καταλαβαίνει πως πρέπει να σπάσει τον τοίχο, να ζήσει έξω. Μέσα στο μυαλό του δίνει τη μάχη και βλέπει πως είναι κατηγορούμενος σε μια δίκη, όπου όλοι όμως θέλουν την καταδίκη του. Ο δάσκαλός του, η μητέρα του, η γυναίκα του, οι οπαδοί του, οι groupies, όλοι όσους έχει γνωρίσει θέλουν τον θάνατό του. Σε μια τελική σκηνή γρήγορου μοντάζ, ο Pink παρακολουθεί όλη του τη ζωή να περνά μπροστά του, ακούγοντας τους ενόρκους να του φωνάζουν να γκρεμίσει το τείχος. Στο τέλος το μόνο που μένει είναι τούβλα που τα μαζεύουν μικρά παιδιά. Ίσως για να χτίσουν τον δικό τους τοίχο όταν μεγαλώσουν...

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10)

Αναφορές:

Welcome to the Machine


All Pink Floyd Fan Network

The Internet Movie Database

Movies Rewind

(Όλες οι πληροφορίες που συλλέχθηκαν από τα παραπάνω site ωστόσο, είναι ασήμαντες μπροστά στις άπειρες γνώσεις και τη βοήθεια που μου προσέφερε ο Χρήστος Γερμανίδης σχετικά με τους Pink Floyd και την ταινία. Ευχαριστώ φίλε μου).

Θωμάς Τσατσαρέλης


 
The Wall - jeandoumpier - Τετ 06 Μαρ 2013 - 14:01
Η μοναχικότητα του ατόμου συγκρούεται με τους γύρω του, τα κοινωνικά στερεότυπα, και γενικότερα τις κοινωνικοπολιτικές δομές.
  Η μουσική υπόκρουση (The wall) των Pink Floyd, στην οποία βασίζεται και το σύνολο της ταινίας, είναι αριστουργηματική.
  Πρόκειται για ένα μιούζικαλ, πολύ διαφορετικό όμως από τα άλλα.
Προσωπική Αξιολόγηση : 7/10
(Ως μουσική επένδυση : 10/10)

Mps
 
10/10 - foris2004 - Πεμ 23 Φεβ 2012 - 18:11
Σχεδόν κάθε χρόνο βλέπω αυτό το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ 
 
Legacy - Georg Natsioyntzik - Unverified - Τετ 16 Νοε 2005 - 13:20
Ενταξει προκειται περι μουσικο-κινηματογραφικου επιτευγματος , αλλα η μετεπειτα πορεια του ΜΠΟΜΠ ΓΚΕΛΝΤΟΦ ακυρωνει πολλα.....
Georg Natsioyntzik
 
Legacy - vlazaros - Unverified - Κυρ 14 Μαϊ 2006 - 23:57
η καλυτερη συναυλια που εχω δει.ο waters φοβερος.τελειο το σχηνικο καλο γυρισμενη.γενικα τελεια!μια απο τις καλυτερες συναυλιεσ των pink floyd και απο τις καλυτερες του κοσμου!
vlazaros
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.